PDA

Εμφάνιση Πλήρους Έκδοσης : ΣΤΙΧΟΙ ΠΟΥ ΣΑΣ ΕΚΦΡΑΖΟΥΝ



Σελίδες : 1 2 3 4 5 6 7 [8] 9 10 11 12 13 14

curtains
11-06-2010, 02:43
Κι από τ\' άλλο μέρος της αγάπης
από τ\' άλλο μέρος του θανάτου
υπνοβατούμε ώσπου
αβάσταχτα περισφιγμένο
κείνο που μας έγι-
νε σάρκα της σαρκός
σαν το φώσφορο μέσα μας πάρει φωτιά και
ανάψει και ξυπνήσουμε

Ίσια ναι πάει ο χρόνος
αλλ\' ο έρωτας κάθετα
και ή κόβονται στα δύο
ή που δεν απαντήθηκαν ποτέ.

calmness
15-07-2010, 13:23
Απ\' το παράθυρο κοιτώ
σαν το χαιβάνι σα φυτό
που βλέπει έξω ένα ποτάμι
μα τους χωρίζει ένα τζάμι

Έξω βουβοί περαστικοί
κανείς δεν έχει τι να πει
κι εγώ στους γυάλινους τους θόλους
ο πιο αμίλητος απ\' όλους

Βρέχει στο τζάμι μου κι εγώ
πίνω τ\' αμίλητο νερό
την παγωμένη μου οθόνη
περνά η ζωή και τη θολώνει

Έξω αστράφτει και βροντά
ρωτώ κανείς δεν απαντά
βλέπουν στο τζάμι τη μορφή μου
μα δεν ακούνε τη φωνή μου

ΟΡΦΕΑΣ ΠΕΡΙΔΗΣ

TheYellowLemonTree_Deleted_membe
17-07-2010, 01:13
Δε ξέρω ρε γμτ, αλλά μου ήρθε μια φλασιά, λολ, και θα προσπαθήσω με λίγη παραπάνω έμπνευση να την τροποποιήσω κάποια στιγμή και να τη φέρω ως ποίημα, στη μορφή που συνηθίζω να κάνω ποίηση. Απευθύνω και έκκληση στο σύμπαν εν τω μεταξύ, να καταφέρω να γίνει και τραγούδι. Γιατί όχι;... χμμ... σε λαϊκό το κόβω να βγαίνει...

Στάματα να της λες πως
με το ζόρι θα την φέρεις στην Αθήνα.
Σταμάτα να της λες πως
θα οδηγήσεις με το αμάξι μέχρι Κίνα.

Σταμάτα με εμμονή να της
δηλώνεις τον αιώνιο \'ερωτά\' σου.
Και κόψε τα καμώματα γιατί
μπορεί να βρεις και το μπελά σου...

Ίσως γίνει και σε ρεμπέτικο, θα δείξει...

:)

krino
17-07-2010, 01:27
Εκτύπωση
Αρνάκι άσπρο και παχύ
της μάνας του καμάρι,
εβγήκεν εις την εξοχή,
και στο χλωρό χορτάρι.

Απ’ τη χαρά του την πολλή
απρόσεχτο πηδούσε,
της μάνας του τη συμβουλή
καθόλου δεν ψηφούσε.

«Καθώς, παιδί μου, προχωρείς,
και σαν ελάφι τρέχεις,
να κακοπάθεις ημπορείς,
και πρέπει να προσέχεις»

Χαντάκι βρέθηκε βαθύ,
ορμά σαν παληκάρι,
να το πηδήσει προσπαθεί
και σπάζει το ποδάρι.


επισης,


Λύκος μαύρος και ισχνός του πατέρα ο καημός

Χάιντι
17-07-2010, 16:31
Originally posted by krino
Εκτύπωση
Αρνάκι άσπρο και παχύ
της μάνας του καμάρι,
εβγήκεν εις την εξοχή,
και στο χλωρό χορτάρι.

Απ’ τη χαρά του την πολλή
απρόσεχτο πηδούσε,
της μάνας του τη συμβουλή
καθόλου δεν ψηφούσε.

«Καθώς, παιδί μου, προχωρείς,
και σαν ελάφι τρέχεις,
να κακοπάθεις ημπορείς,
και πρέπει να προσέχεις»

Χαντάκι βρέθηκε βαθύ,
ορμά σαν παληκάρι,
να το πηδήσει προσπαθεί
και σπάζει το ποδάρι.


επισης,


Λύκος μαύρος και ισχνός του πατέρα ο καημός

:D

Χάιντι
17-07-2010, 17:08
Το γελαστό παιδί

Στίχοι: Brendan Behan & Βασίλης Ρώτας
Μουσική: Μίκης Θεοδωράκης
Πρώτη εκτέλεση: Ντόρα Γιαννακοπούλου
Άλλες ερμηνείες: Μαρία Φαραντούρη || Γιώργος Νταλάρας

Ήταν πρωί του Αυγούστου κοντά στη ροδαυγή
βγήκα να πάρω αέρα στην ανθισμένη γη
βλέπω μια κόρη κλαίει σπαραχτικά θρηνεί
σπάσε καρδιά μου εχάθη το γελαστό παιδί

Είχεν αντρεία και θάρρος και αιώνια θα θρηνώ
το πηδηχτό του βήμα το γέλιο το γλυκό
ανάθεμα την ώρα κατάρα τη στιγμή
σκοτώσαν οι εχθροί μας το γελαστό παιδί

Μον\' να \'ταν σκοτωμένο στου αρχηγού το πλάι
και μόνον από βόλι Εγγλέζου να \'χε πάει
κι από απεργία πείνας μέσα στη φυλακή
θα \'ταν τιμή μου που \'χασα το γελαστό παιδί

Βασιλικιά μου αγάπη μ\' αγάπη θα στο λέω
για το ό,τι έκανες αιώνια θα σε κλαίω
γιατί όλους τους εχθρούς μας θα ξέκανες εσύ
δόξα τιμή στ\' αξέχαστο γελαστό παιδί

Χάιντι
17-07-2010, 17:13
Στίχοι: Αφροδίτη Μάνου
Μουσική: Αφροδίτη Μάνου
Πρώτη εκτέλεση: Τζέση Παπουτσή & Μαρία Καβογιάννη ( Ντουέτο )

Εδώ θ\' αφήσω τα κοκαλάκια μου Madonna mia,
ήταν γραφτό να μη γυρίσω καμιά ταινία,
να σου\' ρθει τούβλο στο κεφάλι, να πεις δυστύχημα, χαλάλι,
να σε πατήσει, τέλος πάντων, λεωφορείο,
μα να σε φάει μες στην πόλη το θηρίο;

Πού πας με τέτοια φάτσα, καλά ήταν και στην πιάτσα,
τι πάθαμε τα βούρλα, μας παίζουν και ταμπούρλα.

Τι \'ναι κι αυτό αμάν, αμάν,
καλέ αυτό είναι ο Ταρζάν.

Δεν το φοβάμαι το λιοντάρι, ένα ζωάκι είναι κι αυτό,
απ\' των ανθρώπων το σαφάρι πήγα στη ζούγκλα να κρυφτώ,
κι είναι για μένα παιχνιδάκι να το δαμάσω στη στιγμή
και να στο κάνω εγώ αρνάκι έτσι και δώσει αφορμή.

Σ\' ένα μου σφύριγμα όλα τα ζώα πειθαρχούν,
γιατί είναι άκακα, είναι αθώα, δεν μ\' ανησυχούν,
μες στους ανθρώπους φοβάμαι, έλα στη ζούγκλα να πάμε
έλα κι εσύ,
έλα να γίνουμε φίλοι, απ\' των ονείρων την πύλη
πέρνα κι εσύ.

Καλέ στη ζούγκλα έχει μαμούνια και πώς να \'ρθω με τα τακούνια
δε συζητάμε για τα φίδια κι έτσι γυρίζουμε στα ίδια.

Αυτά είναι λόγια χαμένα, πρέπει να βιαστώ
αφού δεν με πιστεύεις εμένα θα εξαφανιστώ.

Για δες καιρό που διάλεξε ο Χάρος να με πάρει
από τη νύχτα γλίτωσα για να με φάει λιοντάρι. ( χ2 )

Χάιντι
17-07-2010, 17:16
Αύγουστος

Στίχοι: Νίκος Παπάζογλου
Μουσική: Νίκος Παπάζογλου
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Παπάζογλου
Άλλες ερμηνείες: Χαρούλα Αλεξίου || Γιώργος Νταλάρας

Μα γιατί το τραγούδι να \'ναι λυπητερό
με μιας θαρρείς κι απ\' την καρδιά μου ξέκοψε
κι αυτή τη στιγμή που πλημμυρίζω χαρά
ανέβηκε ως τα χείλη μου και με \'πνιξε
φυλάξου για το τέλος θα μου πεις

Σ\' αγαπάω μα δεν έχω μιλιά να στο πω
κι αυτό είναι ένας καημός αβάσταχτος
λιώνω στον πόνο γιατί νιώθω κι εγώ
ο δρόμος που τραβάμε είναι αδιάβατος
κουράγιο θα περάσει θα μου πεις

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

Σε ποιαν έκσταση απάνω σε χορό μαγικό
μπορεί ένα τέτοιο πλάσμα να γεννήθηκε
από ποιο μακρινό αστέρι είναι το φως
που μες τα δυο της μάτια πήγε κρύφτηκε
κι εγώ ο τυχερός που το \'χει δει

Μες το βλέμμα της ένας τόσο δα ουρανός
αστράφτει συννεφιάζει αναδιπλώνεται
μα σαν πέφτει η νύχτα πλημμυρίζει με φως
φεγγάρι αυγουστιάτικο υψώνεται
και φέγγει από μέσα η φυλακή

Πώς μπορώ να ξεχάσω τα λυτά της μαλλιά
την άμμο που σαν καταρράχτης έλουζε
καθώς έσκυβε πάνω μου χιλιάδες φιλιά
διαμάντια που απλόχερα μου χάριζε
θα πάω κι ας μου βγει και σε κακό

Χάιντι
17-07-2010, 17:18
Στίχοι: Διονύσιος Σολωμός
Μουσική: Γιάννης Μαρκόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Ξυλούρης

Άκρα του τάφου σιωπή στον κάμπο βασιλεύει.
Λαλεί πουλί, παίρνει σπυρί κι η μάνα το ζηλεύει.
Τα μάτια η πείνα εμαύρισε στα μάτια η μάνα μνέει
στέκει ο Σουλιώτης ο καλός παράμερα και κλαίει.
\"Έρμο τουφέκι σκοτεινό, τι σ\' έχω \'γώ στο χέρι;
Οπού συ μου \'γινες βαρύ κι ο Αγαρηνός το ξέρει\".

Χάιντι
17-07-2010, 17:36
Απογοήτευση
(Π.Σ. Παντελής Δεληγιαννίδης)
Κανένα δεν πειράζω και εγώ πάντα προσπαθώ
να μην ενοχλώ τον άλλο και μονάχος να τη βρω
μα πάντα κάτι θα μου τύχει πια δεν ξέρω τι να πω!

Σε όλα όσ\' αρχίζω, κάτι δεν πάει καλά
ενώ στην αρχή είν\' ωραία, στο τέλος πάν στραβά!
και βάφονται όλα μαύρα αχ κι εγώ απ\' την αρχή ξανά

Κοντεύει να μου στρίψει, τι \'ναι τούτο το κακό
μ\'αρρωσταίνει με πειράζει, και δεν ξέρω τι να πω!
Στο τέλος θα πιστέψω πως για όλα φταίω εγώ!

Χάιντι
17-07-2010, 17:38
Για το καλό μου

Στίχοι: Γιάννης Μηλιώκας
Μουσική: Γιάννης Μηλιώκας
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Μηλιώκας
Άλλες ερμηνείες: Στέλιος Ρόκκος

Είδα ένα κόσμο να γκρεμίζεται μπροστά μου
είδα να γίνεται γιαπί η γειτονιά μου
για το καλό μου

Είδα τα δέντρα που σκαρφάλωνα κομμένα
σε φορτηγό τα όνειρά μου φορτωμένα
για το καλό μου

Είδα το δάσκαλο να με χτυπάει με ζήλο
είδα τα χέρια μου πρησμένα από το ξύλο
είδα τα νεύρα μου σιγά σιγά να σπάνε
με καλοσύνη και στοργή να με χτυπάνε

Για το καλό μου για το καλό μου
ώσπου δεν άντεξε στο τέλος το μυαλό μου
πήρε ανάποδες στροφές για το καλό μου
και είμαι στο θάλαμο εννιά για το καλό μου
στην ηρεμία για να βρω τον εαυτό μου

Είδα να κόβουν τη μπουκιά για την μπουκιά μου
ρούχα να φτιάχνουν απ\' τα ρούχα τα παλιά μου
για το καλό μου

Είδα τη μάνα μου να κλαίει απελπισμένα
είδα το γέρο μου να φεύγει για τα ξένα
για το καλό μου

Είδα τους φίλους μου να σκίζονται για μένα
είδα να θέλουν να ξεκόψω από σένα
είδα χαράματα να με τραβάν στο τμήμα
για να γλιτώσω το κελί να πω το ποίημα

Για το καλό μου για το καλό μου
ώσπου δεν άντεξε στο τέλος το μυαλό μου
πήρε ανάποδες στροφές για το καλό μου
και είμαι στο θάλαμο εννιά για το καλό μου
στην ηρεμία για να βρω τον εαυτό μου

Για το καλό μου για το καλό μου
έχει μουδιάσει το κορμί και το μυαλό μου
ενέσεις χάπια ηλεκτροσόκ για το καλό μου
σήμερα πήρανε νεκρό τον διπλανό μου
ενώ παλεύω για να βρω τον εαυτό μου
κι έχω κρυμμένο το σουγιά για το καλό μου

Χάιντι
17-07-2010, 17:54
Pink Floyd - We Don\'t Need No Education
When we grew up and went to school
There were certain teachers who would hurt the children any way they could

A boring ready region upon anything we did exposing every weakness how the kid did bye the kid

Out in the middle of nowhere they were home at night with friends, psychopathic wads would flash down with a inches of their lives


We don’t need no education
We don’t need no thought control
No dark sarcasm in the class room
Teachers leave those kids alone
Hey, teachers! Leave those kids alone!

All in all, it\'s just a
Nother brick in the wall

All in all, you\'re just a
Nother brick in the wall


We don’t need no education
We don’t need no thought control
No dark sarcasm in the class room
Teachers leave those kids alone
Hey, teachers! Leave those kids alone!

