Πολλοί ενήλικες ζουν τη ζωή μέσα από μια κατάσταση φόβου ή σοβαρότητας. Αν και έχουν οικονομική άνεση, είναι περισσότερο παρατηρητές της ζωής παρά συμμετέχουν ενεργά σ’ αυτήν ή είναι συνεχώς σε επαγρύπνηση σα να υπάρχει κάτι εκεί έξω που απειλεί τη ζωή τους.

 

Άλλοι άνθρωποι κρατάνε τον εαυτό τους μακριά από την εξωτερική ζωή και αφοσιώνονται στην τεχνολογία, σε εικονικές πραγματικότητες στον υπολογιστή και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης. Κλείνονται μέσα αντί να κυκλοφορούν στο φυσικό κόσμο όπου υπάρχει η -αντικειμενική και υποκειμενική- πραγματικότητα γι’ αυτούς και το σώμα τους.

Πολλοί απ’ αυτούς τους ανθρώπους έχουν ουσιαστικά έναν τρόπο ζωής «πάλης ή φυγής». Κάτι τους συνέβη στη διαδρομή της ζωής που τους έκανε ανασφαλείς, τους συγκλόνισε ή επιβλήθηκε στην δική τους πραγματικότητα. Σε ορισμένες περιπτώσεις τραυματίστηκαν ψυχικά με κάποιο τρόπο και βρήκαν καταφύγιο σε έναν από αυτούς τους τρόπους ύπαρξης, προκειμένου να επιβιώσουν. Ακόμη και πολλά χρόνια μετά την τραυματική τους εμπειρία, παραμένουν «κολλημένοι» σ’ αυτό τον τρόπο ζωής, που με κάποιο τρόπο έχουν θεωρήσει φυσιολογικό και αποδεκτό, ακόμη και αν αυτό τους στερεί τις χαρές της ζωής.

Στην κλινική πράξη, παρατηρούμε συχνά ότι οι άνθρωποι έχουν χάσει την περιέργεια για νέα ερεθίσματα στην πραγματική ζωή. Μπορεί να προτιμούν -ψυχαναγκαστικά- ασφαλή περιβάλλοντα, ερεθίσματα και τρόπους ύπαρξης που δεν τους απειλούν, όμως δεν εξερευνούν νέα είδη εμπειριών στη ζωή.

Η απώλεια της περιέργειας έχει επιπτώσεις στην ικανότητά τους να εξερευνούν και να παίζουν. Η έρευνα έχει δείξει ότι τα άτομα που έχουν υποστεί τραύμα, συχνά χάνουν την ικανότητα να εξερευνούν, να παίζουν και να διασκεδάζουν με νέα ερεθίσματα ως ενήλικες, που αποτελεί θεμέλιο για την ψυχική υγεία.

Η περιέργεια φέρνει ενθουσιασμό και εξερεύνηση και σύμφωνα με τις νευροεπιστήμες, αυτό εμπλέκει τα συστήματα Κοινωνικής Εμπλοκής και Δράσης Παιχνιδιού του εγκεφάλου. Τα συστήματα αυτά είναι κρίσιμης σημασίας για τη συνεχή εξέλιξη/ανάπτυξη της συναισθηματικής νοημοσύνης των ενηλίκων και τη συνεχιζόμενη προσαρμογή στην οποία υποβαλλόμαστε σε όλη τη διάρκεια της ζωής μας, καθώς επεξεργαζόμαστε, αλλάζουμε και ρέουμε μαζί με το μεταβαλλόμενο εξωτερικό κόσμο.

Όταν δεν είμαστε σε θέση να έρθουμε σε επαφή με αυτά τα μέρη του εαυτού μας, παραμένουμε με ένα προβληματικό σύστημα κοινωνικής εμπλοκής και επιρρεπείς στο να είμαστε άκαμπτοι και ενδεχομένως να παγώσουμε ή να αποσυρθούμε όταν αντιμετωπίσουμε αλλαγές της ζωής και εξέλιξη. Χάνουμε επίσης, την ευτυχία και τη χαρά που φέρνει το παιχνίδι, η περιέργεια, η εξερεύνηση και το ανοιχτό μυαλό για να ερευνήσουμε ό, ποιο νέο και καινοτόμο ερέθισμα συναντήσουμε.

