Σχετικά άρθρα x

 

Είχε ολοκληρωθεί η πρώτη μας συνεδρία. Ο μεσήλικας υποψήφιος για ψυχοθεραπεία έμοιαζε σκεφτικός κι εντυπωσιασμένος να επεξεργάζεται την ανατροφοδότηση που του έδωσα σχετικά με τα όσα διαμείφθηκαν μεταξύ μας σ’ αυτήν την πρώτη συνάντηση. Σχεδόν στο κλείσιμο της συνάντησης, τον ενημέρωσα, ανάμεσα στα άλλα:

Εάν σας ενδιαφέρει σοβαρά το ενδεχόμενο να εργαστείτε με τον εαυτό σας και να πάρετε στα σοβαρά τα θέματα που σας απασχολούν, θα χρειαστεί να δεσμευτείτε στην αυτογνωστική σας εργασία για τουλάχιστον ένα ημερολογιακό έτος.

Στην συνέχεια, κι εφόσον η συνεργασία μας προχωρεί εποικοδομητικά, ίσως ανοίξει για σας το ενδεχόμενο της ομαδικής θεραπείας…
- Ααα! Ξέρετε, δεν μου αρέσουν οι δεσμεύσεις.

Δυστυχώς, αν και πολύ θα το ήθελα, δεν είχα διαθέσιμο χρόνο για να σχολιάσω σε περισσότερο εύρος και βάθος, ούτε να συζητήσουμε την σημαντική αυτή δήλωση του ενδιαφερόμενου. Αρκέστηκα στο να εξηγήσω εν συντομία για ποιους λόγους είναι σημαντική η προσωπική δέσμευση στην ψυχοθεραπευτική διαδικασία.

Καθώς σηκώθηκε για να φύγει, μου είπε πως θα θελε να το σκεφτεί καλύτερα. Προφασίστηκε πως το οικονομικό θα επηρέαζε την απόφασή του για το εάν θα ξεκινήσει την διαδικασία, ή θα την αναβάλει.

Πολύ πρόθυμα συμφώνησα πως χρειάζεται πράγματι να το σκεφτεί καλύτερα, και του έδωσα σ αυτό την συγκατάθεσή μου σ' αυτό.

Επειδή θεωρώ πολύ σοβαρή υπόθεση την ψυχοθεραπεία, και ολόψυχα δεσμεύομαι στο να βοηθώ ανθρώπους, δεν είμαι διαθέσιμος να εργαστώ ψυχοθεραπευτικά με ανθρώπους που δεν παίρνουν στα σοβαρά τον εαυτό τους, και την ψυχοθεραπευτική εργασία. Που αρνούνται στοιχειωδώς να δεσμευτούν.

Είναι σα να πας να "υποχρεώσεις" κάποιον να γίνει εξερευνητής του κόσμου, καθαριστής των σκοτεινών υπογείων του σπιτιού του, ιπτάμενος πιλότος, κυνηγός στο παιχνίδι του χαμένου θησαυρού.

Μάταιος ο κόπος να κυνηγάς κάποιον που ακόμα δεν θέλει να πάρει την ευθύνη του.
Που δεν έχει κατανοήσει την αξία και την λειτουργία του κόστους που ενέχεται στην ευθύνη.

Σε καμιά περίπτωση η ανάγκη για δέσμευση δεν είναι κάτι που επιτάσσεται απ' έξω. Δεν είναι μια επιταγή που πρέπει να επιβληθεί από τον μεσάζοντα ψυχοθεραπευτή, λες και είναι δική του επιθυμία. 
Όχι. Η ανάγκη του υποψήφιου της αυτογνωσίας για δέσμευση είναι ακριβώς αυτό: Δική του ανάγκη, ανάλογη σε ένταση, διάρκεια και βαρύτητα με την επιθυμία του να προχωρήσει σταθερά και δυναμικά στη ζωή του. Στην αποκάλυψη των δυνατοτοτήτων του.

Είναι η απροϋπόθετη επιλογή αυτού που θέλει ενήλικα να πειθαρχήσει, επειδή φλέγεται από την επιθυμία να μάθει να κινείται ελεύθερος.

