μητέρα, παιδί

Τα νεογέννητα και τα βρέφη έχουν τεράστια ανάγκη από την αγκαλιά. Οι υπέροχοι μικροί άνθρωποι, νιώθουν και συναισθάνονται τα πάντα, γιατί χρειάζεται να επιβιώσουν και να συνηθίσουν την καινούργια τους πραγματικότητα. Η επιβίωση τους πραγματώνεται μέσα από την μητρική μορφή και η μητέρα χρειάζεται να ανταποκρίνεται άμεσα στις ψυχοσωματικές και ψυχοσυναισθηματικές ανάγκες του μωρού της.

Η άμεση ανταπόκριση δημιουργεί την Εμπιστοσύνη. Η εμπιστοσύνη δημιουργεί την απαραίτητη προσκόλληση και η προσκόλληση δίνει το έναυσμα για την "γέννηση" ενός ψυχικά υγιή μικρού ανθρώπου. Η αγκαλιά είναι ένα "χορός" αισθήσεων και συναισθημάτων, μια υπέροχη και βαθιά ανθρώπινη μορφή μη-λεκτικής επικοινωνίας, μια έκφραση αγάπης. Μπορεί τα νεογέννητα και βρέφη να μην μπορούν να μιλήσουν αλλά αυτό δεν σημαίνει πως η ψυχή τους δεν έχει Λόγο

Μέσα από την αγκαλιά, το μικρό πλάσμα Ενδυναμώνει, εξελίσσεται ψυχικά, βιώνει εμπιστοσύνη, ανακουφίζεται και έρχεται σε επαφή με την ύπαρξη μέσα από ένα "πλαίσιο" όμορφων συναισθημάτων και Σύνδεσης με τον πιο βασικό άνθρωπο στην ζωή του : την Μητέρα του.

Αν υπάρχει κάτι που ορίζει την μετάβαση μας από την ενδομήτρια στην εξωμήτρια ζωή είναι η Εξέλιξη. Σωματική και ψυχοσυναισθηματική εξέλιξη. Η γέννηση είναι η πιο δυνατή μορφή της εξελικτικής διαδικασίας που ορίζει την μεταμόρφωση του εμβρύου σε μωρό και την απόφαση του να εμπιστευθεί την ύπαρξη του και να γεννηθεί, έχοντας βιώσει την εναρμόνιση του με την μητέρα του κατά την διάρκεια της κύησης.

Μετά την γέννηση του για να συνεχίσει να εξελίσσεται συναισθηματικά και ψυχικά ένα νεογέννητο χρειάζεται να ενσωματώσει μέσα του την μορφή της μητέρας του. Το πρώτο ψυχοσωματικό περιβάλλον είναι το ενδομήτριο και μετά την γέννηση του καλείται να υπάρχει και να εξελίσσεται σε ένα εντελώς καινούργιο και ξένο για την οντότητα του περιβάλλον. Όλα έξω από την οντότητα του, είναι καινούργια και ξένα. Το νεογέννητο χρειάζεται ένα μπούσουλα, έναν “οδηγό” που θα το βοηθήσει να ενσωματώσει σταδιακά δύο ζητούμενα : την διαδικασία εκπλήρωσης ψυχικών και συναισθηματικών αναγκών από την βασική τροφό και την διαδικασία συνύπαρξης με το καινούργιο του περιβάλλον μέσα από την επαφή του με την μητέρα του.

Η μητρική μορφή είναι το κοινό σημείο αναφοράς ανάμεσα στο Πριν ( ενδομήτρια ζωή) και στο Τώρα (εξωμήτρια ζωή), για τα μάτια του νεογέννητου.

Κάθε Εξέλιξη χρειάζεται να Σταθεροποιείται. Το νεογέννητο εξελίσσεται μέσα από την σωματική και ψυχική επαφή του με την μητέρα του, μέσα από τον μητρικό θηλασμό, την συν κοίμηση, την απεριόριστη αγκαλιά και την άμεση απόκριση της στις ανάγκες που εκφράζει. Νιώθοντας ότι η μητέρα του είναι πάντα δίπλα του για να εκπληρώσει τις ανάγκες του, ενσωματώνει το περιβάλλον μέσα στο οποίο βιώνει την ύπαρξη του και νιώθει ότι το καινούργιο δεν είναι ξένο γιατί η μητρική μορφή φροντίζει για την ασφάλεια και την προστασία του.

