Τα παιδιά πληγώνονται λιγότερο από τον «κακό» χαρακτήρα των γονέων τους. Τίποτα πιο σκληρό και επιζήμιο για ένα παιδί από τον γονιό που είναι κατ' ανάγκη "επιεικής" επειδή έχει αποκλείσει -πριν καλά καλά έρθει σε επαφή- τις "γωνίες" του χαρακτήρα του, που αποκόπτεται βίαια από τις κοινωνικά και ηθικά "δαχτυλοδειχτούμενες" πλευρές του επειδή δεν θέλει να μάθει πως τις έχει...

Περισσότερο τραυματίζονται κι ενοχλούνται ψυχικά από το γεγονός ότι οι γονείς τους –και οι «μεγάλοι» συλλήβδην- δεν έχουν εσωτερικά βιώματα. Δεν έχουν αυθεντικές βιωματικές εμπειρίες που τις έχουν επεξεργαστεί με στόχο την δική του υπαρξιακή απαρτίωση κι ελευθερία.

Πληγώνονται που διαρκώς συναλλάσσονται με μεσήλικες –ή νεότερους- που έχουν από χρόνια παραιτηθεί από την εσωτερική ζωή. Που διακατέχονται από την επήρεια μιας γενικής ατονίας και φοβικής αντιμετώπισης των πραγμάτων.
Τα παιδιά, οι έφηβοι, οι νέοι εναντιώνονται στις απόπειρες επιβολής των μεταγενέστερων γενεών.
Όχι κυρίως επειδή δεν συμφωνούν με τις ιδέες τους.

Αφουγκράζονται την υποκρισία που λανθάνει στην στάση και τα λόγια τους.
Την απόσταση που χωρίζει την διακήρυξη των καλών τους προθέσεων από τις αληθινές τους –συχνά ασυνείδητες- προθέσεις.

Ο λόγος και η στάση μας καταδεικνύει μια φοβισμένη επανάπαυση στις λίγες και ευτελείς μας «περιουσίες».

Το κυρίαρχο αίτημά μας: η επίπονη κατοχύρωση του ιδιωτικού μας συμφέροντος, της ανεπάρκειάς μας που καθρεφτίζεται στην συνεχή εκζήτηση μιας απροσδιόριστης, ασήμαντης και ξενόφερτης επάρκειας.
Ακόμα κι αν δεν είναι σε θέση να το συνειδητοποιήσουν, τους εξοργίζει και τους θλίβει η απουσία εκ μέρους μας και προς τον βαθύτερο εαυτό μας των καίριων ερωτήσεων:

  • Ποιος είμαι; 
  • τι πραγματικά χρειάζομαι για να είμαι ευτυχισμένος;, 
  • έχω ανάγκη όσα η ζωή μου μέσα στην κοινωνία μου προσφέρει, 
  • ποια είναι τα όνειρα και τα ιδεώδη μου που θα έδινα μάχες για να τα υπερασπίσω;
  • τι είδους παιδιά θέλω να μεγαλώσω;
  • Πόσο ο τρόπος που ζω, οι αξίες που έμπρακτα υπηρετώ εναρμονίζονται με τα «παιδιά των ονείρων μου;
  • Με πόση ενάργεια και αυθεντικότητα επιδιώκω να γίνω ό,τι προορίστηκα να είμαι…;
  • Πόσο διατεθειμένος είμαι να ταπεινωθώ για να με γνωρίσω…;


Η επίγνωση της υπαρξιακής μας ραθυμίας θα ήταν μια καλή αρχή.
Τα παιδιά δεν ζητάνε τέλειους γονείς.
Θέλουν μόνο γονείς που προσπαθούν να είναι σε συνεχή κι έντιμη επαφή με το μέσα τους…

 

Συγγραφή Άρθρου

Γρηγόρης Βασιλειάδης - Ψυχολόγος

Γρηγόρης Βασιλειάδης: έχει επιβεβαιωθεί από το E-Psychology

Οι πληροφορίες που αναφέρονται στον επαγγελματικό κατάλογο ειδικών παρέχονται από τους ίδιους τους ειδικούς, κατά την εγγραφή τους στο σύστημα. Όταν βλέπετε την ένδειξη «έχει επιβεβαιωθεί από το E-Psychology”, σημαίνει ότι το E-Psychology έχει ελέγξει, με email, τηλεφωνικά ή/και με λήψη των σχετικών εγγράφων, τα ακόλουθα στοιχεία:

  • Ότι ο ειδικός είναι υπαρκτό πρόσωπο.
  • Ότι τα πτυχία οι τίτλοι και οι εξειδικεύσεις που αναφέρει είναι αληθινά.
  • Ότι οι πληροφορίες που αναφέρει ισχύουν.

