Σχετικά άρθρα x

 

Το παιδί, συνήθως, εκφράζει τον θυμό του με ουρλιαχτά, χτυπήματα, κλάματα, άσχημες λέξεις… Μήπως αυτό συμβαίνει επειδή δεν έχει διδαχθεί κάποιον άλλο τρόπο; Καλό είναι να θυμόμαστε ότι μόνο μετά την ηλικία των 2 ½ ετών, περίπου, το παιδί μαθαίνει να ελέγχει τη συμπεριφορά του και να εκφράζει με υγιή τρόπο τα συναισθήματά του. Έτσι, μετά το πέρας αυτής της ηλικίας, μπορούμε να του διδάξουμε αποτελεσματικές τεχνικές διαχείρισης του θυμού.

Ας δούμε πρώτα, όμως, τη σωστή αντίδραση του γονέα απέναντι στο θυμωμένο παιδί. Όταν το παιδί εκφράζει τον θυμό του ποτέ δε θα πρέπει να το ειρωνεύεται, να το υποτιμά, να το ενοχοποιεί, να το διακόπτει, να προσπαθεί να το λογικέψει ή να του εξηγήσει, γιατί πολύ απλά δε θα τον ακούσει… Αντίθετα, θα πρέπει να το αφήσει να εκτονώσει τον θυμό του, χωρίς να βλάψει τον εαυτό του ή τους άλλους. Πολύ αργότερα, όταν η ένταση θα έχει υποχωρήσει, μπορεί να αποπειραθεί τον διάλογο ώστε να μάθει τι έγινε και να δει πώς μπορεί, συνεργατικά με το παιδί, να διορθώσει την κατάσταση. Αν το αγνοήσει αφού ηρεμήσει, ενδέχεται, να ξαναξεσπάσει για να τραβήξει την προσοχή.

Πρακτικές συμβουλές:

1. Δώστε το σωστό παράδειγμα. Προσπαθήστε να παραμένετε ήρεμοι ακόμα και όταν θυμώνετε υπερβολικά. Κάντε κάτι που σας βοηθά να αντιμετωπίσετε τον θυμό σας (πηγαίνετε βόλτα, αλλάξτε δωμάτιο, πάρτε ανάσες κ.τ.λ.). Προσπαθήστε να εξετάζετε τις εναλλακτικές σας ώστε να δώσετε λύση στο πρόβλημα. Βλέποντάς σας το παιδί μπορεί να αντιδράσει με παρόμοιο τρόπο σε αντίστοιχη περίπτωση.

2. Αντιδράστε ψύχραιμα στον θυμό του παιδιού. Όταν ο θυμός του παιδιού κατευθύνεται προς το πρόσωπό σας, παραμείνετε ψύχραιμοι (ακούγεται δύσκολο αλλά αξίζει τον κόπο να προσπαθήσετε!) και σκεφτείτε «Γιατί να κάνω σαν τρελή; Ξέρω πως όταν του είπα ‘Όχι’ είχα τους λόγους μου». Ακόμη, μπορείτε εξαρχής να θέσετε τον κανόνα: «Στο σπίτι λύνουμε τα προβλήματα όταν είμαστε ήρεμοι και έχουμε τον έλεγχο». Έτσι, όταν το παιδί είναι σε «νευρική κρίση», πείτε του: «Θα σου μιλήσω όταν θα μπορείς να μιλάς σωστά.», στη συνέχεια αγνοείστε το μέχρι να σταματήσει. Αφού ηρεμήσει προσπαθήστε να βρείτε μία λύση μέσω της συζήτησης.

