Σχετικά άρθρα x

 

Τα παιδιά πληγώνονται λιγότερο από τον «κακό» χαρακτήρα των γονέων τους. Τίποτα πιο σκληρό και επιζήμιο για ένα παιδί από τον γονιό που είναι κατ' ανάγκη "επιεικής" επειδή έχει αποκλείσει -πριν καλά καλά έρθει σε επαφή- τις "γωνίες" του χαρακτήρα του, που αποκόπτεται βίαια από τις κοινωνικά και ηθικά "δαχτυλοδειχτούμενες" πλευρές του επειδή δεν θέλει να μάθει πως τις έχει...

Περισσότερο τραυματίζονται κι ενοχλούνται ψυχικά από το γεγονός ότι οι γονείς τους –και οι «μεγάλοι» συλλήβδην- δεν έχουν εσωτερικά βιώματα. Δεν έχουν αυθεντικές βιωματικές εμπειρίες που τις έχουν επεξεργαστεί με στόχο την δική του υπαρξιακή απαρτίωση κι ελευθερία.

Πληγώνονται που διαρκώς συναλλάσσονται με μεσήλικες –ή νεότερους- που έχουν από χρόνια παραιτηθεί από την εσωτερική ζωή. Που διακατέχονται από την επήρεια μιας γενικής ατονίας και φοβικής αντιμετώπισης των πραγμάτων.
Τα παιδιά, οι έφηβοι, οι νέοι εναντιώνονται στις απόπειρες επιβολής των μεταγενέστερων γενεών.
Όχι κυρίως επειδή δεν συμφωνούν με τις ιδέες τους.

Αφουγκράζονται την υποκρισία που λανθάνει στην στάση και τα λόγια τους.
Την απόσταση που χωρίζει την διακήρυξη των καλών τους προθέσεων από τις αληθινές τους –συχνά ασυνείδητες- προθέσεις.

Ο λόγος και η στάση μας καταδεικνύει μια φοβισμένη επανάπαυση στις λίγες και ευτελείς μας «περιουσίες».

Το κυρίαρχο αίτημά μας: η επίπονη κατοχύρωση του ιδιωτικού μας συμφέροντος, της ανεπάρκειάς μας που καθρεφτίζεται στην συνεχή εκζήτηση μιας απροσδιόριστης, ασήμαντης και ξενόφερτης επάρκειας.
Ακόμα κι αν δεν είναι σε θέση να το συνειδητοποιήσουν, τους εξοργίζει και τους θλίβει η απουσία εκ μέρους μας και προς τον βαθύτερο εαυτό μας των καίριων ερωτήσεων:

  • Ποιος είμαι; 
  • τι πραγματικά χρειάζομαι για να είμαι ευτυχισμένος;, 
  • έχω ανάγκη όσα η ζωή μου μέσα στην κοινωνία μου προσφέρει, 
  • ποια είναι τα όνειρα και τα ιδεώδη μου που θα έδινα μάχες για να τα υπερασπίσω;
  • τι είδους παιδιά θέλω να μεγαλώσω;
  • Πόσο ο τρόπος που ζω, οι αξίες που έμπρακτα υπηρετώ εναρμονίζονται με τα «παιδιά των ονείρων μου;
  • Με πόση ενάργεια και αυθεντικότητα επιδιώκω να γίνω ό,τι προορίστηκα να είμαι…;
  • Πόσο διατεθειμένος είμαι να ταπεινωθώ για να με γνωρίσω…;


Η επίγνωση της υπαρξιακής μας ραθυμίας θα ήταν μια καλή αρχή.
Τα παιδιά δεν ζητάνε τέλειους γονείς.
Θέλουν μόνο γονείς που προσπαθούν να είναι σε συνεχή κι έντιμη επαφή με το μέσα τους…

 

Συγγραφή Άρθρου

Γρηγόρης Βασιλειάδης - Ψυχολόγος

Γρηγόρης Βασιλειάδης: έχει επιβεβαιωθεί από το E-Psychology

Οι πληροφορίες που αναφέρονται στον επαγγελματικό κατάλογο ειδικών παρέχονται από τους ίδιους τους ειδικούς, κατά την εγγραφή τους στο σύστημα. Όταν βλέπετε την ένδειξη «έχει επιβεβαιωθεί από το E-Psychology”, σημαίνει ότι το E-Psychology έχει ελέγξει, με email, τηλεφωνικά ή/και με λήψη των σχετικών εγγράφων, τα ακόλουθα στοιχεία:

  • Ότι ο ειδικός είναι υπαρκτό πρόσωπο.
  • Ότι τα πτυχία οι τίτλοι και οι εξειδικεύσεις που αναφέρει είναι αληθινά.
  • Ότι οι πληροφορίες που αναφέρει ισχύουν.

Συστημική και Υπαρξιακή Ψυχοθεραπεία. O Ψυχολόγος - Ψυχοθεραπευτής είναι ο συγγραφέας του βιβλίου: «Το Ψυχοθεραπευτικό Ταξίδι: Από τον φόβο της σκιάς, στο φως της επίγνωσης»

Εάν βρήκατε το άρθρο χρήσιμο, μοιραστείτε το!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter
Σχετικά άρθρα
Αυτοβοήθεια
Κοινωνικά κατασκευασμένος ανδρισμός
  • Κυριακή, 27 Νοέμβριος 2016
  • Από: Χατζηστρατή Μάγδα

Αναρωτιέμαι, άραγε πόσες γενιές αντρών δεν ανατράφηκαν με το κλισέ: «οι άνδρες δεν κλαίνε, μονάχα δακρύζουν…»; Η ευαισθησία, η συμπόνια, η εκδήλωση των συναισθημάτων, αυτά, δηλαδή,  που για ένα...

