«Έφαγες όλο σου το φαγητό, δεν κάνεις φασαρία, άρα είσαι καλό παιδί!»
«Χτύπησες τον αδερφό σου, έσπασες το πιάτο, τι κακό παιδί που είσαι!»
Υπάρχει πράγματι καλό παιδί και κακό παιδί κι αν ναι, τι είναι αυτό που καθιστά ένα παιδί καλύτερο από ένα άλλο;

Καλό παιδί για τους περισσότερους ενδεχομένως να είναι αυτό που εναρμονίζεται στις εντολές και υπακούει τους μεγαλύτερους (είτε γονείς είτε δασκάλους) και κακό είναι αυτό που αντιτίθεται γιατί θέλει να χαράξει τις δικές του κατευθύνσεις.

Ένα παιδί, έχοντας εξιδανικεύσει τους γονείς του ως πρότυπα συμπεριφοράς και ιδανικών ενηλίκων, όταν δέχεται οποιουδήποτε είδους κακοποίηση-καταπίεση (σωματική, λεκτική, συναισθηματική, ψυχολογική) από αυτούς δεν μπορεί να τους αμφισβητήσει και να αντιδράσει με αποτέλεσμα να κατηγορεί τον εαυτό θεωρώντας ότι κάνει κάτι συνεχώς λάθος. Για παράδειγμα, αν οι γονείς του είναι επιθετικοί απέναντι του, με συχνές χειροδικίες, το ίδιο λαμβάνει το μήνυμα ότι το ίδιο ευθύνεται για ότι του συμβαίνει και εν τέλει ότι του αξίζει επειδή είναι κακό.

Αυτό το «αναίμακτο» επιχείρημα πολλές φορές χρησιμοποιείται από τους περισσότερους γονείς: «Σε δέρνω/ σου φωνάζω/ σε τιμωρώ επειδή έκανες κάτι κακό, ένα λάθος». Ουσιαστικά, όμως, εννοούν: «Σε μαλώνω για να διορθώσω εσένα και όχι για να διορθώσω το λάθος.» Πώς όμως θα μπορούσαν το ξύλο/ οι φωνές/ η τιμωρία να διορθώσουν ένα λάθος ή να διορθώσουν μια ζημιά; Στην πραγματικότητα, η τιμωρία έχει ως αντικείμενο το πρόσωπο, το παιδί είναι το «λάθος».

Επομένως, οι γονείς συνδέουν το πόσο καλό είναι το παιδί τους με το αν τα καταφέρνει σε κάτι ή αν υπακούει σε αυτά που ζητούν. Πολλές φορές αυτή η «αθώα» πρόταση μπορεί να χρησιμοποιείται και χειριστικά για να εναρμονιστεί η συμπεριφορά του παιδιού με τις ανάγκες των ενηλίκων.

Είναι, δηλαδή, κακό ένα παιδί που θέλει να τρέξει, να φωνάξει, να γελάσει, να εξερευνήσει το περιβάλλον του και καλό το παιδί που κάθεται υπάκουο, φρόνιμο, αθόρυβο;

Στο μυαλό των παιδιών όμως, το να είναι καλά παιδιά, έχει να κάνει με το αν είναι αποδεκτά και κατ΄ επέκταση αγαπητά από τους γονείς τους. Για κάποια παιδιά μπορεί να αποδειχτεί ιδιαίτερα τραυματική αυτή η φράση και να αγωνίζονται σε όλη τους τη ζωή να είναι τα «καλά» παιδιά για να κερδίσουν την αποδοχή και την αγάπη των άλλων.

Η αγάπη, όμως, κυρίως των γονέων, πρέπει να είναι δεδομένη και άνευ όρων, να μην εξαρτάται από «καλές» πράξεις και συμπεριφορές. Δεν υπάρχουν καλά και κακά παιδιά, υπάρχουν μόνο παιδιά με ανάγκες, παιδιά υπέροχα και μοναδικά. Ας τα αγαπήσουμε γι’ αυτό που είναι και όχι γι’ αυτά που κάνουν.

 

 

Συγγραφή Άρθρου

Νίκη Λιώτη

lioti niki1Η Νίκη Λιώτη γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη και ολοκλήρωσε τις σπουδές της στο Τμήμα Ψυχολογίας του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης. Εξειδικεύεται στη Συστημική Συμβουλευτική & Ψυχοθεραπεία.

