Αμερικανός υπαρξιακός ψυχολόγος ο οποίος ενδιαφέρθηκε για την ουμανιστική ψυχολογία και την υπαρξιακή φιλοσοφία. Υποστήριξε ένθερμα την προσέγγιση της υπαρξιακής ψυχοθεραπείας.

Προσωπική ζωή
Γεννήθηκε στις 21 Απριλίου του 1909 στο Οχάιο και ήταν το πρώτο από τα έξι παιδιά της οικογένειας.

Βίωσε δύσκολα παιδικά χρόνια μετά το διαζύγιο των γονιών του και μετά την ψυχωτική κατάρρευση της αδερφής του η οποία διαγνώστηκε ότι έπασχε από σχιζοφρένεια. Σπούδασε Αγγλικά και πήρε το πρώτο του πτυχίο από το Κολέγιο Όμπερλιν. Μετά την αποφοίτησή του, δίδαξε την αγγλική γλώσσα στο Κολλέγιο Ανατόλια της Θεσσαλονίκης και, παράλληλα, ταξίδευε για να παρακολουθεί τα σεμινάρια που παρέδιδε ο Άλφρεντ Άντλερ την εποχή εκείνη.

Το 1938 πήρε ακόμη ένα πτυχίο, αυτή τη φορά στον τομέα της θεολογίας. Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε την Florence De Frees και απέκτησαν τρία παιδιά. Κατά τη διάρκεια των θεολογικών σπουδών του, έγινε φίλος με έναν από τους καθηγητές του, τον Paul Tillich, έναν υπαρξιακό θεολόγο ο οποίος επηρέασε σε βάθος τη σκέψη του Αμερικανού ψυχολόγου. Το 1942 διαγνώστηκε με φυματίωση και πέρασε ένα μεγάλο χρονικό διάστημα σε σανατόριο. Μετά από αυτή τη σοβαρή περιπέτεια με την υγεία του, στράφηκε στην ψυχολογία και το 1949 ολοκλήρωσε το διδακτορικό του στον τομέα της κλινικής ψυχολογίας στο Πανεπιστήμιο Κολούμπια. Ο ίδιος απέδιδε το ενδιαφέρον του για την ψυχολογία στην ταραγμένη ζωή της οικογένειάς του και στην προβληματική σχέση των γονιών του.

Το 1969 χώρισε με την πρώτη του σύζυγο και δύο χρόνια αργότερα, το 1971, παντρεύτηκε την Ingrid Schöll με την οποία χώρισε το 1978. Το 1989 έκανε τον τρίτο του γάμο με την Georgia Lee Miller Johnson. Πέθανε από καρδιακή ανεπάρκεια στις 22 Οκτωβρίου 1994 στην Καλιφόρνια.

Επαγγελματική διαδρομή
Το 1943 ξεκίνησε να εργάζεται ως σύμβουλος και ως μέλος ΔΕΠ στο Ινστιτούτο William Alanson White, ενώ από το 1946 άνοιξε ιδιωτικό ιατρείο. Από το 1955 έως το 1975 δίδαξε στη Νέα Σχολή Κοινωνικής Έρευνας και υπήρξε επισκέπτης καθηγητής σε αρκετά πανεπιστήμια, όπως Χάρβαρντ, Γέιλ, Πρίνστον κ.ά.

Συμβολή στην ψυχολογία
Το 1958, κατά τη διάρκεια της επεξεργασίας του βιβλίου «Ύπαρξη: Μία νέα διάσταση στην Ψυχιατρική και την Ψυχολογία» μαζί με τους Ernest Angel και Henri F. Ellenberger, ο Μέι εισήγαγε την ορολογία «υπαρξιακή ψυχολογία». Ο πρωταρχικός του στόχος ήταν να κατανοήσει τους βαθύτερους μηχανισμούς και την πραγματικότητα πίσω από τον ανθρώπινο πόνο και τις διάφορες κρίσεις που υφίσταται το άτομο. Στην προσπάθειά του αυτή, προσέγγιζε τη θεραπεία των πελατών του μέσα από έναν συνδυασμό στοιχείων του ουμανισμού και του υπαρξισμού.

Υποστήριξε ότι η ανάπτυξη του ατόμου προχωρά μέσα από συγκεκριμένα στάδια, κατά τη διάρκεια των οποίων το άτομο πρέπει να αντιμετωπίσει μία συγκεκριμένη κρίση ή πρόκληση.


