Σχετικά άρθρα x

 

Κυρίως οι γονείς με ρωτάνε συχνά στο γραφείο: «Πώς να συμπεριφερθώ στο παιδί μου για να μπορέσω να το βοηθήσω;».
Η απάντηση είναι: Να θέλεις το παιδί σου! Γιατί αν το θες, θα του το δείχνεις. Κι αν του το δείχνεις, εκείνο θα το ξέρει.
Θα χει τον αέρα της αυταξίας του σημαντικού, την γεύση και την δύναμη του -από τον πιο σημαντικό της ζωής του- επιθυμητού.

 

Έτσι, θα το μπολιάσεις με την επιθυμία που αργότερα, συν Θεώ, θα γίνει ολόκληρη δική του. Την επιθυμία του για την ζωή, τον εαυτό και την αλήθεια. Την λαχτάρα να τα γεμίσει νόημα. Θα του δώσεις τα φόντα του εραστή, του αναζητητή της ουσίας. 

Πώς όμως να εκκολαφτεί μέσα στα εσώψυχά σου η αυθόρμητη επιθυμία για το παιδί σου, για τον/ την σύντροφό σου, αφού συνήθως έμαθες να μην δίνεις στον εαυτό σου το δικαίωμα να ΜΗΝ θέλει!;

Πως είναι δυνατόν να μην βιώνεις ασφυχτικά την βαρεμάρα σου για τον εαυτό σου και για τον κοντινό άλλον όταν έχεις απαγορεύσει από σένα το ανθρώπινό σου δικαίωμα της αρνητικής επιθυμίας;! Της επιθυμίας να ΜΗΝ είσαι εκεί όταν ο άλλος σε χρειάζεται;! Να μην είσαι πάντα δοτικός, γενναιόδωρος, φιλικός, χαμογελαστός, διαθέσιμος και αγαπητικός για τους σημαντικούς σου άλλους…;!

Πώς να μην σε πνίγει η οικογένειά σου, ο άντρας σου, τα παιδιά σου, όταν έχεις μετατρέψει την καθημερινότητά σου σε κόλαση, φορώντας λόγω ενοχών ένα ξένο κουστούμι που δεν σου μπαίνουν ούτε τα μανίκια…;!

Για να είσαι σε θέση αυθεντικά να θέλεις τον άλλον, χρειάζεται πρώτα να αποδεχτείς και να διεκδικήσεις το δικαίωμα σου να ΜΗΝ τον θες, ή να το θέλεις με τους όρους που σήμερα είσαι έτοιμος να το κάνεις.

Για να μην βαριέσαι, χρειάζεται πρώτα να σου επιτρέψεις να βαριέσαι ακόμα και τους πιο αγαπημένους άλλους να έχεις την τόλμη και την διακριτικότητα να τους το επικοινωνείς, σε στιγμές που η ευθύτητα και η αμεσότητα προτάσσονται του savoir vivre. Όχι βέβαια για να το «ξεράσεις» πάνω τους επειδή σου είναι ανυπόφορο εσύ ο ίδιος να το σηκώσεις και να το επεξεργαστείς! Όχι μ’ αυτόν τον τρόπο… Να χεις την ευχέρεια να μοιράζεσαι τα συναισθήματά σου, και τα πιο τρομαχτικά, επειδή εμπιστεύεσαι τον απέναντι και το μοίρασμα είναι ένας ακόμη τρόπος για να του πιάσεις εγκάρδια το χέρι στο χτίσιμο μιας αυθεντικής σχέσης.

Το πρόβλημα είναι πως οι περισσότεροι γονείς , επειδή έχουν αποκλείσει από το ρεπερτόριο των ψυχικών τους επιλογών την πιθανότητα να μην επιθυμούν πάντα το παιδί τους με τον ίδιο απόλυτο τρόπο, με την ίδια αδιαπραγμάτευτη θέρμη και συνέπεια, αυτή η μη αποδεκτή και συχνά μη συνειδητή τους πλευρά ενσωματώνεται σταδιακά στην περιοχή της «σκιάς».

Δηλαδή, του ψυχικά ασυνείδητου εκείνου χώρου στον οποίον εξωθούνται αναγκαστικά τα προσωπεία που η συνειδητή προσωπικότητα αρνείται πεισματικά να συμπεριλάβει μέσα στις αποδεκτές της εκδοχές.

Όταν αυτές οι σκιώδεις πλευρές καταπιέζονται για μεγάλο χρονικό διάστημα, με σταθερή και αμείωτη ένταση, συνήθως αυτονομούνται διεκδικώντας βίαια από την συνείδηση τον χώρο και την ενέργεια που τους στερήθηκε και τα οποία αναδρομικά δικαιούνται.

