Self Harming

Self-harm is the non-fatal intentional acts of self-poising or self-injury irrespectively of the extent of suicidal intent. Self-harming has been a growing problem, it is estimated that there are more than 200000 persons presenting with self-harming in general hospitals over the UK at the moment. Self-harming is most common in younger people aged between 15 to 35 years old and moreover, it appears to be more frequent in women than men and also decreases over lifespan.

A history of self-harming is the strongest risk factor for suicide across a range of psychiatric disorders.

Furthermore, the repetition of the self-harming behaviour further increases the risk of suicide. Given the size of the problem of self-harming and the frequency with which is repeated, it is important that effective treatment interventions are developed for this patient group.

There is not much good evidence yet of which therapies work well for people who have harmed themselves. However, what evidence there is, suggests that problem-solving therapy and cognitive-behavioural therapy are useful. Although there is a growing evidence for the effectiveness of long-term psychological therapies to reduce the risk of self-harm, few interventions have been developed specifically for acute settings. Most research has been conducted in emergency departments concerning direct care and support of the self-harming individual.

When it comes to Cognitive Behavioural Therapy studies reported that evidence seems to be sufficient to conclude that CBT is effective in adult patients following self-harm; CBT was associated with significant improvements in scores for both depression and hopelessness as well as suicidal ideation in the post assessments of their study.

Cognitive Behavioural Psychotherapy (CBT; comprising of cognitive-behavioural and problem-solving therapy) is associated with fewer patients repeating self-harm in 6 months. Furthermore, this therapy is associated with improvements in depression, hopelessness, suicidal ideation and problem solving.

Another therapeutic intervention becoming very popular in supporting deliberate self-harmers is the Dialectical Behavioural Therapy. Despite a range of psychosocial, educational and pharmacological interventions, dialectical behavioural therapy has also been shown to reduce repeat episodes of self-harming. Dialectical Behavioural Therapy can also reduce the frequency of self-harming in patients with borderline personality disorder who engage in more than one self-harming acts.

DBT has already demonstrated considerable success in dealing with both non suicidal self-harm, suicidal behaviours and violence.

On the other hand studies have also shown that there are four features of Cognitive Analytic Therapy, which are effective in the treatment of deliberate self-harmers. These are flexibility, type of focus, rapid engagement and the use of problem-solving techniques. However, it is noted that the time limited aspect of CAT may be a limitation with this patient group, due to their increased sensitivity to the experience of separation and loss.

In a further article we will continue discussing possible interventions for deliberate self-harming as well as propose the option that according to research works better with this particular client group.




Bach, P. and Hayes, S.C. (2002) The use of Acceptance and Commitment Therapy to prevent the rehospitalization of psychotic patients: a randomized controlled trial. Journal of Consulting and Clinical Psychology. 70(5): 1129–1139.

Betz, M. E., Wintersteen, M., Bourdreaux, E. D., et al. (2016). Reducing suicide risk: opportunities in the emergency department. Ann Emerg Med, 68: 785-65.

Chapman, A., Gratz, K. and Broan, M. (2006) Solving the puzzle of deliberate self-harm: the experiential avoidance model. Behavior Research and Therapy. 44(3): 371–394.

Cowmeadow, P. (1994). Deliberate self-harm and cognitive analytic therapy. International Journal of Short-Term Psychotherapy, 9(2-3), 135-150.

Fruzzetti, A. and Levensky, E. (2000) Dialectical behaviour therapy for domestic violence: rationale and procedures. Cognitive and Behaviour Practise. 7(4): 435–447.

Fleischmann, A., Bertolote, J., de Leo, D., et al. (2005). Characteristics of attempted suicides seen in emergency-care settings of general hospitals in eight low- and middle-income countries. Psychol Med, 35: 1467–74.

Hawton, K., Harriss, L., Hall, S., Simkin, S., Bale, E. (2003). Deliberate self-harm in Oxford, 1990  2000: a time of change in patient characteristics. Psychol Med, 33: 987–96.

Hawton, K., Bergen, H., Casey, D., et al. (2007). Self-harm in England: a tale of three cities. Multicentre study of self-harm. Soc Psychiatry Psychiatr Epidemiol, 42: 513–21.

Hawton, K., Harriss, L., (2008). The changing gender ratio in occurrence of deliberate self-harm across the life-cycle. Crisis, 29: 4–10.

Hawton, K., Witt, K. G., Taylor-Salisbury, T, L., Arensman, E., Gunnell, D., Hazel, P., Townsend, E., & van Heeringen, K. (2016). Psychosocial Intervention Following self-harm in adults: a systematic review and meta-analysis. Published Online July 12, 2016;

Leitner, M., Barr, W., & Hobby, L. (2008). Effectiveness of interventions to prevent suicide and suicidal behaviour: a systematic review. Health and Community Care Research Unit, Liverpool University and Scottish Government Social Research.

Linehan, M., Comtois, K.A., Murray, A.M., Brown, M.Z., Gallop, R.J., Heard, H.L., Korslund, K.E., Tutek, D.A., Reynolds, S.K. and Lindenboim, N. (2006) Two-year randomized controlled trial and follow-up of dialectical behavior therapy vs therapy by experts for suicidal behaviors and borderline personality disorder. Archives of General Psychiatry. 63(7): 757–766.

Milner, A. J., Carter, G., Pirkis, J., Robinson, J., & Spittal, M. J. (2015). Letter, green cards, telephone calls and postcards: systematic and meta-analytic review of brief contact interventions for reducing self-harm, suicide attempts and suicide. The British Journal of Psychiatry, 206: 184-190.

