Η ανεργία παραμένει ένα από τα σημαντικότερα ψυχοκοινωνικά προβλήματα στην Ελλάδα. Το φράγμα του 10% έχει ξεπεραστεί πλέον.  Όλο και περισσότεροι νέοι είτε παραμένουν άνεργοι είτε εγκαταλείπουν την Ελλάδα για να εργαστούν στο εξωτερικό. Πίσω όμως από τις στατιστικές και τους ψυχρούς  υπολογισμούς υπάρχει ένας μεγάλος αγνοούμενος:
ο άνεργος και ο ψυχισμός του.

Η έρευνα στον τομέα αυτό είναι εξαιρετικά ελλιπής.
Άνεργος δεν είναι ένα άτομο που έχει χάσει τη δουλειά του. Είναι ένα άτομο που έχει χάσει την ταυτότητά του, που δεν ξέρει τι να κάνει με το χρόνο, την οικογένειά του, τη ζωή, τον εαυτό του.

Ένας άνεργος δεν είναι κάποιος που ψάχνει για δουλειά, είναι κάποιος που ψάχνει για στηρίγματα επιβίωσης.

Μαζί με τη δουλειά χάνεις πολύ περισσότερα από οικονομικά αγαθά. Χάνεις την αυτοεκτίμηση, τον αυτοσεβασμό, την αξιοπρέπειά σου. Αρκεί να συλλογιστούμε πόσο εργασιοκεντρική είναι η κοινωνία μας. Η εργασιακή εξειδίκευση γίνεται γενική ταξινομική μήτρα. Χωρίς επαγγελματικές ιδιότητες, το άτομο δε σημαίνει τίποτα. Δεν είναι αναγνωρίσιμο, άρα δεν υπάρχει. 

Έτσι η μελαγχολία και η κατάθλιψη είναι άμεσα συνδεδεμένα με την ανεργία. Η απογοήτευση, η πικρία λόγω της ανεργίας σε συνδυασμό με την θέληση του ατόμου για εργασία δημιουργούν βαθύτατα αμφιθυμικά συναισθήματα που εκφράζονται μέσω συγκρούσεων, σεξουαλικών δυσλειτουργιών και τάσεων φυγής.

Η αβεβαιότητα για το μέλλον δημιουργεί υψηλά επίπεδα στρες και άγχους που αγγίζουν να παρομοιάζονται με αυτά του πένθους. Δημιουργείται η αίσθηση της απώλειας του ελέγχου και των ονείρων για τη ζωή.  Η ημιαπασχόληση ή η απασχόληση σε χαμηλόμισθες ανασφάλιστες εργασίες μπορεί να μετριάζει για λίγο τα συμπτώματα αλλά δεν τα επουλώνει.

Η κοινωνία πρέπει να κατανοήσει ότι μέσα από το επάγγελμα το άτομο κατοχυρώνει την υπαρξιακή του επιβίωση. Εύλογο είναι λοιπόν η ανεργία να επιφέρει σημαντικές ψυχικές διαταραχές. Ο ρόλος της οικογένειας, των φίλων και του συντρόφου είναι πολύ σημαντικός πλάι σε ένα άτομο άνεργο. Πρέπει να το υποστηρίζει και να του τονώνει την αυτοπεποίθηση. Μάλιστα σε κάποιες περιπτώσεις κρίνεται αναγκαία η συμβουλευτική στήριξη από κάποιον ειδικό ώστε το άτομο να επανεκτιμήσει τις προσωπικές του ικανότητες.

Συγγραφή Άρθρου

Ασημίνα Αγγελίδου

ashmina angelidouΨυχολόγος (Α.Π.Θ.), Παιδοψυχολόγος (Msc, NL), Ψυχολόγος Υγείας (Msc., NL)
Γνωστική Συμπεριφορική Θεραπεία (CBT., NL), Συμβουλευτική (ER., UB), Μαθησιακές Δυσκολίες (Co., UK)

Επικοινωνία: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. | Maziboroume.gr

Εάν βρήκατε το άρθρο χρήσιμο, μοιραστείτε το!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου, χωρίς τη γραπτή άδεια του Τμήματος Σύνταξης του E-Psychology.gr. Εάν επιθυμείτε να αναδημοσιεύετε άρθρα, επικοινωνήστε μαζί μας στο editorial @ e-psychology.gr

Σχετικά άρθρα
Εσωτερικό παιδί

Βαδίζοντας ανάμεσα στο πλήθος ένιωσα το χέρι ενός περαστικού να με σκουντάει...