Δεν αφήνουμε ένα νεογέννητο πλάσμα να κλαίει, δεν το εκπαιδεύουμε να μπορεί να υπάρχει μόνο του. Μέσα από συναίσθημα δημιουργείται η ζωή, μέσα από συναίσθημα γεννιόμαστε και μέσα από την συναισθηματική επαφή βιώνουμε την πρόγευση της ύπαρξης μας γιατί, το νεογέννητο είναι πλήρως εξαρτημένο από την μητέρα του για την επιβίωση του και το νιώθει.

Η πλήρη εξάρτηση όταν δεν συνοδεύεται από άμεση εκπλήρωση αναγκών δημιουργεί άγχος και απόγνωση που για τα μάτια ενός βρέφους μπορεί να βιωθεί και ως κίνδυνος για την ζωή του. Δεύτερον είναι εσωτερική ανάγκη και ανάγκη ψυχής, να νιώθει ότι είναι συναισθηματικά συνδεδεμένο με τον φροντιστή που σηματοδοτεί τον μόνο άνθρωπο που μπορεί να το βοηθήσει να Υπάρχει στην ύπαρξη του, να αναγνωρίζει το καινούργιο του περιβάλλον και να δημιουργεί τον εσωτερικό του κόσμο .

Μια υπέροχη αρχή αλλά κάθε αρχή χρειάζεται να έχει εξέλιξη και κάθε εξέλιξη να έχει σταθερή βάση. Η νεογέννητη και η βρεφική ζωή είναι η βάση της ψυχικής πυραμίδας του ανθρώπου που οι εμπειρίες καταγράφονται, η αίσθηση δημιουργεί συν-αίσθημα και όλες αυτές οι διεργασίες γίνονται επάνω στην βασικότερη ανάγκη : την ανάγκη της ανθρώπινης σχέσης, της ανάγκη της εκπλήρωσης, της ανάγκη της συναίσθησης.

Ένα χορτασμένο από ασφαλή και υγιή προσκόλληση βρέφος, γίνεται ένα ήρεμο, χαρούμενο νήπιο έτοιμο να ανακαλύψει τον εαυτό του και το περιβάλλον του. Έτοιμο να αναγνωρίσει και να επεξεργαστεί πρωτόγνωρα συναισθήματα, έτοιμο να καλοδεχτεί την άνθιση των γνωστικών διαδικασιών, καλύτερα «εξοπλισμένο» για να διαχειριστεί απογοήτευση και μορφές ματαιώσεων.

Στην παιδική ηλικία ενθαρρύνει και δίνει ώθηση. Κάθε φορά που το παιδί "πέφτει" ( κυριολεκτικά και μεταφορικά) η αγκαλιά το βοηθάει να ξανασηκώνεται στα μικρά του ποδαράκια και μαθαίνει να διαχειρίζεται ματαιώσεις. Είναι δύσκολες οι ματαιώσεις για τα μικρά παιδιά, γιατί έρχονται σε επαφή με επώδυνα συναισθήματα. Η αγκαλιά από τους αγαπημένους του ανθρώπους ( γονείς) σε στιγμές απογοήτευσης και άγχους ενδυναμώνει τον μικρό άνθρωπο και βάζει ένα μικρό αλλά πολύ σημαντικό λιθαράκι για την πολυπόθητη αυτοεκτίμηση. Και μετά έρχεται η Ώθηση. Η αίσθηση ότι μπορείς κάθε φορά που πέφτεις να ξανασηκώνεσαι και να συνεχίζεις. Όλες οι προαναφερθείσες εμπειρίες είναι βιωματικές. Χρειάζεται να αισθανθείς, να συνδεθείς και να βιώσεις τα συναισθήματα που γεννιούνται. Η μη-λεκτική, η σωματική επικοινωνία κρύβει μέσα της βαθιές υπαρξιακές αλήθειες και εκπληρώνει ψυχικές ανάγκες.

