Σχετικά άρθρα x

 

Δίνω και παίρνω – δύο έννοιες τόσο οικείες αλλά και τόσο παρεξηγημένες. Μέσα στη ζωή είναι και το να δίνεις, να προσφέρεις, να βοηθάς, να φροντίζεις και το να παίρνεις, να δέχεσαι βοήθεια, φροντίδα, αγάπη. Αλλά γιατί μερικοί από μας φοβόμαστε τόσο πολύ να «δώσουμε» ή να «δοθούμε» στους άλλους; Γιατί ορισμένοι από εμάς, παρόλο που προσφέρουμε διαρκώς, δυσκολευόμαστε να δεχτούμε αυτά που μας προσφέρουν οι άλλοι;

Η σχέση μεταξύ δύο ανθρώπων μπορεί να παρομοιαστεί με το παιχνίδι της διελκυνστίδας –με την επιτυχία/ στόχο εδώ να είναι συνώνυμη με τη διατήρηση της απόλυτης ισορροπίας ανάμεσα στους δύο παίκτες – η μέση του σκοινιού να διατηρείται πάντα σε ίση απόσταση μεταξύ τους. Όταν μόνο ο ένας παίκτης τραβάει το σκοινί – δίνοντας διαρκώς – ενώ ο άλλος παίκτης παραμένει ακίνητος και άπραγος – δεν δίνει τίποτα – ο πρώτος παίκτης ενδεχομένως να βρεθεί στο έδαφος και να πονέσει από την πτώση. Για παράδειγμα υπάρχουν άνθρωποι που παραμένουν αφοσιωμένοι σε σχέσεις στις οποίες «δίνουν» διαρκώς, χωρίς να δέχονται τίποτα απολύτως, καταλήγοντας άδειοι εσωτερικά, αφού στο τέλος, έχουν «δώσει» και τον ίδιο τους τον εαυτό.

Το παν είναι η ισορροπία: Για να είμαστε σωματικά και ψυχικά υγιείς, χρειάζεται να έχουμε μέτρο σε όλα ˙ το ίδιο ισχύει και για τις σχέσεις που δημιουργούμε με τους γύρω μας. Για να έχει π.χ. το ζευγάρι ψυχική/πνευματική ευεξία , χρειάζεται να υπάρχει ισορροπία σε αυτά που προσφέρει και σε αυτά που δέχεται ο ένας στον άλλον. Αναφορικά με το αντικείμενο της συνδιαλλαγής στη σχέση δεν πρέπει να περιορίζεται αποκλειστικά στην ανταπόδοση αυτής καθαυτής της πράξης αλλά να λαμβάνει χαρακτήρα μίας γενικότερης δράσης «προσφοράς» προς τον άλλον αναγνωρίζοντας την συνεισφορά του στην κοινή ζωή του ζευγαριού. Με αυτόν τον τρόπο, θα εδραιωθεί ουσιαστική επικοινωνία και αλληλοσυμπληρωματική σχέση όπου ο καθένας θα ικανοποιείται και θα ικανοποιεί τον άλλον.

Βέβαια, σίγουρα θα υπάρξουν περίοδοι όπου ο ένας μπορεί να προσφέρει περισσότερο σε σχέση με τον άλλον λόγω διαφόρων ειδικών περιστάσεων/καταστάσεων, αλλά η ισορροπία χρειάζεται να αποκατασταθεί στο άμεσο ή στο απώτερο μέλλον. Για παράδειγμα, στη σχέση γονιού – παιδιού, στα πρώτα χρόνια της ζωής του παιδιού, ο γονέας είναι αυτός που προσφέρει πολλά περισσότερα, αλλά όταν ενηλικιώνεται το παιδί, θα είναι σε θέση να προσφέρει τη βοήθειά του στο γονέα, που, μεγαλώνοντας, ενδεχομένως δυσκολεύεται να καλύψει κάποιες πρακτικές ανάγκες.

Σε συντροφικές σχέσεις, από την άλλη, πολλές φορές συμβαίνει το ένα άτομο να υποχωρεί διαρκώς για να μην στενοχωρέσει το άλλο, αλλά η ισορροπία χάνεται σταδιακά και δύσκολα αποκαθίσταται, καθώς χάνει την προσωπική του αίσθηση πληρότητας, αφού μόνιμως θυσιάζει τα δικά του «θέλω», τις δικές του ανάγκες και εν τέλει το ίδιο του το «είναι» για χάρη του άλλου ατόμου. Γι’ αυτό είναι καλό να εξωτερικεύουμε τις επιθυμίες και τις ανάγκες μας στον άνθρωπο μας χωρίς να ζητάμε απαραίτητα με αυτόν τον τρόπο άμεσα – έμμεσα την ικανοποίησή τους, αλλά παράλληλα να ακούμε αυτό που έχει να μας «πει» ο άλλος με τη συμπεριφορά του συζητώντας από κοινού σε μηδενική βάση την αμοιβαία εκπλήρωσή τους.

Υπάρχουν φυσικά και οι περιπτώσεις στις οποίες μπορεί να προσφέρουμε πάρα πολλά πράγματα σε μία σχέση και το μόνο που «λαμβάνουμε» είναι η ηθική ικανοποίηση της προσφοράς, αλλά δεν είναι κακό και καμιά φορά «να κάνουμε το καλό και να το ρίχνουμε στο γιαλό».

Για να ισορροπεί, επομένως, το σκοινί, για να είναι αρμονικές και ισορροπημένες οι σχέσεις, χρειάζεται το αμοιβαίο πάρε – δώσε, η αμοιβαία προσφορά και αποδοχή, ο καθένας φυσικά στον τομέα, στην κατάσταση και στην χρονική στιγμή που δύναται.

