Σχετικά άρθρα x

 

Η Κ. μες τις συνεδρίες συνεχώς κατηγορούσε την μάνα της. Αυτή πάντα έφταιγε για όλα! Για την ανταγωνιστική τους σχέση, για την χαμηλή της αυτοεικόνα, για την συνεχή της ανάγκη να της απολογείται ακόμα για όσα δεν έφταιξε. Για τις αποτυχημένες της σχέσεις με τους άνδρες. Για την ανασφάλεια της να μείνει μόνη.

Για την εμμονή της να ελέγχει τους πάντες και τα πάντα. Όταν πιάσαμε το νήμα των διαγενεακών σχέσεων, και μέσα απ’ την αναδρομή της στις προηγούμενες γενιές της οικογένειας με έφερε σε επαφή με τον τρόπο που οι γυναίκες συνδέονταν μεταξύ τους, μαζί ανακαλύψαμε πως «το μοτίβο της ορφάνιας» είχε διαποτίσει το πέρασμα από την μια στην άλλη γενιά των γυναικών.

Η γιαγιά της, ήταν το αλύτρωτο και αδικαίωτο «θύμα» μιας γενιάς που οι γυναίκες ήταν φυσικό ελέγχονται παρά να ελέγχουν. Η μάνα της –κόρη της γιαγιάς της- ανέλαβε τον ρόλο του προστάτη-υπερασπιστή της «καημένης» της μάνας της, μένοντας όμως έτσι αξεδίψαστη από τον δικό της ρόλο ως κόρη.

Μια μάνα ορφανή από τα γεννοφάσκια της –αν και η φυσική της μητέρα ζούσε πάντα κοντά της- ένιωσε από νωρίς, και χωρίς να ξέρει το γιατί, την ανάγκη να πενθεί την απουσία της δική της μάνας (γιαγιάς της Κ.), με το πρόσχημα της αρρώστιας (δέκα χρόνια πριν πεθάνει η γιαγιά της Α. έπασχε από καρκίνο). Η μαμά της Κ. συνέχισε να πενθεί την μάνα που ποτέ δεν γνώρισε, αρκετά χρόνια και μετά τον φυσκό της θάνατο.

Από τότε που θυμάται τον εαυτό της η Κ. αναρωτιέται γιατί δεν μπορεί να ξεκολλήσει από την δική της μητέρα. Επωμίζοντάς της αδιάκριτα την ευθύνη για όλες τις προσωπικές της ανεπάρκειες στην πραγματικότητα αρνείται να μεγαλώσει. Κάνει σχέσεις με άντρες που είναι σε θέση να τους χειρίζεται ώστε να έχει την ψευδαίσθηση του ελέγχου της ενδεχόμενης απώλειας, και των ταραγμένων κι αμφιθυμικών της συναισθημάτων. Της απώλειας που από μικρή βιώνει σε μόνιμη βάση. Της συνεξάρτησης που έχει την βάση της στην ασάφεια των αξεκαθάριστων ρόλων μέσα στην οικογένεια της καταγωγής της.

Μέχρι τώρα, παίρνοντας την σκυτάλη του μοτίβου της μητρικής ορφάνιας από την μητέρα της, η Κ., και ζώντας την βαθιά γενικευμένη αίσθηση του ανικανοποίητου, μέσα από τις εκρήξεις της οργής της προς την μάνα της, φωνάζει πως κουράστηκε να έχει τον ρόλο του γονεοποιημένου παιδιού της οικογένειας. Πως δεν θέλει άλλο να είναι η «μάνα» της δικής της μάνας. Διεκδικεί τόσα χρόνια τον ρόλο του παιδιού που ποτέ δικαιωματικά δεν την δόθηκε.