Γι' αυτόν ακριβώς τον λόγο, όταν ο θεραπευόμενος ακυρώσει μια συνεδρία, οφείλει να την πληρώσει. Για να δείξει έμπρακτα πρώτα στον εαυτό του την επιθυμία του να είναι κατ' επιλογήν μέλος αυτής της διαδικασίας. Για να πεισθεί ό ίδιος πως η απόφασή του να θεραπευτεί είναι βασική του προτεραιότητα, αναλαμβάνοντας αβίαστα το κόστος της.

Δεσμευόμενος, δεν κάνει την χάρη σε κανέναν άλλον, παρά αποκλειστικά στον εαυτό του. 
Ο άνθρωπος αυτός βέβαια δεν μπήκε ποτέ σε θεραπεία μαζί μου.

Αμφιβάλλω για το αν έχει ξεκινήσει με κάποιον άλλον ειδικό ψυχικής υγείας σε εκείνη, ή σε μετέπειτα φάση της ζωής του.

Απ’ ότι κατάλαβα, ο συγκεκριμένος κύριος δεν είχε κανένα οικονομικό πρόβλημα που ρεαλιστικά τον απέτρεπε από την επιθυμία του να επιχειρήσει το εγχείρημα της ψυχοθεραπείας.

Η εμπειρία μου, μέχρι σήμερα, λέει πως η συντριπτική πλειοψηφία των υποψηφίων για ψυχοθεραπεία που προφασίζονται οικονομική στενότητα προκειμένου να αποφύγουν ή να αναβάλλουν την αυτογνωστική τους διερεύνηση, τρομάζουν μπρος στο ενδεχόμενο της δέσμευσής τους σε μια απόφαση, που δυνητικά τους ανατρέπει το παρόν και το μέλλον τους, την εικόνα που οι σημαντικοί άλλοι έχουν γι’ αυτούς και –κυρίως- την αυτοεικόνα τους, και συνολικά την ζωή τους.

Τους τρόπους και τις πρακτικές με τις οποίες έμαθαν να σχετίζονται με τον εαυτό και με τους άλλους.

Στην προκειμένη περίπτωση, αρχικά πήγε να με εντυπωσιάσει η αφοπλιστική «ειλικρίνεια» του ενδιαφερόμενου («Δεν μ’ αρέσει να δεσμεύομαι…»).

Κρίμα, σκέφτηκα μετά, που σχεδόν αμέσως «πάτησε» στο οικονομικό για να γλιστρήσει απ’ το βασικό του πρόβλημα.

Το πραγματικό του αίτημα που τον έσπρωξε προς την αναζήτηση ψυχοθεραπείας.

Ποιό είναι αυτό; Η απροθυμία του να πάρει στα σοβαρά την ζωή του, η μη διαθεσιμότητά του να δεσμευτεί.

Όχι, η κατάθλιψη, οι προβληματικές του σχέσεις με τους άλλους, το γενικευμένο του άγχος, η δυσκολία του να διαχειριστεί αποτελεσματικά τα συναισθήματά του, δεν είναι οι πραγματικοί λόγοι που τον οδήγησαν στην θέση αδυναμίας από την οποία ζήτησε να τον βγάλει η ψυχοθεραπεία!

Το βαθύτερο αίτημα-πληγή που τον κινητοποίησε προς αυτήν την κατεύθυνση είναι η βαθιά εγκατεστημένη μέσα του αμφιθυμία του να δεσμευτεί.

Η βασική του «τρύπα» εμπιστοσύνης.
Οι άνθρωποι λένε πως επιθυμούν.
Την υγεία, την αυτογνωσία, την αποδοχή των άλλων, την αυτοαποδοχή, την αγάπη, την ζωή.

Λένε, στην καλύτερη περίπτωση, πως επιθυμούν πολύ να αλλάξουν οι ίδιοι. Ενώ όμως διακηρύσσουν επίμονα κι εμφατικά ότι θέλουν όλα τα παραπάνω. Ενώ βροντοφωνάζουν πως θέλουν να προχωρήσουν στην ζωή τους, την ίδια στιγμή, μέσα τους έχουν εντελώς αποσυνδέσει την επιθυμία από την ευθύνη τους για την πραγμάτωσή της.