Συγγραφή Άρθρου

Aντιγόνη Συμεωνίδου
Ψυχολόγος - Προγεννητική Ψυχολόγος ( υπό πιστοποίηση) - Ψυχοθεραπεύτρια
Διεύθυνση: Φάωνος 1 Θεσσαλονίκη
Τηλέφωνο: 2315-112140

Εάν βρήκατε το άρθρο χρήσιμο, μοιραστείτε το!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου, χωρίς τη γραπτή άδεια του Τμήματος Σύνταξης του E-Psychology.gr. Εάν επιθυμείτε να αναδημοσιεύετε άρθρα, επικοινωνήστε μαζί μας στο editorial @ e-psychology.gr

Σχετικά άρθρα
Επιλεκτική αλαλία

Η επιλεκτική αλαλία θεωρείται από τον επιστημονικό κόσμο της ψυχικής υγείας ως μια...

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

O μητρικός θηλασμός ως ρίζα ζωής
μητρικός θηλασμός

Τεράστια τα ψυχικά και συναισθηματικά οφέλη του μητρικού θηλασμού. Εκπληρώνει βαθιές ψυχικές ανάγκες στο δίδυμο μαμάς-μωρού, ανάγκες που δημιουργούν " Σύνδεση", "Ασφάλεια", "Σχέση", "Εμπιστοσύνη". 
Οι ανάγκες που εκπληρώνονται με τον μητρικό θηλασμό, υπάρχουν και πατάνε επάνω στην απαρχή, με την απαρχή να είναι η έννοια Συναισθηματική Δημιουργία.

O σεβασμός στον άνθρωπο ξεκινάει από την γέννηση του

H γέννα είναι η ύστατη μορφή δημιουργίας, κυριολεκτικής και συναισθηματικής.  Είναι η μετάβαση από την ενδομήτρια ζωή, στην πραγματική ζωή. Είναι το πάντρεμα ανάμεσα στην πρώτη μεταφορική μορφή στέγης και στην χειροπιαστή μορφή στέγης.  Η γυναίκα δίνει ζωή, δίνει συναίσθημα, προσφέρει μέσα από την δυναμική της ψυχής και του σώματος της την πρώτη αίσθηση, το πρώτο αποτύπωμα της εισόδου του πλάσματος της στην καινούργια του πραγματικότητα και σηματοδοτεί την  αφετηρία της στον ρόλο της γυναίκας που δίνει ζωή.

Για να ζεις χρειάζεται να αγαπάς

Για να ζεις χρειάζεται να αγαπάς, για να αγαπάς χρειάζεται να νιώθεις.  Η ζωή και η αγάπη είναι δύο δοχεία που ενώνονται γιατί το ένα τρέφει το άλλο. Το ένα συνυπάρχει με το άλλο. Πάνε μαζί συνοδοιπόροι και σύμμαχοι.
Ταξιδεύουν μαζί από την αρχή της ζωής μας από την πρώτη στιγμή που νιώθουμε την ανάγκη να μας αγγίξουν τα χέρια της μαμάς μας και να μας προστατεύει η αγκαλιά του μπαμπά μας.

Η γενναιότητα των πρόωρων μωρών
μητέρα παιδί

Έχει τεράστια σημασία και βαρύτητα  η ενδομήτρια ζωή, ο τοκετός , η νεογέννητη και βρεφική ζωή.
Συνειδητά καταγεγραμμένα δεν είναι, αλλά πριν από την συνείδηση υπάρχει η συναισθηματική καταγραφή που ορίζει την έννοια της ύπαρξης  στον άνθρωπο. Κάθε μορφή ζωής που ξεκινάει και εξελίσσεται πραγματώνεται μέσα σε περιβάλλον. Κάθε περιβάλλον στην ζωή του ανθρώπου, δημιουργείται από το συναίσθημα και πριν το συναίσθημα υπάρχει η Αίσθηση.

Εγγραφή στο Newsletter

15νθημερο Newsletter για να λαμβάνετε στο mail σας τα νέα άρθρα, αλλά και ενημέρωση για επερχόμενα σεμινάρια, βιβλία ψυχολογίας, θέσεις εργασίας κ.α.