Ο ποιητής Ρουμί μας λέει: «Αυτή τη στιγμή, γευόμαστε τη γεύση της αιωνιότητας». Υπερβείτε τον φόβο σας για το άγνωστο, εστιάζοντας στην παρούσα στιγμή. Γευθείτε τη στιγμή αυτή σαν μια στιγμή αιωνιότητας, και θα γευθείτε την εμπειρία της ελευθερίας.

Η πρώτη μας ανάγκη είναι να νιώθουμε ασφαλείς, αποφεύγοντας τον πόνο και να αισθανόμαστε άνετα στο περιβάλλον και στις σχέσεις μας. Κάθε άνθρωπος προσπαθεί καθημερινά να ζει με το αίσθημα ότι είναι ασφαλής. Από το παιδί, τον έφηβο, τον ενήλικα, μέχρι και τον υπερήλικα, όλοι μας χρειαζόμαστε σιγουριά και σταθερότητα, για να πορευθούμε στη ζωή.

Αντίστοιχα είναι και τα μηνύματα που δεχόμαστε από το περιβάλλον μας. Να είμαστε, δηλαδή με τους όμοιούς μας, να κολυμπάμε σε σίγουρα και γνώριμα νερά. Δημιουργούμε άρρηκτους δεσμούς εξάρτησης από το οικείο, διότι με αυτόν τον τρόπο νιώθουμε πως ελέγχουμε τα πάντα. Και έχουμε συνυφάνει την ύπαρξή μας με αυτό, γιατί έτσι μάθαμε να επιβιώνουμε. Στην ουσία, όμως, δεν πρόκειται, παρά για μια ψευδαίσθηση, μιας και ούτε το οικείο, ούτε κανείς δε εγγυάται τη συνέχειά μας στο αύριο. 

Το άγνωστο προκαλεί αρνητικούς συνειρμούς, πυροδοτώντας δυσλειτουργικές, εξαρτημένες σκέψεις (είναι αυτές που αποτελούνται από μια προϋπόθεση- «εάν» -και τη συνέπεια αυτής- «τότε», όπου η αλήθεια του συμπεράσματος εξαρτάται από την αλήθεια των υποθετικών προτάσεων). Παραδείγματος χάρη: «Ό, τι δεν ξέρεις, μπορεί να σε βλάψει, γιατί δεν μπορείς να το ελέγξεις, επομένως πρέπει να αποφεύγεις το άγνωστο, για να μπορείς να ελέγχεις τα πάντα.». 

Κάποιες άλλες ενδεικτικές συμπεριφορές “φόβου για το άγνωστο” σύμφωνα με τον Γουαίην Ντύερ είναι οι εξής:

  • Τρώμε το ίδιο είδος φαγητού σε όλη μας τη ζωή. Η εγκατάλειψη όμως της οικείας μας περιοχής μπορεί να μας ανοίξει έναν νέο γαστρονομικό κόσμο.
  • Ζούμε στην ίδια γειτονιά, πόλη, που ζούσαν οι γονείς, οι παππούδες μας. Φοβόμαστε έναν άλλο τόπο, μια νέα χώρα, μια νέα κουλτούρα.
  • Αρνούμαστε να ασχοληθούμε με ιδέες που δεν συμμεριζόμαστε.
  • Φοβόμαστε να δοκιμάσουμε μια καινούργια δραστηριότητα, επειδή νιώθουμε ότι δεν θα τα καταφέρουμε καλά.
  • Αποφεύγουμε ανθρώπους διαφορετικούς από εμάς. Αντί να συζητήσουμε με αυτούς, συζητάμε για αυτούς..
  • Μένουμε στην ίδια δουλειά, αν και δεν μας αρέσει γιατί φοβόμαστε το άγνωστο μιας νέας εργασίας.
  • Διατηρούμε ένα γάμο, μια σχέση ακόμα κι αν είμαστε δυστυχισμένοι γιατί φοβόμαστε να μείνουμε μόνοι.
  • Πηγαίνουμε διακοπές στα ίδια μέρη, χωρίς να δοκιμάζουμε να εξερευνήσουμε νέες περιοχές, γιατί φοβόμαστε μήπως δεν περάσουμε καλά.»

