Σχετικά άρθρα x

 

Έχετε παρατηρήσει περιπτώσεις όπου τα μικρά παιδιά προσκολλώνται στη μητέρα τους όταν εκείνη φεύγει για τη δουλειά ή κλαίνε όταν τα αφήνουν σε μπέιμπι σίτερ; Αυτές οι καταστάσεις δυσκολεύουν τόσο τα παιδιά όσο και τους γονείς. Το άγχος αποχωρισμού θα υποχωρήσει καθώς τα παιδιά μεγαλώνουν και αποκτούν σιγουριά για τις δυνάμεις τους.

Όμως για κάποια παιδιά το άγχος παραμένει και στα σχολικά χρόνια όπου γίνεται ακόμη πιο έντονο. Όταν τα παιδιά με άγχος αποχωρισμού είναι μακριά από τους φροντιστές τους μπορούν να αναπτύξουν ακραίους φόβους οι οποίοι μπορεί να φαίνονται μελοδραματικοί για τους υπόλοιπους από εμάς αλλά για εκείνα αποτελούν την πραγματικότητά τους.

Για παράδειγμα, ένα παιδί με άγχος αποχωρισμού μπορεί να παρουσιάζει δυσκολία συγκέντρωσης στην τάξη επειδή μπορεί να φοβάται ότι ο πατέρας του θα πάθει αυτοκινητιστικό δυστύχημα. Επίσης μπορεί να ανησυχεί ότι η οικογένειά του ή το ίδιο θα πάθει κάτι κακό ή ότι μπορεί να το εγκαταλείψουν. Ακόμη και εάν ένας γονέας τύχει να καθυστερήσει έστω και πέντε λεπτά για να το πάρει από μια εξωσχολική δραστηριότητα μπορεί να σκεφτεί ότι η οικογένειά του το εγκατέλειψε.

Ανησυχητικές τηλεφωνικές κλήσεις και μηνύματα
Η τεχνολογία της κινητής τηλεφωνίας μπορεί να επιδεινώσει πραγματικά την κατάσταση καθώς μπορούμε να είμαστε πάντα σε επαφή με τον άλλο. Πολλοί γονείς παιδιών με άγχος αποχωρισμού μπορεί να δεχθούν δεκάδες μηνύματα και τηλεφωνήματα ανησυχίας όλη την ημέρα ενώ είναι στην εργασία και το παιδί τους είναι στο σχολείο. Κάποια παιδιά θα πανικοβληθούν εάν οι γονείς τους δεν απαντήσουν ή το κινητό είναι εκτός εμβέλειας.

Μη συμμετοχή σε εξωσχολικές δραστηριότητες
Το άγχος που νιώθουν αυτά τα παιδιά σχετικά με τον αποχωρισμό από τους γονείς τους τα αποτρέπει από το να συμμετέχουν σε δραστηριότητες και ευκαιρίες μάθησης κατάλληλες για την ηλικία τους όπως η συμμετοχή σε αθλητικές ομάδες ή ακόμη και σε ορισμένες περιπτώσεις να μην πηγαίνουν στο σχολείο. Αυτό το άγχος δημιουργεί κοινωνικές δυσκολίες όταν π.χ. ένα εννιάχρονο παιδί εξακολουθεί να χρειάζεται τη μητέρα του κοντά του κατά τη διάρκεια ενός πάρτι γενεθλίων ή το να μην συμμετέχει σε διανυκτέρευση σε σπίτι φίλων παρά μόνο στο δικό του.

Αυτή η υπερβολική προσκόλληση μπορεί να εμφανιστεί και στο σπίτι όπου τα παιδιά γίνονται συχνά η "σκιά" του γονέα καθώς μετακινείται από δωμάτιο σε δωμάτιο. Μερικά παιδιά με άγχος αποχωρισμού φοβούνται να μείνουν μόνα στο δωμάτιο τους ή να κοιμηθούν μόνα στα κρεβάτια τους.

Άγχος στην ιδέα και μόνο του αποχωρισμού
Ενώ τα μικρότερα παιδιά γίνονται γενικά πιο ανήσυχα κατά τη στιγμή του αποχωρισμού, τα μεγαλύτερα παιδιά μπορεί να εμφανίσουν άγχος αναμονής. Μερικά παιδιά ανησυχούν περισσότερο αναμένοντας τον αποχωρισμό παρά κατά τη διάρκεια του ίδιου του αποχωρισμού. Αυτά τα παιδιά μπορεί να έχουν εφιάλτες για τον αποχωρισμό. Επίσης μπορεί να παρουσιάσουν σωματικά συμπτώματα τα οποία περιλαμβάνουν πονοκεφάλους ή στομαχόπονους. Αυτά τα παιδιά είναι εγκλωβισμένα σε ένα σύστημα απειλής επιζητώντας με αυτό τον τρόπο την προστασία των γονιών τους.

