Αυστρία 1944. Ο γιατρός Βίκτωρ Φρανκλ και η σύζυγός του συλλαμβάνονται . Εκείνος επρόκειτο να οδηγηθεί σε στρατόπεδο συγκέντρωσης. Την στιγμή της σύλληψης τους, ο σύζυγος γύρισε στην γυναίκα του και της είπε μία διάσημη φράση …«Μέχρι τώρα φοβόμασταν…Από τώρα και στο εξής, θα ελπίζουμε».

Είχαν χάσει ότι σημαντικότερο, την ελευθερία τους. Κι όμως, προσπάθησε να της δείξει από μία άλλη οπτική γωνία, το γεγονός της σύλληψής τους. Το τέλος της ελευθερίας τους, σήμαινε το τέλος μιας «σκλαβωμένης» σκέψης σε ένα συνεχή φόβο μήπως την χάσουν. Τώρα πια τέλειωναν οι σκέψεις γύρω από τον φόβο γιατί αυτό που φοβόντουσαν συνέβη... Και ως τώρα δεν ζούσαν μία ελεύθερη ζωή έχοντας ένα φυλακισμένο μυαλό από τον φόβο…

Ήταν και πολύ ερωτευμένοι μεταξύ τους… Αυτό ήταν ένα πολύ δυνατό συστατικό… γιατί έδινε στον γιατρό ένα νόημα στην άδικη, παράλογη και θανατηφόρα ρουτίνα του στρατοπέδου συγκέντρωσης. Το να κρατηθείς στη ζωή για να ξαναδείς τον άνθρωπό σου, σε κάνει πανίσχυρο…τα συναισθήματα για έναν άνθρωπο, για μια ιδέα, σε κάνουν παντοδύναμο…ικανό να αντλήσεις δύναμη εναντίον κάθε φόβου. Η δύναμη υπάρχει μέσα σου, απλά χρειάζεται το κατάλληλο κίνητρο για να βγει…Τα σωστά λόγια που θα την ξυπνήσουν, γιατί απλά «κοιμάται» όταν δεν έχει εκδηλωθεί σε κάποιον άνθρωπο.

Ο γιατρός έγραφε… «Είναι απαραίτητο να βρεις ένα νόημα ,τον λόγο που περνάς μέσα από δύσκολες και επώδυνες εμπειρίες, και ίσως το νόημα τους είναι το να εξελιχθείς σε κάτι καλύτερο»…

Αν βρεις το νόημα της ζωής, τότε θα βρίσκεις και την ελπίδα να ξεπεράσεις τις δυσκολίες της…
Τότε ο εχθρός ήταν «ορατός» και η απειλή του πολέμου, ανέδειξε την ζωή σε ύψιστο αγαθό. Όλα τα «υλικά» θα μπορούσαν μετά να διορθωθούν, από ένα ζευγάρι σαν τον ιατρό και την σύζυγό του, αρκεί να είχαν τη ζωή τους κι ο ένας τον άλλο.
Ο Καρτέσιος έλεγε τον φόβο χωρίς ελπίδα…απελπισία, διότι ο φόβος και η ελπίδα είναι εχθροί…αν εστιάσεις λίγο το μυαλό στην ελπίδα, ο φόβος έχει αρχίσει να χάνει την μάχη μαζί της. Αυτό δεν σημαίνει να τα αφήσεις όλα πάνω στην ελπίδα…λίγο μόνο, σαν όνειρο που κάνεις ξύπνιος…και που σου δίνει την δύναμη να συνεχίσεις να προχωράς, να συνεχίσεις να εμπιστεύεσαι, γιατί δεν χάνεις την ελπίδα σου ότι το καλό υπάρχει και ότι μπορεί να επικρατήσει…

Ο Βίκτωρ Φρανκλ θεώρησε ότι η αγάπη για την γυναίκα του ήταν το νόημα που του έδωσε τη δύναμη να αντέξει μία τόσο δύσκολη εμπειρία. Κατά περίεργο τρόπο η εμπειρία αυτή αύξησε την παρατηρητικότητα των ανθρώπων που την έζησαν για πράγματα που θεωρούσαν δεδομένα στη ζωή και τα οποία δεν απολάμβαναν. Μεγάλωσε μάλιστα και την αντίληψη τους για το πώς νιώθουν και βλέπουν τον κόσμο οι άλλοι άνθρωποι. Τους έκανε δηλαδή πιο…ανθρώπινους!

Συγγραφή Άρθρου

Νικόλαος Βακόνδιος

VakondiosΑπόφοιτος  του τμήματος Ψυχολογίας του Αριστοτελείου Παν/μίου Θεσσαλονίκης.
Απόφοιτος  του τμήματος  Διοίκησης Επιχειρήσεων  των Τ.Ε.Ι. Αθηνών. 
Εξειδικευθείς  στον συντονισμό ομάδων στην Ελληνική εταιρεία Ομαδικής Ανάλυσης και Ψυχοθεραπείας.

ΕπικοινωνίαΑυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Εάν βρήκατε το άρθρο χρήσιμο, μοιραστείτε το!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου, χωρίς τη γραπτή άδεια του Τμήματος Σύνταξης του E-Psychology.gr. Εάν επιθυμείτε να αναδημοσιεύετε άρθρα, επικοινωνήστε μαζί μας στο editorial @ e-psychology.gr

Σχετικά άρθρα

Βρείτε ειδικό Ψυχικής Υγείας

Αναζητήστε ειδικούς στον μοναδικό εξειδεκευμένο κατάλογο στο ελληνικό διαδίκτυο.

Μεταβείτε στον κατάλογο Ειδικών Ψ.Υγείας »

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Ερωτευμένοι με το ιδανικό

Λέγεται πως ο Πυγμαλίων είχε τόσο πολύ ερωτευτεί την ιδανική γυναίκα που σμίλεψε σε ελεφαντοστό, τόσο..., που δεν κοιτούσε πια καμία αληθινή γυναίκα…Καμία δεν συγκρινόταν μαζί της, είχε πλάσει το ιδανικό του.

Το βράδι του εορτασμού της Θεάς Αφροδίτης, γυρνώντας σπίτι του δεν κρατήθηκε, ψιθύρισε με ντροπή στον βωμό της, την επιθυμία του να ζωντανέψει το άγαλμα του. Όλα θα ήταν τόσο τέλεια στην ζωή του. Γύρισε σπίτι του, κι όπως έκανε κάθε βράδι, πήγε να φιλήσει το «ιδανικό του», το άγαλμα, πριν κοιμηθεί.

Άθικτοι, περήφανοι Άνθρωποι

Γενναιοδωρία είναι να δίνεις περισσότερα απ όσα μπορείς… Περηφάνεια είναι να παίρνεις λιγότερα από αυτά που χρειάζεσαι…
Είναι κάποιοι άνθρωποι που χαράζουν μια πορεία στην ζωή τους, επιμένοντας να ακολουθούν αξίες που μπορεί να μην εκτιμούνται πια .. κάποιοι μπορεί να τους βλέπουν «μικρούς», μα μέσα τους να ζηλεύουν την δύναμή που αυτοί δείχνουν.

Μαχητές της ζωής
respect

Είναι κάποιοι μαχητές της ζωής, των οποίων τις μάχες δεν τις μαθαίνουμε ποτέ…γιατί οι άνθρωποι που τις έδωσαν μοιάζουν συνηθισμένοι, καθημερινοί. Δεν φαίνονται ότι στερήθηκαν κάτι…για να μπορεί ο καθένας να τους το αναγνωρίσει. Δεν φαίνονται ότι στερήθηκαν κάτι, ένα ήρεμο οικογενειακό περιβάλλον, μια ζεστή αγκαλιά, και ότι αγωνίστηκαν για να δείχνουν απλά «φυσιολογικοί», καθημερινοί. Συχνά μπορεί να δείχνουν λίγο ή πολύ ντροπαλοί, και μπορεί το μάτι να τους προσπερνά…

Η Ευτυχία είναι μία κατάσταση του μυαλού

Αν θέλαμε απλώς να ήμασταν ευτυχισμένοι θα ήταν εύκολο. Αλλά θέλουμε να είμαστε πιο ευτυχισμένοι από τους άλλους. Και αυτό σχεδόν πάντα είναι δύσκολο, μιας και τους νομίζουμε πιο ευτυχισμένους απ ότι είναι. Montesquieu 1689-1755.
Ανοίγουμε ένα βιβλίο και αρχίζουμε να διαβάζουμε ένα διήγημα στο οποίο ένας διψασμένος άνθρωπος περιπλανιέται στην έρημο αναζητώντας απεγνωσμένα νερό, και ξαφνικά βλέπει μία όαση μπροστά του.

Οι επιλογές μας και το πεπρωμένο

Πόσο ασκούμε έλεγχο πάνω στη ζωή μας και πόσα οφείλονται σε ότι αποκαλούμε τύχη ή μοίρα; Στην καθημερινότητα, οι άνθρωποι δίνουν μεγάλη έμφαση στο συνειδητό κομμάτι του μυαλού, θεωρώντας ότι επιλέγουμε και αποφασίζουμε κυρίως με αυτό. Ότι η συμπεριφορά μας εξαρτάται από τα γεγονότα, και όχι από τον εαυτό μας. 

Εγγραφή στο Newsletter

15νθημερο Newsletter για να λαμβάνετε στο mail σας τα νέα άρθρα, αλλά και ενημέρωση για επερχόμενα σεμινάρια, βιβλία ψυχολογίας, θέσεις εργασίας κ.α.