All in all, it\'s just a
Nother brick in the wall
All in all, you\'re just a
Nother brick in the wall



If u dont eat ur meat u kant have ne pudding
How kan u have any pudding if u dont eat ur meat

If u dont eat ur meat u kant have ne pudding
How kan u have any pudding if u dont eat ur meat

If u dont eat ur meat u kant have ne pudding
How kan u have any pudding if u dont eat ur meat

Χάιντι
17-07-2010, 18:00
Πάμε Χαβάη (it´s a pity)

Στίχοι: Μηλιώκα Ελένη
Μουσική:
Πρώτη εκτέλεση: Άλκηστις Πρωτοψάλτη

Λοιπόν έλα, στη μηχανή ανέβα
πάμε Χαβάη με μία ρόδα.
Αν είσαι σπίτι, τότε ετοιμάσου για Χαβάη.
Πάμε κάπου που δεν έχουμε πάει
μόνο μην κάτσουμε άλλο σπίτι.
Αν είσαι σπίτι, τότε ετοιμάσου για Χαβάη.
Πάμε κάπου που δεν έχουμε πάει
μόνο μη μείνουμε άλλο σπίτι.

Τρέξιμο, λογαριασμοί και δουλειά,
άγχος, ακρίβεια, χρέη, δανεικά,
πάντοτε συνωστισμός μεσ΄ το τραμ
και πάντα εκεί το κινητό χτυπά.
Να μαγειρέψεις το πρωί,
ν΄απλώσεις ό,τι έχει πλυθεί,
να σιδερώσεις, να μαζέψεις, να σκουπίσεις πριν να΄ρθει.
Μετά να πάμε στη λαϊκή κι έπειτα ΟΤΕ,νερό ,ΔΕΗ
για να πληρώσω-give me a break!
Αν είσαι σπίτι, τότε ετοιμάσου για Χαβάη.
Πάμε κάπου που δεν έχουμε πάει
μόνο μην κάτσουμε άλλο σπίτι.
Αν είσαι σπίτι, τότε ετοιμάσου για Χαβάη.
Πάμε κάπου που δεν έχουμε πάει
μόνο μη μείνουμε άλλο σπίτι.

Θέλω βόλτες, ταξίδια, γλυκά, φαγητά,
να ξαπλώσουμε μπρούμυτα στην αμμουδιά.
Θέλω στην παραλία ν΄ανάψω φωτιά,
κολύμπι ωρών στα ρηχά ή στα βαθιά.
Θέλω να μαυρίσω και να μείνω έτσι πάντα,
με τον Enrique Iglesias να χορέψω labanda.
N΄αρπάξω το μικρόφωνο από μία μπάντα
και να φωνάξω \"Θεέ μου αμήν\".

Λοιπόν έλα, στη μηχανή ανέβα.
Πάμε Χαβάη με μία ρόδα.

Πήρα θαλάσσιο στρώμα, δυο-τρία μαγιό ακόμα,
μπρατσάκια και πετσέτες μ΄ ωραίο χρώμα.
Άμα θες έχω και βατραχοπέδιλα ακόμα,
με 30 δείκτη προστασίας κρέμα για το σώμα.
Δεν ξέρω ακριβώς τι άλλο θα πρέπει
να πάρω αφού έμεινα μ΄ άδεια τσέπη.
Σταματώ και στην τράπεζα να δω αν έχει λεφτά μα
ξέχασα το pin!
Θωμά είσαι σπίτι; Γιατί σε παίρνω και μιλάει.
Αν τελικά θα πάμε στη Χαβάη,
τότε πάρε λεφτά απ\' το σπίτι.
Ναι, Θωμά είσαι σπίτι; Γιατί σε παίρνω και μιλάει.
Αν τελικά θα πάμε στη Χαβάη
πάρε κι εσύ λεφτά απ\' το σπίτι.

Χάιντι
17-07-2010, 18:22
ΕΝΑΣ ΑΗΤΟΣ ΚΑΘΟΤΑΝΕ
Ένας αητός καθότανε στον ήλιο και λιαζότανε
και κοίταζε τα νύχια του, τα νυχοποδαράκια του.
--Νύχια μου και νυχάκια μου κι ανυχοποδαράκια μου, την πέρδικα που πιάσατε, να μην τηνέ χαλάσετε, θέλω τη βάλω στο κλουβί να κελαηδεί κάθε πρωί

Χάιντι
17-07-2010, 18:25
Η ΛΑΦΙΝΑ
Κλάψε με, μάνα μ\', κλάψε με τη νύχτα με φεγγάρι και την αυγούλα με δροσιά ώσπου να δύσει ο ήλιος, να βγουν τα \'λάφια στις βοσκές κι όλες οι λαφίνες. Και μια λαφίνα ταπεινή δεν πάει κοντά με τα\' άλλες, όλο τ\' απόσκια περπατεί και τα ζερβά γυρίζει
κι όπ\' έβρει γάργαρο νερό, θολώνει και το πίνει.
Κι ο ήλιος την αγνάvτεψε από ξερό κλαράκι: --Μωρή λαφίνα, ταπεινή δεν πας κοντά με τ\' άλλα, μόνο τ\' απόσκια περπατάς κι αντίζερβα κοιμάσαι; --Εγώ \'λεΊα ηλάκι μου, πως δε θα με ρωτήσεις,
μα τώρα που με ρώτησες, να σου τ\' ομολογήσω. Το ντέρτι μου, το πάθι μου, κανείς να μην το πάθει, μηδέ Τούρκος μηδέ Ρωμιός μηδέ καραβοκύρης. Δώδεκα χρόνους έκανα στέρφα χωρίς μοσχάρι
κι αυτού στους δεκατέσσερους βγήκα με το μοσχάρι. Για μένα βγήκε ο κυνηγός με το πικρό τουφέκι,
κι έριξε και μου σκότωσε το μοναχό μοσχάρι.
Κι εγώ τα\' απόσκια περπατώ, αντίζερβα κοιμούμαι κι αν εύρο γάργαρο νερό, θολώνω και το πίνω. Ανάθεμά σε κυνηγέ και συ και τα καλά σου,
συ έκανες κι ορφάνεψα από παιδί κι απ\' άντρα

Χάιντι
17-07-2010, 18:33
Στίχοι του: ΤΟΥ ΚΙΤΣΟΥ Η ΜΑΝΑ

Του Κίτσου η μάνα κάθονταν στην άκρη στο ποτάμι,
με το ποτάμι μάλωνε και το πετροβολούσε.
Ποτάμι μ\' για λιγόστεψε, ποτάμι μ\' γύρνα πίσω,
για να περάσω αντίπερα, πέρα στα κλεφτοχώρια,
πόχουν οι κλέφτες σύναξη κι όλοι οι καπεταναίοι,
πόχουν αρνιά και ψένουνε, κριάρια σουβλισμένα,
πόχουν κι ένα γλυκό κρασί οπού γλεντούν και πίνουν\"\".

Τον Κίτσο τον επιάσανε, πάνε να τον κρεμάσουν.
Χίλιοι τον παν από μπροστά και δυο χιλιάδες πίσω
κι ολοξοπίσω πήγαινε η μαύρη του η μανούλα.
Μοιρολογούσε κι έλεγε, μοιρολογεί και λέει:
-Κίτσο, πού είναι τ\' άρματα, τα έρημα τσαπράζια;
-Μάνα λωλή, μάνα τρελή, μάνα ξεμυαλισμένη
δεν κλαις τα μαύρα νιάτα μου και την παλικαριά μου,
μον\' κλαις τα \'ρημα τ\' άρματα, τα έρημα τσαπράζια.

Χάιντι
17-07-2010, 18:38
ΤΟΥ ΔΗΜΟΥ - ΤΣΕΛΙΟΥ
Πικρά λαλούνε τα πουλιά, πικρά τα χελιδόνια,
πικρά λαλεί μια πέρδικα μέσ\' από τη φωλιά της. --Βουνά μου, τ\' Ασπροπόταμου, βουνά του Ξηρομέρου, τα χιόνια να μην λιώσετε, ώσπου ναρθούν και τ\' άλλα, γιατί ειν\' ο Τσέλιος άρρωστος, βαριά για να πεθάνει. Τον κλαίει η μέρα κι αυγή κι όλα τα παλικάρια
και τους γιατρούς εκκάλεσε να τον επισκεφτούνε.
Και \'νας γιατρός βασιλικός, που τον γιατροκομούσε, με ραγισμένη τη μιλιά, βαρύθυμα του κρένει:
--Τσέλιο μ\', δεν είσαι για ζωή, για τον απάνω κόσμο, παρά είσαι για τη μαύρη γης, τ\' αραχνιασμένο χώμα.

Χάιντι
18-07-2010, 15:24
Στίχοι: Σωτηρία Μπαβέλου
Μουσική: Αρλέτα
Πρώτη εκτέλεση: Αρλέτα

Εγώ δεν έχω φίλους
και μόνη μου μιλώ
εσύ που έχεις χίλιους για να παίζεις
για στείλε κι από δω.

Περπάτα λίγο δίπλα μου
ο κόσμος να μας δει
και όλοι να νομίζουνε, αστέρι μου
πως είμαστε μαζί.

Και πάμε, αν θέλεις, μια βραδιά
μια βόλτα ως τον Πειραιά
Σαρωνικό αστέρι μου, παλάτι μου
να κάνω το κομμάτι μου.

Εγώ δεν έχω φίλους
κι ο χρόνος τιμωρεί
αυτούς που προσπεράσανε και χάσανε
μια νύχτα τη ζωή.

Χάιντι
18-07-2010, 15:26
Είμαι καλός, είμαι κακός

Στίχοι: Αρλέτα
Μουσική: Αρλέτα
Πρώτη εκτέλεση: Αρλέτα & Μανώλης Λιδάκης ( Ντουέτο )

Δε χωράει το κορμί μου σ\' έναν έρωτα
Σ\' ένα τόπο δε χωράει η ψυχή μου
Είναι η τύχη, είναι η ράτσα, είναι η μοίρα μου
στο ταξίδι να σκορπάω τη ζωή μου

Στη βροχή και στον αέρα ψάξε να με βρεις
Είμαι γιος της νύχτας, της φωτιάς εγγόνι
Είν\' η μάνα μου βαθιά κι αγιάτρευτη πληγή
κι ο πατέρας μου το πάθος που σκοτώνει

Είμαι καλός, είμαι κακός
Είμαι σκοτάδι, είμαι φως
Είμαι χορός ερωτικός
Κι όταν σ\' αγγίζω γίνομαι άγριος ποταμός

Χάιντι
18-07-2010, 15:28
Πάλι θα ζήσω

Στίχοι: Αρλέτα
Μουσική: Αρλέτα
Πρώτη εκτέλεση: Αρλέτα

Έχασα όλα τα τρένα
Κι ότι είχε μείνει από εμένα
Άδεια βαλίτσα σε κάποιο σταθμό
Χωρίς κλειδαριά κι αριθμό

Χρόνια βουβά τσακισμένα
Χρόνια στην άμμο γραμμένα
Κι’ ήρθες σαν ήλιος, μικρή μουσική
Στην πιο σκοτεινή μου στιγμή

Πάλι θα ζήσω για σένα
Θα κλάψω πάλι για σένα
Θα μάθω πάλι να τραγουδώ
Όπως παλιά σαν παιδί σαν αλήτης

Πάλι θα ζήσω για σένα
Θα κλάψω πάλι για σένα
παιδί θα γίνω θα γίνω μωρό
Θα γίνω ό,τι κι αν θες
Σ’ αγαπώ

Χάιντι
18-07-2010, 15:30
Σχιζοφρένεια

Στίχοι: Αρλέτα
Μουσική: Αρλέτα
Πρώτη εκτέλεση: Αρλέτα

Στης σχιζοφρένειας τον καιρό
γεννήθηκα κι εγώ
πότε πετάει, πότε περπατάει
και πότε σούρνεται στους δρόμους
και με κυνηγάει.

Στης σχιζοφρένιας τον καιρό
δεν ξέρω, δε ρωτώ
ποιος θα νικήσει, ποιος θα φαγωθεί
κρύβομαι μέσα στη σπηλιά μου
και τρέμω μη με βρει.

Σε κρύο κι άστατο καιρό
γεννήθηκα κι εγώ
Χρώματα αλλάζω, ψέματα σκορπάω
μη με τρομάξεις γιατί αμέσως σε πετροβολάω.

Σ` αυτό το δίσεκτο καιρό
γεννήθηκα κι εγώ
μπερδεύτηκα κι ως να ξεμπερδευτώ
ξέχασα κάπου την ψυχή μου
και ψάχνω να τη βρω.

Στης σχιζοφρένιας τον καιρό
θα` ρθω για να σε βρω
γωνία συμπληγάδων και γκρεμού
να κάνουμ` ένα ταξιδάκι
κι ας είναι του χαμού.