Για παράδειγμα, οι ανεξέλεγκτες εκρήξεις οργής, τα προσβλητικά και υποτιμητικά σχόλια, οι μαχαιριές κάτω από το τραπέζι, οι φονικές ματιές, συμπεριφορές παραμέλησης ή κακοποίησης, είναι μόνο μερικά παραδείγματα ανεξέλεγκτης έκφρασης σκιωδών κινήτρων που για χρόνια καταπιέστηκαν στον βωμό της προάσπισης και της υπερπροβολής ενός αυτονομημένου, εξιδανικευμένου και -γι’ αυτό- ψευδούς εαυτού. Κίνητρα που σιγά σιγά διαμόρφωσαν ένα συμπαγές και  καταστροφικό προσωπείο προαίρεσης με κρυφή ατζέντα, δράση και προοπτική.

Σύντροφοι και γονείς που ανεπαίσθητα αλλά συστηματικά, απωθούν την εγγενή κακότητά τους, ή την μεταμφιέζουν σε δήθεν αυτοθυσιαστική στάση μια καταναγκαστικής μέριμνας για τις ανάγκες των άλλων –του συντρόφου ή τους παιδιού τους, χτίζουν λιθαράκι λιθαράκι την παγίδα στην οποία αναπόφευκτα θα πέσουν οι ίδιοι, και στην συνέχεια οι σχέσεις τους:
Αργά ή γρήγορα θα εκτραπούν από την προοπτική της ορθοπραξίας εκφράζοντας συναισθήματα, κάνοντας ενέργειες ασύμβατες με τον οικείο τους χαρακτήρα. Που εκπλήττουν δυσάρεστα εαυτούς και αλλήλους. Που συνήθως για να τις μαζέψουν προσκολλούνται με μεγαλύτερη εμμονή στις μονομερείς επιδιώξεις του «καλού συζύγου», του «καλού γονιού», προετοιμάζοντας συνεχώς το έδαφος για νέες δυσμενείς ανατροπές και ντροπιαστικά ξεσπάσματα.

Ο φαύλος κύκλος σπάει μόνο μέσα από την αναγνώριση και την αποδοχή πως ναι, εκτός από τους επίσημους «ενοίκους» του «σπιτιού» υπάρχουν και τα παραγκωνισμένα «φαντάσματα στο υπόγειο» που έχουν ανάγκη κι αυτά το «φως του ήλιου» της συνειδητότητας. Που, ναι, είναι εξίσου νόμιμοι ένοικοι με αυτούς του «ισογείου» και του «πρώτου ορόφου».

Όταν, μέσα από σοβαρή και συνεπή αυτογνωστική αναζήτηση, αποφασίσουν όλοι οι συγκάτοικοι του ψυχισμού να κοιταχτούν στα μάτια και να δώσουν τα χέρια, τα ψέματα τελειώνουν. Οι συγκρούσεις κατευνάζονται. Η ψυχή ενοποιημένη ειρηνεύει. Οι φόβοι μεταλλάσσονται σε ελπίδες, ο θυμός σε διάθεση αγκαλιάς, η απαισιοδοξία σε εκζήτηση ευοίωνων ερμηνειών και προοπτικών.

Συγγραφή Άρθρου

Γρηγόρης Βασιλειάδης - Ψυχολόγος

Γρηγόρης Βασιλειάδης: έχει επιβεβαιωθεί από το E-Psychology

Οι πληροφορίες που αναφέρονται στον επαγγελματικό κατάλογο ειδικών παρέχονται από τους ίδιους τους ειδικούς, κατά την εγγραφή τους στο σύστημα. Όταν βλέπετε την ένδειξη «έχει επιβεβαιωθεί από το E-Psychology”, σημαίνει ότι το E-Psychology έχει ελέγξει, με email, τηλεφωνικά ή/και με λήψη των σχετικών εγγράφων, τα ακόλουθα στοιχεία:

  • Ότι ο ειδικός είναι υπαρκτό πρόσωπο.
  • Ότι τα πτυχία οι τίτλοι και οι εξειδικεύσεις που αναφέρει είναι αληθινά.
  • Ότι οι πληροφορίες που αναφέρει ισχύουν.

Συστημική και Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεία. O Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής είναι ο συγγραφέας του βιβλίου: «Το Ψυχοθεραπευτικό Ταξίδι: Από τον φόβο της σκιάς, στο φως της επίγνωσης»

Εάν βρήκατε το άρθρο χρήσιμο, μοιραστείτε το!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter
Σχετικά άρθρα
Αυτοβοήθεια
Κοινωνικά κατασκευασμένος ανδρισμός
  • Κυριακή, 27 Νοέμβριος 2016
  • Από: Χατζηστρατή Μάγδα

Αναρωτιέμαι, άραγε πόσες γενιές αντρών δεν ανατράφηκαν με το κλισέ: «οι άνδρες δεν κλαίνε, μονάχα δακρύζουν…»; Η ευαισθησία, η συμπόνια, η εκδήλωση των συναισθημάτων, αυτά, δηλαδή,  που για ένα...

