Σχετικά άρθρα x

 

Κάνοντας μία σύντομη αναδρομή στο μακρινό παρελθόν, και στον αρχαίο κόσμο, παρατηρούμε ότι ανέκαθεν οι άνθρωποι έβρισκαν τρόπους να εκφράζουν αυτό που νιώθουν και να το μοιράζονται με άλλους. Οι πρωτόγονοι άνθρωποι για παράδειγμα, είχαν κάποια τελετουργικά μέσα από τα οποία ανακούφιζαν τους φόβους τους, παρουσίαζαν τις επιθυμίες τους, τις χαρές τους και τις αλλαγές της ζωής τους.

Παραδείγματα τέτοιων τελετουργικών είναι ο χορός του πρωτόγονου κυνηγού μπροστά από τις τοιχογραφίες με τα ζώα.

Κάποτε ένας ιθαγενής τρομοκρατήθηκε μετά από μία απροσδόκητη συνάντηση με ένα τεράστιο πουλί. Το βράδυ το μοιράστηκε με την φυλή. Ο σαμάνος αφού άκουσε την ιστορία αυτή, εκδραμάτισε το βίωμα του προσθέτοντας ήχο κι μουσική, με τη βοήθεια της φυλής. Το «θύμα» που είπε και μετά είδε αυτά που του είχαν συμβεί μαζί με άλλους ανθρώπους της κοινότητας, βίωσε μία κάθαρση και κατάφερε να απαλλαγεί από τον τρόμο του. Η επίδραση που είχε πάνω στον αφηγητή, το μοίρασμα του βιώματος του κι η ανταπόκριση της φυλής ήταν μεγάλη.

Η ανάπτυξη όλων των τεχνών βασίζεται πάνω σε αυτήν ακριβώς την ανάγκη του ανθρώπου να μοιράζεται, την ανάγκη του να είναι με άλλους ανθρώπους και να εκφράζει αυτά που νιώθει κ σκέφτεται. Η μουσική, το θέατρο, η ζωγραφική, ο χορός, εξυπηρετούν αυτήν την ίδια ανάγκη του για μοίρασμα. Τα έθιμα μας επίσης, βασίζονται πάνω σε αυτό, οι γάμοι, οι κηδείες, οι γιορτές, όλα καλά μελετημένα ώστε να υπάρχουν ευκαιρίες πραγματικής συνάντησης μεταξύ μας.

Το μοίρασμα αποτελεί ουσιαστικό στοιχείο του νοήματος που αναζητά ο άνθρωπος, με την έννοια ότι μέσα από την συνάντηση του με άλλους ανθρώπους έρχεται όλο κ πιο κοντά στο νόημα της ύπαρξης του. Ο Άνθρωπος έχει από τη φύση του ανάγκη να μοιράζεται. Yπάρχει πιο όμορφο πράγμα από το να φτιάξω τον κόσμο με πραγματικές σχέσεις;
Όσο πιο πολύ προχωράμε στα χρόνια, όσο πιο κοντά ερχόμαστε στη σύγχρονη εποχή, όπου οι ρυθμοί μας αυξάνονται κι ο ελεύθερος μας χρόνος μειώνεται, παρατηρούμε μία όλο και μεγαλύτερη τάση απομόνωσης, μοναξιάς, κλεισίματος.

Μαθαίνουμε να αγωνιζόμαστε μόνοι μας, να τα περνάμε όλα μόνοι μας, να ζητάμε όλο και πιο δύσκολα βοήθεια, να πρέπει να είμαστε δυνατοί.

Δύναμη… παρεξηγημένος όρος. Μας μαθαίνουν ότι δυνατός είναι αυτός που τα καταφέρνει μόνος του, που δεν λυγίζει, που δεν αδυνατεί.

Αναρωτιέμαι πόση δύναμη θέλει να πω : «δεν μπορώ άλλο!», « δεν μπορώ μόνος…», «βοήθεια!».

Φανταστείτε ότι ο καθένας από μας έχει πολλά κομμάτια μέσα του… και τώρα θα απομονώσουμε τα δύο μόνο: το ένα είναι αυτό που αισθάνεται κι το άλλο είναι αυτό που πράττει. Αυτό που αισθάνεται είναι ανοιχτό, αυθόρμητο, ευαίσθητο στα ερεθίσματα του περιβάλλοντος, έχει τα χαρακτηριστικά ενός παιδιού, (εσωτερικό παιδί), το άλλο είναι πιο ορθολογικό, κι είναι αυτό που βάζει τους κανόνες, που χτίζει τη συμπεριφορά μας (φανταστείτε το σαν ένα εσωτερικό γονέα).

Αν ο εσωτερικός μου γονέας είναι πολύ αυστηρός, καταπιεστικός, επικριτικός, αν έχει μάθει ότι πρέπει να τα καταφέρνει όλα μόνος του, τότε είναι πολύ πιθανό να εγκλωβίζει το άλλο μας κομμάτι, το παιδί. Είναι πολύ πιθανό να μην επιτρέπει στο παιδί να εκφράζεται, να μην του επιτρέπει να έχει ανάγκες, να μην του επιτρέπει να παίζει, να κλαίει, να γελάει, να αισθάνεται, να μην του επιτρέπει να μοιράζεται αυτά που νιώθει.