Υπό μια έννοια, ταριχευόμαστε και πεθαίνουμε όταν συμβαίνει αυτό και το σώμα μας δείχνει τον άκαμπτο περιορισμό, τη χρόνια τάση συγκράτησης και την ένταση που συνοδεύει αυτή τη φοβισμένη ή νεκρωμένη στάση απέναντι στη ζωή.

Μπορούμε να παρατηρήσουμε τη χρόνια μυϊκή ένταση στο σώμα των ατόμων που δεν βλέπουν πλέον τη ζωή ως ασφαλή. Επίσης τα μάτια τους μπορεί να έχουν διεσταλμένες κόρες, να είναι μονίμως τρομαγμένα ή να δείχνουν έναν παγωμένο τρόμο ή τραύμα με ακίνητο και αδιάφορο βλέμμα.

Η νευροεπιστήμη έχει αποδείξει πως η παιχνιδιάρικη διάθεση και το παιχνίδι αυξάνουν την ανθεκτικότητα του ατόμου σε σοκ από το περιβάλλον και σε στρεσογόνους παράγοντες μέσα ή έξω από το άτομο. Το παιχνίδι επίσης προάγει τη μάθηση, τονώνει τη δημιουργικότητα και επιτρέπει την εξάσκηση των δεξιοτήτων συντονισμού εγκεφαλικών και κινητικών λειτουργιών.

Θεωρείται επίσης ότι οι δράσεις παιχνιδιού βοηθούν στην ενσωμάτωση των νέων δεδομένων/πληροφοριών μετά τη γραπτή εκμάθηση και τη δημιουργία νέων δεξιοτήτων.

Το παιχνίδι επίσης φαίνεται να βοηθά να ξεπεραστούν τάσεις και άκαμπτες αντιδράσεις που οδηγούνται από τραύματα του παρελθόντος. Για παράδειγμα, ένα άτομο με τάση ακινητοποίησης, μπορεί να αρχίσει να αναδιαμορφώνει τις αμυντικές αντιδράσεις που βασίζονται στην αντίληψή του, μέσα από δράσεις παιχνιδιού που επιτρέπουν την κοινωνική εμπλοκή, την εξερεύνηση και τη μείωση της σκέψης ότι η ζωή δεν είναι ασφαλής. Καθώς το παιχνίδι μπορεί να πραγματοποιηθεί μόνο όταν υπάρχει αναστολή της απειλής, του κινδύνου και του φόβου, καθώς ξεκινάμε το παιχνίδι έμμεσα ενημερώνουμε τις περιοχές του εγκεφάλου που πυροδοτούν την ασφάλεια και το φόβο, ότι όλα είναι καλά και έτσι μετριάζουμε τη διέγερσή τους.

Το χιούμορ είναι επίσης μια πτυχή του παιχνιδιού. Το γέλιο, οι αυθόρμητες φωνές και λόγια, έχουν θετική επίδραση στη σωματονοητική μας κατάσταση όπως έχει το παιχνίδι και η εξερεύνηση. Το γέλιο ενισχύει το ανοσοποιητικό σύστημα, αυξάνει τα επίπεδα σεροτονίνης και ντοπαμίνης και άρα τη θετική διάθεση. Έτσι, το γέλιο θεωρείται ένα φυσικό φάρμακο και μάλιστα όταν μπορούμε να γελάμε μαζί με κάποιον άλλο δημιουργούμε τη βάση για έναν ισχυρό κοινωνικό και συναισθηματικό δεσμό μαζί του.

