Σχετικά άρθρα x

 

Πριν γίνει η ανακοίνωση του διαζυγίου στο παιδί, οι γονείς θα πρέπει να έχουν ήδη αποφασίσει για το πώς θα διαμορφωθεί στο εξής η ζωή τους (αρμοδιότητές τους στην καθημερινότητά του παιδιού, πότε θα αποχωρήσει ο γονέας, πότε το παιδί θα μπορεί να τον επισκέπτεται κ.τ.λ.).

Αυτός ο γονεϊκός προγραμματισμός βοηθά τους γονείς να ξέρουν ακριβώς ποιος θα είναι ο «νέος τους ρόλος» και να είναι έτοιμοι να δώσουν κοινές απαντήσεις σε απορίες του παιδιού. Ακόμη, βοηθά το παιδί να νιώσει ασφάλεια, παρόλη την αλλαγή. Είναι περιττό να αναφερθεί ότι η ανακοίνωση πραγματοποιείται αφού το διαζύγιο έχει οριστικοποιηθεί.

Κατά τη διάρκεια της ανακοίνωσης, κάθονται και οι δύο γονείς με τα παιδιά και τους εξηγούν με σοβαρό και όχι συναισθηματικά φορτισμένο τρόπο τι αποφάσισαν, διευκρινίζουν ότι δεν ευθύνονται τα ίδια, ότι θα συνεχίσουν να τα αγαπούν όπως πριν και τα ενημερώνουν για το πώς θα εξελιχθεί η κατάσταση. Το παιδί θέλει απλουστευμένες απαντήσεις (ανάλογα με την ηλικία του) και καθοδήγηση των μεγάλων, ακόμα και αν την απορρίπτει. Καλό είναι να κυριαρχήσει η λογική στους γονείς και όχι το συναίσθημα. Να δείξουν τη λύπη τους, ελεγχόμενα: «Είναι λογικό να είσαι στεναχωρημένος/ή. Και γω είμαι αλλά θα κάνω ότι μπορώ για να το αντιμετωπίσω.» Όποια και αν είναι η ηλικία του παιδιού, οι γονείς δε θα βγάλουν λόγο αλλά θα κάνουν συζήτηση. Έτσι, ενθαρρύνουν το παιδί να κάνει ερωτήσεις και του απαντούν με σαφή τρόπο ακόμα και αν επαναλαμβάνονται. Δε χρειάζεται να δίνουν ‘περιττές’ πληροφορίες εάν το παιδί δεν έχει ρωτήσει. Σημαντικό είναι να συμμετέχουν στη συζήτηση και οι δύο γονείς και να μην κατηγορούν ο ένας τον άλλο. Καλό είναι να μη λένε «μαλώνουμε», αλλά «διαφωνούμε». Σε καμία περίπτωση δεν πρέπει να ρωτήσουν το παιδί αν θέλει να χωρίσουν ή όχι.

Κοινή ανακοίνωση διαζυγίου ανά ηλικία παιδιού:

Κάτω των 3 ετών: «Η μαμά και ο μπαμπάς πρέπει να μείνουν σε χωριστά σπίτια. Δεν έχεις κάνει κάτι κακό εσύ.» Το παιδί αυτής της ηλικίας δε διαθέτει τη γνωστική ικανότητα ώστε να κατανοήσει την έννοια του χωρισμού και τις συνέπειές του. Υπερισχύει το εγωκεντρικό πλαίσιο και σκέφτεται ότι ευθύνεται το ίδιο. Οι γονείς πρέπει να ξεκαθαρίσουν ότι κάτι τέτοιο δεν ισχύει. Οι απαντήσεις στις ερωτήσεις του παιδιού είναι σύντομες και κατανοητές. Εάν όχι, το παιδί θα ψάξει να βρει ή να φτιάξει δικές του απαντήσεις!