Φανταστείτε ένα παιδί του οποίου δεν του επιτρέπουμε να παίξει, να κλάψει, να θυμώσει, να εκφραστεί, ένα παιδί στο οποίο απαγορεύουμε να έχει ανάγκες.

Όσο δεν επιτρέπω στο κομμάτι που έχω μέσα μου να μοιραστεί αυτά που νιώθει, αυτά που σκέφτεται, αυτά που χρειάζεται, τότε το κρατάω μέσα μου, το απομονώνω από τον κόσμο, το κλείνω, το εγκλωβίζω μέσα σε μένα… στην ουσία απομακρύνομαι από τον ίδιο μου τον εαυτό, από τον εαυτό μου που έχει ανάγκες, του γυρνάω την πλάτη.

Κάποια στιγμή ενδέχεται να σταματήσω να το ακούω κιόλας… τότε αυτό ίσως πετρώσει μέσα μου.

Αν δεν αντιδράσω όσο είναι καιρός, αν δεν καταλάβω ότι κάτι έχει πετρώσει μέσα μου, τότε ίσως το σώμα μου να αναλάβει την πρωτοβουλία να αντιδράσει, ίσως το σώμα μου να ψάξει έναν τρόπο να εκφράσει όλα όσα συγκρατώ μέσα μου… θα ψάξει να βρει ένα τρόπο να ξεσπάσει… με ένα δερματικό, με ένα πόνο στο στομάχι, με καρδιοπάθεια, ημικρανίες, με έναν όγκο…
Το σώμα μου θα βοηθήσει το παιδί που καταπιέζω να εκφραστεί… θα με μάθει να μοιράζομαι…

Όταν μοιράζομαι, ανοίγω προς τη ζωή, βουτάω μέσα της, έρχομαι πιο κοντά σε μένα, εγώ ο ίδιος με αποδέχομαι.
Το να μοιράζομαι αποτελεί μία πράξη ζωής, που χρειάζεται τόλμη και θάρρος. Το να βουτάω στη ζωή, να κολυμπάω μέσα της και να την μοιράζομαι με άλλους είναι μια ηρωική πράξη.

Οι άνθρωποι έχουμε την ίδια φύση, κι μέσα στην μοναδικότητα του καθενός μας, είμαστε ίδιοι, έχουμε τις ίδιες ανάγκες, τις ίδιες ανησυχίες, τις ίδιες αγωνίες κι φόβους, απλά σε διαφορετικούς ρυθμούς, με διαφορετικές αφορμές. Γι αυτό όλοι μπορούμε να καταλάβουμε όλους.

Κάθε μέρα δουλεύω με ανθρώπους, μέσα από αυτήν την εκπληκτική τους ικανότητα να μοιράζονται μαζί μου ή μεταξύ τους αυτά που νιώθουν, κάθε φορά όλο και πιο βαθιά… και μέσα από αυτό το μοίρασμα, να έρχονται πιο κοντά στον εαυτό τους, πιο κοντά σε αυτό το παιδί, σε αυτό το κομμάτι μέσα τους που είχε παραμεληθεί, να το παίρνουν από το χέρι και μαζί να πηγαίνουν πιο κοντά στη ζωή… πιο κοντά στους άλλους… πιο ανοιχτοί.

Συγγραφή Άρθρου

Πεσσάρη Ηλιάννα - Ψυχολόγος

Πεσσάρη Ηλιάννα: έχει επιβεβαιωθεί από το E-Psychology

Οι πληροφορίες που αναφέρονται στον επαγγελματικό κατάλογο ειδικών παρέχονται από τους ίδιους τους ειδικούς, κατά την εγγραφή τους στο σύστημα. Όταν βλέπετε την ένδειξη «έχει επιβεβαιωθεί από το E-Psychology”, σημαίνει ότι το E-Psychology έχει ελέγξει, με email, τηλεφωνικά ή/και με λήψη των σχετικών εγγράφων, τα ακόλουθα στοιχεία:

  • Ότι ο ειδικός είναι υπαρκτό πρόσωπο.
  • Ότι τα πτυχία οι τίτλοι και οι εξειδικεύσεις που αναφέρει είναι αληθινά.
  • Ότι οι πληροφορίες που αναφέρει ισχύουν.

Απόφοιτος Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών, τμήμα Ψυχολογίας, Ψυχολόγος, ψυχοθεραπεύτρια, ψυχοδραματίστρια. Ατομική Θεραπεία, Συντονισμός ομάδων Ψυχοδράματος.
Κέντρο ψυχοθεραπείας, ψυχοδράματος και προσωπικής ανάπτυξης - Ψυχοκίνηση.