Οι γονείς έχουν μια θαυμάσια ευκαιρία να ξαναγίνουν παιδιά και να χαρούν παίζοντας με τα παιδιά τους. Το παιχνίδι των παιδιών έχει αυθορμητισμό και αθωότητα και μπορεί να προσφέρει μεγάλη ευχαρίστηση σε μας τους ενήλικες αν συμμετέχουμε σ’ αυτό, αφού μας δίνει τη δυνατότητα να συναντήσουμε το δικό μας «εσωτερικό παιδί» και να το αφήσουμε να εκφραστεί. Μας βοηθά να χαλαρώσουμε, να διασκεδάσουμε και επιπλέον να δεθούμε περισσότερο με τα παιδιά. Ακόμη και όσοι δεν είναι γονείς, μπορούν να επιδιώκουν την επαφή με παιδιά μέσα από το παιχνίδι ή ακόμη και να παίζουν σαν παιδιά με τους φίλους τους.

Είναι σκόπιμο για όλους μας να βάλουμε στην ενήλικη ζωή μας το παιχνίδι, την εξερεύνηση και τη διασκέδαση. Τα οφέλη είναι πολλά και μπορεί να έχουν μεγάλη θεραπευτική αξία με ποικίλους τρόπους σε όλο το φάσμα της σωματονοητικής μας κατάστασης.

Συγγραφή Άρθρου

Παναγιώτα Κυπραίου - Ψυχοθεραπευτής

Παναγιώτα Κυπραίου: έχει επιβεβαιωθεί από το E-Psychology

Οι πληροφορίες που αναφέρονται στον επαγγελματικό κατάλογο ειδικών παρέχονται από τους ίδιους τους ειδικούς, κατά την εγγραφή τους στο σύστημα. Όταν βλέπετε την ένδειξη «έχει επιβεβαιωθεί από το E-Psychology”, σημαίνει ότι το E-Psychology έχει ελέγξει, με email, τηλεφωνικά ή/και με λήψη των σχετικών εγγράφων, τα ακόλουθα στοιχεία:

  • Ότι ο ειδικός είναι υπαρκτό πρόσωπο.
  • Ότι τα πτυχία οι τίτλοι και οι εξειδικεύσεις που αναφέρει είναι αληθινά.
  • Ότι οι πληροφορίες που αναφέρει ισχύουν.

Ψυχοθεραπεύτρια, Συντονίστρια Σχολών Γονέων.
Κάτοχος του Ευρωπαϊκού Πιστοποιητικού Ψυχοθεραπείας (ECP), Μέλος της British Psychological Society και της European Association for Body Psychotherapy.

Εάν βρήκατε το άρθρο χρήσιμο, μοιραστείτε το!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter
Σχετικά άρθρα
Παιδί και έφηβος, οικογένεια
Γιατί και πώς να παίξετε με τα παιδιά σας;
  • Τετάρτη, 11 Ιανουάριος 2017
  • Από: Επταήμερος Μιχάλης

Υπάρχει μία διαδεδομένη πεποίθηση στην κοινωνία μας ότι το παιχνίδι με τα παιδιά είναι χάσιμο χρόνου. Πολλοί γονείς από την άλλη, ενώ αναγνωρίζουν τα οφέλη που έχει το παιχνίδι...

Παιδί και έφηβος, οικογένεια
Παιδιά και αυτοεκτίμηση: Συμβουλές για γονείς
  • Τρίτη, 10 Ιανουάριος 2017
  • Από: Βαλεντίνα Θεοδώρου

Η αυτό-εκτίμηση μπορεί να θεωρηθεί ως το απαραίτητο σωσίβιο με το οποίο το κάθε παιδί πρέπει να είναι εφοδιασμένο καθώς κολυμπά μέσα στην απύθμενη καθημερινότητα. Είναι το...

Παιδί και έφηβος, οικογένεια
Παιδιά στα ΜΜΕ
  • Τρίτη, 10 Ιανουάριος 2017
  • Από: Δημήτρης Παπαδημητρίου

Τα παιδιά είναι κατά κανόνα, αυτή η κατηγορία του πληθυσμού που άλλοι ονομάζουν "ιδιαίτερη" και άλλοι "ευαίσθητη" κατηγορία.  Είναι αυτοί οι συνάνθρωποί μας που χρειάζονται μέχρι την...