Χάιντι
18-07-2010, 15:35
Εγώ δεν είμαι ποιητής

Στίχοι: Λάζαρος Ανδρέου
Μουσική: Νίκος Παπάζογλου
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Παπάζογλου

Εγώ δεν είμαι ποιητής είμαι στιχάκι
είμαι στιχάκι της στιγμής
πάνω σε τοίχο φυλακής
και σε παγκάκι

Με τραγουδάνε οι τρελοί και οι αλήτες
καταραμένη είμαι φυλή
με μιαν εξόριστη ψυχή
σ\' άλλους πλανήτες

Εγώ δεν είμαι ποιητής
είμ\' ο λυγμός του
είμαι ένας δείπνος μυστικός
δίπλα ο Ιούδας κλαίει σκυφτός
κι είμ\' αδερφός του

Χάιντι
18-07-2010, 15:39
Αχ Ελλάδα

Στίχοι: Μανώλης Ρασούλης
Μουσική: Βάσω Αλαγιάννη
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Παπάζογλου
Άλλες ερμηνείες: Λαυρέντης Μαχαιρίτσας

Χαρά στον Έλληνα που ελληνοξεχνά
και στο Σικάγο μέσα ζει στη λευτεριά
εκείνος που δεν ξέρει και δεν αγαπά
σάμπως φταις κι εσύ καημένη
και στην Αθήνα μέσα ζει στη ξενιτιά

Αχ Ελλάδα σ\' αγαπώ
και βαθιά σ\' ευχαριστώ
γιατί μ\' έμαθες και ξέρω
ν\' ανασαίνω όπου βρεθώ
να πεθαίνω όπου πατώ
και να μην σε υποφέρω

Αχ Ελλάδα θα στο πω
πριν λαλήσεις πετεινό
δεκατρείς φορές μ\' αρνιέσαι
μ\' εκβιάζεις μου κολλάς
σαν το νόθο με πετάς
μα κι απάνω μου κρεμιέσαι

Η πιο γλυκιά πατρίδα
είναι η καρδιά
Οδυσσέα γύρνα κοντά μου
που τ\' άγια χώματα της
πόνος και χαρά

Κάθε ένας είναι ένας
που σύνορο πονά
κι εγώ είμαι ένας κανένας
που σας σεργιανά

Αχ Ελλάδα σ\' αγαπώ
και βαθιά σ\' ευχαριστώ
γιατί μ\' έμαθες και ξέρω
ν\' ανασαίνω όπου βρεθώ
να πεθαίνω όπου πατώ
και να μην σε υποφέρω

Αχ Ελλάδα θα στο πω
πριν λαλήσεις πετεινό
δεκατρείς φορές μ\' αρνιέσαι
μ\' εκβιάζεις μου κολλάς
σαν το νόθο με πετάς
μα κι απάνω μου κρεμιέσαι

Χάιντι
18-07-2010, 15:57
Θέλω να γυρίσω

Στίχοι: Νίκος Βουρλιώτης
Μουσική: Μιχάλης Παπαθανασίου & Τάκης Μπουγάς
Πρώτη εκτέλεση: Γιώργος Μαζωνάκης & Goin\'Through ( Ντουέτο )

Έβαλα για πρώτη μου φορά,
κάποιο στοίχημα μεγάλο
πως εκεί που μεγαλώσαμε,
έχουμε μάθει κάτι άλλο.

Έχουμε μάθει από το σχολείο,
όχι μόνο να μετράμε,
τα παιδιά στη γειτονιά μου
έχουνε μάθει ν\' αγαπάνε.

Αν ακούσεις κάποιες φωνές
το βράδυ μες τα όνειρά σου,
τότε θυμήσου την πλατεία
στη παλιά τη γειτονιά σου
ή την αλάνα με τις πέτρες
λίγο πιο πάνω απ\'τη Θηβών,
αυτή που τώρα έχει γίνει
εργοστάσιο παιχνιδιών.

Θυμάμαι κι άλλα πολλά,ταξίδια
και την καλύτερη κρυψώνα,
με τα ποδήλατα κρυφά απ\' την
Αγία Βαρβάρα στη Δραπετσώνα.
Στον Αϊ Διονύση έχω μεθύσει
με δυο φίλους μια Τετάρτη,
για μια γκόμενα καλή
που τελικά μου βγήκε σκάρτη.

Μεγαλώνω και ξεχνώ
μόνο τους κακούς ανθρώπους.
Όσους μιλούσαν με βρισιές,
γιατί ποτέ δε μάθαν τρόπους.
Μα ποτέ μου δε ξεχνώ
τη παλιά τη γειτονιά μου,
γιατί στο παγκάκι της πλατείας
έχω χαράξει τα όνειρά μου.

Θέλω να γυρίσω στα παλιά.
Θέλω την παλιά μου γειτονιά.
Θέλω να γυρίσω να σε βρω,
ένα βράδυ είναι αρκετό.

Πάω μια βόλτα στα παλιά,
στη Νίκαια,στη Κοκκινιά
θα πιω κρασί και θα μεθύσω,
στον Πειραιά θα ξενυχτήσω.
Μεγάλωσα, νοστάλγησα
αυτά που πίσω άφησα.
Καρδιά μου είσαι μόνη,
το βράδυ αυτό με λιώνει.

Θέλω να γυρίσω στα ..........

Χάιντι
18-07-2010, 15:59
Καλημέρα Ελλάδα

Στίχοι: Goin\'Through
Μουσική: Goin\'Through
Πρώτη εκτέλεση: Goin\'Through

Καλημέρα Ελλάδα,
Σου μιλάει ο Νίβο
όλα σου τα λέω τίποτα δεν κρύβω
πολύ με υποτίμησες, εγώ μονάχα λίγο
Σκέφτηκα Ελλάδα να σ\' αφήσω, να φύγω
Δεν το \'βαλα κάτω και προσπάθησα κι άλλο
ν\' ανεβάσω σαν κι εσένα πιο πολύ το καβάλο
Να πετάξω καπέλα και το rap ντύσιμό μου
Και ν\' αλλάξω τη ζωή και το φέρσιμό μου

Καλημέρα Ελλάδα
Να μου ζήσεις για πάντα
Να τιμάς με παρελάσεις το έπος του 40
Να κρατάς το κεφάλι ψηλά στον αγώνα
Και να βγάζεις για κυβέρνηση το ίδιο κόμμα

Να μου ζήσεις Ελλάδα και όλοι οι βουλευτές σου
Με τ\' αυθαίρετά τους όλοι στις ακρογιαλιές σου
Με τους Χριστιανούς σου που κάνουν νηστεία
και ό,τι περισσεύει στέλνουν στην Ελβετία

Ελλάδα συγγνώμη αν θες ν\' αλλάξω γνώμη πρέπει και συ να μάθεις ν\' αγαπάς
Πάψε να με παιδεύεις και να με κοροϊδεύεις
Και τα όνειρά μου Ελλάδα μη σκορπάς

Καλημέρα Ελλάδα,
Νίβο στο μικρόφωνο
Στα λέω μέσα στους δίσκους
Στα λέω και στο ραδιόφωνο
Στα \'πα απ\' την καλή
Στα λέω και απ\' την ανάποδη
Σου \'χω μαζέψει άπλυτα από δω μέχρι τη Νάπολη

Κύριοι υπουργοί, κύριοι βουλευταί
Πριν πάτε στο γραφείο, σας κάνω εγώ σεφτέ
Διαλέγω ένα τραγούδι αντί να στέλνω γράμματα
Δε ψάχνω για μ***, δεν περιμένω θαύματα
Παράτα και γραφείο και χαρτοφυλάκιο
Ελάτε μια βόλτα μέχρι τη Βαρβάκειο
Κατέβα στο λιμάνι, μίλα στους εργάτες σου
Πάρε την ευθύνη μια φορά πάνω στις πλάτες σου

Ποια δημοκρατία, μου μιλάτε, ποια προγράμματα;
Ποια πανεπιστήμια, ποια Ευρώπη, και ποια γράμματα;
Πού είναι η παιδεία, πού είναι η υγεία σας;
Κύριε υπουργέ... τα υπουργεία σας

Ελλάδα συγγνώμη αν θες ν\' αλλάξω γνώμη
πρέπει και συ να μάθεις ν\' αγαπάς
Πάψε να με παιδεύεις και να με κοροϊδεύεις
Και τα όνειρά μου Ελλάδα μη σκορπάς

Κύριε Πρόεδρε,
Παίρνω το θάρρος σήμερα
Αφού όλα τα προβλήματα είναι θέματα εφήμερα
Προκαταβολικά συγγνώμη μα έχω όνειρα
Σαν αυτά που κάποιοι ονομάζανε ανώνυμα
Εγώ τους δίνω όνομα και δεν κάθομαι φρόνημα
Γιατί εγώ κι εσύ διαφέρουμε στο φρόνημα
Ζητάω τα προβλεπόμενα, δεν τα ζητιανεύω
Σ\' αντίθεση με σας έχω μάθει να δουλεύω

Ελλάδα σε βιάζουν και συ φτιάχνεις τα νύχια σου
Όχι να αμυνθείς
ή για να βρεις τα δίκια σου
Αυτοί σε ξεπουλάνε όση ώρα καλλωπίζεσαι
Είστε μια παρέα και μονάχη ξεφτιλίζεσαι

Καληνύχτα Ελλάδα,
Σ\' αφήνω πάω για ύπνο
Όσο εσύ μ\' αυτούς ετοιμάζεσαι για δείπνο
Εγώ θα κάνω στίχους, κάθε σκέψη στο τετράδιο
Και θα στ\' αφιερώσω απ\' το ράδιο μάλλον αύριο

Ελλάδα συγγνώμη αν θες ν\' αλλάξω γνώμη
πρέπει κι εσύ να μάθεις ν\' αγαπάς
Πάψε να με παιδεύεις και να με κοροϊδεύεις
Και τα όνειρά μου Ελλάδα μη σκορπάς

Χάιντι
18-07-2010, 16:04
Φοβάμαι

Στίχοι: Αντώνης Πανταζής
Μουσική: Γιάννης Ζουγανέλης
Πρώτη εκτέλεση: Βασίλης Παπακωνσταντίνου

Μπροστά σου τα φώτα μιας πολιτείας
που περιμένει τις ανασκαφές...
Και τα κλουβιά με τα καναρίνια που κοιμούνται βαλμένα στη σειρά...
Κι εγώ που δεν έμαθα ακόμα ποιος είμαι
ένας κουρασμένος σκοπός, χωρίς προοπτική...
Και συ που σε λίγο θα σβήσεις
ένα από τα φώτα, για να κοιμηθείς με κάποιον που μου μοιάζει...
Έτσι που τα σίδερα του κλουβιού
να χαθούν για μια στιγμή, μέσα στο σκοτάδι...

Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα...

Τα ρούχα μου παλιώσανε και δεν αντέχουν
τρύπες στα γόνατα από τις υποκλίσεις
τσέπες ξηλωμένες απ\' τα κέρματα
χαλασμένα φερμουάρ, χάσκουν χρεοκοπία
Το κορμί μου μελανιασμένο
μες το κρύο σαν λάθος
που δεν το παραδέχεται κανένας
γυρνάει και ζητά τη ζεστασιά σου

Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα...

Τα τσιμέντα σου καινούρια
με έπιπλα λουστραρισμένα
Και μάρμαρα λευκά
μια γυαλάδα που στραβώνει
και δε σ\' αφήνει χώρο να σταθείς
και μόνο εγώ απ\' όλα εκεί μέσα σαπίζω σαν σε αρχαίο τάφο
Σκεύη παραστάσεις βρέθηκαν εκεί
εκτός από εμένα, που σε κρύπτη μυστική
ψάχνω ακόμη να σε βρω να με αναστήσεις

Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα...

Τα ρούχα μου παλιώσανε και πέφτουν
σαν χρεοκοπημένες κυβερνήσεις...
Γέρασα μ\' ένα παιδικό παντελονάκι
και το πλοίο δε φάνηκε ακόμη...
Σε σφίγγω πιο πολύ γιατί κρυώνω
το κορμί μου δρόμος, που εκτελούνται δημόσια έργα
κομπρεσέρ μ\' ανοίγουν και με κλείνουν...
Τράβα λίγο τη κουρτίνα να με δεις
έγινα διάδρομος για στρατιωτικά αεροπλάνα
Και το μυαλό μου, αποθήκη, για ραδιενεργά κατάλοιπα...
Μέτρα ασφαλείας πήρανε, για την αναπνοή μου
και σε πολυεθνικό μονόδρομο, το μέλλον μου δώσαν αντιπαροχή

Φοβάμαι όλα αυτά που θα γίνουν για μένα χωρίς εμένα...

Έτσι ζω προκαταβολικά το παρελθόν μου
και με δυο γυμνά καλώδια για χέρια
αγκαλιάζω τα ψηλά σου volt για στερνή φορά

Φοβάμαι!

Χάιντι
18-07-2010, 16:17
Παύλος Σιδηρόπουλος

Rock n\' roll στο κρεβάτι

Γουστάρω να σ\' ακούω κούκλα μου όταν μιλάς
Να αληθωρίζουν μάτια όταν στην πίστα πηδάς
Γουστάρω όταν ακούω \'\'Αχ, τι παιδί ειν\' αυτό!\'\'
Γιατί εσύ ξέρεις στο κρεβάτι τι θα πει rock n\' roll

Στα σκοτεινά δωμάτια ειν\' η ψυχή μας γυμνή
Και δε χωράν εκεί μυστικά
Και συ μονάχα ξέρεις πως η αλήθεια ειν\' εκεί
Που η μοναξιά μου στον καθρέφτη κοιτά

Γουστάρω που όταν κλαίω δεν ρωτάς το γιατί
Γιατί εσύ ξέρεις πως ο πόνος μου έχει αιτία τυφλή
Γουστάρω σαν γατούλα όταν μου παίζεις κρυφτό
Κι όταν φοβάμαι μην σε χάσω να μου λές \'\'σ\' αγαπώ\'\'

Στα σκοτεινά δωμάτια ειν\' η ψυχή μας γυμνή
Και δε χωράν εκεί μυστικά
Και συ μονάχα ξέρεις πως η αλήθεια ειν\' εκεί
Που η μοναξιά μου στον καθρέφτη κοιτά

Το ξέρω πως δεν ειμ\' αυτός
Που πάνω του θα στηριχθείς
Κι ούτε λεφτάς κι ίσως γυρνάς
Πιωμένο μες τα μπαρ να με βρεις
Μα όμως εγώ θα σου μετρώ
Της πόλης το σφυγμό μ\' αγκαλιές
Θα σου γεμίζω το μυαλό
Με χίλιες και μια νύχτα γλυκιές

Στα σκοτεινά δωμάτια ειν\' η ψυχή μας γυμνή
Και δε χωράν εκεί μυστικά
Και εκεί να σ\' αγαπάω ξέρω κούκλα μου εκεί
Την μοναξιά μου στον καθρέφτη όταν σπας
Την μοναξιά μου στον καθρέφτη όταν σπας
Την μοναξιά μου στον καθρέφτη όταν σπας

Χάιντι
18-07-2010, 16:22
Παύλος Σιδηρόπουλος -

Το καλύτερο:

Να μ\' αγαπάς

Σου γράφω πάλι από ανάγκη
η ώρα πέντε το πρωί
το μόνο πράγμα που \'χει μείνει
όρθιο στον κόσμο είσαι εσύ

Τι να τις κάνω τις τιμές τους
τα λόγια τα θεατρικά
μες στην οθόνη του μυαλού μου
χάρτινα είδωλα νεκρά

Να μ\' αγαπάς όσο μπορείς να μ\' αγαπάς

Κοιτάζοντας μες στον καθρέφτη
βλέπω ένα πρόσωπο γνωστό
κι ίσως η ασχήμια του να φύγει
μόλις πλυθώ και ξυριστώ

Βρωμάει η ανάσα απ\' τα τσιγάρα
βαραίνει ο νους μου απ\' τα πολλά
στον τοίχο κάποια Μόνα Λίζα
σε φέρνει ακόμα πιο κοντά

Να μ\' αγαπάς όσο μπορείς να μ\' αγαπάς

Αν και τελειώνει αυτό το γράμμα
η ανάγκη μου δε σταματά
σαν το πουλί πάνω στο σύρμα
σαν τον αλήτη που γυρνά

Θέλω να \'ρθείς και να μ\' ανάψεις
το παραμύθι να μου πεις
σαν μάνα γη να μ\' αγκαλιάσεις
σαν άσπρο φως να ξαναρθείς.