3-5 ετών: «Ο μπαμπάς και η μαμά δεν μπορούν να ζουν άλλο στο ίδιο σπίτι και αποφασίσαμε να χωρίσουμε. Δεν τα βρίσκουμε μεταξύ μας αλλά θα είμαστε πάντα οι γονείς σου. Δε φταις εσύ. Ο μπαμπάς θα φύγει και θα νοικιάσει άλλο σπίτι. Δε θα αλλάξει τίποτα στην καθημερινότητά σου. Με τον μπαμπά σου αγαπηθήκαμε και σε κάναμε (ώστε να καταλάβει το παιδί ότι είναι προϊόν αγάπης).» Οι γονείς δε δίνουν πολλές πληροφορίες στο παιδί, αν και είναι σε θέση να καταλάβει τις εξηγήσεις. Αναφέρουν πώς θα είναι το πρόγραμμά του, ποιες οι πρακτικές αλλαγές και τι θα μείνει σταθερό (σχολείο, φίλοι, σπίτι, συγγενείς). Ενδέχεται, το παιδί να μην κατάλαβε τι έγινε ή τι πρόκειται να συμβεί αλλά θα εκφραστεί μεγαλώνοντας.

6-8 ετών:«Θυμάσαι που σου είπαμε ότι έχουμε προβλήματα; Αποφασίσαμε να μη μένουμε στο ίδιο σπίτι με τον μπαμπά. Λυπόμαστε και οι δύο γι’ αυτό. Έτσι, θα πάρουμε διαζύγιο. Ξέρεις τι σημαίνει αυτό; Δε θα είμαστε άλλο παντρεμένοι. Θα συνεχίσεις να πηγαίνεις στο ίδιο σχολείο… Θα νοικιάσει ο μπαμπάς σπίτι και θα πηγαίνεις όποτε θέλεις. Γνωρίζουμε ότι αυτά είναι μεγάλες αλλαγές. Θα έχουμε χρόνο, όμως, να τα συζητήσουμε τις επόμενες εβδομάδες μέχρι να φύγει ο μπαμπάς. Θα σε αγαπάμε όπως πριν, και εσύ μπορείς να μας αγαπάς όπως μας αγαπούσες. Εσύ πώς νιώθεις γι’ αυτό;» Το παιδί αυτής της ηλικίας δε διαθέτει τη γνωστική ικανότητα ώστε να καταλάβει πολλές λεπτομέρειες. Οι γονείς το ενημερώνουν για το τι θα ακολουθήσει και αναφέρουν μία αλλαγή τη φορά. Στόχος είναι να το καθησυχάσουν και να το βεβαιώσουν ότι θα το αντιμετωπίσουν. Το παιδί ενδιαφέρεται για το τι θα αλλάξει στην καθημερινότητά του. Φοβάται μήπως εγκαταλειφθεί. Νιώθει δεμένο και με τους 2 γονείς και δεν ξέρει με ποιον να ταχθεί.

9-12 ετών: «Συζητήσαμε εγώ και η μαμά και αποφασίσαμε ότι θέλουμε να χωρίσουμε. Σου ζητάμε συγγνώμη για ό,τι κάναμε. Ήμασταν θυμωμένοι. Σου υποσχόμαστε ότι δε θα ξανασυμβεί.» Δε χρειάζεται να δοθούν ιδιαίτερες λεπτομέρειες για τον λόγο του χωρισμού. Εκτός αν το παιδί έχει γίνει μάρτυρας περιστατικού στο παρελθόν. Τότε είναι έτοιμο να πάρει θέση υπέρ ή κατά του γονιού, καταλογίζοντας ευθύνες για το ποιος έφταιξε. Δεν πείθεται με αοριστολογίες. Οι γονείς πρέπει να αναλάβουν την ευθύνη, να το καθησυχάσουν και να δώσουν τον λόγο τους ότι δε θα ξαναβιώσει ανάλογες καταστάσεις.