Συστημική και Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεία. O Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής είναι ο συγγραφέας του βιβλίου: «Το Ψυχοθεραπευτικό Ταξίδι: Από τον φόβο της σκιάς, στο φως της επίγνωσης»

Εάν βρήκατε το άρθρο χρήσιμο, μοιραστείτε το!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου, χωρίς τη γραπτή άδεια του Τμήματος Σύνταξης του E-Psychology.gr. Εάν επιθυμείτε να αναδημοσιεύετε άρθρα, επικοινωνήστε μαζί μας στο editorial @ e-psychology.gr

Σχετικά άρθρα

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Συμπερίληψη κακότητας και αθωότητας: Ένας άκρως θεραπευτικός υπαρξιακός στόχος
θύμα και θύτης

Όσο ζω, δεν θα ξεχάσω αυτό που συνέβη όταν –σε διαφορετικές χρονικές στιγμές- πήγα να δω στον κινηματογράφο δυο ταινίες, που τότε συζητήθηκαν πολύ:
Η μια ήταν τα πάθη του Χριστού, του Mel Gibson. Η άλλη, το «Irreversible» με την Monica Bellutzi.

Ομοφοβία & Ομοερωτισμός
Ομοφοβία Ομοερωτισμός

Θυμάμαι για κάποια χρόνια συμμετείχα από την θέση του θεραπευόμενου σε μια αυτογνωστική ομάδα στην οποία συμμετείχαν μόνο άνδρες. Η συμμετοχή μου σε κείνη την θεραπευτική ομάδα υπήρξε σταθμός στην διαμόρφωση του ψυχικού μου χάρτη.

Ο Wilson και η προσευχή
προσευχή

Θυμάμαι τον Αμερικάνο ηθοποιό Tom Hanks, όταν στην ταινία: «Ναυαγός» έκλαιγε με απόγνωση γιατί έχανε μπροστά στα μάτια του, χωρίς να μπορεί να κάνει κάτι για να το αποτρέψει, τον μοναδικό του «φίλο», τον Wilson, την στιγμή που ένα κύμα τον απομάκρυνε από την σχεδία του μέσα στην φουρτουνιασμένη θάλασσα.

Η σιωπή στην ψυχοθεραπεία. Όταν η παρουσία μιλάει
ψυχοθεραπεία

Σήμερα ήταν η δεύτερη του επίσκεψη στο γραφείο μου.
Στην πρώτη είχε έρθει σε απόγνωση. Μου περιέγραψε μια τραυματική και έντονα κακοποιητική σχέση με την πρώην σύζυγο του που και σήμερα τον κάνει να μετράει τις πληγές του. Ήταν πανικόβλητος, φοβισμένος για το μέλλον. Δεν ήξερε πώς να χειριστεί την εσωτερική του ακαταστασία.

Γιατί οι άνδρες δεν προσέρχονται για ψυχοθεραπεία;
άνδρες ψυχοθεραπεία

Αν είναι κάτι που στα σίγουρα διαπίστωσα πως μια ζωή με κυνηγάει είναι ο φόβος μου. Κι εγώ τρέχω συνεχώς να του ξεφύγω. Τον φοβάμαι λες και ξέρω πως μόλις με φτάσει θα με καταβροχθίσει.
Αυτά πίστευα μέχρι που μπήκα ως θεραπευόμενος μέσα στην ψυχοθεραπευτική διαδικασία. Τότε άρχισα να συνειδητοποιώ πως κάθε, μικρός και μεγάλος μου, φόβος είναι μια ευκαιρία να με γνωρίσω καλύτερα.

Εγγραφή στο Newsletter

15νθημερο Newsletter για να λαμβάνετε στο mail σας τα νέα άρθρα, αλλά και ενημέρωση για επερχόμενα σεμινάρια, βιβλία ψυχολογίας, θέσεις εργασίας κ.α.