Το χρήμα είναι πάνω απ’ όλα ενέργεια. Ενεργειακό μέσο που κινεί την ζωή και μετακινεί αυτόν που το χρησιμοποιεί στους συνειδητούς και στους ασυνείδητους σκοπού του. Ως ενεργειακό υλικό δεν είναι "καλό" ή "κακό". Η χρήση του όμως, ανάλογα με τα ψυχικά κίνητρά της, καθαρά και αφανή (σκοτεινά), καθορίζει το αποτέλεσμα της διαχείρισης του.

Το χρήμα αντανακλά τον τρόπο που αντιμετωπίζει κανείς νοητικά και επενδύει την ψυχική του ενέργεια. Ο τρόπος που ο καθένας αντιμετωπίζει τα χρήματα, τα βγάζει, τα διαθέτει, τα επενδύει, είναι ενδεικτικός του τρόπου που βλέπει και βιώνει τον εαυτό του. Καθρεφτίζει την πρώιμη αυτοεικόνα του, τον φόβο του ή την ανάγκη να ελέγχει τα συναισθήματά του και τις σχέσεις του. Μέσα από τις οδούς που αξιοποιεί τα χρήματά του μπορεί κανείς να καταλάβει κατά πόσο βιώνει τον κόσμο μέσα από την οπτική της ασφάλειας, ή της συνεχούς ανασφάλειας.

Όσο περισσότερο ένας άνθρωπος εμπιστεύεται τις δυνάμεις του, και βλέπει τον κόσμο σαν μια ασφαλή αρένα αγώνα, άμιλλας κι αυτοανάπτυξης, τόσο περισσότερο βλέπει το χρήμα ως αυτό που πραγματικά είναι: δηλαδή ένα χρηστικό μέσο, το επιδιώκει και το ξοδεύει για να πετυχαίνει τους ξεκάθαρους στόχους του, και να διασφαλίζει τις υπαρξιακές του προτεραιότητες.

Η χρήση του χρήματος αντανακλά λοιπόν τον βαθμό στον οποίον βιώνει τον κόσμο, τους άλλους, και την σχέση του με τον εσώτερο εαυτό του ως επισφαλή, επικίνδυνη, απειλητική, ασφαλή, κι αξιόπιστη.

Το χρήμα λοιπόν είναι αναπόφευκτα ένας αξιόπιστος καθρέφτης στον οποίο μπορεί να κανείς να διαπιστώσει σκοτεινές, τις λιγότερο δηλαδή συνειδητές του πλευρές.

Τα λεφτά δεν είναι ποτέ απλά και μόνο «λεφτά», αλλά και μια «οθόνη» πάνω στην οποία εύκολα προβάλουμε τις προβληματικές συνιστώσες της ύπαρξής μας. Τις απωθημένες και ανεπίλυτες ψυχικές μας συγκρούσεις και τραύματα, τα ασυνείδητα πυρηνικά εσωτερικά μας διλήμματα.

Αν και είναι γενικά ένας καθρέφτης του ποιοι ανά πάσα στιγμή είμαστε ενδοψυχικά, ταυτόχρονα είναι κι ένα βασικό μέσο ανταλλαγής ενέργειας και διαβίωσης στην καθημερινότητα.

Όταν πας στον μπακάλη, στο σούπερ μάρκετ, στο κομμωτήριο, ακόμα στον γιατρό πληρώνεις ένα ποσό. Αυτό το ποσό είναι το αντίτιμο της υπηρεσίας που σου παρέχεται από τον εκάστοτε επαγγελματία. Τίποτα άλλο πέρα απ’ αυτό.

Στην ψυχοθεραπεία τα πράγματα όμως είναι αρκετά διαφορετικά.

Το ποσό που καλείσαι να πληρώσεις –όπως και καθετί άλλο διαμείβεται μέσα στην ψυχοθεραπευτική διαδικασία- έχει συμβολικές αντιστοιχήσεις μέσα σου τις οποίες, αν θες πραγματικά να δουλέψεις για να προχωρήσεις αυτογνωστικά, χρειάζεται να τις δεις, να τις αποκωδικοποιήσεις, και με την βοήθεια του θεραπευτή να τις αποδώσεις το ενδοψυχικό νόημα που τις αναλογεί.
Πάντοτε, όπως και σήμερα, αρκετοί άνθρωποι δυσκολεύονται αντικειμενικά να πληρώσουν την ψυχοθεραπεία.
Δεν έχουν επαρκείς πόρους και, πράγματι, δεν μπορούν να στηρίξουν αυτό το κατά τα’ άλλα επιθυμητό για τους ίδιους εγχείρημα.