Αποτελεσματική βοήθεια
Εάν αυτά τα συμπτώματα σας ακούγονται οικεία και επιμένουν με την πάροδο του χρόνου τότε είναι μια καλή ιδέα να μιλήσετε με τον παιδίατρο του παιδιού σας ή να συμβουλευτείτε έναν ειδικό. Η διαχείριση του άγχους γίνεται πιο δύσκολη όταν έχει παρέλθει μεγάλο χρονικό διάστημα. Αλλά τα καλά νέα είναι ότι τα περισσότερα παιδιά ανταποκρίνονται πολύ καλά στη θεραπεία, ιδιαίτερα αν ξεκινήσει νωρίς. Η συνήθης θεραπεία για το άγχος αποχωρισμού είναι η Γνωστική Συμπεριφορική Θεραπεία η οποία βοηθά τα παιδιά να μάθουν να διαχειρίζονται τους φόβους τους. Αυτό μπορεί να περιλαμβάνει τη σταδιακή ελεγχόμενη έκθεση στις καταστάσεις άγχους του παιδιού η οποία συμβάλλει στη μείωση του άγχους με την πάροδο του χρόνου. Επίσης μπορεί τα παιδιά να εκπαιδευτούν σε τεχνικές χαλάρωσης και στην αντιμετώπιση των καταστάσεων με την υιοθέτηση θετικής σκέψης.

Εκπαίδευση των γονέων
Ένα άλλο σημαντικό συστατικό για τη θεραπεία του άγχους αποχωρισμού είναι η εκπαίδευση των γονέων. Κάποιες φορές οι γονείς δυσκολεύονται να αποχωριστούν τα παιδιά επειδή ξέρουν ότι αυτό θα τους προκαλέσει ανησυχία όμως με αυτό τον τρόπο ενισχύουν το άγχος των παιδιών χωρίς να το συνειδητοποιούν. Οι γονείς μπορούν να βοηθήσουν προσφέροντας θετική ενίσχυση κάθε φορά που το παιδί τους ολοκληρώνει επιτυχώς έναν από τους στόχους του.

Το άγχος παρεμποδίζει και τη μάθηση
Τα παιδιά που δεν έχουν μάθει να διαχειρίζονται το άγχος αποχωρισμού μπορεί να λειτουργούν αποφευκτικά κάτι που έρχεται σε αντίθεση με την παιδική ηλικία η οποία συνδέεται με την επαφή με τον κίνδυνο και τη μάθηση. Τα παιδιά μαθαίνουν μέσω της έκθεσης σε νέα γεγονότα. Οι περισσότεροι από εμάς μαθαίνουμε πώς να διαχειριστούμε αυτό το άγχος αναπτύσσοντας δεξιότητες που θα μας επιτρέψουν να έρθουμε σε επαφή με νέες καταστάσεις. Για αυτό πρέπει να βοηθήσουμε αυτά τα παιδιά να αναπτύξουν εκείνες τις δεξιότητες που θα τους δώσουν τη δυνατότητα να στηρίζονται στις δυνάμεις τους.

Συγγραφή Άρθρου

Αμανατίδου Φωστηρία
Ψυχολόγος, Ειδικός στη Γνωστική-Συμπεριφορική Ψυχοθεραπεία παιδιών και ενηλίκων.
Επικοινωνία: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Εάν βρήκατε το άρθρο χρήσιμο, μοιραστείτε το!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter
Σχετικά άρθρα
Αυτοβοήθεια
Ανακαλύπτοντας την Φωτεινή Πλευρά του Εαυτού μας
  • Δευτέρα, 21 Νοέμβριος 2016
  • Από: Μίνα Μπουλέκου

Η ικανότητα του να αντιλαμβάνεται κανείς την φωτεινή πλευρά στην ζωή των ανθρώπων καθώς και των καταστάσεων που δημιουργούνται όταν εμφανίζονται τα πρώτα σύννεφα που καθιστούν αδύνατη την...

Παιδί και έφηβος, οικογένεια
O μητρικός θηλασμός ως ρίζα ζωής
  • Δευτέρα, 21 Νοέμβριος 2016
  • Από: Aντιγόνη Συμεωνίδου

Τεράστια τα ψυχικά και συναισθηματικά οφέλη του μητρικού θηλασμού. Εκπληρώνει βαθιές ψυχικές ανάγκες στο δίδυμο μαμάς-μωρού, ανάγκες που δημιουργούν " Σύνδεση", "Ασφάλεια",...