3. Μάθετε στο παιδί να αναγνωρίζει τα σημάδια. Εξηγήστε του ότι το σώμα μας μας «μιλάει» όταν ο θυμός πλησιάζει. Αν το «ακούσουμε» θα είναι πιο εύκολο να τον διαχειριστούμε. Συγκεκριμένα: υψώνεται ο τόνος της φωνής, το στόμα στεγνώνει, η αναπνοή γίνεται πιο γρήγορη, τα μάγουλα είναι ξαναμμένα και έχουμε αίσθημα ζέστης στο πρόσωπο, σφίγγουμε τις γροθιές, οι παλάμες ιδρώνουν, η καρδιά χτυπά δυνατά και έχουμε τρέμουλο.
4. Γράψτε τεχνικές διαχείρισης. Φτιάξτε έναν πίνακα με τεχνικές αντιμετώπισης του θυμού. Για παράδειγμα: αποχώρηση, να πάρει, αργά, βαθιές ανάσες, να μετρήσει μέχρι το δέκα, να σκεφτεί ένα ήρεμο τοπίο, να μιλήσει σε κάποιον, να τραγουδήσει, να ακούσει μουσική, να ζωγραφίσει τον θυμό του ή κάτι άλλο, να τρέξει, να κάνει 10 αλματάκια, να χτυπήσει ένα μαξιλάρι, να πιέσει μια μπάλα ή να σκίσει άχρηστα χαρτιά. Αφού του παρουσιάσετε τις τεχνικές, αφήστε το να επιλέξει ποια είναι η κατάλληλη για το ίδιο και ενθαρρύνετέ το να την εφαρμόζει.

Δεν είναι εύκολο για το παιδί να χρησιμοποιήσει μία νέα τεχνική διαχείρισης του θυμού, ειδικά όταν έχει ήδη μάθει να εκφράζεται με ένα συγκεκριμένο τρόπο. Ωστόσο, η δική σας συμπεριφορά και η προτροπή σας να εφαρμόζει κάποια τεχνικής μπορεί να έχει σημαντικά αποτελέσματα. 

Βιβλιογραφία:

  • Wychoff, J. & Unell, B. (2004). Πειθαρχία χωρίς ξύλο και φωνές. Μετάφρ.: Αθανασιάδης, Β., Εκδ.: Lector, Αθήνα.
  • Κουτρουβίδης, Π. (2007). Διαχείριση Διαπροσωπικών Σχέσεων. Υπουργείο Παιδείας και Θρησκευμάτων – Γενική Γραμματεία Δια Βίου Μάθησης.

Συγγραφή Άρθρου

Οφίδου Ηλιάνα Ψυχολόγος - MSc

Εάν βρήκατε το άρθρο χρήσιμο, μοιραστείτε το!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter
Σχετικά άρθρα
Σχέσεις - Σεξουαλικότητα
Ζευγάρι: Αυτή η εύθραυστη σχέση!
  • Παρασκευή, 02 Δεκέμβριος 2016
  • Από: Αικατερίνη Μούτουπα

Τελικά υπάρχει ο πρίγκιπας με το άλογο που θα σώσει την πριγκίπισσα από τον κακό το δράκο ή την κακιά τη μάγισσα; Ή μήπως όλα αυτά είναι ένα παραμύθι ή μήπως μύθος; Ας τα πάρουμε τα...

Σχέσεις - Σεξουαλικότητα
Παθητική-Επιθετική συμπεριφορά: Για το ταγκό χρειάζονται δύο!
  • Παρασκευή, 02 Δεκέμβριος 2016
  • Από: Παναγιώτα Κυπραίου

Όταν η Νατάσα ζητά από το σύζυγό της Πέτρο να κάνει κάποια δουλειά στο σπίτι, εκείνος πάντα συμβιβάζεται και συμφωνεί να το κάνει. Αλλά στην πραγματικότητα σπάνια το φέρνει εις...

