κρίσεις πανικού

Η αλήθεια είναι πως πολλά άρθρα γράφονται καθημερινά για το άγχος, για τις κρίσεις πανικού, για τα συμπτώματά τους και για τους τρόπους που μπορούμε να τις αντιμετωπίσουμε. Επίσης όμως η μεγάλη αλήθεια είναι πως όταν συμβαίνει μία κρίση πανικού, τουλάχιστον στην αρχή, μέχρι να κατανοήσουμε τι σημαίνει η κρίση πανικού και πως μπορούμε να την διαχειριστούμε νιώθουμε ότι κινδυνεύει η ζωή μας, ότι μπορεί να πάθουμε έμφραγμα, ότι χάνουμε το μυαλό μας και τρελαινόμαστε, ότι είμαστε αποτυχημένοι και ανίκανοι να τα καταφέρουμε.

Συχνά λοιπόν καταφεύγουμε στο διαδίκτυο, σε φίλους, σε γνωστούς και προσπαθούμε να συλλέξουμε πληροφορίες για το τι είναι η κρίση πανικού, αν την έχουν πάθει και άλλοι, αν είμαστε οι μοναδικοί, αν οι υπόλοιποι σκέφτονται όπως εμείς.

Συχνά αναζητούμε και πληροφορίες για τους διάσημους.. Ίσως να νιώθουμε ένα αίσθημα οικειότητας και εγγύτητας προς εκείνους, ίσως να ανακουφιζόμαστε που δεν είμαστε οι μοναδικοί.

… Ανακούφιση που δεν είμαστε οι μοναδικοί να πολεμάμε τους δαίμονές μας…

Όλοι μας φοβόμαστε, γνωστοί άγνωστοι, διάσημοι και μη. Τη στιγμή της κρίσης ο φόβος, το αίσθημα της απειλής είναι πολύ έντονο, σε σημείο που νιώθουμε τρομοκρατημένοι γι’ αυτό που μας συμβαίνει. Δεν μπορούμε να ελέγξουμε τις σκέψεις μας, η σωματοποίηση που γίνεται είναι πολύ έντονη, νιώθουμε πολύ έντονα συμπτώματα  και ο φόβος μας κάνει να προσπαθούμε να αποφύγουμε όλα όσα θεωρούμε πως σχετίζονται με αυτό που μας προκάλεσε την κρίση πανικού.

Προφανέστατα όμως αυτή δεν είναι η σωστή διαχείριση.

Αυτό που αρχικά απαιτείται είναι να προσπαθήσει ο καθένας μας να εντοπίσει τις σκέψεις που κάνει εκείνη τη στιγμή, γιατί το πιο πιθανό είναι ότι έχει μπει σε έναν φαύλο κύκλο από τον οποίο δεν μπορεί να βγει και κάνει σενάρια έντονης καταστροφολογίας για το μέλλον, που του προκαλούν ακόμα πιο έντονο πανικό.

Με τη βοήθεια ενός θεραπευτή πρέπει ο καθένας μας να φτιάξει τους δικούς του μοναδικούς τρόπους, όχι μόνο για να διαχειριστεί τις κρίσεις πανικού αλλά και για να κατανοήσει από που προκαλούνται.

Συχνά το πένθος, η απώλεια, το έντονο stress μπορεί να είναι οι αφορμές για την εκδήλωση μιας κρίση πανικού. Άτομα τα οποία είναι πιο εσωστρεφή, κλείνονται στον εαυτό τους και αναλαμβάνουν μεγαλύτερες ευθύνες από αυτές που μπορούν να διαχειριστούν, άτομα τα οποία χαρακτηρίζονται από τελειοθηρία και κρίνουν πολύ αυστηρά τον εαυτό τους, άτομα που έχουν μάθει να τα κρίνουν αυστηρά οι γονείς τους, άτομα που δεν αντέχουν άλλο να προσπαθούν και η σωματοποίηση των συμπτωμάτων τους είναι μεγαλύτερη από αυτή που μπορεί να διαχειριστούν είναι πιο ευάλωτα για να την εκδήλωση παρόμοιων συμπεριφορών.

