Δεν είναι λίγοι οι γονείς των οποίων η απόφαση και η σφοδρή επιθυμία να δημιουργήσουν οικογένεια τους οδηγεί σε ολοκληρωτική παραίτηση από τις προσωπικές τους ανάγκες και επιθυμίες, σε αποξένωση από το σύντροφο τους και, τελικά, από τον ίδιο τους τον εαυτό.

Με τον ερχομό των παιδιών, οι γονείς αφοσιώνονται αποκλειστικά στην ανατροφή και τη διαπαιδαγώγησή τους, αφιερώνοντας σε αυτά το μεγαλύτερο μέρος του χρόνου τους. Τα παιδιά τους αποτελούν την πρώτη και μοναδική προτεραιότητα και γι’ αυτό το λόγο, κάνουν αμέτρητες θυσίες ∙ αποκόπτονται από τους φίλους τους, παραβλέπουν τις προσωπικές τους ανάγκες, δεν αφιερώνουν σχεδόν καθόλου χρόνο στον εαυτό τους ή για να ασχοληθούν με δραστηριότητες που είχαν πριν αποκτήσουν οικογένεια και δεν έχουν ούτε το χρόνο ούτε τη διάθεση για το χτίσιμο της σχέσης του ζευγαριού.

Σε πολλές περιπτώσεις, αυτή η κατάσταση μπορεί να οδηγήσει σταδιακά στην αποξένωση ανάμεσα στο ζευγάρι, οι συνέπειες της οποίας γίνονται συνήθως εμφανείς μετά τη μελλοντική απουσία των παιδιών από το σπίτι, λόγω σπουδών, εργασίας ή δημιουργίας νέας οικογένειας.

Υποσυνείδητα τα παιδιά αισθάνονται ενοχές για την «δυστυχία» των γονιών τους. Ακόμα κι αν δεν το εξέφρασαν ποτέ με λόγια, οι γονείς δείχνουν αυτό το αίσθημα της θυσίας μέσα από την στάση τους, τον τρόπο που μιλάνε, συμπεριφέρονται, την διάθεσή τους. Τα παιδιά μπορούν να αντιλαμβάνονται αυτήν την ψυχική κατάσταση των γονέων τους, ενώ πολύ συχνά την υιοθετούν με αποτέλεσμα να γίνονται ενδεχομένως πιο οξύθυμα, νευρικά ή μελαγχολικά, αντανακλώντας με τον τρόπο αυτό την ψυχική διάθεση των άμεσων προοτύπων τους, των γονέων τους.

Παρά την εύλογη και σαφή προτεραιότητα για την ικανοποίηση των αναγκών των παιδιών, είναι σημαντικό οι γονείς να αφιερώνουν χρόνο αποκλειστικά για τον εαυτό τους και για το ζευγάρι. Ενδεχομένως αυτός ο χρόνος να είναι μειωμένος, αλλά μπορεί να αποβεί ευεργετικός και «θεραπευτικός» για την ψυχική υγεία των γονέων. Μπορεί να αναπτερώνει το ηθικό τους, να τους ανανεώσει και να τους γεμίζει ενέργεια για να συνεχίσουν το πολύμορφο έργο τους ως γονείς. Αφιερώνοντας χρόνο για τις προσωπικές τους ανάγκες και επιθυμίες και αλλάζοντας «παραστάσεις» οι γονείς θα έχουν ανεβασμένη διάθεση, όρεξη και κυρίως υπομονή για να αντιμετωπίζουν τα όποια θέματα ή δυσκολίες προκύπτουν.

Το ίδιο ισχύει και για τις μητέρες των μονογονεϊκών οικογενειών που παραμελούν εντελώς το θέμα της συντροφικότητας και της προσωπικής φροντίδας «για χάρη» των παιδιών. Στην πραγματικότητα, όμως, τα παιδιά θέλουν να δουν τη μητέρα τους ευτυχισμένη.

Το καλύτερο, λοιπόν, είναι ως γονείς να προσπαθούμε να διατηρούμε μια ισορροπία ανάμεσα στις ανάγκες των παιδιών και τις δικές μας. Εξάλλου, αν οι γονείς είναι ήρεμοι και ευτυχισμένοι, τότε και τα παιδιά είναι ευτυχισμένα.

