προσωπικότητα

Έχουμε την ψευδαίσθηση πως εξαρτιόμαστε από τους άλλους ανθρώπους σε μεγαλύτερο βαθμό απ’ αυτόν στον οποίο πραγματικά συμβαίνει. Οι άλλοι ασκούν εξουσία κι επιρροή πάνω μας στον βαθμό που εμείς οι ίδιοι είμαστε προσκολλημένοι στους φόβους και τα ψυχικά μας συμπλέγματα.

Όσο, με την βοήθεια της ψυχοθεραπείας, απαγκιστρωνόμαστε από την στενή εικόνα του εαυτού μας –με την οποία μας αρέσει να αυτοπροσδιοριζόμαστε- τόσο, ακόμα και οι σημαντικοί μας άλλοι, παύουν να έχουν κάποια εξουσία πάνω μας.

Λένε στο Άγιον Όρος: «Φρόντισε να πεθάνεις πριν πεθάνεις, για να μην πεθάνεις, όταν πεθάνεις…». Σ’ αυτήν την φωτισμένη και πυκνή από αλήθεια ρήση κρύβεται το μυστικό της σύνδεσής μας με το άπειρο, αόρατο, ολοκληρωμένο, κι αιώνιο εκείνο μέρος του εαυτού που μας σώζει από την προσκόλλησή μας στον ορατό και πεπερασμένο κόσμο της μερικότητας και της φθοράς.

Πως όμως μπορεί κανείς να «πεθάνει» ενόσω ακόμα ζει;

Και γιατί εάν «πεθάνει» ενόσω ακόμα ζει δεν θα πεθάνει όταν έρθει η ώρα της τελευτής του;

Σ’ αυτό το σημείο είναι πολύ σημαντικό να συνδεθεί το θανείν με την αγάπη.

Η προσωρινή μας προσωπικότητα μας υποβάλει την ιδέα πως η μόνη και με άμεσα αποτελέσματα αγάπη είναι αυτή που τρέφουμε κι ενεργούμε προς τον εαυτό μας, τις ανάγκες και τις επιθυμίες του. Ακόμα και η σύνδεση μας με τους άλλους υπαγορεύεται σε τεράστιο βαθμό από την αναγκαιότητα της κάλυψης των ατομικών μας αναγκών και προτεραιοτήτων. Ενισχύει την πεποίθηση πως οι άλλοι και οι σχέσεις μας μαζί τους υπάρχουν για να μας εξυπηρετούν.

Συχνά χρησιμοποιούμε στην καθημερινότητα μας την φράση: «Αυτή η σχέση πια δεν με καλύπτει…», θεωρώντας πως αφού η συγκεκριμένη σχέση δεν υπηρετεί τα ατομικά συμφέροντα και επιδιώξεις είμαστε απόλυτα νομιμοποιημένοι να την αφήσουμε ώστε να είμαστε ανοιχτοί να συνδεθούμε με κάποιον άλλο άνθρωπο που είναι πιθανόν ότι θα μας καλύπτει περισσότερο.

Όταν λοιπόν μιλάμε για θάνατο του εαυτού μιλάμε κυρίως για την ανάγκη της απαγκίστρωσής μας από την παραπάνω πεποίθηση.

«Πεθαίνουμε» στον βαθμό που οι άλλοι παύουν να υπάρχουν για μας μόνο ως αντικείμενα χρήσης και κάλυψης των ατομικών μας αναγκών.

Μόνο καθώς απομακρυνόμαστε από την σιγουριά πως το μυστικό της ευζωίας είναι να βρεις κάποιον που να σε καλύπτει, αρχίζει να γεννιέται μέσα σου η δυνατότητα να αγαπήσεις. Δηλαδή, να αξιοποιήσεις ένα άλλο πρόσωπο ως εφαλτήριο για να ανακαλύψεις μέσα σου την επιθυμία της προσφοράς, ως αυτοσκοπό και όχι ως μέσο. Μόνο δηλαδή μέσω της αγάπης μπορεί κανείς να αρχίσει να «πεθαίνει».

