Μου λένε, σου λένε, μας λένε, σου λέω: «Με πνίγει το δίκιο μου!...».
Μα, αν κάτι μας πνίγει κυριολεκτικά, είναι η απόλυτη αντίστασή μας στην αποδοχή της πιθανότητας να είμαστε εμείς τελικά οι άδικοι του παιχνιδιού!
Το εγώ δεν είναι σε θέση να αυτοσυγκροτηθεί ως υποκείμενο της αδικίας.

Κυρίως δεν προτίθεται να αναλάβει την ευθύνη των σκιωδών του πλευρών. Αυτή η πρόθεση θα υπονόμευε τα «αριστεία» της εσωτερικής του αυτάρκειας. Θα κλόνιζε ανεπανόρθωτα την ψευδαίσθηση της εσωτερικής του συνοχής, αφού θα το καλούσε να συμπεριλάβει κομμάτια που δεν αντέχει να συνυπάρχει μαζί τους. Κομμάτια που το προσκαλούν να επαναπροσδιοριστεί ως ψυχική οντότητα … 

Για να διατηρήσει την νομιμοποίηση της παράνομης εξουσίας του, θα έπρεπε με κάποιον τεχνητό τρόπο να δικαιώσει την πράξη της αδικίας που προκάλεσε δικαιολογώντας, δικαιώνοντας τα κίνητρά της πράξης του. Αντ’ αυτού, αυτόματα πετάει την υπαιτιότητα των σκέψεων, των προθέσεων, και των πράξεών του στον άλλον, στον απέναντι. Αποδίδοντας δηλαδή ανέξοδα τα δικά του κίνητρα στα εγώ των άλλων.

Αποποιούμενο την θέση του υποκειμένου και υιοθετώντας τον ρόλο του αντικειμένου της αδικίας -που υπέστη από κάποιον άλλον-, αυτοδικαιώνεται, και «κλαίγοντας την μοίρα του» κλείνεται ακόμα πιο ερμητικά στο καβούκι της αυταρέσκειας του.

Το «δίκιο» πάντα πνίγει εξουθενώνοντας υπαρξιακά αυτόν που το διεκδικεί αφού είναι η ύστατη κίνηση αυτοδικαιωτικής ενδοστρέφειας που καταδικάζει τον εκουσίως «αδικημένο» στην  μόνωση του από άλλες επιλογές ελευθερίας.  Διεκδικώντας το δίκιο σου, σ’ αυτήν την απέλπιδα προσπάθεια να διατηρήσεις το εγώ σου αλώβητο από ρωγμές, κάνεις το «δίκιο σου» κλουβί, και το «δικαίωμα σου» φρουρό της φυλακής σου.

Η μόνη ταυτότητα που σου δόθηκε εκ γενετής είναι το εγώ σου. Επειδή έχεις μάθει να ταυτίζεσαι με την αδιάψευστή της πραγματικότητα σαν αυτή να ταν η μοναδική, δικαιωματικά την αγαπάς και την περιφρουρείς σαν τον αποκλειστικό και ανεκτίμητο θησαυρό σου.  Η ελευθερία σου αξιολογείται από τον βαθμό που αποφασίζεις συνειδητά να σκοτώσεις το εγώ σου χωρίς την προοπτικής κάποιου μελλοντικού αντισταθμίσματος.

Είσαι ακραία ελεύθερος στον βαθμό που χαρίζεσαι, για να σου χαριστεί το κενό, η απουσία κάθε καταπραϋντικής ανταπόδοσης...

Συγγραφή Άρθρου

Γρηγόρης Βασιλειάδης - Ψυχολόγος

Γρηγόρης Βασιλειάδης: έχει επιβεβαιωθεί από το E-Psychology

Οι πληροφορίες που αναφέρονται στον επαγγελματικό κατάλογο ειδικών παρέχονται από τους ίδιους τους ειδικούς, κατά την εγγραφή τους στο σύστημα. Όταν βλέπετε την ένδειξη «έχει επιβεβαιωθεί από το E-Psychology”, σημαίνει ότι το E-Psychology έχει ελέγξει, με email, τηλεφωνικά ή/και με λήψη των σχετικών εγγράφων, τα ακόλουθα στοιχεία:

  • Ότι ο ειδικός είναι υπαρκτό πρόσωπο.
  • Ότι τα πτυχία οι τίτλοι και οι εξειδικεύσεις που αναφέρει είναι αληθινά.
  • Ότι οι πληροφορίες που αναφέρει ισχύουν.