Συγγραφή Άρθρου

Νίκη Λιώτη Ψυχολόγος - Συστημική Συμβουλευτική & Ψυχοθεραπεία - Σχολές γονέων - Συμβουλευτική παιδιών, εφήβων, ενηλίκων
Θέματα αυτογνωσίας και προσωπικής ανάπτυξης
Blog: thepsychologysecrets | Facebook: facebook.com/thepsychologysecrets

Εάν βρήκατε το άρθρο χρήσιμο, μοιραστείτε το!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter
Σχετικά άρθρα
Παιδί και έφηβος, οικογένεια
4 λόγοι που βάζουμε εμπόδιο στην ανάπτυξη των παιδιών
  • Πέμπτη, 01 Δεκέμβριος 2016
  • Από: Γιάννης Ξηντάρας

Πολλές φορές οι γονείς θέλοντας να κάνουν καλό στα παιδιά τους, συμπεριφέρονται με έναν τρόπο που επιτυγχάνουν δυστυχώς το αντίθετο αποτέλεσμα. Συνήθως αυτός ο τρόπος αφορά διάφορες υπερβολικές μορφές διαπαιδαγώγησης κι όχι τις προθέσεις καθ'αυτές. Οι προθέσεις...

Παιδί και έφηβος, οικογένεια
Ο μύθος του τέλειου γονέα
  • Πέμπτη, 01 Δεκέμβριος 2016
  • Από: Γιάννης Ξηντάρας

Τα καλά σενάρια έχουν σασπένς και αφήνουν το καλό για το τέλος. Σ'αυτό το σημείωμα θα πούμε την κατάληξη στην αρχή και το μυστήριο θα λυθεί μία και καλή: Δεν υπάρχει τέλειος...

Αυτοβοήθεια
Κοινωνικά κατασκευασμένος ανδρισμός
  • Κυριακή, 27 Νοέμβριος 2016
  • Από: Χατζηστρατή Μάγδα

Αναρωτιέμαι, άραγε πόσες γενιές αντρών δεν ανατράφηκαν με το κλισέ: «οι άνδρες δεν κλαίνε, μονάχα δακρύζουν…»; Η ευαισθησία, η συμπόνια, η εκδήλωση των συναισθημάτων, αυτά, δηλαδή,  που για ένα...

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Το τρίτο πρόσωπο σε ένα γάμο: Καταστροφή ή σωτηρία;
ζευγάρι απιστία

Δεν είναι λίγες οι φορές που ακούμε πως σε ένα γάμο είτε ο ένας σύζυγος είτε και οι δύο καταφεύγουν στη δημιουργία νέων γνωριμιών, στην επικοινωνία με άλλους ανθρώπους ή ακόμα και στησύναψη μιας άλλης ερωτικής σχέσης. Τι ωθεί πραγματικά τους ανθρώπους στην αναζήτηση νέων ενδιαφερόντων εκτός του γάμου τους αλλά και τι αποτελέσματα μπορεί αυτό να έχει στη συντροφική σχέση;

Ποιος είμαι εγώ πραγματικά;

Κατά πόσο είμαστε σίγουροι για το ποιοι είμαστε στην πραγματικότητα, ποιος είναι ο εαυτός μας; Έχουμε αναπτύξει πλήρως το δυναμικό μας; Ή έχουμε εγκαταλείψει την προσπάθεια; Αισθανόμαστε σύγχυση αναφορικά με την πορεία που ακολουθούμε στη ζωή μας;

Οι λακκούβες της εμπιστοσύνης

Πόσο εύκολα εμπιστευόμαστε τους ανθρώπους γύρω μας; Πόσο εύκολα μπορούμε να χάσουμε την εμπιστοσύνη μας αν αυτή προδοθεί; Πώς διαχωρίζουμε τους αξιόπιστους από τους αναξιόπιστους ανθρώπους και ποιο είναι το αποτέλεσμα αυτού του διαχωρισμού στη ζωή μας και στις σχέσεις με τους γύρω μας;

Ο αλυσοδεμένος ελέφαντας ή η ιστορία του "δεν μπορώ"

Μετά την παράσταση, τον θεόρατο και πανίσχυρο ελέφαντα του τσίρκου τον δένουν σε έναν μικροσκοπικό πάσσαλο. Ο πάσσαλος είναι μπηγμένος σε ελάχιστο βάθος στο έδαφος, αλλά ο τεράστιος ελέφαντας δεν φεύγει, παρόλο που μπορεί να ξεριζώσει και δέντρα. Αληθινό μυστήριο τι τον κρατάει… Γιατί δεν το σκάει; H απάντηση απλή:

Μένοντας στη ροή

Στη ζωή, πολλοί δρόμοι παρουσιάζονται μπροστά μας, κάποιοι είναι ακατάλληλοι για εμάς, κάποιοι είναι ιδανικοί και άλλοι θα μπορούσαν να δοκιμαστούν για να μάς προσφέρουν καινούριες εμπειρίες και πολύτιμα μαθήματα.

Αυτό που συμβαίνει συνήθως, είναι να μάς φαίνεται κάποιος δρόμος ιδανικός, αλλά εν τέλει να αποδεικνύεται ότι δεν ήταν τελικά ο κατάλληλος για εμάς, έχοντας σπαταλήσει πολύτιμη ενέργεια, διάθεση και όρεξη.

Εγγραφή στο Newsletter

Κάντε εγγραφή στο 15νθημερο Newsletter για ενημέρωση σεμιναρίων, νέων άρθρων, βιβλίων, θέσεων εργασίας κ.α.