παιδί που κλέβει

Στην προσχολική ηλικία τα παιδιά είναι εγωκεντρικά. Μπορεί να πάρουν ένα αντικείμενο που δεν τους ανήκει είτε επειδή τους άρεσε ή τους έκανε εντύπωση. Αισθάνονται ότι μπορούν να πάρουν οτιδήποτε θέλουν χωρίς να καταλαβαίνουν ότι αυτό είναι κακό. Τα παιδιά του δημοτικού γνωρίζουν πως δεν επιτρέπεται να πάρουν κάτι χωρίς να ενημερώσουν αλλά προβαίνουν στην πράξη γιατί δεν έχουν μάθει αυτοέλεγχο, δηλαδή να συγκρατούν τον εαυτό τους όταν θέλουν κάτι.

Ποιες είναι οι αιτίες που ένα παιδί κλέβει

Οι αιτίες που οδηγούν το παιδί να πάρει κάτι κρυφά είναι κυρίως για να τραβήξει την προσοχή των γονέων ή των δασκάλων για να ασχοληθούν με αυτό.

Επίσης, μπορεί να μιμείται ένα άλλο παιδί που το θεωρεί πρότυπο. Ένα παιδί μπορεί να πάρει κάτι κρυφά για να κερδίσει τη συμπάθεια κάποιων συμμαθητών ή το αντίθετο να εκδικηθούν κάποιους συμμαθητές.

Μία σημαντική αιτία, ιδιαίτερα σε μεγάλα παιδιά είναι η έλλειψη αγάπης και θαλπωρής από τους γονείς. Ακόμη, ένα παιδί μπορεί να πάρει κρυφά ένα αντικείμενο για να νιώθει ότι είναι κοντά στο άλλο παιδί, οικειότητα. Άλλη μία αιτία, μπορεί να είναι η στέρηση κάποιων αγαθών από το παιδί γιατί οι γονείς του δεν του αγόρασαν αυτό που ήθελε ή ακόμη και το αίσθημα ανεπάρκειας που νιώθουν κάποια παιδιά που δεν αρκούνται στα αγαθά που ήδη έχουν.  Ένα παιδί μπορεί να πάρει κάτι κρυφά για να το κάνει δώρο σε ένα άλλο παιδί ή πρόσωπο.

Η χαμηλή αυτοεκτίμηση παίζει σημαντικό ρόλο στο παιδί, ένα παιδί με υψηλή αυτοεκτίμηση σπάνια θα πάρει κρυφά κάποιο αντικείμενο που δεν του ανήκει.

Τι μπορώ να κάνω?

Αρχικά αν το παιδί είναι προσχολικής ηλικίας δεν θα πρέπει να αντιδράσετε υπερβολικά και να μην του δώσετε εύκολα την ταμπέλα «κλέφτης» γιατί θα ριζωθεί στο μυαλό του παιδιού και θα το ακολουθεί για μια ζωή.

Πρέπει να του ξεκαθαρίσετε ότι αυτή η συμπεριφορά δεν είναι αποδεκτή και να του δώσετε χρόνο να σκεφτεί τι έκανε και να το συζητήσετε. Τα παιδιά παίρνουν κάτι κρυφά για να δείξουν κάτι μέσω της πράξης αυτής. Ως γονείς πρέπει να διερευνήσουμε την αιτία και όχι να τιμωρήσουμε μόνο την πράξη καθαυτή.

Η τιμωρία σε μικρές ηλικίες δεν βοηθάει καθόλου. Επίσης, ο γονιός μπορεί να παίξει ένα παιχνίδι ρόλου με το παιδί όπου να παίρνει κάτι κρυφά από το παιδί κι έτσι να ξεκινάει μία συζήτηση πάνω στο θέμα, στις αιτίες και στα αποτελέσματα. 

Ως γονιός πρέπει καθημερινά να ασχολείται με το παιδί, να συζητά τις σκέψεις του και τις ανησυχίες του, να το εμπλέκει σε δραστηριότητες κοινωνικών κανόνων και να αφιερώνει ποιοτικό χρόνο μαζί του. Πρέπει να το εμπιστεύεται, να του μαθαίνει τρόπους αυτοελέγχου και τέλος να του δείχνει πόσο σημαντικό είναι καθημερινά.