Ακόμα και σήμερα, κατηγορώντας σχεδόν μηχανικά την μητέρα της προσπαθεί με άκομψο κι άβολο τρόπο να «κλέψει» τον ρόλο του παιδιού της μάνας της, της κόρης μέσα στην οικογένεια που φύσει της ανήκει και τον δικαιούται. Είναι σαν να προσπαθεί έμμεσα να της πει: «αν εσύ μάνα τελικά φταις για όλα, όπως επίμονα χρόνια τώρα ισχυρίζομαι, τότε εγώ είμαι η κόρη σου, κι εσύ είσαι η μάνα μου..!».

Ίσως σιγα σιγά, αγγίζοντας τον βαθύτατο πόνο της ορφάνιας της, σταματήσει να διεκδικεί εκβιαστικά τον ρόλο της κόρης, υποχρεώνοντας με το στανιό της φυσική της μητέρα να μεγαλώσει. Παίρνοντας την ευθύνη του δικού της πόνου, ίσως σταδιακά η Κ. επιτρέψει στην μάνα της να αναλάβει κι εκείνη την ευθύνη της δικής της ορφάνιας διεκδικώντας την δική της ψυχική ενηλικίωση…

Συγγραφή Άρθρου

Γρηγόρης Βασιλειάδης - Ψυχολόγος

Γρηγόρης Βασιλειάδης: έχει επιβεβαιωθεί από το E-Psychology

Οι πληροφορίες που αναφέρονται στον επαγγελματικό κατάλογο ειδικών παρέχονται από τους ίδιους τους ειδικούς, κατά την εγγραφή τους στο σύστημα. Όταν βλέπετε την ένδειξη «έχει επιβεβαιωθεί από το E-Psychology”, σημαίνει ότι το E-Psychology έχει ελέγξει, με email, τηλεφωνικά ή/και με λήψη των σχετικών εγγράφων, τα ακόλουθα στοιχεία:

  • Ότι ο ειδικός είναι υπαρκτό πρόσωπο.
  • Ότι τα πτυχία οι τίτλοι και οι εξειδικεύσεις που αναφέρει είναι αληθινά.
  • Ότι οι πληροφορίες που αναφέρει ισχύουν.

Συστημική και Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεία. O Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής είναι ο συγγραφέας του βιβλίου: «Το Ψυχοθεραπευτικό Ταξίδι: Από τον φόβο της σκιάς, στο φως της επίγνωσης»

Εάν βρήκατε το άρθρο χρήσιμο, μοιραστείτε το!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter
Σχετικά άρθρα
Παιδί και έφηβος, οικογένεια
Ο μύθος του τέλειου γονέα
  • Πέμπτη, 01 Δεκέμβριος 2016
  • Από: Γιάννης Ξηντάρας

Τα καλά σενάρια έχουν σασπένς και αφήνουν το καλό για το τέλος. Σ'αυτό το σημείωμα θα πούμε την κατάληξη στην αρχή και το μυστήριο θα λυθεί μία και καλή: Δεν υπάρχει τέλειος...

Αυτοβοήθεια
Από την Αυτογνωσία στην Αυτοπραγμάτωση
  • Τετάρτη, 30 Νοέμβριος 2016
  • Από: ΤΖΙΝΑ ΧΟΝΔΡΟΥ

Τι είναι η Αυτογνωσία;Αυτογνωσία σημαίνει γνωρίζω τον εαυτό μου: τις ανάγκες, τις επιθυμίες, τις σκέψεις, τα συναισθήματα, τα κίνητρα.  Είναι σημαντική γιατί μόνο αν γνωρίζω τι θέλω και γιατί το θέλω,...

Ψυχοθεραπεία, Συμβουλευτική
Γιατί υπάρχουν τα όρια στην ψυχοθεραπεία;
  • Κυριακή, 27 Νοέμβριος 2016
  • Από: Άννα Αλβανού

Πολύ συχνά, άνθρωποι που προσέρχονται στο γραφείο ενός ψυχοθεραπευτή ξαφνιάζονται από τον αριθμό των ορίων που τίθενται προκειμένου να προστατεύσουν την ιδιαίτερη σχέση που...


