Διαταραχές ελέγχου σφιγκτήρων

Συνήθως, τα περισσότερα παιδιά αρχικά κατακρατούν τα κόπρανά τους. Εγκόπριση είναι η επαναλαμβανόμενη ακούσια απώλεια κοπράνων, χωρίς την ύπαρξη οργανικού παράγοντα σε μια ηλικία που νοητικά και χρονολογικά θα έπρεπε να έχει επιτευχθεί ο εκούσιος έλεγχος του εντέρου. Μετά το 4° έτος το 95% των παιδιών έχει έλεγχο του εντέρου και μετά το 5° έτος το ποσοστό ανέρχεται στο 99%.

Διακρίνεται σε πρωτοπαθή, όταν συνεχίζει και μετά το 4° έτος και σε δευτεροπαθή, όταν έχει προϋπάρξει, της εμφάνισής της τουλάχιστον ένα έτος ελέγχου του εντέρου.

Ποιες είναι οι αιτίες της εγκόπρισης?

Η διαταραχή συνήθως ξεκινά με τη δυσκοιλιότητα όπου το παιδί βρίσκεται σε πολύ μεγάλη ένταση και δεν νιώθει την ανάγκη να πάει τουαλέτα. Άλλες αιτίες εντοπίζονται στη διατροφή όπου το παιδί κατακρατά για πολλές ώρες ώστε να  αποφευχθεί μια επώδυνη κένωση.

Άλλοι παράγοντες εντοπίζονται στα γεγονότα της ζωής που προκαλούν άγχος (π.χ. αποχωρισμός από τη μητέρα, γέννηση μικρότερου αδελφού, διαζύγιο γονέων ή οι έντονες συγκρούσεις στην οικογένεια) ή έντονο τραυματικό γεγονός. Τα παιδιά που παρουσιάζουν εγκόπριση, ντρέπονται γι' αυτό, προσπαθούν να το κρύψουν και στο τέλος μπορεί να αποφεύγουν κοινωνικές δραστηριότητες. Η προσωπικότητα τους συχνά παρουσιάζει συναισθηματική ανωριμότητα, έχουν εκρήξεις οργής ή εμφανίζουν τικ. Η συμπεριφορά του παιδιού μπορεί να χαρακτηρίζεται από αρνητισμό, πείσμα, συναισθήματα άγχους, ενοχής και χαμηλής αυτοεκτίμησης.

Ακόμη μία αιτία είναι η σχέση μεταξύ της μητέρας και του παιδιού. Το πεισματάρικο παιδί μπορεί να αψηφά τις γονικές υποδείξεις και ως «ενήλικας» να κάνει αυτό που θέλει ώστε να τραβάει την προσοχή του άλλου. Συνήθως οι μητέρες των εγκοπριτικών παιδιών έχουν μικρή ή καθόλου ανεκτικότητα στην αποτυχία του ελέγχου, μειωμένη κατανόηση των συναισθηματικών αναγκών του παιδιού τους και καταφεύγουν σε αδικαιολόγητη τιμωρητική συμπεριφορά. Πολλές φορές η εγκόπριση αντιπροσωπεύει μια συγκαλυμμένη έκφραση επιθετικότητας στη μητέρα. Οι γονείς νιώθουν συναισθήματα αμηχανίας, αποτυχίας, απογοήτευσης, απελπισίας και θυμού κάτι που το παιδί μπορεί να διαισθανθεί.

Συμβουλές και Προτάσεις για την εγκόπριση των παιδιών

Aρχικά το παιδί δεν φταίει γι΄αυτό που του συμβαίνει. Συμπεριφορικές τεχνικές (συναγερμός για ούρηση και άσκηση για στεγνό κρεβάτι, σταθερό πρόγραμμα αφόδευσης). Χρειάζεται μία ρουτίνα, όπως το κανονικό ωράριο ύπνου, φαγητού και κενώσεων. Το πιο σημαντικό είναι η συμπεριφορά των γονιών που δε πρέπει να είναι τιμωρητική και αυστηρή αλλά συμπονετική. Πρέπει να χρησιμοποιούνται αμοιβές και επιβράβευση κάθε φορά που το παιδί τα καταφέρνει.