Σχέσεις - Σεξουαλικότητα
Μήπως τελικά ζούμε στο δικό μας κόσμο;
  • Τρίτη, 22 Νοέμβριος 2016
  • Από: Μαρτίνα Αθανασίου

Η μάχη των 2 κόσμων.Στη σημερινή κοινωνία όλα μοιάζουν να συμβαίνουν τόσο γρήγορα γύρω μας, που συχνά καταλήγουμε να έχουμε τον έλεγχο μόνο για το 50% αυτών που λέμε και κάνουμε...

Παιδί και έφηβος, οικογένεια
Παιδιά και Πολεμικές Τέχνες
  • Τρίτη, 22 Νοέμβριος 2016
  • Από: Μαρία Σκαμπαρδώνη

Το taekwondo είναι η μεγάλη αγάπη της ζωής μου ,από τόσο μικρό παιδάκι με θυμάμαι όταν έμπαινα στο dojo ( ο χώρος της προπόνησης στην Κορεάτικη γλώσσα), ξεχνούσα τα πάντα, ήμουν απόλυτα...

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Όταν το άγχος επιλέγει αντί για σένα...

Είχα ένα τεράστιο, ανεξήγητο άγχος. Προσπαθούσα για χρόνια να γίνω μητέρα, και τώρα, μετά από πολλές προσπάθειες επιτέλους τα κατάφερα να μείνω έγκυος! Αλλά αντί να χαρώ, πλημμύρισε ξαφνικά η ζωή μου από άγχος! Η ζωή μου και ο ύπνος μου έγινε ένα μαρτύριο… Υπέφερα γιατί ανησυχούσα συνεχώς μήπως πάει κάτι στραβά με την εγκυμοσύνη μου.

Όταν το ελατήριο πιέζεται μαζεύει δύναμη

Από τότε που ήμουν πολύ μικρό παιδί θυμάμαι τη μάνα μου να με θεωρεί πολύ όμορφο. Θαύμαζε την εξωτερική μου ομορφιά και ήταν περήφανη που έχει ένα όμορφο αγόρι. Αντίθετα, διαλαλούσε σε μένα και στις φίλες της, πως, επειδή, όπως κι εκείνη, δεν ήμουν καθόλου καλός στην αριθμητική κι αργότερα στα μαθηματικά, δεν ήμουν έξυπνος. Πίστευε και μου το έλεγε συχνά πως ήμουν κατά την γνώμη της ένα μέτριο μυαλό που φιλότιμα προσπαθεί, αν και δεν μπορεί πολλά…

Η συμβολική εκδραμάτιση ως εργαλείο υπέρβασης του φόβου και της επιθυμίας
συμβολική εκδραμάτιση

Δεν υπάρχει πιο αποτελεσματική συνταγή για την αποτυχία του αιτήματος της αυτοπραγμάτωσης από την μεθοδική αλλά ανεπαίσθητη καλλιέργεια της ενοχικής στάσης. Της ενοχικής στάσης που πατάει πάνω σε ηθικίστικες εντολές, οι οποίες εγγυώνται μια άνυδρη και χωρίς προοπτική ανάκαμψης ορθοπραξία.

Πως να βοηθήσω το παιδί μου;

Κυρίως οι γονείς με ρωτάνε συχνά στο γραφείο: «Πώς να συμπεριφερθώ στο παιδί μου για να μπορέσω να το βοηθήσω;».
Η απάντηση είναι: Να θέλεις το παιδί σου! Γιατί αν το θες, θα του το δείχνεις. Κι αν του το δείχνεις, εκείνο θα το ξέρει.
Θα χει τον αέρα της αυταξίας του σημαντικού, την γεύση και την δύναμη του -από τον πιο σημαντικό της ζωής του- επιθυμητού.

Άσε τους γονείς σου να γίνουν επιτέλους... γονείς!

Πως να βοηθήσεις αν πρώτα δεν βοηθηθείς ο ίδιος; Αν δεν γίνεις παιδί, πως να μεγαλώσεις; Αν δεν δεις καθαρά τα πράγματα, πως να μην έχεις αποκλειστικό κίνητρο της "αγαθοεργίας" σου την ενοχή...;
Συχνά σ’ ακούω να μου λες ή να το υπονοείς στις συνεδρίες: «Μα πως ν’ αφήσω τους γονείς μου αβοήθητους…!;», εννοώντας πως νιώθεις ένοχος επειδή θέλεις να ζήσεις ανεξάρτητα από τις δικές τους επιταγές ζωής κι ευτυχίας, προτροπές και κατευθύνσεις.

Εγγραφή στο Newsletter

Κάντε εγγραφή στο 15νθημερο Newsletter για ενημέρωση σεμιναρίων, νέων άρθρων, βιβλίων, θέσεων εργασίας κ.α.