ΔΙΑΒΑΣΤΕ ΑΚΟΜΗ


Βρείτε ειδικό Ψυχικής Υγείας

Αναζητήστε ειδικούς στον μοναδικό εξειδεκευμένο κατάλογο στο ελληνικό διαδίκτυο.

Μεταβείτε στον κατάλογο Ειδικών Ψ.Υγείας »

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Γιατί τσακώνονται τα ζευγάρια;
ζευγάρια τσακωμός

Πολύ συχνά, τα ζευγάρια δεν τσακώνονται για αυτό που νομίζουν, δηλαδή για τα χρήματα, το σεξ, την ανατροφή των παιδιών, τα πεθερικά ή τις δουλειές του σπιτιού. Στην πραγματικότητα, οι σύντροφοι τσακώνονται κυρίως όταν πιστεύουν ότι το ταίρι τους δεν ενδιαφέρεται για το πώς αισθάνονται. Τσακώνονται εξαιτίας του πόνου της αποσύνδεσης.

Αναλύοντας το μοτίβο της αναβλητικότητας
αναβλητικότητα

Το μοτίβο της αναβλητικότητας χαρακτηρίζεται από την τάση να αποφεύγουμε ορισμένα είδη δράσης. Μπορεί να αποφεύγουμε καθήκοντα που δεν μας αρέσουν ιδιαίτερα. Μπορεί επίσης να αποφεύγουμε πράγματα που πραγματικά θέλουμε να κάνουμε, ειδικά δραστηριότητες που συνεπάγονται την ανάληψη ρίσκου και την πιθανότητα της αποτυχίας.

Γνωριμίες μέσω διαδικτύου & μέτρα προστασίας
Γνωριμίες μέσω διαδικτύου

Αν είστε μόνοι και αναζητάτε κάποια γνωριμία μέσω διαδικτύου, δίνουμε κάποιες προτάσεις που μπορεί να χρησιμεύσουν ως μέτρα προστασίας για τη συναισθηματική σας ακεραιότητα.

 

Το δώρο μας στον κόσμο: αυτό που δίνει νόημα στη ζωή μας
νόημα ζωής

Έχετε αναρωτηθεί ποιος είναι ο σκοπός της ζωής σας; Πέρα από τη φυσική επιδίωξη για ασφάλεια, ευχαρίστηση, αγάπη και αναγνώριση, τι είναι αυτό που δίνει νόημα στη ζωή σας;
Τις στιγμές που πέφτουν οι έντονοι ρυθμοί της καθημερινότητας, για παράδειγμα, καθώς ξεκουράζεστε στη βεράντα του σπιτιού σας ή περπατάτε στη φύση, εκείνες τις ώρες όπου σκέφτεστε βαθύτερα ερωτήματα, τι είναι αυτό που σας συγκινεί;

Παθητική-Επιθετική συμπεριφορά: Για το ταγκό χρειάζονται δύο!
Παθητική-Επιθετική συμπεριφορά

Όταν η Νατάσα ζητά από το σύζυγό της Πέτρο να κάνει κάποια δουλειά στο σπίτι, εκείνος πάντα συμβιβάζεται και συμφωνεί να το κάνει. Αλλά στην πραγματικότητα σπάνια το φέρνει εις πέρας. Το «ξεχνάει» ή κάνει ένα μικρό μέρος αλλά δεν το ολοκληρώνει. Μερικές φορές κάνει τη δουλειά με έναν τρόπο που δεν είναι όπως εκείνη ήθελε και αυτό την δυσαρεστεί πολύ. Εκείνος αισθάνεται κάπως άβολα γι 'αυτό αλλά εξακολουθεί να κάνει το ίδιο.

Εγγραφή στο Newsletter

Κάντε εγγραφή στο 15νθημερο Newsletter για ενημέρωση σεμιναρίων, νέων άρθρων, βιβλίων, θέσεων εργασίας κ.α.