Ανοιχτή Συζήτηση για τις Σχέσεις

Zωντανός διάλογος όλων των παρευρισκομένων, με θέμα τις διάφορες όψεις των τόσο ιδιωτικά γνώριμων αλλά και τόσο ανομολόγητων εμπειριών του "ερωτεύομαι", "αγαπώ", "ποθώ".

ΔΕΥΤΕΡΑ, 23 Μαίου, ΩΡΑ 20.00, ΕΙΣΟΔΟΣ ΕΛΕΥΘΕΡΗ,
στο Ξενοδοχείο "Δάιος", Λεωφόρος Νίκης 59, (1ος όροφος, αίθουσα εκδηλώσεων)

info: 6977-210469, 6977-077796, 6981-234664
Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε." target="_blank">Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Το συνοδευτικό της εκδήλωσης σημείωμα του Πέτρου Θεοδώρου, είναι το εξής:

Ένα κίνητρό μου για το κλείσιμο του φετινού κύκλου των ομιλιών με μία ανοιχτή συζήτηση, είναι ότι σε κάθε ομιλία (διάρκειας 80 περίπου λεπτών), η συζήτηση που επακολουθούσε διαρκούσε περισσότερο από δύο ώρες (!). Για μένα, αυτό σημαίνει πως η "συζήτηση" για τέτοια θέματα είναι μία σημαντική ανάγκη των ανθρώπων που παρακολουθούν τις ομιλίες αυτές - ισότιμη με την ανάγκη να "ακούνε" το κείμενό τους. Και από τη στιγμή που επιλέγω να "απευθύνομαι", προσπαθώ να το κάνω όσο πληρέστερα γίνεται.

Όσον αφορά το κίνητρο να προσκαλέσω σε αυτό το κλείσιμο και δύο συνοδοιπόρους ψυχοθεραπευτές, τον Πέτρο Σεπετίδη και την Άννα Kostina, ήταν διπλό. Από τη μία, για να δοθεί περισσότερος χώρος και πλούτος σε ό,τι ειπωθεί. Και από την άλλη, γιατί είναι καλύτερα να έχεις καλή παρέα σε πράγματα που αγαπάς... Διαβεβαιώ πως δεν υπάρχει κίνδυνος να σου τα αποσπάσουν... μόνο να σου τα ομορφύνουν περισσότερο για να τα αγαπήσεις περισσότερο...

Τέλος, νομίζω ότι ταιριάζει εδώ ένα απόσπασμα από την εισαγωγή του υπό έκδοση (τέλη του 2016) βιβλίου μου "...στους αιρετικούς της αγάπης: τα μάτια που με κοίταξαν":

[...] "Επίσης, ως ον που ζει σε μια συλλογική πραγματικότητα, κάτι άλλο που χρειάζομαι βαθύτατα είναι να βάζω ό,τι εγώ βιώνω στην αρένα των σχέσεων, μαζί με ό,τι βιώνουν και άλλοι άνθρωποι. Όχι για να εξάγουμε συμπεράσματα και να βρίσκουμε πασπαρτού και λύσεις. Αλλά για να έχω δυο στάλες της ξεκούρασης και της απόλαυσης που φέρνει το αυθεντικό άνοιγμα του προσωπικού μου κόσμου‧ και ταυτόχρονα να μαθαίνω τη ζωή μέσα από τις διαδικασίες της "κοινωνικής μόρφωσης" που ζωντανεύουν με ένα τέτοιο μοίρασμα και αλληλεπίδραση.


Σπεύδω να διευκρινίσω πως μία τέτοια κοινωνική μόρφωση δεν την αντιλαμβάνομαι καθόλου ως "διδασκαλία" ούτε ως θεωρητική ανάλυση ή ερμηνεία των όσων κάνει ο καθένας στο πεδίο των σχέσεών του. (Άλλωστε ποιος βλάσφημος μπορεί δηλώσει ως "ειδικός" των λαβυρίνθων των ερώτων μας, των πόθων μας, και των ματιών που μας αγάπησαν και αγαπούμε;...).


Μία τέτοια κοινωνική μόρφωση", σχεσιακά προσανατολισμένη, την εννοώ ως ανάδευση, ως κυματισμό στο πεδίο της ζωής μας, ως διαντίδραση μεταξύ μας, ενώ ο καθένας μας είναι και πομπός και δέκτης της‧ ένα κόμβος διασταύρωσης που υποδέχεται, μεταβολίζει και ξανα-εκπέμπει τέτοιους κυματισμούς. Ή, αλλιώς, τη βλέπω με την έννοια της ζύμωσης: να μας απασχολεί ουσιαστικά η πράξη μας στο πεδίο των σχέσεών μας, να παύουμε να θεωρούμε δεδομένο τον Εαυτό μας και τις πεποιθήσεις μας, να αντικρίζουμε θαρραλέα τις ανάγκες και τα όριά μας, και κυρίως να μιλούμε για όλα αυτά. Να μιλούμε, πολύ, πάρα πολύ... όμως όχι μόνο φλυαρώντας, κουτσομπολεύοντας και γυρεύοντας παρηγοριά. Να βάζουμε τον Εαυτό μας στα λόγια μας, να μιλούμε και να νοιαζόμαστε για το τι εννοούμε όταν μιλούμε, για το πώς αντιδρά το σώμα μας, το συναίσθημά μας. Να μιλούμε ενεργητικά, έστω με ψήγματα ευθύνης, κάπως πέρα από έτοιμες κακοψημένες έννοιες που σερβίρονται θρασύτατα από τα κοινωνικά δίκτυα‧ κάπως πέρα από τη τη γλυκανάλατη pop ή new age υποκουλτούρα, και κυρίως πέρα από τη (με το χαμόγελο) βίαιη, διαβρωμένη πορνογραφία παντού ένα γύρω μας - μία ακατάπαυστη φτηνιάρικη απόπειρα της καταναλωτικής υστερίας, δήθεν να "συνδεθούμε" με τη σεξουαλικότητά μας...