Στίχοι: Ανδρέας Θωμόπουλος
Μουσική: Ανδρέας Θωμόπουλος
Πρώτη εκτέλεση: Παύλος Σιδηρόπουλος

Χάιντι
18-07-2010, 16:24
Παύλος Σιδηρόπουλος, Κρίμα το παιδί


--------------------------------------------------------------------------------

Κρίμα το παιδί

Η γκόμενά σου είναι χαζή
και συ μοιάζεις με τσόντα
υπαλληλάκος δηλαδή της τάξης 3 και 80
Εγινες σοβαρό παιδί μ\' αφεντικού μουσούδα
βαρύ πεπόνι δηλαδή και με χοντρή τη φλούδα

Βρε ώπα κρίμα το παιδί
ό,τι κάτσει κι ό,τι \'ρθει
Ασ\' την καρδιά σου να τα πει
κι αμόλησε καλούμπα

Απ\' τό πρωί απ\' τις 7 μου ντύνεσαι στην πένα
και τρέχεις φίλε για δουλειά στου ταύρου την αρένα
Μοιάζεις με μούμια Αιγυπτιακή - με μαραμένο φύλλο
πιες να ξεδώσεις βρε παιδί - κι αν θες παίξε και ξύλο

Βρε ώπα κρίμα το παιδί
ό,τι κάτσει κι ό,τι \'ρθει
Ασ\' την καρδιά σου να τα πει
στο χθεσινό σου φίλο

Ξημέρωμα ζητάω καιρό να σού\'ρθω με κιθάρες
τω καίσαρι του καίσαρος, καιρός γι\' ανωμαλάρες
άσε τα πως και τα γιατί και πάμε γι\' αμαρτία
για να αισθανθούμε δηλαδή εν πλήρει απαρτία

Βρε ώπα κρίμα το παιδί
ό,τι κάτσει κι ό,τι \'ρθει
Ασ\' την καρδιά σου να τα πει
εδώ στην κομπανία

Χάιντι
18-07-2010, 16:58
Σου είχα χαρίσει ένα τραγούδι από παλιά
αν το θυμάσαι είναι αυτό που λέει για σένα
Στο παίρνω πίσω, δε σε ήξερα καλά
πάρε ετούτο που μιλάει μόνο για μένα

Με την κιθάρα μου σκιτσάρω μια μορφή
σου τη χαρίζω για τ\' απομνημονεύματά σου,
η φάτσα μου είναι με τη μύτη τη στραβή
κι ένα σημάδι στο λαιμό απ\' τον ερωτά σου.

Τώρα μοιράζομαι τη νύχτα μοναχός μου
κι είναι απόψε που σε θέλω πιο πολύ,
με προσπερνάει στη στροφή ο εαυτός μου
βγάζει μια εικόνα σου και με πυροβολεί.

Σαν ένας τοίχος με συνθήματα κι αφίσες
έγινε η σχέση που σου είχα εμπιστευτεί,
σαν κάποια στάση που με νύχτα και βροχή
το τρόλεϊ που \'φυγε στέκεται και κοιτάει.

Όλη τη νύχτα μπρος στα μάτια μου σε βλέπω
πίσω απ\' τις ώρες, από ποτήρια και καπνό
Το \'να σου πρόσωπο δυο πόντους από μένα
και τ\' άλλο πάντοτε κρυφό και μακρινό

Σπάνε οι χορδές μου, σπάνε σαν γυαλί
μου χαρακώνουν ετούτη τη μπαλάντα.
Να, στη χαρίζω θα \'ναι η αμοιβή
κάθε φορά που θα ερωτεύεσαι για πάντα.

Σ\' αυτή την πίστα ίσως θα \'ταν πιο σωστό
λόγια να βγω να πω χυδαία ξεφτιλισμένα
κι εσύ σε μια γωνιά να με χειροκροτάς
ώσπου η αυλαία να κατεβεί μόνο για σένα

Σ\' ευχαριστώ που ήσουν καλή σ\' αυτό το σόου
θέλω μονάχα μια φορά όπως και πρώτα
τώρα που τέλειωσα και χάνομαι ξανά
πάλι να ρθεις να μου σκουπίσεις τον ιδρώτα.

(Σπάνε οι χορδές μου - Βασίλης Παπακωνσταντίνου)

Χάιντι
18-07-2010, 17:10
Φεύγω

Στίχοι: Ορφέας Περίδης
Μουσική: Ορφέας Περίδης
Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Παπάζογλου
Άλλες ερμηνείες: Ορφέας Περίδης || Διονύσης Σαββόπουλος

Ρίχνω στη νύχτα μια σπρωξιά
παίρνω φωτιά και ξημερώνει
στη τελευταία ρουφηξιά
κάνω όρκο να τελειώσει πια
ό,τι τελειώνει.

Μπαίνω στο τρένο την αυγή
για να με βρει σε άλλο μέρος
η μέρα ετούτη που θα μπει
να με γλιτώσει απο\'κει
που ήμουνα ξένος.

Φεύγω,φεύγω,κάθε μέρα φεύγω
μέτρο-μέτρο, όλο πιο μακριά
φεύγω,φεύγω, τόσα χρόνια φεύγω,
στη καρδιά μου όλο πιο κοντά.

Ρίχνω στα μάτια μου ένα φως
και κάνω ανάκριση μονάχος,
ο χωρισμένος μου εαυτός
είναι που χώρισε το κόσμο
από λάθος.

Άραγε τι να φταίει τι
που ονειρευόμαστε στον ξύπνιο,
και να ‘ναι η λησμονιά αυτή
που ανοίγει πόρτες το πρωί
στο πρώτο χτύπο.

curtains
20-07-2010, 05:34
« Να οργανώσουμε έτσι τη ζωή μας ώστε για τους άλλους να είναι ένα μυστήριο, ώστε όποιος μας γνωρίζει καλύτερα απλώς να μας αγνοεί πιο κοντά απ΄ ο,τι οι άλλοι.
Έτσι έπλασα τη ζωή μου, σχεδόν χωρίς να το καλοσκεφτώ, αλλά έβαλα τόση ενστικτώδη τέχνη σ αυτό ώστε έγινα για μένα τον ίδιο μια δική μου προσωπικότητα καθόλου απλή και ξεκάθαρη.»

curtains
20-07-2010, 05:35
«Ζήτησα τόσο λίγα απ΄τη ζωή, αλλά ακόμα κι αυτά τα λίγα η ζωή μου τα αρνήθηκε. Ένα υπόλειμμα από ένα κομμάτι ήλιου, λίγη ύπαιθρο, λίγη ησυχία κι ένα κομμάτι ψωμί, να μη με βαραίνει πολύ η γνώση ότι υπάρχω, να μην έχω καμιά απαίτηση από τους άλλους ούτε κι αυτοί από μένα. Ακόμα κι αυτό μου το αρνήθηκαν, όπως αυτός που αρνείται να δώσει ελεημοσύνη όχι γιατί του λείπει καλοσύνη, αλλά γιατί βαριέται να ξεκουμπώσει το παλτό του.»

Χάιντι
20-07-2010, 18:13
Τα μαθητικά τα χρόνια

Στίχοι: Νίκος Καρβέλας
Μουσική: Νίκος Καρβέλας
Πρώτη εκτέλεση: Άννα Βίσση

Μα εγώ θα έδινα τα πάντα να γινόμουνα
πάλι παιδί λίγο να βρισκόμουνα
στις ίδιες τάξεις στα ίδια θρανία
με τους συμμαθητές μου να κάνω αστεία
και τους καθηγητές που κοιτάζουν καχύποπτα
τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ\' αλλάζω με τίποτα

Τους μαθητές τους τρώει το στρες
κι η αγωνία αν θα μπούνε στις ανώτατες σχολές
Τους μαθητές τους τρώει το στρες
κι όλοι θέλουν να ξεφύγουν από Φυσικοχημείες,
Άλγεβρες, Γραμματικές

Μα εγώ θα έδινα τα πάντα να γινόμουνα
πάλι παιδί λίγο να βρισκόμουνα
στις ίδιες τάξεις στα ίδια θρανία
με τους συμμαθητές μου να κάνω αστεία
και τους καθηγητές που κοιτάζουν καχύποπτα
τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ\' αλλάζω με τίποτα

Τους μαθητές τους τρώει το στρες
τα καρδιοχτύπια οι συζητήσεις μες τις σχολικές αυλές
Τους μαθητές τους τρώει το στρες
μα σαν τελειώσει το σχολείο τελειώνουν της ζωής μας
κι οι στιγμές οι πιο γλυκές

Μα εγώ θα έδινα τα πάντα να γινόμουνα
πάλι παιδί λίγο να βρισκόμουνα
στις ίδιες τάξεις στα ίδια θρανία
με τους συμμαθητές μου να κάνω αστεία
και τους καθηγητές που κοιτάζουν καχύποπτα
τα μαθητικά τα χρόνια δεν τ\' αλλάζω με τίποτα

Χάιντι
20-07-2010, 18:25
Το Δεσποινάκι

Στίχοι: Κώστας Αθανασίου
Μουσική: Σταύρος Κουγιουμτζής
Πρώτη εκτέλεση: Γιάννης Πάριος

Αχ Δεσποινάκι, Δεσποινιώ,
μπαίνω στο δεύτερο στενό
κι\' από την πόρτα την παλιά,
μες στη δική σου αγκαλιά.

Στη γλάστρα δυο λουλούδια κεντημένα,
με πράσινη και άσπρη βελονιά,
εγώ που κλείνω τα εικοσιένα
κι\' εσύ που μπαίνεις στα δεκαεννιά.

Αχ Δεσποινάκι, Δεσποινιώ,
μπαίνω στο δεύτερο στενό
κι\' από την πόρτα την παλιά,
μες στη δική σου αγκαλιά.

Αχ Δεσποινάκι, Δεσποινιώ,
είναι τα χείλη σου τα δυο,
γαρουφαλάκια της αυλής,
κρύο νεράκι της πηγής.

Στη γλάστρα δυο λουλούδια κεντημένα,
με πράσινη και άσπρη βελονιά,
εγώ που κλείνω τα εικοσιένα
κι\' εσύ που μπαίνεις στα δεκαεννιά.

Αχ Δεσποινάκι, Δεσποινιώ,
μπαίνω στο δεύτερο στενό
κι\' από την πόρτα την παλιά,
μες στη δική σου αγκαλιά,
μες στη δική σου αγκαλιά.


αφιερωμένο....

Χάιντι
24-07-2010, 23:14
Πόσο μαλάκας είσαι

Στίχοι: Goin\'Through
Μουσική: Goin\'Through
Πρώτη εκτέλεση: Goin\'Through

Εδώ είμαι πάλι, με το δεξί περνώ και πάλι τη σκυτάλη
κι ανοίγω τρύπα στο δικό σου το κεφάλι
σου φέρνω ζάλη αλλά και σύγχυση μεγάλη,
τόσο μεγάλη όσο δεν έχεις νιώσει άλλη..
δε με γουστάρεις, μήπως θα ήθελες μια πίπα να μου πάρεις;
Σιχαίνεσαι το στυλ μου και φρικάρεις,
μα κατά βάθος μ\' αγαπάς και με κοπιάρεις.

Μαζί μου ασχολείσαι, ποσό μαλάκας είσαι
αν όντως δεν γουστάρεις σου δείχνω τι να πάρεις,
ανήλικος αν είσαι τα αυτιά σου τώρα κλείσε,
το όνομα μου σβήσε ξένος είμαι ξένος είσαι.

Ζήλια κόντρες μίσος, παντού υπάρχει μίσος,
στους δρόμους στις φαμίλιες και στις ψυχές μας ίσως,
ίσως να \'ναι αργά, εγώ όμως το φωνάζω
τα νερά πάλι ταράζω και το στιλ μου δεν αλλάζω,
χρόνια σας ακούω να μιλάτε για ότι κάνετε,
στα αυτιά όμως τα λόγια σας ακούω σαν να κλάνετε,
ποτέ σας δεν με φτάνετε μιλάω από πρώτο χέρι,
είμαι ο γιος του ανέμου σαν το Κώστα τον Κεντέρη
στα 2 μικρά σου μάτια η εικόνα μου μεγάλη,
μ\' είχες χάσει για 2 χρόνια μα εδώ είμαι και πάλι
έτοιμος για κραιπάλη οπλίζω τη σκανδάλη
κι ουρλιάζω μες τη νύχτα όπως κάνει το τσακάλι,
αλήθεια δεν με νοιάζει αν απόψε είσαι φτιαγμένος,
αν νομίζεις τελικά πως είμαι διεφθαρμένος ,
ένας mc ακόμα πουλημένος, μολυσμένος
ήσουν και θα είσαι στη ζωή μου ένας ξένος.

Μαζί μου ασχολείσαι, ποσό μαλάκας είσαι
αν όντως δεν γουστάρεις σου δείχνω τι να πάρεις,
ανήλικος αν είσαι τα αυτιά σου τώρα κλείσε,
το όνομα μου σβήσε ξένος είμαι ξένος είσαι.

Βάστα γερά και δώσε βάση,
τα πράγματα περάσαν φίλε μου σε άλλη κλάση,
το πνεύμα σε Α\' επίπεδο διώχνει τη λήθη και το λήθαργο,
το αυθεντικό βγήκε μπροστά αλλάζει όλο το σκηνικό,
άσε τα σάλια, σκουπίσου λίγο
όταν σε ξεμπροστιάζω μου λες όλο πρεπε να φύγω
αν είσαι μάγκας πέστα μας μπροστά μας,
τα πίσω λόγια φέρνουν διεισδύσεις
και εμείς από την πλευρά μας θα στις δώσουμε,
θα ικανοποιηθείς τη λύση βρήκαμε απόψε για να γιατρευτείς,
αφού το ήθελες πολύ για να σωθείς
έτσι απλά και όμορφα στις φιλικές κουβέντες τελειώνουν όλα φρόνιμα,
βάλε μυαλό όσο έχεις καιρό,
σταμάτα τη μουρμούρα σου και τον εγωισμό,
τη μια φορά στη χάρισα την άλλη δεν μπορώ
ξένος είμαι, ξένος είσαι και όπου είσαι θα σε βρω.