Συγγραφή Άρθρου

Νίκη Λιώτη

lioti niki1Η Νίκη Λιώτη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο Τμήμα Ψυχολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Εξειδικεύεται στη Συστημική Συμβουλευτική & Ψυχοθεραπεία.

Δραστηριοποιείται στην Ειδική Αγωγή, στη Δραματοθεραπεία, σε θέματα αυτογνωσίας και προσωπικής ανάπτυξης.

Επικοινωνία: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. 

Εάν βρήκατε το άρθρο χρήσιμο, μοιραστείτε το!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου, χωρίς τη γραπτή άδεια του Τμήματος Σύνταξης του E-Psychology.gr. Εάν επιθυμείτε να αναδημοσιεύετε άρθρα, επικοινωνήστε μαζί μας στο editorial @ e-psychology.gr

Σχετικά άρθρα

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Το τρίτο πρόσωπο σε ένα γάμο: Καταστροφή ή σωτηρία;
ζευγάρι απιστία

Δεν είναι λίγες οι φορές που ακούμε πως σε ένα γάμο είτε ο ένας σύζυγος είτε και οι δύο καταφεύγουν στη δημιουργία νέων γνωριμιών, στην επικοινωνία με άλλους ανθρώπους ή ακόμα και στησύναψη μιας άλλης ερωτικής σχέσης. Τι ωθεί πραγματικά τους ανθρώπους στην αναζήτηση νέων ενδιαφερόντων εκτός του γάμου τους αλλά και τι αποτελέσματα μπορεί αυτό να έχει στη συντροφική σχέση;

Ποιος είμαι εγώ πραγματικά;

Κατά πόσο είμαστε σίγουροι για το ποιοι είμαστε στην πραγματικότητα, ποιος είναι ο εαυτός μας; Έχουμε αναπτύξει πλήρως το δυναμικό μας; Ή έχουμε εγκαταλείψει την προσπάθεια; Αισθανόμαστε σύγχυση αναφορικά με την πορεία που ακολουθούμε στη ζωή μας;

Οι λακκούβες της εμπιστοσύνης

Πόσο εύκολα εμπιστευόμαστε τους ανθρώπους γύρω μας; Πόσο εύκολα μπορούμε να χάσουμε την εμπιστοσύνη μας αν αυτή προδοθεί; Πώς διαχωρίζουμε τους αξιόπιστους από τους αναξιόπιστους ανθρώπους και ποιο είναι το αποτέλεσμα αυτού του διαχωρισμού στη ζωή μας και στις σχέσεις με τους γύρω μας;

Ο αλυσοδεμένος ελέφαντας ή η ιστορία του "δεν μπορώ"

Μετά την παράσταση, τον θεόρατο και πανίσχυρο ελέφαντα του τσίρκου τον δένουν σε έναν μικροσκοπικό πάσσαλο. Ο πάσσαλος είναι μπηγμένος σε ελάχιστο βάθος στο έδαφος, αλλά ο τεράστιος ελέφαντας δεν φεύγει, παρόλο που μπορεί να ξεριζώσει και δέντρα. Αληθινό μυστήριο τι τον κρατάει… Γιατί δεν το σκάει; H απάντηση απλή:

Μένοντας στη ροή

Στη ζωή, πολλοί δρόμοι παρουσιάζονται μπροστά μας, κάποιοι είναι ακατάλληλοι για εμάς, κάποιοι είναι ιδανικοί και άλλοι θα μπορούσαν να δοκιμαστούν για να μάς προσφέρουν καινούριες εμπειρίες και πολύτιμα μαθήματα.

Αυτό που συμβαίνει συνήθως, είναι να μάς φαίνεται κάποιος δρόμος ιδανικός, αλλά εν τέλει να αποδεικνύεται ότι δεν ήταν τελικά ο κατάλληλος για εμάς, έχοντας σπαταλήσει πολύτιμη ενέργεια, διάθεση και όρεξη.

Εγγραφή στο Newsletter

15νθημερο Newsletter για να λαμβάνετε στο mail σας τα νέα άρθρα, αλλά και ενημέρωση για επερχόμενα σεμινάρια, βιβλία ψυχολογίας, θέσεις εργασίας κ.α.