Η δημιουργία χώρου όπου μιλούμε αυθεντικά για τα περί σχέσεων μεταξύ μας, είναι κάτι που σίγουρα διαφεύγει από τη μίζερη τεχνοκρατική μας κουλτούρα. Και σίγουρα, το διαδίκτυο δεν μπορεί να παίξει έναν τέτοιο ρόλο, αφού μπορεί να φιλοξενεί μόνον προσομοιώσεις συναντήσεων - και το απόλυτο κενό.


Χρειαζόμαστε ουσιαστικούς χώρους και αφορμές συνάντησης και συζήτησης. Στην ιδιωτική μας ζωή, ας ψελλίζουμε ή ας κραυγάζουμε "σ' αγαπώ" εκεί που τα κύτταρά μας ουρλιάζουν πως το άνοιγμά μας πέφτει στα σκουπίδια και χαραμίζεται‧ ας κλαίμε εκεί που ξέρουμε πως υποβιβάζουμε τον Εαυτό μας σε κάτι ευτελές μπροστά σε μάτια άδεια και ανάξια‧ ας κωφεύουμε στην αρχαία γνώση που ταλανίζει το σώμα μας‧ ας τρέμουμε μη τυχόν και το αμείλικτο ζευγάρι "ζωή - φυσικός θάνατος" σπάσει ξαφνικά μια συντροφική μας σχέση που χρόνια παλέψαμε με τον Άλλον για να την κάνουμε ευτυχία. Ας κάνουμε όλα αυτά και άλλα τόσα μέσα στο κουβάρι των σχέσεών μας. Όμως μιλώντας μεταξύ μας και παράλληλα παλεύοντας να έχει ο λόγος συνέπεια με το συναίσθημα και το σώμα μας και να τιμά τον κόπο της διαδρομής μας, αναδεύουμε το πεδίο γύρω μας.


Οπότε, η σχεσιακή κοινωνική μόρφωση, για μένα, δεν είναι μετάδοση πληροφορίας ή έτοιμης θεωρητικής γνώσης, αλλά αυτή ακριβώς η διαντίδραση μεταξύ μας, αυτή η ανάδευση στον μικρόκοσμο του καθενός μας και στον συνολικό κόσμο που φτιάχνουμε από κοινού καθώς σχετιζόμαστε. Η πραγματική "σοβαρότητα" στις κουβέντες μας, στα γέλια και τα δάκρυα των σχέσεών μας, δεν είναι η θεωρητική ακρίβεια των λόγων μας, αλλά είναι η συνέπεια με την οποία εμείς κατοικούμε τον λόγο μας, μεταναστεύοντας έτσι "προς" τον Άλλον. Κάτι που έτσι κι αλλιώς μας δίνει μια έξτρα ώθηση για να ανηφορίσουμε το επόμενο κύμα που στέλνει η ζωή, αλλά κυρίως μας ανακουφίζει μέσα στην απύθμενη βία και φτήνια της μαζικής κουλτούρας των καιρών μας.


Γι' αυτό και γράφω αυτό το βιβλίο, γι' αυτό κάνω τις ομιλίες που κάνω, γι' αυτό και δεν μιλώ ή γράφω ως "ειδικός" αλλά ως κάποιος που με τη φωνή μου επιζητώ να διεγείρω και να ακούσω κι άλλες φωνές - και ίσως να ακούσω καλύτερα κι εμένα τον ίδιο. Όχι για να βρούμε συλλογικές λύσεις. Ούτε για να "βρούμε" (δήθεν επιτέλους!) ο Ένας τον Άλλον. Και κυρίως όχι για να κολυμπήσουμε σε μία σούπα ομοιογένειας που εξαφανίζει τις διαφορές μας χυλώνοντας τις γωνιές και τις κόψεις τους, γυαλοχαρτάρωντας τα τεθλασμένα περιγράμματα των ορίων, τις αιχμές των επιθυμιών μας. Αλλά για να γίνει πιο ουσιαστικά ενδιαφέρον και κυρίως πιο όμορφο το οδοιπορικό του καθένα μας στο παιχνίδι της τυφλόμυγας με τόσους και τόσους αόρατους Άλλους γύρω μας."

Συνοπτικές Πληροφορίες

Ημ. Έναρξης 23-05-2016 12:00 am
Ημ. Λήξης 23-05-2016 12:00 am
Θέσεις Χωρίς περιορισμό
Κόστος Συμμετοχής -
Φορέας Πέτρος Θεοδώρου Θεσσαλονίκη
Εάν σας άρεσε το θέμα, μοιραστείτε το!

Σεμινάρια Ψυχολογίας

Εγγραφή στο Newsletter

Κάντε εγγραφή στο 15νθημερο Newsletter για ενημέρωση σεμιναρίων, νέων άρθρων, βιβλίων, θέσεων εργασίας κ.α.