13-18 ετών:«Αποφασίσαμε να χωρίσουμε. Φταίμε και οι δύο και ο λόγος αφορά μόνο εμάς. Εμείς προτείνουμε αυτό… εσύ πώς θέλεις να συνεχίσουμε;» Οι έφηβοι απαιτούν ξεκάθαρες απαντήσεις και θέλουν να μάθουν ποιος ευθύνεται. Ωστόσο, δε χρειάζεται να γνωρίζουν τον ακριβή λόγο (διότι θα στραφούν εναντίον του γονέα που «φταίει»). Οι γονείς συνδιαμορφώνουν τον γονεϊκό προγραμματισμό με τον έφηβο, ζητώντας την άποψή του. Ο έφηβος έχει τη δική του ζωή και το διαζύγιο θα τον ταράξει. Ιδιαίτερα όταν διανύει αγχογόνες καταστάσεις (π.χ. σχολικές εξετάσεις) οι γονείς θα μπορούσαν να περιμένουν να ολοκληρωθεί αυτή η διαδικασία και στη συνέχεια να τον ενημερώσουν.

Σημαντικό:

Πρέπει να δοθεί χρόνος στο παιδί από τη στιγμή που θα του γνωστοποιηθεί ο χωρισμός μέχρι να αποχωρίσει ο ένας γονιός από το σπίτι.

Κάτω των 5 ετών: ανακοίνωση 1-2 εβδομάδες πριν την αποχώρηση του γονέα. (Το παιδί δεν έχει αντίληψη του χρόνου.)
6-12 ετών: ανακοίνωση 1-2 μήνες πριν την αποχώρηση του γονέα.
13-18 ετών: ανακοίνωση 2 μήνες, περίπου, πριν την αποχώρηση του γονέα.

 

Βιβλιογραφία:

  • Beyer, R. & Winchester, K. (2003). Μιλώντας για το Διαζύγιο. Πώς να Μιλήσετε στα Παιδιά σας και να τα Βοηθήσετε να το Ξεπεράσουν. Εκδ.: Κέδρος, Αθήνα
  • Emery, R. (2007). Όλη η αλήθεια για τα παιδιά και το διαζύγιο. Εκδ.: Πατάκη, Αθήνα.
  • Χατζηχρήστου, Χ. (1999). Ο χωρισμός των γονέων, το διαζύγιο και τα παιδιά. Εκδ.: Ελληνικά Γράμματα, Αθήνα.

Διαβάστε ακόμη το άρθρο : Πως και γιατί χωρίζουμε...

Συγγραφή Άρθρου

Οφίδου Ηλιάνα Ψυχολόγος - MSc

Εάν βρήκατε το άρθρο χρήσιμο, μοιραστείτε το!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter
Σχετικά άρθρα
Σχέσεις - Σεξουαλικότητα
Ζευγάρι: Αυτή η εύθραυστη σχέση!
  • Παρασκευή, 02 Δεκέμβριος 2016
  • Από: Αικατερίνη Μούτουπα

Τελικά υπάρχει ο πρίγκιπας με το άλογο που θα σώσει την πριγκίπισσα από τον κακό το δράκο ή την κακιά τη μάγισσα; Ή μήπως όλα αυτά είναι ένα παραμύθι ή μήπως μύθος; Ας τα πάρουμε τα...

Παιδί και έφηβος, οικογένεια
4 λόγοι που βάζουμε εμπόδιο στην ανάπτυξη των παιδιών
  • Πέμπτη, 01 Δεκέμβριος 2016
  • Από: Γιάννης Ξηντάρας

Πολλές φορές οι γονείς θέλοντας να κάνουν καλό στα παιδιά τους, συμπεριφέρονται με έναν τρόπο που επιτυγχάνουν δυστυχώς το αντίθετο αποτέλεσμα. Συνήθως αυτός ο τρόπος αφορά διάφορες υπερβολικές μορφές διαπαιδαγώγησης κι όχι τις προθέσεις καθ'αυτές. Οι προθέσεις...