Δραστηριοποιείται στην Ειδική Αγωγή, στη Δραματοθεραπεία, σε θέματα αυτογνωσίας και προσωπικής ανάπτυξης.

Επικοινωνία: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. 

Εάν βρήκατε το άρθρο χρήσιμο, μοιραστείτε το!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου, χωρίς τη γραπτή άδεια του Τμήματος Σύνταξης του E-Psychology.gr. Εάν επιθυμείτε να αναδημοσιεύετε άρθρα, επικοινωνήστε μαζί μας στο editorial @ e-psychology.gr

Σχετικά άρθρα
Μαθήματα Ζωής!

Είναι απόγευμα και μόλις έχω φτάσει στο σπίτι. Eίμαι μέσα στο...

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Το τρίτο πρόσωπο σε ένα γάμο: Καταστροφή ή σωτηρία;
ζευγάρι απιστία

Δεν είναι λίγες οι φορές που ακούμε πως σε ένα γάμο είτε ο ένας σύζυγος είτε και οι δύο καταφεύγουν στη δημιουργία νέων γνωριμιών, στην επικοινωνία με άλλους ανθρώπους ή ακόμα και στησύναψη μιας άλλης ερωτικής σχέσης. Τι ωθεί πραγματικά τους ανθρώπους στην αναζήτηση νέων ενδιαφερόντων εκτός του γάμου τους αλλά και τι αποτελέσματα μπορεί αυτό να έχει στη συντροφική σχέση;

Ποιος είμαι εγώ πραγματικά;

Κατά πόσο είμαστε σίγουροι για το ποιοι είμαστε στην πραγματικότητα, ποιος είναι ο εαυτός μας; Έχουμε αναπτύξει πλήρως το δυναμικό μας; Ή έχουμε εγκαταλείψει την προσπάθεια; Αισθανόμαστε σύγχυση αναφορικά με την πορεία που ακολουθούμε στη ζωή μας;

Οι λακκούβες της εμπιστοσύνης

Πόσο εύκολα εμπιστευόμαστε τους ανθρώπους γύρω μας; Πόσο εύκολα μπορούμε να χάσουμε την εμπιστοσύνη μας αν αυτή προδοθεί; Πώς διαχωρίζουμε τους αξιόπιστους από τους αναξιόπιστους ανθρώπους και ποιο είναι το αποτέλεσμα αυτού του διαχωρισμού στη ζωή μας και στις σχέσεις με τους γύρω μας;

Ο αλυσοδεμένος ελέφαντας ή η ιστορία του "δεν μπορώ"

Μετά την παράσταση, τον θεόρατο και πανίσχυρο ελέφαντα του τσίρκου τον δένουν σε έναν μικροσκοπικό πάσσαλο. Ο πάσσαλος είναι μπηγμένος σε ελάχιστο βάθος στο έδαφος, αλλά ο τεράστιος ελέφαντας δεν φεύγει, παρόλο που μπορεί να ξεριζώσει και δέντρα. Αληθινό μυστήριο τι τον κρατάει… Γιατί δεν το σκάει; H απάντηση απλή:

Μένοντας στη ροή

Στη ζωή, πολλοί δρόμοι παρουσιάζονται μπροστά μας, κάποιοι είναι ακατάλληλοι για εμάς, κάποιοι είναι ιδανικοί και άλλοι θα μπορούσαν να δοκιμαστούν για να μάς προσφέρουν καινούριες εμπειρίες και πολύτιμα μαθήματα.

Αυτό που συμβαίνει συνήθως, είναι να μάς φαίνεται κάποιος δρόμος ιδανικός, αλλά εν τέλει να αποδεικνύεται ότι δεν ήταν τελικά ο κατάλληλος για εμάς, έχοντας σπαταλήσει πολύτιμη ενέργεια, διάθεση και όρεξη.

Εγγραφή στο Newsletter

15νθημερο Newsletter για να λαμβάνετε στο mail σας τα νέα άρθρα, αλλά και ενημέρωση για επερχόμενα σεμινάρια, βιβλία ψυχολογίας, θέσεις εργασίας κ.α.