Μαζί μου ασχολείσαι, ποσό μαλάκας είσαι
αν όντως δεν γουστάρεις σου δείχνω τι να πάρεις,
ανήλικος αν είσαι τα αυτιά σου τώρα κλείσε,
το όνομα μου σβήσε ξένος είμαι ξένος είσαι.

katatonia
24-07-2010, 23:33
Life has betrayed me once again,
I accept some things will never change.
I\'ve let your tiny minds magnify my agony,
and it\'s left me with a chemical dependency for sanity.

Yes, I am falling... how much longer till I hit the ground?
I can\'t tell you why I\'m breaking down.
Do you wonder why I prefer to be alone?
Have I really lost control?

I\'m coming to an end,
I\'ve realised what I could have been.
I can\'t sleep so I take a breath and hide behind my bravest mask,
I admit I\'ve lost control.

Χάιντι
25-07-2010, 15:04
Ο ύμνος των μαύρων σκυλιών

Στίχοι: Λουκιανός Κηλαηδόνης
Μουσική: Λουκιανός Κηλαηδόνης
Πρώτη εκτέλεση: Λουκιανός Κηλαηδόνης

Στα ξενύχτια λέμε ναι,
και στις τρέλες λέμε ναι
Στα μεθύσια λέμε ναι,
στα κορίτσια λέμε ναι
Στους απέξω λέμε ναι,
στους εντάξει λέμε ναι

Όχι λέμε στις κότες,
όχι και στους ξενέρωτους
Όχι λέμε στις κότες,
όχι στους κυριλέ

Στους δικούς μας λέμε ναι,
και στους ξύπνιους λέμε ναι
Στους μουσάτους λέμε ναι,
στους φευγάτους λέμε ναι
Στα μπαράκια λέμε ναι,
στα παπάκια λέμε ναι

Όχι στους τεχνοκράτες,
όχι και στις κυρίες τους
Όχι στους τεχνοκράτες,
όχι στους λογικούς

Στη τρέλα, ναι, στα πάρτι, ναι
Στη δράση, ναι, στη βράση, ναι
Στη σάμπα, ναι, στο τσάμπα, ναι
Στη ρέγγε, ναι, στη ντίσκο, ναι
Στους μαύρους, ναι, στους γαύρους, ναι
Στους αναλφάβητους, ναι

Στους φαντάρους λέμε ναι,
και στους γύφτους λέμε ναι
Στους μαλλιάδες λέμε ναι,
στους ροκάδες λέμε ναι
Στα μαγκάκια λέμε ναι,
στα πρεζάκια λέμε ναι

Όχι λέμε στην πρέζα,
όχι και στην εξάρτηση
Όχι λέμε στην πρέζα,
όχι στα σκληρά

Στα ωραία λέμε ναι,
και στα κόλπα λέμε ναι
Στα μυστήρια λέμε ναι,
και στις φάσεις λέμε ναι
Στα ουίσκια λέμε ναι,
στα τσιγάρα λέμε ναι

Όχι στην ηρωίνη,
όχι σ\' αυτό το διάολο
Όχι στην κοκαίνη,
όχι στα σκληρά

Στην άπλα, ναι, στην ξάπλα, ναι
Στις βάρκες, ναι, στις τσάρκες, ναι
Στους φίλους, ναι, στις πλάκες, ναι
Στους σκύλους, ναι, στις γάτες, ναι
Στους Mήτσους, ναι, στους Kιτσους,
ναι
Στην αντισύλληψη, ναι

Στα κοκτέιλς λέμε ναι,
και στα κόμικς λέμε ναι
Στις μπανάνες λέμε ναι,
στις κουκλάρες λέμε ναι
Στις πισίνες λέμε ναι,
στις αιώρες λέμε ναι

Όχι λέμε στους βλάκες,
όχι γαμώ τους άσχετους
Όχι λέμε στους βλάκες,
όχι στους χαζούς

Στα τσακάλια λέμε ναι,
και στους έτσι λέμε ναι
Στους τζαζίστες λέμε ναι,
στους μπλουζίστες λέμε ναι
Στις ζηλιάρες λέμε ναι,
στις τρελιάρες λέμε ναι

Όχι παιδιά στις ψόφιες,
όχι και στους κρυόκωλους
Όχι παιδιά στις ψόφιες,
όχι στους σοβαρούς

Πα ρα παμ, παραραμ...
...
Όχι παιδιά στις ψόφιες,
όχι και στους κρυόκωλους
Όχι παιδιά στις ψόφιες,
όχι στους σοβαρούς

ΝΑΙ!!!

soft
19-09-2010, 04:23
ΤΟ ΠΑΡΑΠΟΝΟ

Εδώ στο δρόμου τα μισά
έφτασε η ώρα να το πω
Άλλα είναι εκείνα που αγαπώ
γι\'αλλού γι\'αλλού ξεκίνησα

Στα αληθινά στα ψεύτικα
το λέω και το ομολογώ
Σα να ΄μουν άλλος και όχι εγώ
μες στη ζωή πορεύτηκα

Όσο κι αν κανεις προσέχει
όσο κι αν το κυνηγά
Πάντα πάντα θα ΄ναι αργά
δεύτερη ζωή δεν έχει

Οδυσσέας Ελύτης

soft
20-09-2010, 23:52
\'\'Περα απο τη νυχτα που με σκεπαζει
Μαυρη οπως η κολαση απο τον ενα πολο στον αλλο
Ευχαριστω ο τι κι αν ειναι οι θεοι
Για την αδαμαστη ψυχη μου
Στην καταστροφικη εξελιξη των πραγματων
δεν εχω μορφασει ουτε κλαψει δυνατα
Κατω απο τα χτυπηματα της μοιρας
το κεφαλι μου ειναι ματωμενο αλλα αλυγιστο
Περα απο αυτο το μερος της οργης και των δακρυων
Παραμορφωμενο απο τον τρομο της σκιας
Κι ομως η απειλη του χρονου
με βρισκει και θα με βρισκει ανεπηρεαστο
Δε μετρα ποσο στενη ειναι η πυλη
ποσο φορτωμενος με τιμωριες ειμαι
Εγω ειμαι ο Κυριος της μοιρας μου
Εγω ειμαι ο καπετανιος της ψυχης μου\'\'




Out of the night that covers me,
Black as the pit from pole to pole,
I thank whatever gods may be
For my unconquerable soul.
In the fell clutch of circumstance
I have not winced nor cried aloud.
Under the bludgeonings of chance
My head is bloody, but unbowed.
Beyond this place of wrath and tears
Looms but the Horror of the shade,
And yet the menace of the years
Finds and shall find me unafraid.
It matters not how strait the gate,
How charged with punishments the scroll,
I am the master of my fate:
I am the captain of my soul.

William Ernest Henley

Soul_Rebel
21-09-2010, 00:22
Στις πολύ μαύρες μου αυτό ...

Fade to Black - Metallica

Life it seems will fade away
Drifting further every day
Getting lost within myself
Nothing matters, no one else

I have lost the will to live
Simply nothing more to give
There is nothing more for me
Need the end to set me free

Things not what they used to be
Missing one inside of me
Deathly lost, this can\'t be real
Cannot stand this hell I feel

Emptiness is filling me
To the point of agony
Growing darkness taking dawn
I was me but now he\'s gone

No one but me can save myself
But it\'s too late
Now I can\'t think
Think why I should even try

Yesterday seems as though
It never existed
Death greets me warm
Now I will just say goodbye

Soul_Rebel
21-09-2010, 20:04
Στις καθημερινές ...

Welcome to My Life - Simple Plan

Do you ever feel like breaking down?
Do you ever feel out of place?
Like somehow you just don\'t belong
And no one understands you
Do you ever wanna runaway?
Do you lock yourself in your room?
With the radio on turned up so loud
That no one hears you screaming

No you don\'t know what it\'s like
When nothing feels all right
You don\'t know what it\'s like
To be like me

To be hurt
To feel lost
To be left out in the dark
To be kicked when you\'re down
To feel like you\'ve been pushed around
To be on the edge of breaking down
And no one\'s there to save you
No you don\'t know what it\'s like
Welcome to my life

Do you wanna be somebody else?
Are you sick of feeling so left out?
Are you desperate to find something more?
Before your life is over
Are you stuck inside a world you hate?
Are you sick of everyone around?
With their big fake smiles and stupid lies
While deep inside you\'re bleeding

No you don\'t know what it\'s like
When nothing feels all right
You don\'t know what it\'s like
To be like me

To be hurt
To feel lost
To be left out in the dark
To be kicked when you\'re down
To feel like you\'ve been pushed around
To be on the edge of breaking down
And no one\'s there to save you
No you don\'t know what it\'s like
Welcome to my life

No one ever lied straight to your face
No one ever stabbed you in the back
You might think I\'m happy but I\'m not gonna be okay
Everybody always gave you what you wanted
Never had to work it was always there
You don\'t know what it\'s like, what it\'s like

To be hurt
To feel lost
To be left out in the dark
To be kicked when you\'re down
To feel like you\'ve been pushed around
To be on the edge of breaking down
And no one\'s there to save you
No you don\'t know what it\'s like (what it\'s like)

To be hurt
To feel lost
To be left out in the dark
To be kicked when you\'re down
To feel like you\'ve been pushed around
To be on the edge of breaking down
And no one\'s there to save you
No you don\'t know what it\'s like
Welcome to my life
Welcome to my life
Welcome to my life

Soul_Rebel
21-09-2010, 20:06
Και στις αισιόδοξες στιγμές μου αυτό ...

Imagine - John Lennon

Imagine there\'s no Heaven
It\'s easy if you try
No hell below us
Above us only sky
Imagine all the people
Living for today

Imagine there\'s no countries
It isn\'t hard to do
Nothing to kill or die for
And no religion too
Imagine all the people
Living life in peace

You may say that I\'m a dreamer
But I\'m not the only one
I hope someday you\'ll join us
And the world will be as one

Imagine no possessions
I wonder if you can
No need for greed or hunger
A brotherhood of man
Imagine all the people
Sharing all the world

You may say that I\'m a dreamer
But I\'m not the only one
I hope someday you\'ll join us
And the world will live as one

kaneis
21-09-2010, 21:22
Αλλάζει πρόσωπα η θλίψη
ένα κορίτσι με κοιτάει
χορεύει, κι ύστερα πετάει
πάνω απ\' τα μπαρ και τα ηχεία

Δεν έχει τίποτα να κρύψει
καμιά φορά αντί να κλαίει
χορεύει, κι είναι σαν να λέει
σπάστε την πόρτα αν δεν ανοίξει

Αλλάζει πρόσωπα η θλίψη
μαζεύει πίσω τα μαλλιά της
θυμίζεις μια μικρή κυρία
που όλο ξεχνάω τ\' όνομα της

Ποιος θα τα βάλει με τη θλίψη
όσο αντιστέκεται νικάει
σ\' όποιον τη ρίχνει από το θρόνο
εσένα λέει θέλω μόνο

Όταν τελειώνει η συναυλία
κάτι παιδιά έρχονται κοντά μου
στα σκονισμένα της αρχεία
λένε πως είδαν τ\' όνομα μου

Κι εγώ αρχίζω να γελάω
αλλάζει πρόσωπα η θλίψη
ρωτάνε αν την αγαπάω
έστω για λίγο θα μου λείψει....

Soul_Rebel
26-09-2010, 23:14
Μεγάλωσα - Χάρις Αλεξίου

Μεγάλωσα
Στο τέρας της πόλης
Ήπια φόβο πολύ, ήπια μόλυνση, ήπια ψέματα
Κατάπια λόγια λιπαρά
Ξεγλίστρησα από τον πόθο μου να μάθω
Κορόιδεψα τη δίψα μου να δω… γιατί είμαι εδώ
Μεγάλωσα
Με αισθήματα χημείας, με στυλ δοσοληψίας
Με βλέμματα συμπάθειας
Και άσκοπης προσπάθειας να είμαστε καλοί
Εμείς;
Άλλο εμείς, άλλοι εμείς
Πάντα γι’ άλλα μιλάμε – Πάντα γι’ άλλους μιλάμε

Πάντα γι’ άλλους μιλάμε
έτσι δεν πονάμε
έτσι ξεχνάμε

Μεγάλωσα
Τέρας της οικογένειας
Ανούσιας ευγένειας με ψευτο – υποταγή
Ηθοποιός παιδί στο ρόλο του μεγάλου
Δεν σου μιλώ για βία, μιλάω για βιασμό
Να ζεις την εφηβεία σημαίνει πόλεμο
Σε μια εφηβεία λάσπη, στο σιχαμένο άστυ
Ενήλικας μετά νευρωτικός
Πάντα γι’ άλλα μιλάμε

Πάντα γι’ άλλους μιλάμε
έτσι δεν πονάμε
έτσι ξεχνάμε

Μεγάλωσα
Σύνδεση ‘’otenet’’
Γλυκά απ’ το ‘’Palette’’
Μετά στα ‘’Silhouette”
Σκεπάζουμε τους πόνους με φαΐ
Τα όνειρα σε σύνθλιψη, αργότερα η κατάθλιψη
Φρικιό του Εγώ με τσαμπουκά ναυαγό
Πάμε γι’ άλλα μια ζωή πάμε γι΄άλλα
Βάλτο στα πόδια – πονάει πολύ
Σε φτύνω σε φιλώ – δε σε πάω μα σ’ αγαπώ
Παράνοια – διάνοια – επιφάνεια
Επιφάνεια – επιφάνεια – επιφάνεια
Στεριά – Πιάσαμε στεριά
Δάκρυα…καυτά μου δάκρυα
Ο πόνος μαλακώνει
Δάκρυα καλά μου δάκρυα – Βιολογικός καθαρισμός
Πάντα γι’ άλλα μιλάμε – Πάντα γι’ άλλους μιλάμε

Πάντα γι’ άλλους μιλάμε
έτσι δεν πονάμε
έτσι ξεχνάμε

Μεγάλωσα
Αγάπη πριν το Άλφα
Και κάτω απ’ το μηδέν το υποσυνείδητό μου
Το χώμα του λασπώνει
Τους σάπιους μου καρπούς ανακυκλώνει
Μεγάλωσα
Μα το παιδάκι κλαίει
Δεν ξέρει γιατί φταίει. Δεν έχει πού να πάει
Τα νύχια του μασάει και βρέχει τα σεντόνια
Αποσυρμένο χρόνια στης φάτνης του τα βάθη
‘’Καλά να πάθει – Καλά να πάθει - Καλά να πάθει’’
Η μάνα του φωνάζει
Του δίνει γάλα, το μαλώνει
Έτσι πια θα το μεγαλώνει

Πάντα γι’ άλλους μιλάμε
έτσι δεν πονάμε
έτσι ξεχνάμε

Μεγάλωσα θα πει – να κάνεις το παπί
Να ζεις την απουσία
Να γίνεις εξουσία
Να μάθεις να γελάς
Και να παραφυλάς
Να παίρνεις αποφάσεις
Να απαγορεύεται να χάσεις
Μεγάλωσα σημαίνει
Να ζεις μ’ αυτό που σ’ αρρωσταίνει
Να χτίζεις κι άλλα κεραμίδια
Να βγάζεις τόνους τα σκουπίδια
Να ρίχνεις σ’ άλλους τ’ άδικα
Να βλέπεις πρωϊνάδικα
Να ακούς πιστά τις αναλύσεις
Να αιμοδιψάς για ειδήσεις
Να λες και yes να λες και no
Να συνηθίζεις τα πορνό
Να πολεμάς στον καναπέ
(Να μη μπορείς χωρίς φραπέ)
παλικαράκι του Φραπέ

Πάντα γι’ άλλους μιλάμε

Μεγαλώνω θα πει
Να ‘ρχεται η ανατροπή
Οι καιροί να στη φέρνουν
Τα μυαλά να σου γδέρνουν
Να ζητάς να κουρνιάσεις
Και να βρίσκεις οάσεις
Στις ψυχώσεις των άλλων
Που έχουν για περιβάλλον
Ίδιες φάτσες με σένα
Γόνατα λυγισμένα
Όνειρα ξεχασμένα...