Μένοντας, μολαταύτα, ίδιοι δεν προχωράμε και δεν απολαμβάνουμε τη ζωή μας και τις ευκαιρίες που μας προσφέρει.

Δυστυχώς, μας διαφεύγει πως η ελεύθερη ανθρώπινη συνείδηση έχει αναρίθμητες δυνατότητες προσαρμοστικότητας και δε γνωρίζει περιορισμούς. Χάρη σ’ αυτό, άλλωστε, εξασφαλίζεται η εσωτερική μας σταθερότητα. Γινόμαστε έρμαια της εξαρτημένης σκέψης που είναι σκληρή σαν πέτρα, αμετάκλητη, και σφυρηλατείται από την προσκόλληση μας σε καταστάσεις, πεποιθήσεις, αναμνήσεις. Χρειάζεται, ωστόσο, να μπορούμε να απαγκιστρωνόμαστε από τα αγκάθια της μνήμης και να σπάμε τα δεσμά των εξαρτημένων σκέψεων, σαν να πρωτοαντικρίζουμε τον κόσμο, όπως όταν ήρθαμε ως νεογνά σ’ αυτόν. Μόνο τότε θα καταφέρουμε να δημιουργήσουμε  έναν νέο κόσμο μέσα στο παρόν μας.

Ας αγκαλιάσουμε το άγνωστο, λοιπόν, κάνοντάς το φίλο μας… Ας το αναδομήσουμε στο μυαλό μας και ας μην το φανταζόμαστε σαν κάτι φοβερό και τρομερό…σαν εκείνο το «τέρας» που κρυβόταν στη ντουλάπα μας, όταν ήμασταν παιδιά… Εξάλλου, ποιός μπορεί να προεξοφλήσει αν είναι όντως τρομακτικό; Ας το φανταστούμε σαν κάτι ωφέλιμο που θα μας βοηθήσει  να αποκομίσουμε καινούργιες εμπειρίες και θα μας κάνει σοφότερους… Έτσι, σκέφτονταν φαίνεται και οι πρόγονοί μας, οι μεγάλοι εξερευνητές, οι επιστήμονες, που εξοβέλισαν τους φόβους τους για το άγνωστο… Δεν αρκέστηκαν στη βεβαιότητα του παρόντος… Φανταστείτε, να γινόταν το αντίθετο, θα ζούσαμε ακόμα στις σπηλιές…  

Τελικά, εκεί, στην αντίπερα όχθη του φόβου μας βρίσκεται το μεγάλωμά και η εξέλιξή μας. 

Συγγραφή Άρθρου

Χατζηστρατή Μάγδα

magdoula hatzistratiΗ Χατζηστρατή Μάγδα κατάγεται από την όμορφη Θεσσαλονίκη. Είναι απόφοιτη Παιδαγωγικού Τμήματος Δημοτικής Εκπαίδευσης και εδώ και δύο χρόνια περίπου γεννήθηκε το πρώτο της «πνευματικό παιδί», ένα παραμύθι, του οποίου τη συγγραφή και εικονογράφηση επιμελήθηκε η ίδια.

Γενικότερα, αγαπά κάθε μορφή αριστοτεχνικής έκφρασης της ανθρώπινης συνείδησης και κυρίως εκείνων που φωλιάζουν «στα μύχια της ψυχής .

Επικοινωνία: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Εάν βρήκατε το άρθρο χρήσιμο, μοιραστείτε το!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου, χωρίς τη γραπτή άδεια του Τμήματος Σύνταξης του E-Psychology.gr. Εάν επιθυμείτε να αναδημοσιεύετε άρθρα, επικοινωνήστε μαζί μας στο editorial @ e-psychology.gr

Σχετικά άρθρα

Βρείτε ειδικό Ψυχικής Υγείας

Αναζητήστε ειδικούς στον μοναδικό εξειδεκευμένο κατάλογο στο ελληνικό διαδίκτυο.