Η συντριπτική όμως πλειοψηφία που ζητάει ψυχοθεραπεία μπαίνει στο γραφείο του ψυχοθεραπευτή με λανθάνουσα, δηλαδή ασαφή, ανεπίγνωστα, κι αξεκαθάριστα αιτήματα.
Επειδή αυτά τα αιτήματα εμπλέκονται άμεσα –στις περισσότερες περιπτώσεις- με τις προσωπικές ψυχικές και διαπροσωπικές δυσκολίες των υποψηφίων προς ψυχοθεραπεία, συχνά παρεμβαίνουν ασυνείδητα και στον τρόπο που οι άνθρωποι βλέπουν και διαχειρίζονται την προθυμία και την διαθεσιμότητά τους να πληρώσουν το κόστος της ψυχοθεραπείας.

Στην πραγματικότητα, όταν διαπραγματεύονται -μέσα τους, ή ανοιχτά με τον θεραπευτή- το κόστος, αγγίζουν έμμεσα κι ασυνείδητα την αμφιθυμία τους να θεραπευτούν.

Κάθε αλλαγή και εσωτερική μετακίνηση προϋποθέτει κόστος. Κόστος κυρίως ενεργειακό και ψυχικό. Αυτό είναι που αρνείται, ή διστάζει να καταβάλλει ο υποψήφιος θεραπευόμενος, όταν έχει την ανάγκη να διαπραγματευτεί εσωτερικά και εξωτερικά το κόστος της θεραπείας του.
Μόνο που αυτό δεν το γνωρίζει. Επειδή όμως δεν το γνωρίζει, γι’ αυτό έρχεται στην θεραπεία: για να το μάθει.
Γι’ αυτό έρχεται να «θεραπευτεί» από τα ανεπίγνωστά του τραύματα. Για να δει αυτό που φοβάται να δει.

Αυτήν του όμως την αμφιθυμία ο αρχάριος θεραπευόμενος είναι σε θέση να την εντοπίσει μόνο στο επίπεδο του χρηματικού κόστους, που είναι απτό, ορατό, κι εύκολα εντοπίσιμο.
Προφασιζόμενος συνήθως –όχι στον θεραπευτή, αλλά κυρίως- στον εαυτό του την αντικειμενική του δυσκολία, ή την ολοκληρωτική αδυναμία του να ανταπεξέλθει στο κόστος της θεραπείας, αρνείται ασυνείδητα να σηκώσει την ευθύνη της σκιερής αμφιθυμίας, του φόβου, της άρνησής του να εμπλακεί σε μια διαδικασία που στοχεύει να τον μετατοπίσει ψυχικά, τόσο τον ίδιο προσωπικά, αλλά και τις κοντινές του σχέσεις.
Όταν ζητάει να «πληρώσει λιγότερο» είναι σαν να λέει πως λιγότερο θα ήθελε να του κοστίσει ενδοψυχικά η βελτίωση και οι αλλαγές που –κατά τ’ άλλα- θα ήθελε να συμβούν στην ζωή του.

Λιγότερο ας χρειαστεί να μετακινηθεί στις διαπροσωπικές του σχέσεις.
Ζητάει, αν είναι δυνατόν, λιγότερο να φοβηθεί, λιγότερο να «πονέσει», καθώς καλείται να ωριμάσει ψυχικά κι αυτογνωστικά.

Αν είχε επίγνωση των παραπάνω ασυνείδητων εσωτερικών του διεργασιών, είμαι σίγουρος πως εντελώς διαφορετικά θα αντιμετώπιζε και την εντός του διαχείριση του κόστους της ψυχοθεραπείας.
Σ’ αυτήν την περίπτωση, θα έμπαινε με άλλες προϋποθέσεις, και το οικονομικό ζήτημα θα γινόταν ενσυνείδητα πια έναυσμα συζήτησης των σημαινομένων. Των αληθινών δηλαδή αμφιθυμιών, επιθυμιών, και διλημμάτων του πριν ξεκινήσει το ψυχοθεραπευτικό του ταξίδι…

Συγγραφή Άρθρου

Γρηγόρης Βασιλειάδης - Ψυχολόγος

Γρηγόρης Βασιλειάδης: έχει επιβεβαιωθεί από το E-Psychology

Οι πληροφορίες που αναφέρονται στον επαγγελματικό κατάλογο ειδικών παρέχονται από τους ίδιους τους ειδικούς, κατά την εγγραφή τους στο σύστημα. Όταν βλέπετε την ένδειξη «έχει επιβεβαιωθεί από το E-Psychology”, σημαίνει ότι το E-Psychology έχει ελέγξει, με email, τηλεφωνικά ή/και με λήψη των σχετικών εγγράφων, τα ακόλουθα στοιχεία:

  • Ότι ο ειδικός είναι υπαρκτό πρόσωπο.
  • Ότι τα πτυχία οι τίτλοι και οι εξειδικεύσεις που αναφέρει είναι αληθινά.
  • Ότι οι πληροφορίες που αναφέρει ισχύουν.