Σήμερα συναντώ όλο και περισσότερο νέους ανθρώπους και νέα ζευγάρια που είτε αρνούνται –με διάφορα προσχήματα- να τεκνοποιήσουν, είτε ενώ το προσπαθούν συστηματικά, δεν μπορούν να κάνουν παιδιά. Η τεκνογονία συμβολικά ισοδυναμεί –ως προς κάποια εκδοχή της- με αυτοχειρία. Δηλαδή, συμβολικά και κάποτε ασυνείδητα υπηρετεί την βαθύτερη ανάγκη του ανθρώπου να πεθάνει ως ατομικότητα προσκολλημένη στις εγωικές της καθηλώσεις και να αναγεννηθεί ως πρόσωπο. Η γέννηση των παιδιών υπόσχεται και συνεπάγεται την ανάγκη μετατόπισης του ενδιαφέροντος από τον ατομικό εαυτό σε κάποιον άλλον.

Στον βαθμό που ως γονιός το επιτρέψει κανείς να γίνει το παιδί του σημαντικότερο από τον ίδιο, αρχίζει να ασκείται στην δυνατότητα της προσφοράς προς τον άλλον, ακόμα κι αν αυτός ο Άλλος –στην περίπτωση του παιδιού- υπηρετεί ναρκισσιστικές του ανάγκες. Δεν παύει, επειδή είναι έτερο πρόσωπο, να δεσμεύει τον γονιό σε μια διαρκή κίνηση εξόδου από τα στενά όρια της ατομικότητας του.

Η άρνηση λοιπόν πολλών νέων να δεσμευτούν σε συντροφική σχέση, αλλά και πολλών νέων ζευγαριών να κάνουν παιδιά, να γίνουν δηλαδή με δεσμευτικό τρόπο σύντροφοι και γονείς υπαγορεύεται υποσυνείδητα  και ασυνείδητα –στην περίπτωση της στειρότητας- από τον κατά περίπτωση βαθύ φόβο του ατόμου να μετακινηθεί προς την κατεύθυνση της μεταμόρφωσής του ως προσώπου. Υποκινείται δηλαδή από βαθιά αμφιθυμία να αφήσει την μακαριότητα της ες αεί ψυχικής του παιδικότητας για μια πιο ενήλικη ψυχικά θέση που προσυπογράφει την αυτοπροσφορά ως υπαρξιακό δικαίωμα και προτεραιότητα.

Η αδυναμία δέσμευσης σε ένα μοντέλο ζωής που ο Άλλος γίνεται αξιακή προτεραιότητα σε σχέση με τον ατομικό εαυτό βιώνεται απειλητικά από κείνον που, είτε επειδή δεν χόρτασε στα πρώιμα στάδια της ψυχικής του ανάπτυξης την συγχωνευτική σχέση με την μητέρα, είτε επειδή βρίσκει πιο βολική μια ζωή που έχει αυτοσκοπό την ενδοστρέφεια, δεν θέλει να χάσει το σκήπτρο της παντοδυναμίας και της κυριαρχίας του ατομικού εγώ.

Η αμφιθυμία υπερτερεί της επιθυμίας να «πεθάνει» κανείς  ως εγώ για να γεννηθεί ως πρόσωπο με αφορμή ενός Άλλου, του παιδιού του.

Συγγραφή Άρθρου

Γρηγόρης Βασιλειάδης - Ψυχολόγος

Γρηγόρης Βασιλειάδης: έχει επιβεβαιωθεί από το E-Psychology

Οι πληροφορίες που αναφέρονται στον επαγγελματικό κατάλογο ειδικών παρέχονται από τους ίδιους τους ειδικούς, κατά την εγγραφή τους στο σύστημα. Όταν βλέπετε την ένδειξη «έχει επιβεβαιωθεί από το E-Psychology”, σημαίνει ότι το E-Psychology έχει ελέγξει, με email, τηλεφωνικά ή/και με λήψη των σχετικών εγγράφων, τα ακόλουθα στοιχεία:

  • Ότι ο ειδικός είναι υπαρκτό πρόσωπο.
  • Ότι τα πτυχία οι τίτλοι και οι εξειδικεύσεις που αναφέρει είναι αληθινά.
  • Ότι οι πληροφορίες που αναφέρει ισχύουν.