Έχουν σχηματίσει την λανθασμένη εντύπωση πως το να ζητάς, να θέλεις και να επιδιώκεις από τον εαυτό σου και από τους άλλους το διαφορετικό, το καλύτερο, αυτό αρκεί για να το πετύχεις κιόλας. Αρνούνται πεισματικά να συνειδητοποιήσουν πως η επιθυμία τους έχει την βάση της στην ανάγκη τους για έμπρακτη δέσμευση ως προς την πραγματοποίησή της.

Πως η ίδια η επιθυμία προσδιορίζει ενδοψυχικά τα όρια της νοητικής, συναισθηματικής και συμπεριφορικής δράσης μέσα στα οποία θα κινηθεί το υποκείμενό της, εσωτερικά και στις σχέσεις του με τους άλλους.

Ότι είναι απολύτως μάταιο και υποκριτικό να επιθυμεί κανείς χωρίς να έχει την πρόθεση να αναλάβει τη ευθύνη που προσωπικά του αναλογεί για την επιδίωξη της επιθυμίας του.

Είναι σα να θέλει κάποιος να μάθει ποδήλατο, ενώ δεν έχει καμία πρόθεση να το καβαλήσει, δεν μπορεί ή δεν θέλει να νοικιάσει, ή να αγοράσει, ποτέ ποδήλατο.

Το 95% των υποψήφιων προς ψυχοθεραπεία ωθούνται υποσυνείδητα στην απόφασή τους να δοκιμάσουν έναν ψυχοθεραπευτή από την επιθυμία τους -και την αμφιθυμία τους- να έρθουν αντιμέτωποι με την αληθινή αιτία των προβληματικών τους σχέσεων, την προβληματική βίωση του εαυτού τους:

Την εμπρόθετη κι ανεπίγνωστη διάσταση που υφίσταται ανάμεσα στην επιθυμία τους και την ανάληψη της ευθύνης τους για την επιδίωξή της.

Έχουν γεμίσει την ζωή τους από αδύναμα, άβουλα, ανώδυνα και ανεύθυνα «θέλω», που καθώς είναι απρόθυμα να διεκδικήσουν τον εαυτό τους, σωρεύονται σαν ξεχασμένα διαμάντια, σαν βαρίδια σαβούρας στον πάτο της ψυχής.

Παραπαίοντας ανάμεσα στον φόβο της ύπαρξης και την ανακούφιση της υπεκφυγής, του στρουθοκαμηλισμού, της ανυπαρξίας.

Οι υποψήφιοι σύντροφοί τους δεν τους παίρνουν στα σοβαρά, αφού οι ίδιοι αρνούνται να πάρουν στα σοβαρά τις επιθυμίες τους, δηλαδή τον εναργέστερο εαυτό τους.

Το να πάρει κανείς στα σοβαρά τον εαυτό του και την ζωή του δεν είναι καθόλου αυτονόητο, ούτε αδάπανο.

Θέλει να σαι πρόθυμος να πληρώσεις το κόστος της αυτεπίγνωσης, του κόπου, της αντιπαράθεσης με τους ισχυρότερους φόβους κι ανεπάρκειές σου, τον τρομαχτικό ενδεχόμενο της ματαίωσης των ονείρων σου, αλλά και τον ακόμα φοβερότερο κίνδυνο της πραγματοποίησής τους...

Θέλει να διατηρείς ακμαίο το όνειρο σου, και ταυτόχρονα να είσαι έτοιμος να θυσιάσεις την βολή σου για την έμπρακτη επιδίωξή του.

Να πληρώσεις το ψυχικό κόστος των αποτυχιών, αλλά κυρίως των επιτυχιών σου.

Το κόστος της υπαρξιακής σου ολοκλήρωσης.

«Δεν θέλω να δεσμεύομαι!», μου λες, άμεσα ή –συνήθως-, έμμεσα.

Εννοείς: «Δεν θέλω να είμαι υπεύθυνος για την ζωή μου. Φοβάμαι να με εμπιστευτώ, να σε εμπιστευτώ, κι έχω δεσμευτεί να υπακούω στον φόβο μου».

