Τα παιδιά με ιδιαιτερότητες χρειάζονται την αποδοχή όλων, ξεκινώντας από την ίδια την οικογένεια. Η οικογένεια πρέπει να ξεπεράσει τα συναισθήματα που νιώθει όπως ενοχή, απελπισία, θυμός, ντροπή κατά την γέννηση του παιδιού. Όσο γρηγορότερα απαλλαγεί από αυτά τα συναισθήματα τόσο πιο γρήγορα θα βοηθήσει το παιδί της.

Η οικογένεια πρέπει να υιοθετήσει μία σταθερή συμπεριφορά απέναντι στο παιδί και να την προσαρμόσει ανάλογα με τις ανάγκες του παιδιού, η κάθε υπερπροστατευτική συμπεριφορά δεν βοηθάει.

Όταν ερχόμαστε σε επαφή με παιδιά με ιδιαιτερότητες πρέπει να είμαστε ο εαυτός μας και να συμπεριφερόμαστε όπως θα συμπεριφερόμασταν συνήθως. Δεν πρέπει να υιοθετούμε άλλους τρόπους συμπεριφοράς, να αλλάζουμε την φωνή μας ή να σκύβουμε, να χτυπάμε το χέρι μας στην πλάτη τους δείχνοντας συμπόνια. Η αυτόκλητη βοήθεια δεν είναι βοήθεια γι? αυτά τα παιδιά.

Πρέπει να χρησιμοποιούμε το ίδιο επίπεδο λέξεων και εκφράσεων με το δικό του και όταν δεν καταλάβουμε κάτι που είπε πρέπει να τον ρωτήσουμε να το επαναλάβει με άλλο τρόπο.

Όσο αφορά την κοινωνία, θα πρέπει να δημιουργήσει ανά κατοίκους τα ανάλογα σχολεία ειδικής αγωγής και εκπαιδευτήρια. Τα παιδιά πρέπει να καλλιεργήσουν τις δεξιότητές τους, να δημιουργήσουν διαπροσωπικές σχέσεις και να κοινωνικοποιηθούν. Με αυτό τον τρόπο τα παιδιά θα αισθάνονται παραγωγικά, χρήσιμα και θα βελτιώνεται η αυτοεκτίμησή τους.

Τα παιδιά επίσης, χρειάζονται το παιχνίδι και τις αθλητικές δραστηριότητες. Στη βρεφική ηλικία, το παιχνίδι βοηθάει το παιδί να αποκτήσει τον έλεγχο του σώματός του. Παίζοντας, ένα παιδί μαθαίνει, πειραματίζεται, ευχαριστιέται, απογοητεύεται και τέλος εξωτερικεύει τα συναισθήματά του.

Με τις αθλητικές δραστηριότητες το παιδί απελευθερώνει ενέργεια, αναπτύσσει την φαντασία του, γνωρίζει καλύτερα τον εαυτό του και βιώνει με το σώμα του τον χώρο. Μέσω της άθλησης το παιδί ευεργετείται σε ορθοπεδικό και νευρολογικό επίπεδο, από την προσπάθεια συντονισμού των κινήσεών του.

Συγγραφή Άρθρου

Ασημίνα Αγγελίδου

ashmina angelidouΨυχολόγος (Α.Π.Θ.), Παιδοψυχολόγος (Msc, NL), Ψυχολόγος Υγείας (Msc., NL)
Γνωστική Συμπεριφορική Θεραπεία (CBT., NL), Συμβουλευτική (ER., UB), Μαθησιακές Δυσκολίες (Co., UK)

Επικοινωνία: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. | Maziboroume.gr

Σχετικά άρθρα

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Γιατί το παιδί μου κλέβει; Τι μπορώ να κάνω;
παιδί που κλέβει

Στην προσχολική ηλικία τα παιδιά είναι εγωκεντρικά. Μπορεί να πάρουν ένα αντικείμενο που δεν τους ανήκει είτε επειδή τους άρεσε ή τους έκανε εντύπωση. Αισθάνονται ότι μπορούν να πάρουν οτιδήποτε θέλουν χωρίς να καταλαβαίνουν ότι αυτό είναι κακό. Τα παιδιά του δημοτικού γνωρίζουν πως δεν επιτρέπεται να πάρουν κάτι χωρίς να ενημερώσουν αλλά προβαίνουν στην πράξη γιατί δεν έχουν μάθει αυτοέλεγχο, δηλαδή να συγκρατούν τον εαυτό τους όταν θέλουν κάτι.