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Παιδοψυχολογία
Παιδοψυχολογία

Ως παιδοψυχολογία ορίζεται ο κλάδος της ψυχολογίας που έχει ως στόχο την μελέτη της πιο ευαίσθητης και σημαντικής ηλικιακής περιόδου της ζωής του ανθρώπου από την εμβρυική μέχρι τη μετεφηβική ηλικία. Έμφαση δίνεται στο γνωστικό, ψυχοσυναισθηματικό και συμπεριφορικό τομέα, στην εξέλιξη της σκέψης, της γλώσσας, της αυτοαντίληψης και αυτοεκτίμησης, στην ανάπτυξη της προσωπικότητας και τη σχολική ζωή, στο ρόλο του παιχνιδιού, στις αποκλίνουσες συμπεριφορές, στην ανάπτυξη της ηθικότητας και του λόγου.

Παιγνιοθεραπεία
Παιγνιοθεραπεία

Το παιχνίδι αποτελεί μια βασική δραστηριότητα στη ζωή του παιδιού και παίζει σημαντικό ρόλο στη σωματική, ψυχοσυναισθηματική, κοινωνική και γνωστική του ανάπτυξη. Μέσα στο παιχνίδι το παιδί έχει τη δυνατότητα να δράσει ελεύθερα, να αναπτύξει τις σωματικές του ικανότητες όπως την ισορροπία και τον οπτικοκινητικό συντονισμό, την κρίση του, να ερευνήσει τον υλικό κόσμο, να εκφράσει τα συναισθήματα του, να αποκτήσει εμπιστοσύνη στις ικανότητες του και να μάθει να κοινωνικοποιείται και να συνεργάζεται.

Αυτισμός. Τι μπορούμε να παρατηρήσουμε ως γονείς?
Αυτισμός

Από τη πρώτη αναφορά του Kanner(1943), μόλις πρόσφατα επιτεύχθηκε σχετική ομοφωνία γύρω από το θέμα διάγνωσης του αυτισμού. Η διάγνωση βασίζεται στην εκτίμηση της ψυχοκινητικής εξέλιξης του παιδιού. Τα διαγνωστικά μέσα που περιλαμβάνουν σταθμισμένα τεστ εξετάζουν αναπτυξιακά χαρακτηριστικά σε ορισμένους τομείς όπως είναι η γλώσσα, οι κοινωνικές δεξιότητες και η αυτοεξυπηρέτηση.

Βιβλιοθεραπεία
Βιβλιοθεραπεία

Οι αρχαίοι Αιγύπτιοι πίστευαν ότι η Βιβλιοθήκη ως χώρος ανάγνωσης γιατρεύει την ανθρώπινη ψυχή. Η βιβλιοθεραπεία είναι μία θεραπευτική μέθοδος διαφόρων ψυχοσωματικών ασθενειών, του άγχους, της μελαγχολίας και διαφόρων καθημερινών προβλημάτων. Είναι από τις παλαιότερες θεραπευτικές μεθόδους η οποία αρχίζει να γίνεται πολύ δημοφιλής.

Προβλήματα συμπεριφοράς
Προβλήματα συμπεριφοράς

Τι μπορούμε να κάνουμε όταν το παιδί μας παρουσιάζει διάφορα προβλήματα στη συμπεριφορά του; Αρχικά, ας δούμε μια λίστα από πιθανά προβλήματα. Παρακαλούμε συμπληρώστε με "x" αν το παιδί σας εμφανίζει κάποια από τα παρακάτω:

Εγγραφή στο Newsletter

15νθημερο Newsletter για να λαμβάνετε στο mail σας τα νέα άρθρα, αλλά και ενημέρωση για επερχόμενα σεμινάρια, βιβλία ψυχολογίας, θέσεις εργασίας κ.α.