Phoenix.S
27-09-2010, 18:39
\"Whistle For The Choir\"

Well it\'s a big big city and it\'s always the same
Can never be too pretty tell me you your name
Is it out of line if I were simply bold to say \"Would you be mine\"?

Because I may be a beggar and you maybe the queen
I know I maybe on a downer am still ready to dream
Now it\'s 3 o\'clock time it takes for you to talk

So if you\'re lonely why\'d you say your not lonely
Oh your a silly girl, I know I hurt it so
It\'s just like you to come
And go you know me no you don\'t even know me
Your so sweet to try, oh my, you caught my eye
A girl like you\'s just irresistible

Well it\'s a big big city and the lights are all out
But it\'s much as I can do you know to figure you out
And I must confess, my hearts in broken pieces
And my heads a mess
And it\'s 4 in the morning, and I\'m walking along
Beside the ghost of every drinker here who has ever done wrong
And it\'s you, woo hoo
That\'s got me going crazy for the things you do

So if your crazy I don\'t care you amaze me
Oh your a stupid girl, oh me, oh my, you talk
I die, you smile, you laugh, I cry
And only, a girl like you could be lonely
And it\'s a crying shame, if you would think the same
A boy like me\'s just irresistible

So if your lonely, why\'d you say you\'re not lonely
Oh your a silly girl, I know I hurt it so
It\'s just like you to come and go
And know me, no you don\'t even know me
Your so sweet to try oh my, you caught my eye
A girl like you\'s just irresistible

soft
27-09-2010, 23:46
Μαθαίνεις


Μετά από λίγο μαθαίνεις
την ανεπαίσθητη διαφορά
ανάμεσα στο να κρατάς το χέρι
και να αλυσοδένεις μια ψυχή.

Και μαθαίνεις πως Αγάπη δε σημαίνει στηρίζομαι
Και συντροφικότητα δε σημαίνει ασφάλεια

Και αρχίζεις να μαθαίνεις
πως τα φιλιά δεν είναι συμβόλαια
Και τα δώρα δεν είναι υποσχέσεις

Και αρχίζεις να δέχεσαι τις ήττες σου
με το κεφάλι ψηλά και τα μάτια ορθάνοιχτα
Με τη χάρη μιας γυναίκας
και όχι με τη θλίψη ενός παιδιού

Και μαθαίνεις να φτιάχνεις
όλους τους δρόμους σου στο Σήμερα,
γιατί το έδαφος του Αύριο
είναι πολύ ανασφαλές για σχέδια
…και τα όνειρα πάντα βρίσκουν τον τρόπο
να γκρεμίζονται στη μέση της διαδρομής.

Μετά από λίγο καιρό μαθαίνεις…
Πως ακόμα κι η ζέστη του ήλιου
μπορεί να σου κάνει κακό.

Έτσι φτιάχνεις τον κήπο σου εσύ
Αντί να περιμένεις κάποιον
να σου φέρει λουλούδια

Και μαθαίνεις ότι, αλήθεια, μπορείς να αντέξεις

Και ότι, αλήθεια, έχεις δύναμη

Και ότι, αλήθεια, αξίζεις

Και μαθαίνεις… μαθαίνεις

…με κάθε αντίο μαθαίνεις

soft
28-09-2010, 17:24
Τι νέοι που φτάσαμεν εδώ, στο έρμο νησί, στο χείλος

του κόσμου, δώθε απ\' τ\' όνειρο και κείθε απ\' τη γη!

Όταν απομακρύνθηκεν ο τελευταίος μας φίλος,

ήρθαμε αγάλι σέρνοντας την αιώνια πληγή.

Με μάτι βλέπουμε αδειανό, με βήμα τσακισμένο

τον ίδιο δρόμο παίρνουμε καθένας μοναχός,

νοιώθουμε τ\' άρρωστο κορμί, που εβάρυνε, σαν ξένο,

υπόκωφος από μακριά η φωνή μας φτάνει αχός.

Η ζωή διαβαίνει, πέρα στον ορίζοντα σειρήνα,

μα θάνατο, καθημερνό θάνατο, με χολή

μόνο, για μας η ζωή θα φέρει, όσο αν γελά η αχτίνα

του ήλιου και οι αύρες πνέουνε. Κι είμαστε νέοι, πολύ

νέοι, και μας άφησεν εδώ, μια νύχτα, σ\' ένα βράχο,

το πλοίο που τώρα χάνεται στου απείρου την καρδιά,

χάνεται και ρωτιόμαστε τι να \'χουμε, τι να \'χω,

που σβήνουμε όλοι, φεύγουμ\' έτσι νέοι, σχεδόν παιδιά!


ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ

Soul_Rebel
29-09-2010, 02:14
Κάθεται στο σπίτι όταν οι άλλοι λείπουν. Κλείνει τα παράθυρα.

Ανάβει κερί. Ανάβει τσιγάρο. Δέχεται όσους στερήθηκε.

Κακός χαρακτήρας απότομη, μονομανής, είρων. Έτοιμη

κάθε στιγμή ν’ αγαπήσει.

Αν δεν ήμουν η θάλασσα, έλεγε, θα ήμουν η μουσική.

Τίναζε από τα μαλλιά της τα πουλιά της φωτογραφίας

κι από το σώμα της τον άδειο χρόνο.

Ή σωπαίνει ή φλυαρεί. Δεν κάνει παζάρια.

Τους έδινε Ψυχή και της ζητούσαν λόγια.

Εγώ, έλεγε, η Ιωάννα η Μοναχική,

κατάγομαι από τον εαυτό μου

αλλά...ευχαρίστως να έρθω στον νου σας

μιαν από αυτές τις λάθος μέρες.

Στέλλα Βλαχογιάννη

soft
07-10-2010, 17:34
Ο ΗΛΙΟΣ Ο ΠΡΩΤΟΣ

Με τι πέτρες τι αίμα και τι σίδερο

Και τι φωτιά είμαστε καμωμένοι

Ενώ φαινόμαστε από σκέτο σύννεφο

Και μας λιθοβολούν και μας φωνάζουν

Αεροβάτες



Το πως περνούμε τις μέρες και τις νύχτες μας

Ένας Θεός το ξέρει.

Φίλε μου όταν ανάβ\' η νύχτα την ηλεχτρική σου οδύνη

Βλέπω το δέντρο της καρδιάς που απλώνεται

Τα χέρια σου ανοιχτά κάτω από μιαν Ιδέα ολόλευκη

Που όλο παρακαλείς

Κι όλο δεν κατεβαίνει

Χρόνια και χρόνια

Εκείνη εκεί ψηλά εσύ εδώ πέρα.

Κι όμως του πόθου τ\' όραμα ξυπνάει μια μέρα σάρκα

Κι εκεί όπου πριν δεν άστραφτε παρά γυμνή ερημιά

Τώρα γελάει μια πολιτεία ωραία καθώς τη θέλησες

Κοντεύεις να τη δεις σε περιμένει

Δώσε το χέρι σου να πάμε πριν η Αυγή

Την περιλούσει με ιαχές θριάμβου.

Δώσε το χέρι σου- πριν συναχτούν πουλιά

Στους ώμους των ανθρώπων και το κελαηδήσουνε

Πως επιτέλους φάνηκε να\'ρχεται από μακριά

Η ποντοθώρητη παρθένα Ελπίδα!



Πάμε μαζί κι ας μας λιθοβολούν

Κι ας μας φωνάζουν αεροβάτες

Φίλε μου όσοι δεν ένιωσαν ποτέ με τι

Σίδερο με τι πέτρες τι αίμα τι φωτιά

Χτίζουμε ονειρευόμαστε και τραγουδούμε!

ΕΛΥΤΗΣ

Soul_Rebel
07-10-2010, 22:39
Θα Πάω Όταν Γουστάρω - Ορέστης Ντάντος

Λοιπόν λυπάμαι, αλλά δεν ξέρω που πάμε
Αν θέλεις έλα, είσαι μεγάλη κοπέλα
Κι αποφασίζεις αν προχωράς ή αν γυρίζεις

Εγώ θα πάω, παίρνω ανάσα βουτάω
Φτάνω στον πάτο, δεν είναι ωραία εκεί κάτω
Μετά ανεβαίνω, τώρα το καταλαβαίνω
Ξανά ανασαίνω, και τώρα καταλαβαίνω
Περνάς τ\' αγκάθια, περνάς τ\' αγκάθια
Μονάχα για την προσπάθεια

Ένα μαχαίρι, κρατάει τ\' αόρατο χέρι
Και κάθε μέρα σου λέει την ίδια φοβέρα
Θα το παλέψεις, ή αλλιώς θα μου τα επιστρέψεις
Όπως τα βρήκες, και μη μετράς τόσες νίκες
Γιατί στα αγκάθια, γιατί στα αγκάθια
Μετράει μόνο η προσπάθεια

Βλέπω το μέλλον των κερδισμένων κυπέλλων
Και λέω όχι, τέρμα οι μεγάλοι μου στόχοι
Γιατί είναι τύχη, αν τελικά θα πετύχει
Και δε με νοιάζει που πάω μ\' όποια σου μοιάζει
Καμιά εμπάθεια, καμιά εμπάθεια
Γι\'αυτούς που κάνουν προσπάθεια

Δεν τους ζηλεύω, μ\' αρέσει απλώς να χαζεύω
Τι έχουν οι άλλοι μες στο δικό τους κεφάλι
Σε τι διαφέρουν, όλοι μπορούν να στη φέρουν
Μ\' αυτά τα χάδια που αφήνουν βαθιά σημάδια
Μη σταματήσεις, μη σταματήσεις
Είν\' η καλή σου προσπάθεια

Μα ποια ζωή σου, θα πάρεις κάτι μαζί σου
Πόσα θα μείνουν, κι αν όσα θέλεις δεν γίνουν
Θα γίνουν άλλα, είναι μεγάλη η σκάλα

Δεν πάω πάσο κι αν όλα είναι να τα χάσω
Καμιά ευθύνη, ποτέ μη σώσει και γίνει
Εγώ ομορφιά μου τ\' αγαπάω τα καρφιά μου
Και δεν κολώνω στον πρώτο δυνατό πόνο
Και πες στον χάρο...

Και πες στον χάρο, θα πάω όταν γουστάρω....

Χάιντι
08-10-2010, 01:02
Αφιερωμένο στην θεια μου

γιατί δεν κάθεσαι στο σπίτι σου να πλένεις κανα πιατο
παρά γράφεις στο φόρουμ και μας βγάζεις τον πάτο

εσύ με τις ιδέες σου τις προοδευμένες μας ζάλησες
και μας έκανες τα νεύρα μας σούστες κρεμασμένες

κάτσε στο σπιτάκι σου και κοίτα τα παιδιά σου
και από τον σύντροφό σου σύρε να βγάλεις τον κάλο

κάλο θα είχε ο άνθρωπος για να πάρει εσένα
αφού κυκλοφορούν στην γη γυναίκες σαν και μένα

αγαπημένη σειρά

ο Χριστός ξανασταυρώνεται

αγαπημένοι συγραφείς

νίκος καζαντζάκης (γιατί έγραψε το Χριστός ξανασταυρώνεται)

αγαπημένος ...

ο woody allen (γιατί ερωτεύτηκε την θετή του κόρη)

αγαπημένος ηθοποιός

ο μάρλον μπράντον (γιατί -δεν είμαι και τόσο σίγουρη- ερωτεύτηκε την κόρη του)

αγαπημένη συμφορουμίτισσα

η λου (είναι φανταστική λατρεύει τον αλ- καπόνε)

soft
10-10-2010, 02:54
Αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας, επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει περπατησιά,
όποιος δεν διακινδυνεύει και δεν αλλάζει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλεί σε όποιον δεν γνωρίζει.

Αργοπεθαίνει
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο για το άσπρο και τα διαλυτικά σημεία στο \"ι\" αντί ενός συνόλου συγκινήσεων που κάνουν να λάμπουν τα μάτια, που μετατρέπουν ένα χασμουργητό σε ένα χαμόγελο, που κάνουν την καρδιά να κτυπά στο λάθος και στα συναισθήματα.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν αναποδογυρίζει το τραπέζι,
όποιος δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν διακινδυνεύει τη βεβαιότητα για την αβεβαιότητα για να κυνηγήσει ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του τουλάχιστον μια φορά στη ζωή του να αποφύγει τις εχέφρονες συμβουλές.