Συστημική και Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεία. O Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής είναι ο συγγραφέας του βιβλίου: «Το Ψυχοθεραπευτικό Ταξίδι: Από τον φόβο της σκιάς, στο φως της επίγνωσης»

Εάν βρήκατε το άρθρο χρήσιμο, μοιραστείτε το!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου, χωρίς τη γραπτή άδεια του Τμήματος Σύνταξης του E-Psychology.gr. Εάν επιθυμείτε να αναδημοσιεύετε άρθρα, επικοινωνήστε μαζί μας στο editorial @ e-psychology.gr

Σχετικά άρθρα

Βρείτε ειδικό Ψυχικής Υγείας

Αναζητήστε ειδικούς στον μοναδικό εξειδεκευμένο κατάλογο στο ελληνικό διαδίκτυο.

Μεταβείτε στον κατάλογο Ειδικών Ψ.Υγείας »

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Τι πενθούμε στον θάνατο του δικού μας νεκρού;
πένθος απώλεια

Πριν χρόνια πήγα στην κηδεία μιας φίλης, πολύ ηλικιωμένης αλλά γεμάτης ζωντάνια, απ αυτήν που έχουν οι νεαρές ψυχές πασχίζοντας να ζουν ενωμένες με την επιθυμία που τις διαπερνά και τις γεμίζει. Μετά την κηδεία έμεινα μόνος και περιδιάβηκα τους τάφους. Νέοι, έφηβοι, παιδιά, βρέφη και γέροι κάτω από το χώμα.  Σκεπασμένοι από το ξύπνημα της ζωής, μακριά από τους ζωντανούς και μαζί τόσο δίπλα τους.

Ψυχοθεραπεία και πνευματικότητα: σκέψεις, διχασμοί και διλήμματα
Ψυχοθεραπεία

Όταν ρωτάω τους ανθρώπους που ζητούν ψυχοθεραπεία, «γιατί διαλέξατε εμένα ως ψυχοθεραπευτή σας;», κάποτε κάποιοι μου απαντούν: «Γιατί καταλάβαμε, απ’ τον τρόπο που γράφετε στα βιβλία σας πως είστε άνθρωπος του Θεού. Πως είστε ψυχολόγος με Χριστό. Επειδή συνδέετε την πνευματικότητα με την ψυχοθεραπεία…».

Κίβδηλη και Αληθινή Ψυχοθεραπεία
Ψυχοθεραπεία

Με ρώτησε κάποιος που ήταν πάντα νέος –ήθελε βλέπεις να είναι συνέχεια μαθητής- «Τι είναι ψυχοθεραπεία;», του είπα: «Εγώ δεν ξέρω… Ρώτησα όμως κάποτε τον σοφό δάσκαλο, που δεν έχει όνομα, κι εκείνος ταπεινά μου είπε»: Να σου πω πρώτα ποια είναι η ψεύτικη ψυχοθεραπεία.

Συμπερίληψη κακότητας και αθωότητας: Ένας άκρως θεραπευτικός υπαρξιακός στόχος
θύμα και θύτης

Όσο ζω, δεν θα ξεχάσω αυτό που συνέβη όταν –σε διαφορετικές χρονικές στιγμές- πήγα να δω στον κινηματογράφο δυο ταινίες, που τότε συζητήθηκαν πολύ:
Η μια ήταν τα πάθη του Χριστού, του Mel Gibson. Η άλλη, το «Irreversible» με την Monica Bellutzi.

Ομοφοβία & Ομοερωτισμός
Ομοφοβία Ομοερωτισμός

Θυμάμαι για κάποια χρόνια συμμετείχα από την θέση του θεραπευόμενου σε μια αυτογνωστική ομάδα στην οποία συμμετείχαν μόνο άνδρες. Η συμμετοχή μου σε κείνη την θεραπευτική ομάδα υπήρξε σταθμός στην διαμόρφωση του ψυχικού μου χάρτη.

Εγγραφή στο Newsletter

15νθημερο Newsletter για να λαμβάνετε στο mail σας τα νέα άρθρα, αλλά και ενημέρωση για επερχόμενα σεμινάρια, βιβλία ψυχολογίας, θέσεις εργασίας κ.α.