Κι ύστερα, νιώθεις χρησιμοποιημένος, τρωτός, και ένοχος. Ένοχος, γιατί, ενώ έχεις υποχρέωση έναντι στον εαυτό σου, και στην ζωή που σου δόθηκε. Ενώ έχεις υποχρέωση να θέτεις σκοπούς και στόχους, με συνέπεια να τους υπηρετείς, και κάποτε να τους υπερβαίνεις, εσύ ζητάς αναβολές.

Στην πραγματικότητα το μόνο που ζητάς είναι την βολή σου.

Γιατί υπονομεύοντας την έμφυτη και βαθύτατη ανάγκη της ψυχής σου για συνέπεια κι ολοκλήρωση, την καταδικάζεις να λιμοκτονεί στα λίγα και τα φθηνά, μαζεύοντας τα ψίχουλα που πέφτουν από το τραπέζι αυτών που στραγγίζουν τους χυμούς της ζωής, της ακριβής συνέπειας, της εντιμότητας, και της ευθύνης τους…

Συγγραφή Άρθρου

Γρηγόρης Βασιλειάδης - Ψυχολόγος

Γρηγόρης Βασιλειάδης: έχει επιβεβαιωθεί από το E-Psychology

Οι πληροφορίες που αναφέρονται στον επαγγελματικό κατάλογο ειδικών παρέχονται από τους ίδιους τους ειδικούς, κατά την εγγραφή τους στο σύστημα. Όταν βλέπετε την ένδειξη «έχει επιβεβαιωθεί από το E-Psychology”, σημαίνει ότι το E-Psychology έχει ελέγξει, με email, τηλεφωνικά ή/και με λήψη των σχετικών εγγράφων, τα ακόλουθα στοιχεία:

  • Ότι ο ειδικός είναι υπαρκτό πρόσωπο.
  • Ότι τα πτυχία οι τίτλοι και οι εξειδικεύσεις που αναφέρει είναι αληθινά.
  • Ότι οι πληροφορίες που αναφέρει ισχύουν.

Συστημική και Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεία. O Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής είναι ο συγγραφέας του βιβλίου: «Το Ψυχοθεραπευτικό Ταξίδι: Από τον φόβο της σκιάς, στο φως της επίγνωσης»

Εάν βρήκατε το άρθρο χρήσιμο, μοιραστείτε το!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter
Σχετικά άρθρα
Σχέσεις - Σεξουαλικότητα
Σύμπλεγμα της Μαντόνα
  • Τετάρτη, 20 Απρίλιος 2016
  • Από: ΤΖΙΝΑ ΧΟΝΔΡΟΥ

Αυτό το σύμπλεγμα, δεν έχει καμία σχέση με τη γνωστή τραγουδίστρια!… Έχει σχέση με τη σεξουαλικότητα και την ερωτική επιθυμία, ιδίως σε μακροχρόνιες ή «σοβαρές» σχέσεις. Όταν λοιπόν οι άνθρωποι (ιδίως οι άνδρες)...

Σχέσεις - Σεξουαλικότητα
Οικονομική διαχείριση στη συμβίωση και το γάμο
  • Πέμπτη, 25 Φεβρουάριος 2016
  • Από: ΤΖΙΝΑ ΧΟΝΔΡΟΥ

Είναι από τα πιο συνηθισμένα προβλήματα των ζευγαριών και όσο πιο συχνές είναι οι συγκρούσεις γύρω από τα οικονομικά, τόσο πιο πιθανό είναι το ζευγάρι να χωρίσει τελικά.Πολλοί άνθρωποι...

Σχέσεις - Σεξουαλικότητα
Μαζοχισμός στον έρωτα και τον χαρακτήρα
  • Κυριακή, 31 Ιανουάριος 2016
  • Από: Ειρήνη Ρόκα

Η ερωτική επιθυμία, είναι η αναζήτηση ευχαρίστησης προσανατολισμένη πάντα σε ένα αντικείμενο, στο οποίο επιθυμεί να διεισδύσει ή να εισβάλλει κανείς ή από το οποίο θα προέλθει η διείσδυση ή η...