NICE Guidelines (2011). Self-harm: Longer-term management: NICE guideline DRAFT: 21-24.

Muehlenkamp, J. (2006) Empirically supported treatments and general therapy guidelines for non-suicidal self-injury. Journal of Mental Health Counseling. 28(2): 166–185.

Razzaque, R. (2012). An acceptance and commitment based protocol for the management of acute self-harm and violence in severe mental illness. Journal of Psychiatric Intensive Care, 00: 1-5.

Zahl, D., & Hawton, K. (2004) Repetition of deliberate self-harm and subsequent suicide risk: long-term follow-up study in 11 583 patients. Br J Psychiatry, 185: 70–75.

Witt, K. (2017). The use of emergency department-based psychological interventions to reduce repetition of self-harm behaviour. Retrieved: Date: November 2017.

Συγγραφή Άρθρου

Λυδία Μυλωνάκη

lydia mylonakiΨυχολόγος - MSc Forensic Mental Health.
Απόφοιτος του Τμήματος Ψυχολογίας του Αριστοτέλειου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης.
Επιστημονική Συνεργάτιδα του E-Psychology

Επικοινωνία: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε.

Εάν βρήκατε το άρθρο χρήσιμο, μοιραστείτε το!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου, χωρίς τη γραπτή άδεια του Τμήματος Σύνταξης του Εάν επιθυμείτε να αναδημοσιεύετε άρθρα, επικοινωνήστε μαζί μας στο editorial @

Σχετικά άρθρα
Τζόνσον Σ. (Johnson Sue)

Αγγλίδα ψυχολόγος ιδιαίτερα γνωστή για την προσφορά της στον τομέα της...

Βρείτε ειδικό Ψ.Υγείας

Ο μοναδικός εξειδικευμένος κατάλογος Ψυχολόγων, Συμβούλων Ψ.Υγείας.

Μεταβείτε στον κατάλογο Ειδικών Ψ.Υγείας »

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Η σεξουαλική κακοποίηση δεν είναι γένους θηλυκού – Μέρος 4ο
ανδρική σεξουαλική κακοποίηση

Οι άνδρες θύματα έχουν αναφέρει εχθρότητα, αυξημένο το αίσθημα το θυμού, συμπτώματα κατάθλιψης, άγχος και συμπεριφορές πρόκλησης βλάβης στο ίδιο τους τον εαυτό, αίτια της σεξουαλικής κακοποίησης. Οι άνδρες είναι πιθανό να έχουν μια αντίδραση θυμού αμέσως μετά από το περιστατικό, καθώς ο θυμός θεωρείται ο αρσενικός τρόπος αντιμετώπισης του τραύματος.

Η σεξουαλική κακοποίηση δεν είναι γένους θηλυκού – Μέρος 3ο
ανδρική σεξουαλική κακοποίηση

Η σεξουαλική κακοποίηση είναι ένα πολύ συχνό φαινόμενο, το οποίο πλήττει τόσο ενήλικες όσο και παιδιά, τόσο γυναίκες όσο και άνδρες. Παρόλα αυτά, οι περισσότερες θυματολογικές μελέτες με θέμα τις επιδράσεις της τραυματικής εμπειρίας της σεξουαλικής κακοποίησης επικεντρώνονται ως επί το πλείστον στις γυναίκες και παιδιά θύματα.

Η σεξουαλική κακοποίηση δεν είναι γένους θηλυκού – Μέρος 2ο
σεξουαλική κακοποίηση ανδρών

Η θυματοποίηση είναι γενικότερα συνδεδεμένη με τη ρουτίνα αλλά και το lifestyle των θυμάτων, τα οποία είναι σε θέση να επηρεάσουν το μέγεθος της έκθεσης τους σε πιθανούς δράστες. Επιπλέον η θυματοποίηση σχετίζεται με το πόσο ευάλωτο μπορεί να είναι το πιθανό θύμα.

Η σεξουαλική κακοποίηση δεν είναι γένους θηλυκού (Μέρος 1ο)
σεξουαλική κακοποίηση σε άντρες

Ο βιασμός έχει λάβει ιδιαίτερα υψηλή δημοσιότητα ως ένα πρόβλημα γένους θηλυκού. Ο φεμινιστικός χρωματισμός του, δυστυχώς έχει ως συνέπεια να αγνοούνται οι εμπειρίες σεξουαλικής κακοποίησης των ανδρών.

Η πρόβλεψη της βίαιης συμπεριφοράς
βίαιη συμπεριφορά

Τόσο η επιστήμη της Ψυχολογίας, όσο και η Ψυχιατρική, διδάσκουν πως η συμπεριφορά είναι το αποτέλεσμα πολύπλοκων περιβαλλοντικών παραγόντων σε συνδυασμό με την αλληλεπίδραση τους με την εκάστοτε χαρακτηριστικά προσωπικότητας και βιολογική κατάσταση του ατόμου την κάθε δεδομένη στιγμή. Όταν η συζήτηση έρχεται στο θέμα της επικινδυνότητας, το ζήτημα εκλαμβάνεται διαφορετικά από τη νομική επιστήμη σε σχέση με τις επιστήμες της ανθρώπινης συμπεριφοράς.

Εγγραφή στο Newsletter

15νθημερο Newsletter για να λαμβάνετε στο mail σας τα νέα άρθρα, αλλά και ενημέρωση για επερχόμενα σεμινάρια, βιβλία ψυχολογίας, θέσεις εργασίας κ.α.