Σύμφωνα με τον Μέι, τα στάδια της εξέλιξης του ατόμου είναι:

1. Αθωότητα: το βασικό κίνητρο του βρέφους είναι η θέλησή του για ζωή.
2. Επαναστατικότητα: το παιδί που αναπτύσσεται επιδιώκει την ελευθερία του, ωστόσο δεν είναι σε θέση ακόμη να φροντίσει σωστά τον εαυτό του.
3. Αποφασιστικότητα: μεταβατικό στάδιο κατά το οποίο ο έφηβος ή ο νεαρός ενήλικας λαμβάνει αποφάσεις για τη ζωή του επιδιώκοντας, παράλληλα, μεγαλύτερη ανεξαρτησία από τους γονείς του.
4. Συνήθεια: το στάδιο της ενηλικίωσης. Κυριευμένος από τις απαιτήσεις της ενήλικης ζωής, ο νεαρός ενήλικας έχει την τάση να αναζητά προστασία στη συμμόρφωση και την παράδοση.
5. Δημιουργικότητα: το στάδιο αυτό σηματοδοτεί μία παραγωγική και δημιουργική διαδικασία αυτοπραγμάτωσης κατά την οποία το άτομο αφήνει πίσω του τον εγωισμό και την αυτοσυμμετοχή.

Παρά το γεγονός ότι τα παραπάνω στάδια σχετίζονται με τα στάδια ανάπτυξης του παιδιού και μετέπειτα του ενήλικα, κάθε άτομο -ανεξάρτητα από την ηλικία του- μπορεί να βιώσει τα στάδια αυτά. Μάλιστα, αρκετοί είναι εκείνοι που παραλείπουν κάποια στάδια ή επιστρέφουν κατ' επανάληψη σε ένα συγκεκριμένο στάδιο.

Ο Μέι έδειξε μεγάλο ενδιαφέρον και για το άγχος υποστηρίζοντας ότι στην πραγματικότητα το άγχος αποτελεί σημαντικό καταλύτη στη ζωή του ανθρώπου και του επιτρέπει να λαμβάνει γενναίες αποφάσεις. Το άγχος μπορεί να βοηθήσει τον άνθρωπο να αποφεύγει διάφορους κινδύνους και ταυτόχρονα τον ενδυναμώνει ώστε να βρίσκει τρόπους για να παραμένει ασφαλής.

Είπε: «Το αντίθετο του θάρρους στην κοινωνία μας δεν είναι η δειλία, είναι η συμμόρφωση.»

 

Βιβλία

  • The Springs of Creative Living (1940)
  • The Meaning of Anxiety (1950)
  • Man's Search for Himself (1953)
  • Existence (1956)
  • The Art of Counseling (1965)
  • Psychology and the Human Dilemma (1967)
  • Love and Will (1969)
  • Power and Innocence: A Search for the Sources of Violence (1972)
  • Paulus: A personal portrait of Paul Tillich (1973)
  • The Courage to Create (1975)
  • Freedom and Destiny (1981)
  • The Discovery of Being: Writings in Existential Psychology (1983)
  • My Quest for Beauty (1985)
  • The Cry for Myth (1991)
  • The Psychology of Existence (1995)

Εάν βρήκατε το άρθρο χρήσιμο, μοιραστείτε το!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου, χωρίς τη γραπτή άδεια του Τμήματος Σύνταξης του E-Psychology.gr. Εάν επιθυμείτε να αναδημοσιεύετε άρθρα, επικοινωνήστε μαζί μας στο editorial @ e-psychology.gr

Σχετικά άρθρα

Βιογραφίες Διάσημων Ψυχολόγων

Μπόουλμπι Τζον (John Bowlby 1907-1990)

Βρετανός ψυχίατρος, ψυχολόγος και

+ View

Γουϊτάκερ Κ. (Whitaker Carl 1912-1995)

Αμερικανός γιατρός και ψυχίατρος,

+ View

Μινούτσιν Σαλβαντόρ (Salvador Minuchin)

Αργεντίνος γιατρός, ένας από τους

+ View

Ζαν Πιαζέ (Jean Piaget 1896-1980)

Ελβετός βιολόγος και κλινικός

+ View

Άλφρεντ Άντλερ (Alfred Adler 1870-1937)

Αυστριακός ψυχίατρος ο οποίος,

+ View

Γιούνγκ Κ. (Jung Carl 1875-1961)

Ελβετός ψυχίατρος και ψυχολόγος,

+ View

Εγγραφή στο Newsletter

15νθημερο Newsletter για να λαμβάνετε στο mail σας τα νέα άρθρα, αλλά και ενημέρωση για επερχόμενα σεμινάρια, βιβλία ψυχολογίας, θέσεις εργασίας κ.α.