Σχετικά άρθρα x

 

Αν θέλουμε να επικοινωνήσουμε με το παιδί είναι προτιμότερο να μπούμε εμείς στον δικό του κόσμο και όχι εκείνο στον δικό μας! Ο παιδικός κόσμος είναι μαγικός, φανταστικός και οι κανόνες δεν έχουν καμία θέση σε αυτόν. Έτσι, το παιδί δε βλέπει τη συμπεριφορά του ως πρόβλημα.

Απλούστατα, δεν έχει μάθει ακόμη να ζητά ικανοποίηση με τρόπους καταλληλότερους και με μεγαλύτερο αυτοέλεγχο.

"Η Κατερινούλα μου λέει ψέματα!"
Τουλάχιστον μέχρι την ηλικία των 4 ετών η φαντασία και η πραγματικότητα είναι κάτι συγκεχυμένο και όχι φανερά διαχωρισμένο για το παιδί. Η σκέψη του είναι ανάμεσα στη λογική και στο μαγικό στοιχείο του παραμυθιού. Έτσι, ακόμα και ένα παιδί 5-6 ετών δύσκολα διαχωρίζει το ψέμα από τη φαντασία και τον μύθο. Κάποια παιδιά από 4 ετών και άνω, όπου το ψέμα αρχίζει να γίνεται πιο συνειδητό, το χρησιμοποιούν ώστε να γλυτώσουν από τις αρνητικές συνέπειες. Μέχρι τότε, όμως, δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν ότι κάνουν κάτι «κακό» όταν λένε ψέματα. Ας απαντήσουμε ειλικρινά: Δεν έχω πει ποτέ ψέματα στο παιδί (π.χ. «Δεν έχω λεφτά μαζί μου για να σου πάρω παγωτό»); Ή σε κάποιον άλλο («Είμαι άρρωστη και δε θα έρθω στη δουλειά»); Μήπως έχω παρακινήσει το παιδί να πει ψέματα («Πες ότι δεν είμαι εδώ!»); Επαινώ το παιδί όταν μου λέει την αλήθεια ακόμα και αν αυτή είναι ότι έκανε ζημιά;Το αποκαλώ ψεύτη;

"Ο Γιωργάκης μου δε με ακούει καθόλου!"
Από την ηλικία των 2 ετών και έως περίπου τα 6 το παιδί ενδέχεται να είναι αρνητικό σε ό,τι του ζητείται, απαντώντας με ένα «Όχι!». Αυτό μπορεί να συμβαίνει διότι τα παιδιά νηπιακής ηλικίας δεν κατανοούν την έννοια των κανόνων γενικά (ηθικών και μη) ούτε και τους λόγους ύπαρξής τους. Έτσι, επιλέγουν να αρνηθούν διότι (α) αντιδρούν σε αυτούς τους (ακατανόητους) κανόνες, (β) χειρίζονται τους γονείς ή (γ) παλεύουν για την ανεξαρτησία τους.

Εξάλλου, κατά πόσο ακολουθούμε κανόνες που μας βρίσκουν αντίθετους, ακόμα και εμείς που είμαστε ενήλικες; Από την ηλικία των 7 ετών και μετά τα παιδιά αρχίζουν να συνειδητοποιούν γιατί οι κανόνες είναι απαραίτητοι. Τότε μπορούν να καταλάβουν τον άλλο, να έρθουν στη θέση του και στην περίπτωση της «κλεψιάς», να δουν ότι παίρνοντας κάτι που δεν τους ανήκει βλάπτουν αυτόν στον οποίο ανήκει το προϊόν. Στο σημείο αυτό θα μπορούσαμε να σκεφτούμε: Κατά πόσο είμαι συνεπής στην τήρηση των κανόνων; Εγώ ο ίδιος/η ίδια τους τηρώ; Με ποιον τρόπο εξηγώ στο παιδί γιατί πρέπει να τους ακολουθήσει; Πραγματικά πρέπει να εφαρμοστούν όλοι οι κανόνες; Επιβραβεύω το παιδί όταν ακολουθεί κάποιον κανόνα; Μήπως του δίνω πολλές οδηγίες μαζί και δεν μπορεί να τις εφαρμόσει;Του επιτρέπω να παίρνει αποφάσεις μόνο του;