Παιδί και έφηβος, οικογένεια
Παιδιά και Πολεμικές Τέχνες
  • Τρίτη, 22 Νοέμβριος 2016
  • Από: Μαρία Σκαμπαρδώνη

Το taekwondo είναι η μεγάλη αγάπη της ζωής μου ,από τόσο μικρό παιδάκι με θυμάμαι όταν έμπαινα στο dojo ( ο χώρος της προπόνησης στην Κορεάτικη γλώσσα), ξεχνούσα τα πάντα, ήμουν απόλυτα...

Παιδαγωγική Ψυχολογία
Ο δεκάλογος της θεωρίας της Μοντεσσόρι που πρέπει να γνωρίζουν γονείς και παιδαγωγοί
  • Δευτέρα, 14 Νοέμβριος 2016
  • Από: Καλλιόπη Κωστέα

1. Μην αγγίζετε ένα παιδί παρά τη θέλησή του. 2. Μην μιλάτε με άσχημο τρόπο σε ένα παιδί και μην χρησιμοποιείτε άσχημα λόγια όταν αναφέρεστε σε αυτό κατά την απουσία του....

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Όταν το άγχος επιλέγει αντί για σένα...

Είχα ένα τεράστιο, ανεξήγητο άγχος. Προσπαθούσα για χρόνια να γίνω μητέρα, και τώρα, μετά από πολλές προσπάθειες επιτέλους τα κατάφερα να μείνω έγκυος! Αλλά αντί να χαρώ, πλημμύρισε ξαφνικά η ζωή μου από άγχος! Η ζωή μου και ο ύπνος μου έγινε ένα μαρτύριο… Υπέφερα γιατί ανησυχούσα συνεχώς μήπως πάει κάτι στραβά με την εγκυμοσύνη μου.

Όταν το ελατήριο πιέζεται μαζεύει δύναμη

Από τότε που ήμουν πολύ μικρό παιδί θυμάμαι τη μάνα μου να με θεωρεί πολύ όμορφο. Θαύμαζε την εξωτερική μου ομορφιά και ήταν περήφανη που έχει ένα όμορφο αγόρι. Αντίθετα, διαλαλούσε σε μένα και στις φίλες της, πως, επειδή, όπως κι εκείνη, δεν ήμουν καθόλου καλός στην αριθμητική κι αργότερα στα μαθηματικά, δεν ήμουν έξυπνος. Πίστευε και μου το έλεγε συχνά πως ήμουν κατά την γνώμη της ένα μέτριο μυαλό που φιλότιμα προσπαθεί, αν και δεν μπορεί πολλά…

Η συμβολική εκδραμάτιση ως εργαλείο υπέρβασης του φόβου και της επιθυμίας
συμβολική εκδραμάτιση

Δεν υπάρχει πιο αποτελεσματική συνταγή για την αποτυχία του αιτήματος της αυτοπραγμάτωσης από την μεθοδική αλλά ανεπαίσθητη καλλιέργεια της ενοχικής στάσης. Της ενοχικής στάσης που πατάει πάνω σε ηθικίστικες εντολές, οι οποίες εγγυώνται μια άνυδρη και χωρίς προοπτική ανάκαμψης ορθοπραξία.

Άσε τους γονείς σου να γίνουν επιτέλους... γονείς!

Πως να βοηθήσεις αν πρώτα δεν βοηθηθείς ο ίδιος; Αν δεν γίνεις παιδί, πως να μεγαλώσεις; Αν δεν δεις καθαρά τα πράγματα, πως να μην έχεις αποκλειστικό κίνητρο της "αγαθοεργίας" σου την ενοχή...;
Συχνά σ’ ακούω να μου λες ή να το υπονοείς στις συνεδρίες: «Μα πως ν’ αφήσω τους γονείς μου αβοήθητους…!;», εννοώντας πως νιώθεις ένοχος επειδή θέλεις να ζήσεις ανεξάρτητα από τις δικές τους επιταγές ζωής κι ευτυχίας, προτροπές και κατευθύνσεις.

Το τέλος του Νόμου και η απόγνωση της χώρις όρια απόλαυσης

Θυμάμαι, αρχικά ως παιδί κι αργότερα ως έφηβος, να βγαίνω από μαγαζιά, ψιλικατζίδικα, περίπτερα, βιβλιοθήκες, κρατώντας στα χέρια μου, σε μια τσάντα, ή στις τσέπες μου κάποιο κλεμμένο αντικείμενο. Ένα περιοδικό, ένα βιβλίο, ένα παιχνίδι, ή κάτι άλλο.
Πάντα κάτι που δεν το είχα άμεση ανάγκη. Κάτι που δεν μου έλειπαν τα χρήματα που χρειαζόμουν για να το αγοράσω, όμως δεν ήθελα να τα ζητήσω. Δεν ήθελα να πληρώσω γι αυτό. Θυμάμαι που έκλεβα χρήματα κι από την τσέπη του παντελονιού του πατέρα μου.

Εγγραφή στο Newsletter

Κάντε εγγραφή στο 15νθημερο Newsletter για ενημέρωση σεμιναρίων, νέων άρθρων, βιβλίων, θέσεων εργασίας κ.α.