Συστημική και Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεία. O Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής είναι ο συγγραφέας του βιβλίου: «Το Ψυχοθεραπευτικό Ταξίδι: Από τον φόβο της σκιάς, στο φως της επίγνωσης»

Εάν βρήκατε το άρθρο χρήσιμο, μοιραστείτε το!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου, χωρίς τη γραπτή άδεια του Τμήματος Σύνταξης του E-Psychology.gr. Εάν επιθυμείτε να αναδημοσιεύετε άρθρα, επικοινωνήστε μαζί μας στο editorial @ e-psychology.gr

Σχετικά άρθρα

Βρείτε ειδικό Ψυχικής Υγείας

Αναζητήστε ειδικούς στον μοναδικό εξειδεκευμένο κατάλογο στο ελληνικό διαδίκτυο.

Μεταβείτε στον κατάλογο Ειδικών Ψ.Υγείας »

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Πέθανε όσο ζεις για να μην πεθάνεις, όταν πεθάνεις…
προσωπικότητα

Έχουμε την ψευδαίσθηση πως εξαρτιόμαστε από τους άλλους ανθρώπους σε μεγαλύτερο βαθμό απ’ αυτόν στον οποίο πραγματικά συμβαίνει. Οι άλλοι ασκούν εξουσία κι επιρροή πάνω μας στον βαθμό που εμείς οι ίδιοι είμαστε προσκολλημένοι στους φόβους και τα ψυχικά μας συμπλέγματα.

Τι πενθούμε στον θάνατο του δικού μας νεκρού;
πένθος απώλεια

Πριν χρόνια πήγα στην κηδεία μιας φίλης, πολύ ηλικιωμένης αλλά γεμάτης ζωντάνια, απ αυτήν που έχουν οι νεαρές ψυχές πασχίζοντας να ζουν ενωμένες με την επιθυμία που τις διαπερνά και τις γεμίζει. Μετά την κηδεία έμεινα μόνος και περιδιάβηκα τους τάφους. Νέοι, έφηβοι, παιδιά, βρέφη και γέροι κάτω από το χώμα.  Σκεπασμένοι από το ξύπνημα της ζωής, μακριά από τους ζωντανούς και μαζί τόσο δίπλα τους.

Ψυχοθεραπεία και πνευματικότητα: σκέψεις, διχασμοί και διλήμματα
Ψυχοθεραπεία

Όταν ρωτάω τους ανθρώπους που ζητούν ψυχοθεραπεία, «γιατί διαλέξατε εμένα ως ψυχοθεραπευτή σας;», κάποτε κάποιοι μου απαντούν: «Γιατί καταλάβαμε, απ’ τον τρόπο που γράφετε στα βιβλία σας πως είστε άνθρωπος του Θεού. Πως είστε ψυχολόγος με Χριστό. Επειδή συνδέετε την πνευματικότητα με την ψυχοθεραπεία…».

Κίβδηλη και Αληθινή Ψυχοθεραπεία
Ψυχοθεραπεία

Με ρώτησε κάποιος που ήταν πάντα νέος –ήθελε βλέπεις να είναι συνέχεια μαθητής- «Τι είναι ψυχοθεραπεία;», του είπα: «Εγώ δεν ξέρω… Ρώτησα όμως κάποτε τον σοφό δάσκαλο, που δεν έχει όνομα, κι εκείνος ταπεινά μου είπε»: Να σου πω πρώτα ποια είναι η ψεύτικη ψυχοθεραπεία.

Συμπερίληψη κακότητας και αθωότητας: Ένας άκρως θεραπευτικός υπαρξιακός στόχος
θύμα και θύτης

Όσο ζω, δεν θα ξεχάσω αυτό που συνέβη όταν –σε διαφορετικές χρονικές στιγμές- πήγα να δω στον κινηματογράφο δυο ταινίες, που τότε συζητήθηκαν πολύ:
Η μια ήταν τα πάθη του Χριστού, του Mel Gibson. Η άλλη, το «Irreversible» με την Monica Bellutzi.

Εγγραφή στο Newsletter

15νθημερο Newsletter για να λαμβάνετε στο mail σας τα νέα άρθρα, αλλά και ενημέρωση για επερχόμενα σεμινάρια, βιβλία ψυχολογίας, θέσεις εργασίας κ.α.