Αργοπεθαίνει
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει σαγήνη στον εαυτό του.

Αργοπεθαίνει
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν επιτρέπει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του παραπονούμενος για τη τύχη του ή για την ασταμάτητη βροχή.

Αργοπεθαίνει
όποιος εγκαταλείπει μια ιδέα του πριν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει.
..
Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,όταν θυμόμαστε πάντοτε ότι για να είσαι ζωντανός χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη απο το απλό γεγονός της αναπνοής.

Μόνο η ένθερμη υπομονή θα οδηγήσει στην επίτευξη μιας λαμπρής επιτυχίας.

Pablo Neruda

Χάιντι
10-10-2010, 13:28
Η αλήθεια πονά και εγώ αντέχω πολύ μικρές δόσεις..
Αν ήξερα όλη την αλήθεια θα ήμουν πολύ πονεμένος..
Πχ δεν θα είχα φίλους
(Ανώνυμος)

Χάιντι
10-10-2010, 13:29
Αν η γνώση ήταν νερό, τότε η άγνοια είναι παγωμένη επιφάνεια που την εμποδίζει να αναδυθεί. (swatN1(crux))

Χάιντι
10-10-2010, 13:31
\"Η διαφορα μεταξυ της ιδιοφυ\'ι\'ας και της ηλιθιοτητας,
ειναι οτι και η ιδιοφυ\'ι\'α εχει και τα ορια της!!!! (albert einstein)

soft
10-10-2010, 14:50
Το βλάκα μπορείς να τον καταλάβεις από δυο ενδείξεις: μιλάει για πράματα που είναι γι\' αυτόν άχρηστα και εκφράζει γνώμη για κάτι που κανένας δεν τον ρωτάει.

Πλάτων*

soft
17-10-2010, 04:01
Κι αν έσβησε σαν ίσκιος τ\' όνειρό μου,


κι αν έχασα για πάντα τη χαρά,
κι αν σέρνομαι στ\' ακάθαρτα του δρόμου,
πουλάκι με σπασμένα τα φτερά·

κι αν έχει, πριν ανοίξει, το λουλούδι
στον κήπο της καρδιά μου μαραθεί,
το λεύτερο που εσκέφτηκα τραγούδι
κι αν ξέρω πως ποτέ δε θα ειπωθεί·

κι αν έθαψα την ίδια τη ζωή μου
βαθιά μέσα στον πόνο που πονώ --
καθάρια πώς ταράζεται η ψυχή μου
σα βλέπω το μεγάλο ουρανό,

η θάλασσα σαν έρχεται μεγάλη,
και ογραίνοντας την άμμο το πρωί,
μου λέει για κάποιο γνώριμο ακρογιάλι,
μου λέει για κάποια που \'ζησα ζωή!
*

BrokeN_DoLL
17-10-2010, 04:39
Είχα μια μάνα μάγισσα
αληθινή μαγεύτρα,
με παρατσούκλι όμορφο
του έρωτα πλανεύτρα.

Με γύρναγε μες στις φωτιές
και στ\' αντρικά τα μάτια,
ακόμα κι όταν γέλαγε
στα πρόχειρα κρεβάτια.

Τον άνεμο λιβάνιζε
κι εκείνος σταματούσε κι όλα
τα τρένα φεύγανε
για κει που αγαπούσε.

Μα δεν αγάπησε ποτέ,
θαρρώ ούτε κι εμένα.
Ποτέ μη νιώσεις έρωτα
όσο αγαπάς εσένα.

Μα κείνος που την σκότωσε
είχε το βλέμμα ίσιο
και ξέχασα τα λόγια της
για να τον αγαπήσω.

=========================================

Xρωστάω όσα δεν έζησα
μα κι όσα έχω ζήσει
μες στην καρδιά μου ανατολή
και στο μυαλό μου η δύση

Tα λόγια, τα μισόλογα
τα ρούχα τα κλεμένα
είναι το ψέμα που μισώ
γιατί θυμάμ\' εσένα

soft
20-10-2010, 06:45
KAΛΗΜΕΡΑ ΘΛΙΨΗ

Γεια σου θλίψη
Καλημέρα θλίψη
έντομο που φωλιάζεις μέσα μου
κι ολονυχτίς καραδοκείς πότε θ\' ανοίξω μάτι...

Στην αρχή σ\' έχω λησμονήσει·
κοιτάζω τις γραμμές του ταβανιού -
άξαφνα πατείς και μπαίνεις
στη συνείδηση.

Έρχεσαι να πικράνεις τον πρωινό καφέ
ν\' αποσπάσεις κάτι απ\' την ελάχιστη χαρά
του χεριού μου στο πόμολο του παραθύρου
φέρνεις ανωμαλίες στο νερό του μπάνιου
προκαλείς το πρώτο δυσάρεστο τηλεφώνημα
είσαι τέρας
μικροσκοπικός Μινώταυρος που ζητάει τροφή
και συντηρείται με το ελάχιστο...

Τρως τρως Μινώταυρε·
είναι σάρκες αυτές δεν είναι αέρας
έτσι που πας δε θ\' απομείνει τίποτε.

Γεια σου θλίψη
Καλημέρα θλίψη
έχεις εγκατασταθεί μονίμως μέσα μας
είσαι χειρότερη από τους ιούς και τους βακίλους
οι φιλόσοφοι σ\' εξετάζουν στο φασματοσκόπιο
έχεις δώσει λαβή σε μιαν εξαίρετη λογοτεχνία

Ελύτης

RainAndWind
20-10-2010, 13:07
Και η βρόχα έπεφτε,ράιτ θρου.
Ο πρώτος αγαπημένος μου.

Ο δεύτερος είναι αυτός:
Kαι η βρόχα έπεφτε,στρέιτ θρου.

:D
Αλησμόνητε Ζαμπέτα.

keep_walking
20-10-2010, 13:33
Στίχοι: Παραδοσιακό
Μουσική: Παραδοσιακό
Εκτελέσεις: Σπύρος Ζαγοραίος

Άιντε, από κάτω από τα ραδίκια
άιντε, κάθονται δυο πιτσιρίκια

Άιντε, και φουμάρουνε τσιγάρο
άιντε, το ‘να πόδι απάνω στ\'άλλο

Άιντε, από κάτω από τη μολόχα
βρε, είχαν το τσαρδί τους πρώτα

Βρε άιντε, είχαν και για παρεούλα
Βρε άιντε, μια μελαχροινή μικρούλα

Άιντε, πούντο-νάτο, βρε, πούντο-νάτο
βρε, στην αμυγδαλιά από κάτω

Βρε άιντε, και μαζεύουν αμυγδαλάκια
βρε, με τα δυο τους τα χεράκια


Σουρεαλιστικο:P

soft
21-10-2010, 05:30
μηπως προσπαθείτε να μου πειτε με εμμεσο τροπο!!.....:) οτι με χαλαει ο Ελυτης και να το γυρισω σε Ζαμπετα και Ζαγοραιο ??? :P
εχετε ενα point .....εεε!!....δεν λεω..:D
μ αρεσει πολυ αυτο το τραγουδι του Ζαμπετα και το part 1 and the part 2
Και του Ζαγοραιου ..keep.....γιατι θυμηθηκα κατι αμπελοφιλοσοφιες γενικες τοτε ,που βγαιναμε out of order σαν ..\"\"\"παιδια\"\"\" κατω απο κατι δεντρα :) δεν θυμαμαι ακριβως ποτε ,πανε και πολλα χρονια ,αλλα ηταν ομορφα αυτο το θυμαμαι :)

θα το βαλω στη μουσικη ,οχι εδω το part 1 and 2

και επεται και συνεχεια !!!!!! :D

θελω να πιστευω!

RainAndWind
21-10-2010, 12:15
χα χα,όχι χαζούλα.Έτσι,είμαστε καπετάν πλακατζήδες εμείς.Και ο Κηπ εδώ που τα λέμε,δε χάνει ευκαιρία να το πιάσει το πράμα.λολ
Όλα χρειάζονται.Και τα ποιήματα και τα πεζά.Και η σοβαρότητα και η πλάκα.

Αλλά έχει πολλή πλάκα να κάνεις πλάκα όταν οι άλλοι είναι πολύ σοβαροί.λολ.(κοκκινίζει από ντροπή):D

#Χαίρομαι τόσο που σε διαβάζω κεφάτη και χαλαρή soft!:))

soft
22-10-2010, 06:18
Τωρα με πληγωσατε πολυ!!!!....:P


Μαλλον χρειαζεστε και μουσικη εσεις τελικα !!! εψαχνα τροπους να σας περασω την δυναμη ,και την μαγεια της ποιησης
αλλα δεν το βρηκα με μπουζουκια ρε γμτ !!...:D

Kαπως ετσι σας κανει ??? :D

http://www.youtube.com/watch?v=iN-wkdL_q58

carrot
23-10-2010, 01:09
μπορει να εισαι ενα μεγαλο ψαρι σε μια μικρη γυαλα. αυτο δεν σημαινει πως κερδιsες αφου μπορει να ερεθι ενα πιο μεγαλο μετα.

απο ενα αγγλικο τραγουδι.

Soul_Rebel
24-10-2010, 00:08
9 Crimes - Damien Rice

Leave me out with the waste
This is not what I\'d do
It\'s the wrong kind of place
To be thinking of you
It\'s the wrong time
For somebody new
It\'s a small crime
And I\'ve got no excuse

Is that alright?
Give my gun away when it\'s loaded
Is that alright?
If you don\'t shoot it how am I supposed to hold it
Is that alright?
Give my gun away when it\'s loaded
Is that alright
With you?

Leave me out with the waste
This is not what I\'d do
It\'s the wrong kind of place
To be cheating on you
It\'s the wrong time
She\'s pulling me through
It\'s a small crime
And I\'ve got no excuse

Is that alright?
Give my gun away when it\'s loaded
Is that alright?
If you dont shoot it, how am I supposed to hold it
Is that alright?
If I give my gun away when it\'s loaded
Is that alright
Is that alright with you?

Is that alright?
If I give my gun away when it\'s loaded
Is that alright?
If you don\'t shoot it, how am I supposed to hold it
Is that alright?
If I give my gun away when it\'s loaded
Is that alright
Is that alright with you?

Is that alright?
Is that alright?
Is that alright?
Is that alright?
Is that alright?
Is that alright with you?

No...

carrot
24-10-2010, 20:56
two scientists where racing for the good of all mankind, for the cure that is the price.

roula35
25-10-2010, 03:46
ισως να το ακουσεις..απο εκει που εισαι..!!ΘΥΝΑΣΑΙ??

http://www.youtube.com/watch?v=TFM39fcL66E

TheMonstersInsideMe
25-10-2010, 12:13
No life, no life without a fall
Now the wind has swept us all
Down to this mission wall
And the love, the love we pray to keep
Has buried us so deep
And me singing this same sad song
How I fell into her arms
Her warm and loving arms
She said: You can never be free
You can never be like me
Now I\'m a mad dog and I\'ll be
Now you honey on my tree
Whether sweet tomorrow
In the mellow wallow
Oh there\'s still time to borrow
And in the mellow wallow, yeah
We will never have it all
Tonight I\'m screaming at the wall
Peel the paint of my window rail
Touch, material has no choice
Peel the paint off with my voice
Curse this city\'s deplex song
Now I\'m sleeping on the floor
Honey I\'m soaking wet and
Oh they\'re coming out, they\'re coming out, they\'re coming for me
As long as we are free
We\'ll be doomed to live and die
Under the great suburban sky

roula35
25-10-2010, 23:32
http://www.youtube.com/watch?v=bAVhUYhOzEY

τι να πει κανεις??? οτι πιο ομορφο εχω διαβασει..ακουσει!!

rania_mi
05-11-2010, 13:10
Μιλτιάδης Πασχαλίδης
Ένα πεύκο στην ακρογιαλιά


\"Τίποτα πια δε με σοκάρει\"
Είπες κι ανοίξαν οι ουρανοί.
Κι εγώ βουβός -
ο διάολος να με πάρει,
Σαν δέντρο που κοιτάει ένα παιδί.

Ένα παιδί που πνίγεται στο βάθος.
Σε κάτι βρόμικα νερά,
θολά κι ορμητικά.
Κι απ\' όλους τους σωτήρες
εγώ είμαι ο πιο λάθος.
Που είμαι πεύκο στην ακρογιαλιά.
Είμαι ένα πεύκο στην ακρογιαλιά...

Στο δρόμο ένα ακορντεόν να παίζει.
Χόρεψε μονάχη στη βροχή.
Χόρεψε τα χρόνια να θυμάμαι,
Όταν οι ρίζες
δε με κάρφωναν στη γη.

Έλα ξεκουράσου στα κλαδιά μου.
Φόρεσε τα μαύρα σου γυαλιά.
Να μην μπορείς
να δεις την ερημιά μου,
Που είμαι πεύκο στην ακρογιαλιά.
Είμαι ένα πεύκο στην ακρογιαλιά...

soft
08-12-2010, 07:05
http://www.youtube.com/watch?v=j_2pyNuL0_A

αργησα λιγο !!
ενα απο τα αγαπημενα μου θεματα :)


μονο θαυμασμο για οσους περασαν απο δω , και αφησαν ψυχη :)

soft
08-12-2010, 07:37
Και αυτο . Aγαπημενο απο πολλους :)


Σα να μην ήρθαμε ποτέ σ' αυτήν εδώ τη γη,
σα να μένουμε ακόμη στην ανυπαρξία.
Σκοτάδι γύρω δίχως μια μαρμαρυγή.
Ανθρωποι στων άλλων μόνο τη φαντασία.

Από χαρτί πλασμένα κι από δισταγμό,
ανδρείκελα, στης Μοίρας τα τυφλά δυο χέρια,
χορεύουμε, δεχόμαστε τον εμπαιγμό,
άτονα κοιτώντας, παθητικά, τ' αστέρια.

Μακρινή χώρα είναι για μας κάθε χαρά,
η ελπίδα κι η νεότης έννοια αφηρημένη.
Αλλος δεν ξέρει οτι βρισκόμαστε, παρά
όποιος πατάει επάνω μας καθώς διαβαίνει.

Πέρασαν τόσα χρόνια, πέρασε ο καιρός.
Ω! κι αν δεν ήταν η βαθιά λύπη στο σώμα,
ω! κι αν δεν ήταν στην ψυχή ο πραγματικός
πόνος μας, για να λέει ότι υπάρχουμε ακόμα...