Συστημική και Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεία. O Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής είναι ο συγγραφέας του βιβλίου: «Το Ψυχοθεραπευτικό Ταξίδι: Από τον φόβο της σκιάς, στο φως της επίγνωσης»

Εάν βρήκατε το άρθρο χρήσιμο, μοιραστείτε το!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου, χωρίς τη γραπτή άδεια του Τμήματος Σύνταξης του E-Psychology.gr. Εάν επιθυμείτε να αναδημοσιεύετε άρθρα, επικοινωνήστε μαζί μας στο editorial @ e-psychology.gr

Σχετικά άρθρα

Βρείτε Ψυχολόγο-Ψυχοθεραπευτή

Επιλέξτε θεραπευτή ανάλογα με την εξειδίκευση σε συγκεκριμένη ψυχοθεραπευτική προσέγγιση.

Μεταβείτε στον κατάλογο Ειδικών Ψ.Υγείας »

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Συμπερίληψη κακότητας και αθωότητας: Ένας άκρως θεραπευτικός υπαρξιακός στόχος
θύμα και θύτης

Όσο ζω, δεν θα ξεχάσω αυτό που συνέβη όταν –σε διαφορετικές χρονικές στιγμές- πήγα να δω στον κινηματογράφο δυο ταινίες, που τότε συζητήθηκαν πολύ:
Η μια ήταν τα πάθη του Χριστού, του Mel Gibson. Η άλλη, το «Irreversible» με την Monica Bellutzi.

Ομοφοβία & Ομοερωτισμός
Ομοφοβία Ομοερωτισμός

Θυμάμαι για κάποια χρόνια συμμετείχα από την θέση του θεραπευόμενου σε μια αυτογνωστική ομάδα στην οποία συμμετείχαν μόνο άνδρες. Η συμμετοχή μου σε κείνη την θεραπευτική ομάδα υπήρξε σταθμός στην διαμόρφωση του ψυχικού μου χάρτη.

Ο Wilson και η προσευχή
προσευχή

Θυμάμαι τον Αμερικάνο ηθοποιό Tom Hanks, όταν στην ταινία: «Ναυαγός» έκλαιγε με απόγνωση γιατί έχανε μπροστά στα μάτια του, χωρίς να μπορεί να κάνει κάτι για να το αποτρέψει, τον μοναδικό του «φίλο», τον Wilson, την στιγμή που ένα κύμα τον απομάκρυνε από την σχεδία του μέσα στην φουρτουνιασμένη θάλασσα.

Η σιωπή στην ψυχοθεραπεία. Όταν η παρουσία μιλάει
ψυχοθεραπεία

Σήμερα ήταν η δεύτερη του επίσκεψη στο γραφείο μου.
Στην πρώτη είχε έρθει σε απόγνωση. Μου περιέγραψε μια τραυματική και έντονα κακοποιητική σχέση με την πρώην σύζυγο του που και σήμερα τον κάνει να μετράει τις πληγές του. Ήταν πανικόβλητος, φοβισμένος για το μέλλον. Δεν ήξερε πώς να χειριστεί την εσωτερική του ακαταστασία.

Γιατί οι άνδρες δεν προσέρχονται για ψυχοθεραπεία;
άνδρες ψυχοθεραπεία

Αν είναι κάτι που στα σίγουρα διαπίστωσα πως μια ζωή με κυνηγάει είναι ο φόβος μου. Κι εγώ τρέχω συνεχώς να του ξεφύγω. Τον φοβάμαι λες και ξέρω πως μόλις με φτάσει θα με καταβροχθίσει.
Αυτά πίστευα μέχρι που μπήκα ως θεραπευόμενος μέσα στην ψυχοθεραπευτική διαδικασία. Τότε άρχισα να συνειδητοποιώ πως κάθε, μικρός και μεγάλος μου, φόβος είναι μια ευκαιρία να με γνωρίσω καλύτερα.

Εγγραφή στο Newsletter

15νθημερο Newsletter για να λαμβάνετε στο mail σας τα νέα άρθρα, αλλά και ενημέρωση για επερχόμενα σεμινάρια, βιβλία ψυχολογίας, θέσεις εργασίας κ.α.