Βρείτε Ψυχολόγο-Ψυχοθεραπευτή

Επιλέξτε θεραπευτή ανάλογα με την εξειδίκευση σε συγκεκριμένη ψυχοθεραπευτική προσέγγιση.

Μεταβείτε στον κατάλογο Ειδικών Ψ.Υγείας »

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Όταν το άγχος επιλέγει αντί για σένα...

Είχα ένα τεράστιο, ανεξήγητο άγχος. Προσπαθούσα για χρόνια να γίνω μητέρα, και τώρα, μετά από πολλές προσπάθειες επιτέλους τα κατάφερα να μείνω έγκυος! Αλλά αντί να χαρώ, πλημμύρισε ξαφνικά η ζωή μου από άγχος! Η ζωή μου και ο ύπνος μου έγινε ένα μαρτύριο… Υπέφερα γιατί ανησυχούσα συνεχώς μήπως πάει κάτι στραβά με την εγκυμοσύνη μου.

Όταν το ελατήριο πιέζεται μαζεύει δύναμη

Από τότε που ήμουν πολύ μικρό παιδί θυμάμαι τη μάνα μου να με θεωρεί πολύ όμορφο. Θαύμαζε την εξωτερική μου ομορφιά και ήταν περήφανη που έχει ένα όμορφο αγόρι. Αντίθετα, διαλαλούσε σε μένα και στις φίλες της, πως, επειδή, όπως κι εκείνη, δεν ήμουν καθόλου καλός στην αριθμητική κι αργότερα στα μαθηματικά, δεν ήμουν έξυπνος. Πίστευε και μου το έλεγε συχνά πως ήμουν κατά την γνώμη της ένα μέτριο μυαλό που φιλότιμα προσπαθεί, αν και δεν μπορεί πολλά…

Η συμβολική εκδραμάτιση ως εργαλείο υπέρβασης του φόβου και της επιθυμίας
συμβολική εκδραμάτιση

Δεν υπάρχει πιο αποτελεσματική συνταγή για την αποτυχία του αιτήματος της αυτοπραγμάτωσης από την μεθοδική αλλά ανεπαίσθητη καλλιέργεια της ενοχικής στάσης. Της ενοχικής στάσης που πατάει πάνω σε ηθικίστικες εντολές, οι οποίες εγγυώνται μια άνυδρη και χωρίς προοπτική ανάκαμψης ορθοπραξία.

Πως να βοηθήσω το παιδί μου;

Κυρίως οι γονείς με ρωτάνε συχνά στο γραφείο: «Πώς να συμπεριφερθώ στο παιδί μου για να μπορέσω να το βοηθήσω;».
Η απάντηση είναι: Να θέλεις το παιδί σου! Γιατί αν το θες, θα του το δείχνεις. Κι αν του το δείχνεις, εκείνο θα το ξέρει.
Θα χει τον αέρα της αυταξίας του σημαντικού, την γεύση και την δύναμη του -από τον πιο σημαντικό της ζωής του- επιθυμητού.

Άσε τους γονείς σου να γίνουν επιτέλους... γονείς!

Πως να βοηθήσεις αν πρώτα δεν βοηθηθείς ο ίδιος; Αν δεν γίνεις παιδί, πως να μεγαλώσεις; Αν δεν δεις καθαρά τα πράγματα, πως να μην έχεις αποκλειστικό κίνητρο της "αγαθοεργίας" σου την ενοχή...;
Συχνά σ’ ακούω να μου λες ή να το υπονοείς στις συνεδρίες: «Μα πως ν’ αφήσω τους γονείς μου αβοήθητους…!;», εννοώντας πως νιώθεις ένοχος επειδή θέλεις να ζήσεις ανεξάρτητα από τις δικές τους επιταγές ζωής κι ευτυχίας, προτροπές και κατευθύνσεις.

Εγγραφή στο Newsletter

Κάντε εγγραφή στο 15νθημερο Newsletter για ενημέρωση σεμιναρίων, νέων άρθρων, βιβλίων, θέσεων εργασίας κ.α.