Παιδί και έφηβος, οικογένεια
Ο μύθος του τέλειου γονέα
  • Πέμπτη, 01 Δεκέμβριος 2016
  • Από: Γιάννης Ξηντάρας

Τα καλά σενάρια έχουν σασπένς και αφήνουν το καλό για το τέλος. Σ'αυτό το σημείωμα θα πούμε την κατάληξη στην αρχή και το μυστήριο θα λυθεί μία και καλή: Δεν υπάρχει τέλειος...

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Θυμάμαι όταν το παιδί μου ήταν μικρό...

Ρουτίνα, πρόγραμμα, φωνές, συνήθεια, ακαταστασία, υποχρεώσεις... Αυτές οι λέξεις ίσως ακούγονται πολύ γνώριμες στους γονείς. Μήπως, όμως, τους κάνουν να χάνουν τις πιο πολύτιμες στιγμές καθώς το βρέφος γίνεται νήπιο, πηγαίνει στο δημοτικό, φτάνει στην εφηβεία και τέλος ενηλικιώνεται; Μεταφερθείτε για λίγα λεπτά στο μέλλον...

«Μέχρι πότε θα διαβάζω το παιδί μου;»

Τόσο ο γονιός όσο και το παιδί καλό είναι να αποδεχθούν ότι το σχολείο και η μελέτη στο σπίτι είναι υποχρέωση του μαθητή και όχι του γονέα! Γι’ αυτό, εξαρχής, ο γονιός μπορεί να ξεκαθαρίσει στο παιδί ότι «Το σχολείο και το διάβασμα είναι δική σου ευθύνη» και βέβαια να το πιστεύει και να το τηρεί και ο ίδιος!

Μήπως τελικά η "παράλογη" (για εμάς) συμπεριφορά του παιδιού είναι "φυσιολογική" (για το ίδιο);

Αν θέλουμε να επικοινωνήσουμε με το παιδί είναι προτιμότερο να μπούμε εμείς στον δικό του κόσμο και όχι εκείνο στον δικό μας! Ο παιδικός κόσμος είναι μαγικός, φανταστικός και οι κανόνες δεν έχουν καμία θέση σε αυτόν. Έτσι, το παιδί δε βλέπει τη συμπεριφορά του ως πρόβλημα.

Για ποια πράγματα στο σπίτι είναι υπεύθυνο το παιδί;

Γύρω στην ηλικία των τριών ετών το παιδί αρχίζει να ζητά να «βοηθήσει» τον γονιό σε εργασίες που γίνονται στο σπίτι. Η προσφορά του αυτή θα ήταν προτιμότερο να γίνει αποδεκτή όσο πιο νωρίς γίνεται, γιατί συχνά η επιθυμία εξανεμίζεται γρήγορα. Ακόμα και αν δε το ζητάει, όμως, ο γονέας θα μπορούσε να αναρωτηθεί:

«Εκείνο είναι το κρεβάτι του μπαμπά και της μαμάς. Αυτό είναι το δικό σου...»

Όσο μεγαλύτερο χρονικό διάστημα το παιδί κοιμάται στο κρεβάτι των γονιών του τόσο πιο δύσκολη θα είναι η μετάβαση στο δικό του δωμάτιο. Οι λόγοι για τους οποίους καλό είναι το παιδί να κοιμάται στον χώρο του αναφέρθηκαν εκτενώς στο άρθρο «Το παιδάκι μας κοιμάται μαζί μας, στο κρεβάτι μας… Πού είναι το κακό σ’ αυτό;». Εδώ, προχωράμε στο επόμενο στάδιο και καταγράφουμε τεχνικές με τις οποίες η μετάβαση αυτή μπορεί να γίνει με πιο «ανώδυνο» τρόπο.

Εγγραφή στο Newsletter

Κάντε εγγραφή στο 15νθημερο Newsletter για ενημέρωση σεμιναρίων, νέων άρθρων, βιβλίων, θέσεων εργασίας κ.α.