Παιδί και έφηβος, οικογένεια
4 λόγοι που βάζουμε εμπόδιο στην ανάπτυξη των παιδιών
  • Πέμπτη, 01 Δεκέμβριος 2016
  • Από: Γιάννης Ξηντάρας

Πολλές φορές οι γονείς θέλοντας να κάνουν καλό στα παιδιά τους, συμπεριφέρονται με έναν τρόπο που επιτυγχάνουν δυστυχώς το αντίθετο αποτέλεσμα. Συνήθως αυτός ο τρόπος αφορά διάφορες υπερβολικές μορφές διαπαιδαγώγησης κι όχι τις προθέσεις καθ'αυτές. Οι προθέσεις...

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Θυμάμαι όταν το παιδί μου ήταν μικρό...

Ρουτίνα, πρόγραμμα, φωνές, συνήθεια, ακαταστασία, υποχρεώσεις... Αυτές οι λέξεις ίσως ακούγονται πολύ γνώριμες στους γονείς. Μήπως, όμως, τους κάνουν να χάνουν τις πιο πολύτιμες στιγμές καθώς το βρέφος γίνεται νήπιο, πηγαίνει στο δημοτικό, φτάνει στην εφηβεία και τέλος ενηλικιώνεται; Μεταφερθείτε για λίγα λεπτά στο μέλλον...

«Μέχρι πότε θα διαβάζω το παιδί μου;»

Τόσο ο γονιός όσο και το παιδί καλό είναι να αποδεχθούν ότι το σχολείο και η μελέτη στο σπίτι είναι υποχρέωση του μαθητή και όχι του γονέα! Γι’ αυτό, εξαρχής, ο γονιός μπορεί να ξεκαθαρίσει στο παιδί ότι «Το σχολείο και το διάβασμα είναι δική σου ευθύνη» και βέβαια να το πιστεύει και να το τηρεί και ο ίδιος!

Μήπως τελικά η "παράλογη" (για εμάς) συμπεριφορά του παιδιού είναι "φυσιολογική" (για το ίδιο);

Αν θέλουμε να επικοινωνήσουμε με το παιδί είναι προτιμότερο να μπούμε εμείς στον δικό του κόσμο και όχι εκείνο στον δικό μας! Ο παιδικός κόσμος είναι μαγικός, φανταστικός και οι κανόνες δεν έχουν καμία θέση σε αυτόν. Έτσι, το παιδί δε βλέπει τη συμπεριφορά του ως πρόβλημα.

Για ποια πράγματα στο σπίτι είναι υπεύθυνο το παιδί;

Γύρω στην ηλικία των τριών ετών το παιδί αρχίζει να ζητά να «βοηθήσει» τον γονιό σε εργασίες που γίνονται στο σπίτι. Η προσφορά του αυτή θα ήταν προτιμότερο να γίνει αποδεκτή όσο πιο νωρίς γίνεται, γιατί συχνά η επιθυμία εξανεμίζεται γρήγορα. Ακόμα και αν δε το ζητάει, όμως, ο γονέας θα μπορούσε να αναρωτηθεί:

«Εκείνο είναι το κρεβάτι του μπαμπά και της μαμάς. Αυτό είναι το δικό σου...»

Όσο μεγαλύτερο χρονικό διάστημα το παιδί κοιμάται στο κρεβάτι των γονιών του τόσο πιο δύσκολη θα είναι η μετάβαση στο δικό του δωμάτιο. Οι λόγοι για τους οποίους καλό είναι το παιδί να κοιμάται στον χώρο του αναφέρθηκαν εκτενώς στο άρθρο «Το παιδάκι μας κοιμάται μαζί μας, στο κρεβάτι μας… Πού είναι το κακό σ’ αυτό;». Εδώ, προχωράμε στο επόμενο στάδιο και καταγράφουμε τεχνικές με τις οποίες η μετάβαση αυτή μπορεί να γίνει με πιο «ανώδυνο» τρόπο.

Εγγραφή στο Newsletter

Κάντε εγγραφή στο 15νθημερο Newsletter για ενημέρωση σεμιναρίων, νέων άρθρων, βιβλίων, θέσεων εργασίας κ.α.