Προσωπικότητα
Οριακή Διαταραχή Προσωπικότητας - Ορισμός και συμπτώματα
  • Παρασκευή, 18 Νοέμβριος 2016
  • Από: Άννα Αλβανού

Η Οριακή ή Μεταιχμιακή Διαταραχή Προσωπικότητας (Borderline Personality Disorder) είναι μία σοβαρή ψυχική διαταραχή που χαρακτηρίζεται από ένα επίμονο μοτίβο αστάθειας σε βασικούς τομείς της ζωής...

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Αλτζχάϊμερ Νόσος (Alzheimer) - Ορισμός, Αιτιολογία, Συμπτώματα, Θεραπεία

Η νόσος Alzheimer αποτελεί μια μορφή άνοιας, η οποία είναι και η πιο συχνά εμφανιζόμενη σε σχέση με τα υπόλοιπα είδη άνοιας (π.χ. άνοια με σωμάτια Lewy στην οποία παρατηρούνται δυσκολίες στη βάδιση και στην ισορροπία, οπτικές ψευδαισθήσεις και παραισθήσεις, αλλαγές στις νοητικές ικανότητες, αγγειακή άνοια ως αποτέλεσμα μικρών εγκεφαλικών επεισοδίων όπου παρατηρούνται δυσκολίες στην επικοινωνία, στη σκέψη, στη μνήμη, νόσος του Pick στην οποία παρατηρούνται αλλαγές στην προσωπικότητα, δυσκολίες στην ομιλία, στην κρίση).

Κατάθλιψη - Ορισμός, Αιτιολογία, Συμπτώματα, Θεραπεία
Κατάθλιψη

Η κατάθλιψη αποτελεί διαταραχή της διάθεσης όπου το άτομο αποκτά αρνητική οπτική για τον εαυτό του π.χ. ότι είναι άχρηστο, ανάξιο, ανεπαρκές, για τον κόσμο π.χ. ότι είναι απορριπτικοί απέναντί του και για το μέλλον π.χ. ότι θα είναι ζοφερό.

Είναι μια συγκινησιακή κατάσταση που χαρακτηρίζεται από λύπη, δυσφορία και αισθήματα φόβου, ενοχής, αναξιότητας και απελπισίας. Συνοδεύεται από χάσιμο της όρεξης και της ερωτικής επιθυμίας καθώς και λήθαργο ή αναταραχή.

Πώς να βοηθήσετε τα παιδιά που κάνουν κακές σκέψεις

Όταν τα παιδιά κάνουν κακές σκέψεις νιώθουν ενοχές. Αυτές οι κακές σκέψεις μπορεί να είναι αρνητικοί χαρακτηρισμοί π.χ. Να σκεφτούν ότι ένας οικογενειακός φίλος είναι "χοντρούλης" ή "ρυτιδιασμένος." Μερικές φορές είναι σεξουαλικής φύσεως π.χ. Μπορεί να φαντάζονται ένα συμμαθητή τους γυμνό ή βίαιες π.χ. Να νομίζουν ότι θέλουν να σκοτώσουν τη μητέρα τους.

Πώς να βοηθήσετε τα παιδιά να κάνουν φίλους

Πώς τα παιδιά λοιπόν κάνουν φίλους; Τα νεογέννητα μωρά γεννιούνται έτοιμα να κοινωνικοποιηθούν. Σε όλη την εξελικτική ιστορία μας, η ικανότητα να συνάπτει κανείς φιλικούς δεσμούς υπήρξε μια κρίσιμη ικανότητα επιβίωσης.

Οι γονείς παίζουν σημαντικό ρόλο στο να μάθουν τα παιδιά τους πώς να κάνουν φίλους.

Ενισχύοντας το θετικό διάλογο των παιδιών με τον εαυτό τους

Αρκετές φορές ακούμε τα παιδιά να μιλούν αρνητικά για τον εαυτό τους π.χ. "Είμαι τόσο ηλίθια", "Κανείς δεν με συμπαθεί", "Είμαι χοντρή", "Είμαι άσχημος". Μερικές φορές μέσα από αυτές τις δηλώσεις επιζητούν την αναίρεση αυτών από τους άλλους. Αρχικά αυτές οι δηλώσεις μπορεί να φαίνονται αβλαβείς όμως ο συνεχής αρνητικός διάλογος με τον εαυτό τους μπορεί να αντανακλά μια νοσηρή τάση του να σκέφτονται το χειρότερο για εκείνα.

Εγγραφή στο Newsletter

Κάντε εγγραφή στο 15νθημερο Newsletter για ενημέρωση σεμιναρίων, νέων άρθρων, βιβλίων, θέσεων εργασίας κ.α.