Εάν βρήκατε το άρθρο χρήσιμο, μοιραστείτε το!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter
Σχετικά άρθρα
Σχέσεις - Σεξουαλικότητα
Το πρόβλημα της αγάπης
  • Δευτέρα, 07 Νοέμβριος 2016
  • Από: Δέσποινα Βαρβαρούση

Το πρόβλημα της αγάπης είναι ένα από τα βασικότερα θέματα που απασχολούν τον άνθρωπο, κατά τη διάρκεια της ζωής του. Όλοι μας την ποθούμε, την αναζητούμε και καταβάλλουμε προσπάθειες να...

Παιδί και έφηβος, οικογένεια
Τελικά υπάρχω ή απλά ζω; εξομολόγηση ενός εφήβου
  • Τρίτη, 18 Οκτώβριος 2016
  • Από: Μαρία Σκαμπαρδώνη

Σήμερα ανέβασα μία καινούργια εικόνα στο προφίλ μου και –να!- συγκέντρωσε τον τεράστιο αριθμό των 100 likes(!) και μέσα σε λίγη ώρα. Ένοιωσα σημαντικός, με προσέχουν, με αγαπούν, μου γράφουν...

Διάφορα θέματα Ψυχολογίας
Μια νέα εποχή γεννιέται
  • Σάββατο, 15 Οκτώβριος 2016
  • Από: Αναστασία Γεώργα

Και τι είναι τελικά αυτό που χρειάζεται να έχει ο σύγχρονος άνθρωπος για να επιβιώσει της εποχής του; Αυτή η συγκεκριμένη ερώτηση πυροδότησε μια ολόκληρη πορεία σκέψεων, πράγματι...


Βρείτε ειδικό Ψυχικής Υγείας

Αναζητήστε ειδικούς στον μοναδικό εξειδεκευμένο κατάλογο στο ελληνικό διαδίκτυο.

Μεταβείτε στον κατάλογο Ειδικών Ψ.Υγείας »

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Οικογένεια: η πρώτη εικόνα του εαυτού

Η οικογένεια είναι ένα σύστημα, δηλαδή μία ομάδα ατόμων που προσπαθούν να λειτουργήσουν όλοι μαζί. Τα μέλη μεταξύ τους είναι σε βαθιά σύνδεση και το ένα επηρεάζει το άλλο κάθε στιγμή και σε πολλά επίπεδα. Το σύστημα αυτό της οικογένειας, αφορά τις ρίζες, την ταυτότητα και την λειτουργία μας ως κοινωνικό ον.

Μοναχοπαίδι | Μόνο παιδί στην οικογένεια

Ένα παιδί που μεγαλώνει χωρίς αδέλφια, μπορεί να έρθει αντιμέτωπο με θέματα και καταστάσεις που κάποιο άλλο παιδί με αδέλφια να μην αγγίξει ποτέ. Τα θέματα αυτά συνήθως πηγάζουνε απ’ το γεγονός ότι το μοναχοπαίδι λαμβάνει όλη την προσοχή και την αποκλειστική αγάπη των γονιών.

Η περιπλοκότητα της γονεϊκής αγάπης

Η αγάπη προς τα παιδιά λειτουργεί σαν ένστικτο. Σαν να έρχεται από μόνη της όταν σχετιζόμαστε με το παιδί μας. Όμως, σε καμία περίπτωση δεν αρκεί από μόνη της για να γίνουμε κατάλληλοι γονείς, που μεγαλώνουμε όσο το δυνατόν καλύτερα τα παιδιά μας.

Φόβος ή φοβία, μία ευκαιρία εξερεύνησης του εαυτού

Ο φόβος ως φυσικό συναίσθημα
Ο φόβος ανήκει στα φυσικά συναισθήματα του ανθρώπου και εμφανίζεται πολύ νωρίς στη ζωή. Ο φόβος είναι αυτό το συναίσθημα που νιώθουμε μπροστά σε έναν πραγματικό για μας κίνδυνο. Είναι ένα συναίσθημα που μας βάζει σε άμυνα και προστατεύει τον οργανισμό μας από την απειλή αυτή. Υπάρχουν φόβοι που είναι έμφυτοι- αντανακλαστικοί και άλλοι που είναι επίκτητοι.

Γνωριμία με τον θυμό μας

Ο θυμός είναι ένα από τα φυσικά συναισθήματα που έχουμε μέσα μας και προκαλείται τόσο από εξωτερικούς όσο και από εσωτερικούς παράγοντες. Μπορούμε να θυμώσουμε με καταστάσεις, πρόσωπα, ή ακόμα και με τον ίδιο μας τον εαυτό. Κατά κάποιο τρόπο ο θυμός είναι η αντίδραση μας σε κάτι που την δεδομένη σιγμή αναγνωρίζεται ως απειλή, αντικειμενική ή υποκειμενική, και η εμφάνιση του μας επιτρέπει να αντιδράσουμε σε αυτήν, να την πολεμήσουμε, να αμυνθούμε, να προστατευτούμε.

Εγγραφή στο Newsletter

Κάντε εγγραφή στο 15νθημερο Newsletter για ενημέρωση σεμιναρίων, νέων άρθρων, βιβλίων, θέσεων εργασίας κ.α.