Υπναγωγικός Σπασμός
Υπναγωγικός Σπασμός

Ο υπναγωγικοί σπασμοί βιώνονται από πολλούς ανθρώπους όταν κοιμούνται κουρασμένοι ή όταν κάνουν ανήσυχο ύπνο. Είναι σπασμοί, που μπορεί να κάνουν τον άνθρωπο να νιώθει σαν να “πέφτει από ψηλά”, ή σαν να τον ξυπνούν ξαφνικά μέσα σε κατάσταση σοκ. Είναι πραγματικά ανακουφιστικό όταν ξυπνάει ο άνθρωπος ενώ αισθάνεται ότι πέφτει και αυτό δε σταματάει ποτέ.

Εγκόπριση - Διαταραχές ελέγχου των σφιγκτήρων στα παιδιά
Διαταραχές ελέγχου σφιγκτήρων

Συνήθως, τα περισσότερα παιδιά αρχικά κατακρατούν τα κόπρανά τους. Εγκόπριση είναι η επαναλαμβανόμενη ακούσια απώλεια κοπράνων, χωρίς την ύπαρξη οργανικού παράγοντα σε μια ηλικία που νοητικά και χρονολογικά θα έπρεπε να έχει επιτευχθεί ο εκούσιος έλεγχος του εντέρου. Μετά το 4° έτος το 95% των παιδιών έχει έλεγχο του εντέρου και μετά το 5° έτος το ποσοστό ανέρχεται στο 99%.

Παιδοψυχολογία
Παιδοψυχολογία

Ως παιδοψυχολογία ορίζεται ο κλάδος της ψυχολογίας που έχει ως στόχο την μελέτη της πιο ευαίσθητης και σημαντικής ηλικιακής περιόδου της ζωής του ανθρώπου από την εμβρυική μέχρι τη μετεφηβική ηλικία. Έμφαση δίνεται στο γνωστικό, ψυχοσυναισθηματικό και συμπεριφορικό τομέα, στην εξέλιξη της σκέψης, της γλώσσας, της αυτοαντίληψης και αυτοεκτίμησης, στην ανάπτυξη της προσωπικότητας και τη σχολική ζωή, στο ρόλο του παιχνιδιού, στις αποκλίνουσες συμπεριφορές, στην ανάπτυξη της ηθικότητας και του λόγου.

Παιγνιοθεραπεία
Παιγνιοθεραπεία

Το παιχνίδι αποτελεί μια βασική δραστηριότητα στη ζωή του παιδιού και παίζει σημαντικό ρόλο στη σωματική, ψυχοσυναισθηματική, κοινωνική και γνωστική του ανάπτυξη. Μέσα στο παιχνίδι το παιδί έχει τη δυνατότητα να δράσει ελεύθερα, να αναπτύξει τις σωματικές του ικανότητες όπως την ισορροπία και τον οπτικοκινητικό συντονισμό, την κρίση του, να ερευνήσει τον υλικό κόσμο, να εκφράσει τα συναισθήματα του, να αποκτήσει εμπιστοσύνη στις ικανότητες του και να μάθει να κοινωνικοποιείται και να συνεργάζεται.

Εγγραφή στο Newsletter

15νθημερο Newsletter για να λαμβάνετε στο mail σας τα νέα άρθρα, αλλά και ενημέρωση για επερχόμενα σεμινάρια, βιβλία ψυχολογίας, θέσεις εργασίας κ.α.

Μείνετε ενημερωμένοι!

Close

Ακολουθήστε μας για να λαμβάνετε ενημερώσεις για νέα άρθρα ψυχολογίας...