Μεταβείτε στον κατάλογο Ειδικών Ψ.Υγείας »

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Πείραμα Μίλγκραμ: Η τρανή απόδειξη του κοινωνικού κομφορμισμού
κοινωνικός κομφορμισμός

Το ηθικό ερώτημα, αν πρέπει κανείς να υπακούει τις εντολές, όταν αυτές αντίκεινται στην ανθρώπινη συνείδηση και στις θεμελιώδεις, «άγραφες» αρχές του ηθικού κώδικα, πέρα από τη δραματοποίησή που γνώρισε στην «Αντιγόνη» του Σοφοκλή, όπου η πρωταγωνίστρια εκπροσωπεί τον άνθρωπο που δεν υποτάσσεται και θεωρεί χρέος του την εξέγερση απέναντι στο άδικο και τη βίαιη εξουσία, υφίσταται φιλοσοφική ανάλυση σε όλες τις ιστορικές εποχές.

Συγχωρώ σημαίνει προχωρώ
συγχώρεση

Ο Άγγλος ποιητής Alexander Pope έλεγε ότι «το να κάνεις λάθος είναι ανθρώπινο, το να συγχωρείς θεϊκό». Μπορεί οι δεκαετίες να περνούν, ωστόσο, όπως φαίνεται, η συγχώρεση παραμένει  ακόμα η κορυφή του υψηλότερου βουνού, που χρειάζεται χρόνος και μόχθος για να την πατήσεις και βλέποντας τη από τη γη, απλά δυσανασχετείς για το αν θα τα καταφέρεις κ εν τέλει οπισθοχωρείς.

Η άλλη Κοκκινοσκουφίτσα που 'τανε σωστή μουσίτσα
Κοκκινοσκουφίτσα Λύκος

Η πεποίθηση ότι μόνο η μια πλευρά για ένα ζήτημα είναι πάντα η σωστή αποτελεί τη μήτρα οποιουδήποτε είδους ρατσισμού. Σήμερα άδραξα την ευκαιρία να γράψω και μια ακόμα εκδοχή (πρόχειρη) του αγαπημένου παραμυθιού των παιδικών μου χρόνων, αυτό της «Κοκκινοσκουφίτσας», από την οπτική του δυσφημισμένου λύκου, ώστε να πάρουμε μια γεύση και να αναγνωρίσουμε τον τρόπο σύνθεσης των απόψεων.

Επίγνωση: η δική μας βαθύτερη γνώση
Επίγνωση

Πολλές φορές, όταν προσηλώνομαι σε οποιαδήποτε δραστηριότητα ή εμπειρία μου, είτε πρόκειται για σκέψη, ομιλία είτε απλά για πλοήγηση στο ίντερνετ, αναρωτιέμαι αν τη δεδομένη στιγμή έχω επίγνωση ολόκληρου του σώματος, της αναπνοής μου και κάθε σκέψης, συναισθήματος και αίσθησης των αντικειμένων που χρησιμοποιώ.

 

Kριτικός γραμματισμός: το εισιτήριο για την προσωπική ελευθερία
προπαγάνδα παραπληροφόρηση

Καθημερινά χρησιμοποιούμε στο λόγο μας τους όρους «πληροφόρηση» και «ενημέρωση» ως ταυτόσημους, πέφτοντας στην παγίδα της σημασιολογικής τους συγγένειας. Πληροφόρηση σημαίνει ως επί το πλείστον καταγραφή και συσσώρευση πληροφοριών, η οποία στηρίζεται κυρίως στην απομνημόνευση και δεν προϋποθέτει τόσο ενερ¬γητική στάση του δέκτη σε ό, τι αφορά το «φιλτράρισμα» των ειδήσεων.

Εγγραφή στο Newsletter

15νθημερο Newsletter για να λαμβάνετε στο mail σας τα νέα άρθρα, αλλά και ενημέρωση για επερχόμενα σεμινάρια, βιβλία ψυχολογίας, θέσεις εργασίας κ.α.