Η Έλενα Παπαρίζου ήρθε αντιμέτωπη με τις κρίσεις πανικού μετά την απώλεια του πατέρα της.

«Είχα κολλήσει σε έναν φαύλο κύκλο, είχα κρίσεις πανικού, είχα αγοραφοβία, κλειστοφοβία, υψοφοβία. Για ένα διάστημα έβγαινα με το ζόρι για να πετάξω τα σκουπίδια. Έχω πάθει κρίση πανικού πάνω στη σκηνή, ένιωσα ταχυπαλμία, ζαλίστηκα, φοβήθηκα, νόμιζα ότι θα πεθάνω. Αλλά δεν σταμάτησα. Συνέχισα..», δήλωσε στην εφημερίδα Schlager.

Η ηθοποιός Emma Stone βραβευμένη με Όσκαρ, ανήκει σε μία διαφορετική ομάδα καθώς  προσπαθεί να διαχειριστεί το άγχος της από την ηλικία των επτά ετών.

Στην εμφάνισή της σε μία γνωστή εκπομπή της Αμερικανικής τηλεόρασης έδειξε μία ζωγραφιά την οποία είχε σχεδιάσει όταν ήταν εννιά ετών στην οποία ήταν γραμμένες οι λέξεις.. «Είμαι μεγαλύτερη από το άγχος μου»...

«Ήμουν εννιά και σε θεραπεία ήδη εκείνο το χρονικό διάστημα, αυτή είμαι εγώ με το άγχος που είναι ένα μικρό πράσινο τέρας», δήλωση η Stone. «Ήμουν ένα πολύ, πολύ αγχωμένο παιδί και είχα πολλές κρίσεις πανικού. Ωφελήθηκα πολύ από την θεραπεία μου, ξεκίνησα όταν ήμουν επτά ετών».

Για την Emma Stone οι τρόποι για να αντιμετωπίσει τις κρίσεις πανικού και το άγχος, όπως δήλωσε ήταν «εξαιρετικοί θεραπευτές και εξαιρετικά εργαλεία γνωσιακής και συμπεριφορικής ψυχοθεραπείας, η ηθοποιία και ο αυτοσχεδιασμός».

Ο καθένας μας όμως έχει έναν δικό του τρόπο για να διαχειριστεί τις κρίσεις πανικού και το άγχος. Αυτό που πρέπει απλά να κρατήσουμε στο μυαλό μας είναι ότι η αποφυγή καταστάσεων, χώρων, ανθρώπων το μόνο που κάνει είναι να επιδεινώνει το αίσθημα που βιώνουμε.

Ας μην φοβηθούμε να ζητήσουμε βοήθεια, όταν νιώθουμε ότι δεν μπορούμε να τα καταφέρουμε. Δεν υπάρχει τίποτα πιο θαρραλέο από το να ζητάμε βοήθεια και να αποδεχόμαστε ότι αν έχουμε συμμάχους, μπορούμε να τα καταφέρουμε καλύτερα.

 

Πηγές πληροφοριών

Independent.co.uk, 22 September 2017
Peoplegreece.com.

Συγγραφή Άρθρου

Ελένη Σολταρίδου
Ψυχολόγος, Msc στη Διοίκηση Υγείας.
Υποψήφια διδάκτωρ Ιατρικής του Πανεπιστημίου Θεσσαλίας.
Εξειδίκευση στη Διαχείριση Αγχωδών Διαταραχών και στη Γνωσιακή Ψυχοθεραπεία. Επικοινωνία: Αυτή η διεύθυνση ηλεκτρονικού ταχυδρομείου προστατεύεται από τους αυτοματισμούς αποστολέων ανεπιθύμητων μηνυμάτων. Χρειάζεται να ενεργοποιήσετε τη JavaScript για να μπορέσετε να τη δείτε. 