"Η Ελενίτσα μου δεν ξέρει να παίζει με τα άλλα παιδάκια!"
Τα παιδιά ηλικίας 2-3 ετών παίζουν κοντά σε παιδιά της ηλικίας τους, όχι όμως μαζί τους. Δεν έχουν ακόμη την ικανότητα να μοιράζονται, να περιμένουν, να πηγαίνουν με τη σειρά ή να υποχωρούν. Από την ηλικία των 3-4 ετών το παιδί θέλει να παίζει με τους άλλους, προσπαθεί όμως να επιβληθεί, προκαλεί αναστάτωση και επιδεικνύει εξάρτηση από τους συνομηλίκους του. Ωστόσο, αρχίζει να περιμένει τη σειρά του, να έχει λίγη υπομονή και να παίζει ήσυχα όταν είναι μόνο του. Σε αυτή την ηλικία ξεκινά να καταλαβαίνει την έννοια του «ίδιου» και του «διαφορετικού».

Αντιλαμβάνεται ότι δε νιώθουν όλοι όπως αυτό. Τότε, μπορείτε να του εξηγήσετε ότι η συμπεριφορά του μπορεί να πληγώσει τα αισθήματα άλλων παιδιών. Ας σκεφτούμε, λοιπόν: Παίζω με το παιδί μου παιχνίδια συνεργασίας ή παιχνίδια που απαιτούν νικητή και χαμένο; Περιμένω τη σειρά μου; Δίνω το δικό μου παιχνίδι ή γενικότερα μοιραζόμαστε τα πράγματα του σπιτιού; Του φωνάζω ώστε να συμμορφωθεί στους κανόνες του παιχνιδιού; Πώς αντιδρώ όταν χάνω εγώ ή το παιδί;

Συγγραφή άρθρου:

Οφίδου Ηλιάνα
, Ψυχολόγος

 

Βιβλιογραφία:

  • Pruett, K. & Kline-Pruett, M. (2013). Δύο γονείς για την ανατροφή του παιδιού. Μετάφρ.: Γεωργιάδου, Μ. & Παπαρρηγόπουλος, Γ. & Βασιλιάδου, Σ. & Σφαέλλου, Ε., Έκδοση ΓΟΝ.ΙΣ., Αθήνα.
  • Wychoff, J. & Unell, B. (2004). Πειθαρχία χωρίς ξύλο και φωνές. Μετάφρ.: Αθανασιάδης, Β., Εκδ.: Lector, Αθήνα.

Συγγραφή Άρθρου

Οφίδου Ηλιάνα Ψυχολόγος - MSc

Εάν βρήκατε το άρθρο χρήσιμο, μοιραστείτε το!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter
Σχετικά άρθρα
Παιδί και έφηβος, οικογένεια
4 λόγοι που βάζουμε εμπόδιο στην ανάπτυξη των παιδιών
  • Πέμπτη, 01 Δεκέμβριος 2016
  • Από: Γιάννης Ξηντάρας

Πολλές φορές οι γονείς θέλοντας να κάνουν καλό στα παιδιά τους, συμπεριφέρονται με έναν τρόπο που επιτυγχάνουν δυστυχώς το αντίθετο αποτέλεσμα. Συνήθως αυτός ο τρόπος αφορά διάφορες υπερβολικές μορφές διαπαιδαγώγησης κι όχι τις προθέσεις καθ'αυτές. Οι προθέσεις...

Παιδί και έφηβος, οικογένεια
Ο μύθος του τέλειου γονέα
  • Πέμπτη, 01 Δεκέμβριος 2016
  • Από: Γιάννης Ξηντάρας

Τα καλά σενάρια έχουν σασπένς και αφήνουν το καλό για το τέλος. Σ'αυτό το σημείωμα θα πούμε την κατάληξη στην αρχή και το μυστήριο θα λυθεί μία και καλή: Δεν υπάρχει τέλειος...