Βρείτε Ψυχολόγο-Ψυχοθεραπευτή

Επιλέξτε θεραπευτή ανάλογα με την εξειδίκευση σε συγκεκριμένη ψυχοθεραπευτική προσέγγιση.

Μεταβείτε στον κατάλογο Ειδικών Ψ.Υγείας »

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Όταν το άγχος επιλέγει αντί για σένα...

Είχα ένα τεράστιο, ανεξήγητο άγχος. Προσπαθούσα για χρόνια να γίνω μητέρα, και τώρα, μετά από πολλές προσπάθειες επιτέλους τα κατάφερα να μείνω έγκυος! Αλλά αντί να χαρώ, πλημμύρισε ξαφνικά η ζωή μου από άγχος! Η ζωή μου και ο ύπνος μου έγινε ένα μαρτύριο… Υπέφερα γιατί ανησυχούσα συνεχώς μήπως πάει κάτι στραβά με την εγκυμοσύνη μου.

Όταν το ελατήριο πιέζεται μαζεύει δύναμη

Από τότε που ήμουν πολύ μικρό παιδί θυμάμαι τη μάνα μου να με θεωρεί πολύ όμορφο. Θαύμαζε την εξωτερική μου ομορφιά και ήταν περήφανη που έχει ένα όμορφο αγόρι. Αντίθετα, διαλαλούσε σε μένα και στις φίλες της, πως, επειδή, όπως κι εκείνη, δεν ήμουν καθόλου καλός στην αριθμητική κι αργότερα στα μαθηματικά, δεν ήμουν έξυπνος. Πίστευε και μου το έλεγε συχνά πως ήμουν κατά την γνώμη της ένα μέτριο μυαλό που φιλότιμα προσπαθεί, αν και δεν μπορεί πολλά…

Η συμβολική εκδραμάτιση ως εργαλείο υπέρβασης του φόβου και της επιθυμίας
συμβολική εκδραμάτιση

Δεν υπάρχει πιο αποτελεσματική συνταγή για την αποτυχία του αιτήματος της αυτοπραγμάτωσης από την μεθοδική αλλά ανεπαίσθητη καλλιέργεια της ενοχικής στάσης. Της ενοχικής στάσης που πατάει πάνω σε ηθικίστικες εντολές, οι οποίες εγγυώνται μια άνυδρη και χωρίς προοπτική ανάκαμψης ορθοπραξία.

Πως να βοηθήσω το παιδί μου;

Κυρίως οι γονείς με ρωτάνε συχνά στο γραφείο: «Πώς να συμπεριφερθώ στο παιδί μου για να μπορέσω να το βοηθήσω;».
Η απάντηση είναι: Να θέλεις το παιδί σου! Γιατί αν το θες, θα του το δείχνεις. Κι αν του το δείχνεις, εκείνο θα το ξέρει.
Θα χει τον αέρα της αυταξίας του σημαντικού, την γεύση και την δύναμη του -από τον πιο σημαντικό της ζωής του- επιθυμητού.

Άσε τους γονείς σου να γίνουν επιτέλους... γονείς!

Πως να βοηθήσεις αν πρώτα δεν βοηθηθείς ο ίδιος; Αν δεν γίνεις παιδί, πως να μεγαλώσεις; Αν δεν δεις καθαρά τα πράγματα, πως να μην έχεις αποκλειστικό κίνητρο της "αγαθοεργίας" σου την ενοχή...;
Συχνά σ’ ακούω να μου λες ή να το υπονοείς στις συνεδρίες: «Μα πως ν’ αφήσω τους γονείς μου αβοήθητους…!;», εννοώντας πως νιώθεις ένοχος επειδή θέλεις να ζήσεις ανεξάρτητα από τις δικές τους επιταγές ζωής κι ευτυχίας, προτροπές και κατευθύνσεις.

Εγγραφή στο Newsletter

Κάντε εγγραφή στο 15νθημερο Newsletter για ενημέρωση σεμιναρίων, νέων άρθρων, βιβλίων, θέσεων εργασίας κ.α.