Εάν βρήκατε το άρθρο χρήσιμο, μοιραστείτε το!

Submit to FacebookSubmit to Google PlusSubmit to Twitter

Απαγορεύεται η αναδημοσίευση του άρθρου, χωρίς τη γραπτή άδεια του Τμήματος Σύνταξης του E-Psychology.gr. Εάν επιθυμείτε να αναδημοσιεύετε άρθρα, επικοινωνήστε μαζί μας στο editorial @ e-psychology.gr

Σχετικά άρθρα
Η ντροπή

Που είσαι ντροπή?Είμαι μέσα στη σκέψη σου, στο μυαλό σου, σε...

Περισσότερα άρθρα του ειδικού συνεργάτη

Οι δύσκολες στιγμές της μητρότητας
μητρότητα

«Πολλές φορές ένιωθα να πέφτω και να νιώθω ότι δεν μπορώ να το κάνω όλο αυτό. Είναι η ίδια αρνητική συμπεριφορά που έχω και στο γήπεδο ορισμένες φορές. Μάλλον αυτή είμαι εγώ... Κανείς δεν μιλάει για τις δυσκολίες  της μητρότητας, την πίεση που αισθάνεσαι, την απίστευτη απογοήτευση που νιώθεις κάθε φορά που ακούς το μωρό να κλαίει.

Χώρισα.. Και τώρα τι;
Χώρισα

Το άρθρο αυτό ξεκίνησε σαν μία εργασία που δουλεύαμε με μία θεραπευόμενή μου. Κατέληξε ένα γράμμα προς τον εαυτό της επτά μήνες μετά το χωρισμό της, θέλοντας να υπενθυμίσει στον εαυτό της ότι εξακολουθεί να φοβάται. Τι όμως.. ? Και πως μπορεί αυτό το γράμμα να κινητοποιήσει γυναίκες σαν την θεραπευόμενή μου; Τι κρύβεται τελικά πίσω από έναν χωρισμό και από την δυσκολία μας να τον αποδεχτούμε;

Διεκδικώντας την ευτυχία…
ευτυχία

Οι μέρες είναι εορταστικές, το νέο έτος πλησιάζει και ο καθορισμός των νέων προτεραιοτήτων μας ακούγεται μονόδρομος.. Αυτοκριτική, σκέψεις για τα λάθη μας, σκέψεις για τις σωστές επιλογές μας αλλά και στοχοθεσία για το τι θα θέλαμε να πετύχουμε την νέα χρονιά.. Μήπως όμως όλα αυτά είναι υπερβολικά; Μήπως απλά χρειάζεται να σκεφτούμε τι μας έκανε πραγματικά ευτυχισμένους; Και αν διεκδικήσαμε λίγες στιγμές ευτυχίας, μήπως πρέπει να σκεφτούμε ότι αξίζουμε περισσότερες;

Η εικόνα για τον εαυτό μας όπλο στην μάχη της κατάθλιψης
αυτοεικόνα κατάθλιψη

Αισθανόμουν σαν να χρειάζομαι επιβεβαίωση από όλους. Συνέπεια αυτού ήταν να σταματήσω να βλέπω τον εαυτό μου και τι σήμαινε να είσαι ευτυχισμένος, τι σήμαινε να είσαι επιτυχημένος. Νομίζω πως όλα πήγαζαν από μία βαθιά επιθυμία μου να αρέσω στους άλλους και να με αγαπούν.

Εγγραφή στο Newsletter

15νθημερο Newsletter για να λαμβάνετε στο mail σας τα νέα άρθρα, αλλά και ενημέρωση για επερχόμενα σεμινάρια, βιβλία ψυχολογίας, θέσεις εργασίας κ.α.