Συγγραφή Άρθρου

Ασημίνα Αγγελίδου

ashmina angelidouΨυχολόγος (Α.Π.Θ.), Παιδοψυχολόγος (Msc, NL), Ψυχολόγος Υγείας (Msc., NL)
Γνωστική Συμπεριφορική Θεραπεία (CBT., NL), Συμβουλευτική (ER., UB), Μαθησιακές Δυσκολίες (Co., UK)

Επικοινωνία: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. | Maziboroume.gr

Σχετικά άρθρα

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Γιατί το παιδί μου κλέβει; Τι μπορώ να κάνω;
παιδί που κλέβει

Στην προσχολική ηλικία τα παιδιά είναι εγωκεντρικά. Μπορεί να πάρουν ένα αντικείμενο που δεν τους ανήκει είτε επειδή τους άρεσε ή τους έκανε εντύπωση. Αισθάνονται ότι μπορούν να πάρουν οτιδήποτε θέλουν χωρίς να καταλαβαίνουν ότι αυτό είναι κακό. Τα παιδιά του δημοτικού γνωρίζουν πως δεν επιτρέπεται να πάρουν κάτι χωρίς να ενημερώσουν αλλά προβαίνουν στην πράξη γιατί δεν έχουν μάθει αυτοέλεγχο, δηλαδή να συγκρατούν τον εαυτό τους όταν θέλουν κάτι.

Υπναγωγικός Σπασμός
Υπναγωγικός Σπασμός

Ο υπναγωγικοί σπασμοί βιώνονται από πολλούς ανθρώπους όταν κοιμούνται κουρασμένοι ή όταν κάνουν ανήσυχο ύπνο. Είναι σπασμοί, που μπορεί να κάνουν τον άνθρωπο να νιώθει σαν να “πέφτει από ψηλά”, ή σαν να τον ξυπνούν ξαφνικά μέσα σε κατάσταση σοκ. Είναι πραγματικά ανακουφιστικό όταν ξυπνάει ο άνθρωπος ενώ αισθάνεται ότι πέφτει και αυτό δε σταματάει ποτέ.

Παιδοψυχολογία
Παιδοψυχολογία

Ως παιδοψυχολογία ορίζεται ο κλάδος της ψυχολογίας που έχει ως στόχο την μελέτη της πιο ευαίσθητης και σημαντικής ηλικιακής περιόδου της ζωής του ανθρώπου από την εμβρυική μέχρι τη μετεφηβική ηλικία. Έμφαση δίνεται στο γνωστικό, ψυχοσυναισθηματικό και συμπεριφορικό τομέα, στην εξέλιξη της σκέψης, της γλώσσας, της αυτοαντίληψης και αυτοεκτίμησης, στην ανάπτυξη της προσωπικότητας και τη σχολική ζωή, στο ρόλο του παιχνιδιού, στις αποκλίνουσες συμπεριφορές, στην ανάπτυξη της ηθικότητας και του λόγου.

Παιγνιοθεραπεία
Παιγνιοθεραπεία

Το παιχνίδι αποτελεί μια βασική δραστηριότητα στη ζωή του παιδιού και παίζει σημαντικό ρόλο στη σωματική, ψυχοσυναισθηματική, κοινωνική και γνωστική του ανάπτυξη. Μέσα στο παιχνίδι το παιδί έχει τη δυνατότητα να δράσει ελεύθερα, να αναπτύξει τις σωματικές του ικανότητες όπως την ισορροπία και τον οπτικοκινητικό συντονισμό, την κρίση του, να ερευνήσει τον υλικό κόσμο, να εκφράσει τα συναισθήματα του, να αποκτήσει εμπιστοσύνη στις ικανότητες του και να μάθει να κοινωνικοποιείται και να συνεργάζεται.

Αυτισμός. Τι μπορούμε να παρατηρήσουμε ως γονείς?
Αυτισμός

Από τη πρώτη αναφορά του Kanner(1943), μόλις πρόσφατα επιτεύχθηκε σχετική ομοφωνία γύρω από το θέμα διάγνωσης του αυτισμού. Η διάγνωση βασίζεται στην εκτίμηση της ψυχοκινητικής εξέλιξης του παιδιού. Τα διαγνωστικά μέσα που περιλαμβάνουν σταθμισμένα τεστ εξετάζουν αναπτυξιακά χαρακτηριστικά σε ορισμένους τομείς όπως είναι η γλώσσα, οι κοινωνικές δεξιότητες και η αυτοεξυπηρέτηση.

Εγγραφή στο Newsletter

15νθημερο Newsletter για να λαμβάνετε στο mail σας τα νέα άρθρα, αλλά και ενημέρωση για επερχόμενα σεμινάρια, βιβλία ψυχολογίας, θέσεις εργασίας κ.α.

Μείνετε ενημερωμένοι!

Ακολουθήστε μας για να λαμβάνετε ενημερώσεις για νέα άρθρα ψυχολογίας...