Συγγραφή Άρθρου

Ασημίνα Αγγελίδου

ashmina angelidouΨυχολόγος (Α.Π.Θ.), Παιδοψυχολόγος (Msc, NL), Ψυχολόγος Υγείας (Msc., NL)
Γνωστική Συμπεριφορική Θεραπεία (CBT., NL), Συμβουλευτική (ER., UB), Μαθησιακές Δυσκολίες (Co., UK)

Επικοινωνία: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. | Maziboroume.gr

Σχετικά άρθρα

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Υπναγωγικός Σπασμός
Υπναγωγικός Σπασμός

Ο υπναγωγικοί σπασμοί βιώνονται από πολλούς ανθρώπους όταν κοιμούνται κουρασμένοι ή όταν κάνουν ανήσυχο ύπνο. Είναι σπασμοί, που μπορεί να κάνουν τον άνθρωπο να νιώθει σαν να “πέφτει από ψηλά”, ή σαν να τον ξυπνούν ξαφνικά μέσα σε κατάσταση σοκ. Είναι πραγματικά ανακουφιστικό όταν ξυπνάει ο άνθρωπος ενώ αισθάνεται ότι πέφτει και αυτό δε σταματάει ποτέ.

Εγκόπριση - Διαταραχές ελέγχου των σφιγκτήρων στα παιδιά
Διαταραχές ελέγχου σφιγκτήρων

Συνήθως, τα περισσότερα παιδιά αρχικά κατακρατούν τα κόπρανά τους. Εγκόπριση είναι η επαναλαμβανόμενη ακούσια απώλεια κοπράνων, χωρίς την ύπαρξη οργανικού παράγοντα σε μια ηλικία που νοητικά και χρονολογικά θα έπρεπε να έχει επιτευχθεί ο εκούσιος έλεγχος του εντέρου. Μετά το 4° έτος το 95% των παιδιών έχει έλεγχο του εντέρου και μετά το 5° έτος το ποσοστό ανέρχεται στο 99%.

Παιδοψυχολογία
Παιδοψυχολογία

Ως παιδοψυχολογία ορίζεται ο κλάδος της ψυχολογίας που έχει ως στόχο την μελέτη της πιο ευαίσθητης και σημαντικής ηλικιακής περιόδου της ζωής του ανθρώπου από την εμβρυική μέχρι τη μετεφηβική ηλικία. Έμφαση δίνεται στο γνωστικό, ψυχοσυναισθηματικό και συμπεριφορικό τομέα, στην εξέλιξη της σκέψης, της γλώσσας, της αυτοαντίληψης και αυτοεκτίμησης, στην ανάπτυξη της προσωπικότητας και τη σχολική ζωή, στο ρόλο του παιχνιδιού, στις αποκλίνουσες συμπεριφορές, στην ανάπτυξη της ηθικότητας και του λόγου.

Παιγνιοθεραπεία
Παιγνιοθεραπεία

Το παιχνίδι αποτελεί μια βασική δραστηριότητα στη ζωή του παιδιού και παίζει σημαντικό ρόλο στη σωματική, ψυχοσυναισθηματική, κοινωνική και γνωστική του ανάπτυξη. Μέσα στο παιχνίδι το παιδί έχει τη δυνατότητα να δράσει ελεύθερα, να αναπτύξει τις σωματικές του ικανότητες όπως την ισορροπία και τον οπτικοκινητικό συντονισμό, την κρίση του, να ερευνήσει τον υλικό κόσμο, να εκφράσει τα συναισθήματα του, να αποκτήσει εμπιστοσύνη στις ικανότητες του και να μάθει να κοινωνικοποιείται και να συνεργάζεται.

Αυτισμός. Τι μπορούμε να παρατηρήσουμε ως γονείς?
Αυτισμός

Από τη πρώτη αναφορά του Kanner(1943), μόλις πρόσφατα επιτεύχθηκε σχετική ομοφωνία γύρω από το θέμα διάγνωσης του αυτισμού. Η διάγνωση βασίζεται στην εκτίμηση της ψυχοκινητικής εξέλιξης του παιδιού. Τα διαγνωστικά μέσα που περιλαμβάνουν σταθμισμένα τεστ εξετάζουν αναπτυξιακά χαρακτηριστικά σε ορισμένους τομείς όπως είναι η γλώσσα, οι κοινωνικές δεξιότητες και η αυτοεξυπηρέτηση.

Εγγραφή στο Newsletter

15νθημερο Newsletter για να λαμβάνετε στο mail σας τα νέα άρθρα, αλλά και ενημέρωση για επερχόμενα σεμινάρια, βιβλία ψυχολογίας, θέσεις εργασίας κ.α.