Αυτοβοήθεια
Κοινωνικά κατασκευασμένος ανδρισμός
  • Κυριακή, 27 Νοέμβριος 2016
  • Από: Χατζηστρατή Μάγδα

Αναρωτιέμαι, άραγε πόσες γενιές αντρών δεν ανατράφηκαν με το κλισέ: «οι άνδρες δεν κλαίνε, μονάχα δακρύζουν…»; Η ευαισθησία, η συμπόνια, η εκδήλωση των συναισθημάτων, αυτά, δηλαδή,  που για ένα...

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Θυμάμαι όταν το παιδί μου ήταν μικρό...

Ρουτίνα, πρόγραμμα, φωνές, συνήθεια, ακαταστασία, υποχρεώσεις... Αυτές οι λέξεις ίσως ακούγονται πολύ γνώριμες στους γονείς. Μήπως, όμως, τους κάνουν να χάνουν τις πιο πολύτιμες στιγμές καθώς το βρέφος γίνεται νήπιο, πηγαίνει στο δημοτικό, φτάνει στην εφηβεία και τέλος ενηλικιώνεται; Μεταφερθείτε για λίγα λεπτά στο μέλλον...

«Μέχρι πότε θα διαβάζω το παιδί μου;»

Τόσο ο γονιός όσο και το παιδί καλό είναι να αποδεχθούν ότι το σχολείο και η μελέτη στο σπίτι είναι υποχρέωση του μαθητή και όχι του γονέα! Γι’ αυτό, εξαρχής, ο γονιός μπορεί να ξεκαθαρίσει στο παιδί ότι «Το σχολείο και το διάβασμα είναι δική σου ευθύνη» και βέβαια να το πιστεύει και να το τηρεί και ο ίδιος!

Για ποια πράγματα στο σπίτι είναι υπεύθυνο το παιδί;

Γύρω στην ηλικία των τριών ετών το παιδί αρχίζει να ζητά να «βοηθήσει» τον γονιό σε εργασίες που γίνονται στο σπίτι. Η προσφορά του αυτή θα ήταν προτιμότερο να γίνει αποδεκτή όσο πιο νωρίς γίνεται, γιατί συχνά η επιθυμία εξανεμίζεται γρήγορα. Ακόμα και αν δε το ζητάει, όμως, ο γονέας θα μπορούσε να αναρωτηθεί:

«Εκείνο είναι το κρεβάτι του μπαμπά και της μαμάς. Αυτό είναι το δικό σου...»

Όσο μεγαλύτερο χρονικό διάστημα το παιδί κοιμάται στο κρεβάτι των γονιών του τόσο πιο δύσκολη θα είναι η μετάβαση στο δικό του δωμάτιο. Οι λόγοι για τους οποίους καλό είναι το παιδί να κοιμάται στον χώρο του αναφέρθηκαν εκτενώς στο άρθρο «Το παιδάκι μας κοιμάται μαζί μας, στο κρεβάτι μας… Πού είναι το κακό σ’ αυτό;». Εδώ, προχωράμε στο επόμενο στάδιο και καταγράφουμε τεχνικές με τις οποίες η μετάβαση αυτή μπορεί να γίνει με πιο «ανώδυνο» τρόπο.

Το παιδάκι μας κοιμάται μαζί μας, στο κρεβάτι μας… Πού είναι το κακό σ’ αυτό;

Δεν υπάρχει συγκεκριμένη ηλικία που από αυτή και μετά το παιδί πρέπει να κοιμάται μόνο του. Εξαρτάται από το ίδιο το παιδί, τους γονείς, την κουλτούρα, ακόμη και από τις συνθήκες διαβίωσης. Κάποιοι αναφέρουν ότι και οι έφηβοι μπορούν να κοιμούνται με τους γονείς τους. Άλλοι ότι από 40 ημερών το νεογνό είναι σε θέση να κοιμάται στο κρεβατάκι του και άλλοι από τριών μηνών.

Εγγραφή στο Newsletter

Κάντε εγγραφή στο 15νθημερο Newsletter για ενημέρωση σεμιναρίων, νέων άρθρων, βιβλίων, θέσεων εργασίας κ.α.