KAΡΥΩΤΑΚΗΣ

crazy_diamond
16-12-2010, 03:25
Τα πόδια σου.
του Πάμπλο Νερούδα.


Όταν δε μπορώ να κοιτάξω το πρόσωπό σου
κοιτάζω τα πόδια σου.

Τα πόδια σου από κόκκαλο κυρτωμένο,
τα μικρά σκληρά σου πόδια.
Ξέρω πως σε αντέχουν,
και το γλυκό σου βάρος
πάνω τους σηκώνεται.

Η μέση και τα στήθη σου,
η διπλασιασμένη πορφύρα
απ' τις θηλές σου,
η θήκη των ματιών μου
που μόλις έχουνε πετάξει
το στενό σου στόμα από φρούτα,
η κόκκινη κόμη σου,
μικρέ δικέ μου πύργε.

Αλλά δεν αγαπώ τα πόδια σου
παρά γιατί προχώρησαν
πάνω στη γη και πάνω
στον άνεμο και πάνω στο νερό,
μέχρι που με συνάντησαν.

KENO
16-12-2010, 03:53
Despondency

My visions are all clouded
I see nothing but red

This hatred has now congealed to a near climatic state
Why do I remain here to weaken through the years?
I am so confused - my soul dies all the while

I don't wish to co-exist with this feeble human race
I don't feel the need to be infected with the disease called "life"

A state of mental grief causes my mind great pain
In this emotional state
I suffer from despondency

Violent and murderous thoughts
Form deep inside my mind
Dwelling on these sights to the point where I'm insane
Why do I remain alive when I only wish to die?
I am so distressed - my soul rots all the while

I'm surrounded by life-loving shapes that exist without a choice
Your fears of death are covered up by the words "Suicide is weak"

Released from the grip of life's burdening chains
My body devoid of blood and unable to embrace pain

With death I'll grow in strength and might
Fading away without remorse
With death I'll leave this weakened earth
To become at one with the night

With death I'll grow in strength and might
Fading away without remorse
With death I'll leave this weakened earth
I am at one with the night


...και μετα μπορουμε να καρφωσουμε το στυλο στις φλεβες των χεριων μας, ή και στο ματι μας ακομα...

simetra
16-12-2010, 16:23
Wrote for the eclipse, wrote for the virgin
Died for the beauty the one in the garden
Created a kingdom, reached for the wisdom
Failed in becoming a god

Never sigh for better world
It's already composed, played and told
Every thought the music I write
Everything a wish for the night

Wrote for the eclipse, wrote for the virgin
Died for the beauty the one in the garden
Created a kingdom, reached for the wisdom
Failed in becoming a god

ΕΝΑ ΥΠΕΡΟΧΟ ΤΡΑΓΟΥΔΙ ΑΠΟ ΤΟΥΣ NIGHTWISH-DEAD BOY'S POEM

crazy_diamond
16-12-2010, 16:31
High Hopes.

Pink Floyd.
(David Gilmour/Polly Samson)


Beyond the horizon of the place we lived when we were young
In a world of magnets and miracles
Our thoughts strayed constantly and without boundary
The ringing of the division bell had begun

Along the Long Road and on down the Causeway
Do they still meet there by the Cut

There was a ragged band that followed in our footsteps
Running before time took our dreams away
Leaving the myriad small creatures trying to tie us to the ground
To a life consumed by slow decay

The grass was greener
The light was brighter
With friends surrounded
The night of wonder

Looking beyond the embers of bridges glowing behind us
To a glimpse of how green it was on the other side
Steps taken forwards but sleepwalking back again
Dragged by the force of some inner tide

At a higher altitude with flag unfurled
We reached the dizzy heights of that dreamed of world

Encumbered forever by desire and ambition
There's a hunger still unsatisfied
Our weary eyes still stray to the horizon
Though down this road we've been so many times

The grass was greener
The light was brighter
The taste was sweeter
The nights of wonder
With friends surrounded
The dawn mist glowing
The water flowing
The endless river

Forever and ever

carrot
16-12-2010, 16:41
Ghost, ghost I know you live within me
Feel as you fly
In thunderclouds above the city
Into one that I
Loved with all that was left within me
Until we tore in two
Now wings and rings and there's so many
Waiting here for you

And she was born in a bottle rocket, 1929
With wings that ring around a socket
Right between her spine
All drenched in milk and holy water
Pouring from the sky
I know that she will live for ever
She won't ever die

She goes and now she knows she'll never be afraid
To watch the morning paper blow
Into a hole where no one can escape
Dee, de de de de...


And one day in New York City baby
A girl fell from the sky
From the top of a burning apartment building
Fourteen stories high
And when her spirit left her body
How it split the sun
I know that she will live forever
All goes on and on and on and
She goes and now she knows she'll never be afraid
To watch the morning paper blow
Into a hole where no one can escape
Dee, de de de de...

Μετάφραση:

Φάντασμα, φάντασμα ξέρω πως ζεις μέσα μου
Νιώθεις όταν πετάς
Σε σύνεφα από ηλεκτρισμό πάνω απο την πόλη
σε ένα το οποίο εγώ
Αγαπούσα με ότι είχε απομείνει μέσα μου
Μέχρι που χωριστήκαμε στα δύο
Τώρα φτερά και δαχτυλίδια και είναι τόσα πολλά
περιμένουν εδώ εσένα

Και εκείνη γεννήθηκε σε ένα μπουκάλι ρουκέτα, 1929
Με φτερά σαν δαχτυλίδι
Γύρω από την ραχοκοκκαλιά της
Όλα στραγγιστίκανε σε γάλα και νερό
από τον ουρανό
Ξέρω πως θα ζεί για πάντα
Δεν θα πεθάνει

Ξέρει πως δεν θα φοβηθεί ξανά
Να δει το πρωινό χαρτί να ανατινάζεται
Σε μια τρύπα στην οποία κανένας δεν μπορεί να ξεφύγει
Ντι, Ντε ντε ντε

Και μια μέρα στην Νεα Υόρκη
Μια κοπέλα έπεσε απο τον ουρανό
Από ενα κτίριο ψηλό
δεκατέσσερις ορόφους πάνω
ΚΑι όταν το πνεύμα της έφυγε απο το σώμα
Χώρισε τον ήλιο
Ξέρω πως θα ζήσει για πάντα
Και συνεχίζει και συνεχίζει
Ξέρει πως δεν θα φοβηθεί ξανά ποτέ
Να δει το πρωινό χαρτί να ανατινάζεται
ΣΕ μια τρύπα απο την οποία κανείς δεν μπορεί να ξεφύγει
Ντι, ντε ντε ντε ντε

carrot
16-12-2010, 17:52
lol, καντε και ενα σχολιο. για σας τα γραφω , τα μοιραζομαι μαζι σας. ειναι το λιγοτερο, η μικρη δοση αγαπης που μπορω να δωσω.

soft
17-12-2010, 03:18
Έμαθα τώρα να ταξιδεύω σε δύσκολες
Θάλασσες.
Να βαδίζω γυμνός κι αλησμόνητος
και να γεμίζω τους δρόμους.
Ν' ανοίγω ευθείες να περάσει το φως
να σταματώ, ξαφνικά,στο Νησί σου
με τα μάτια μου στ' άνοιχτά
και στ΄απέραντα

Εκεί που η ποίηση
τινάζεται σαν απρόσμενη αστραπή
και καρφώνεται
σαν πυράκανθος
στα μαλλιά σου.

carrot
17-12-2010, 22:43
Us, and them
And after all were only ordinary men.
Me, and you.
God only knows it's noz what we would choose to do.
Forward he cried from the rear
And the front rank died.
And the general sat and the lines on the map
Moved from side to side.
Black and blue
And who knows which is which and who is who.
Up and down.
But in the end it's only round and round.
Haven't you heard it's a battle of words
The poster bearer cried.
Listen son, said the man with the gun
There's room for you inside.

I mean, they're not gunna kill ya, so if you give em a quick short,
Sharp, shock, they wont do it again. dig it? I mean he get off
Lightly, cos I wouldve given him a thrashing - I only hit him once!
It was only a difference of opinion, but really...i mean good manners
Don't cost nothing do they, eh?

Down and out
It can't be helped but there's a lot of it about.
With, without.
And wholl deny it's what the fightings all about?
Out of the way, it's a busy day
Ive got things on my mind.
For the want of the price of tea and a slice
The old man died.

More lyrics: http://www.lyricsfreak.com/p/pink+floyd/#share

carrot
17-12-2010, 22:55
The lunatic is on the grass
The lunatic is on the grass
Remembering games and daisy chains and laughs
Got to keep the loonies on the path
The lunatic is in the hall
The lunatics are in my hall
The paper holds their folded faces to the floor
And every day the paper boy brings more
And if the dam breaks open many years too soon
And if there is no room upon the hill
And if your head explodes with dark forbodings too
I'll see you on the dark side of the moon
The lunatic is in my head
The lunatic is in my head
You raise the blade, you make the change
You re-arrange me 'till I'm sane
You lock the door
And throw away the key
There's someone in my head but it's not me.
And if the cloud bursts, thunder in your ear
You shout and no one seems to hear
And if the band you're in starts playing different tunes
I'll see you on the dark side of the moon

"I can't think of anything to say except...
I think it's marvellous! HaHaHa!"

More lyrics: http://www.lyricsfreak.com/p/pink+floyd/#share

All that you touch
All that you see
All that you taste
All you feel
All that you love
All that you hate
All you distrust
All you save
All that you give
All that you deal
All that you buy
Beg, borrow or steal
All you create
All you destroy
All that you do
All that you say
All that you eat
Everyone you meet
All that you slight
Everyone you fight
All that is now
All that is gone
All that's to come
And everything under the sun is in tune
But the sun is eclipsed by the moon.
There is no dark side of the moon really.
Matter of fact it's all dark.
Send "Eclipse" Ringtone to your Cell

More lyrics: http://www.lyricsfreak.com/p/pink+floyd/#share

soft
22-12-2010, 05:34
Μ΄ αρέσει άμα σωπαίνεις,
επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία
κι ενώ μεν απ΄ τα πέρατα με ακούς
η φωνή μου εμένα , δε σε φτάνει.
Μου φαίνεται ακόμα ότι τα μάτια μου
σε σκεπάζουν πετώντας, κι ότι ένα φιλί,
μου φαίνεται στα χείλη σου τη σφραγίδα του βάνει.
Κι όπως τα πράγματα όλα ποτισμένα
είναι από την ψυχή μου,
έτσι αναδύεσαι κι εσύ μες απ΄ τα πράγματα,
ποτισμένη απ΄ την δική μου ψυχή.
Του ονείρου πεταλούδα,
της ψυχής μου εσύ της μοιάζεις έτσι,
σαν όπως μοιάζεις και στην λέξη μελαγχολία,
καθώς ηχεί.
Μ΄ αρέσεις άμα σωπαίνεις,
επειδή στέκεις εκεί σαν ξενιτιά.
Κι άμα κλαίς μου αρέσεις,
απ΄ την κούνια σου πεταλούδα μικρή μου εσύ.
Κι ενώ μεν από τα πέρατα με ακούς,
η φωνή μου εμένα , δεν μπορεί να σε αγγίξει:
Άσε με τώρα να βυθιστώ και ΄γω,
με την σιωπή τη δικιά σου,
που είναι απέριττη σα δαχτυλίδι αρραβώνων
και που λάμπει σαν αστραπή.
Είσαι όμοια η νύχτα , αγάπη μου,
η νύχτα που κατηφορίζει έναστρη.
Απόμακρη και τόση δα
κι από αστέρια φτιαγμένη , είναι η δική σου σιωπή.
Μ΄ αρέσεις άμα σωπαίνεις,
επειδή στέκεις εκεί σαν απουσία.
Μακρινή κι απαρηγόρητη ,σα να σε σκέπασε χώμα.
Μια λέξη μόνο αν πεις ,ένα χαμόγελο,
μου αρκεί για να πανηγυρίσω
που είσαι εδώ, κοντά μου
ακόμα...

Pablo Neruda,

soft
22-12-2010, 05:37
Το βασίλεμα που πέφτει

Το βασίλεμα που πέφτει, μαλακό κι αργό σαν χάδι,
δεν είν άγγελμα, μονάχα, των ονείρων που θα ’ρθούν:
όλων όσων θα πεθάνουν είναι σύμβολο το βράδυ
– κι όλων όσων θα χαθούν…

Είναι σύμβολο των όσων ο καιρός έχει μαράνει,
κι όμως φεύγουν δίχως λέξη, μακρινά και σιωπηλά.

Είναι σύμβολο θλιμμένων, μελαγχολικών θανάτων,
που κρυφό για πάντα, κάτι, μες τα χείλη των κρατούν,
– έρημων ψυχών, που πνίγουν τα πικρά παράπονά των,
και μας αποχαιρετούν…

Είναι σύμβολο κι εκείνων που, αν και τόσο αγαπημένα,
πιο νωρίς μας, ο καθένας, βιάστηκε ν’ αναπαυτεί,
που ’λεγα πως θα τους είχα για καιρό κοντά σε μένα
– κι όμως έφυγαν κι αυτοί!


Λαπαθιώτης

crazy_diamond
25-12-2010, 00:38
Η τέλεια ακουστική του λαβύρινθου
του Γιάννη Στίγκα


Ι.

Επειδή
δεν μπόρεσα να πνίξω τον ουρανό
– τόσο γαλάζιο που στο τέλος ελπίζεις –
ένας άγγελος
μου ψιθυρίζει τρυφερά

χτίσε με
σ’ ετούτες τις πέτρες

ΙΙ.

Επειδή
όσο κι αν κάπνισα
δεν βρήκα το μίτο μου
τόσες αγάπες
τόσο λαχάνιασμα
και ο Μινώταυρος
τι βιολιστής, Θεέ μου,

ΙΙΙ.

Ξέμεινα
με τον ουρανό και το Λόγο

κανείς τους δεν ξέρει να μ’ αγαπήσει
(φταίνε λιγάκι κι οι εποχές
τα δόντια μου που ‘ναι στραβά
φταίει
το έσω σκιάχτρο)


IV.

Είμαι τόσο πρόθυμος για συντέλεια
ώσπου να γράψω «λουλούδι»
έχει ήδη χάσει δυο πέταλα
δεν ξέρω αν το φως
είναι τέχνασμα σκότους
ή ανάποδα

εγώ

μόνο να βασανίζω τις πεταλούδες
– καμιά τους δεν ξέρει να μ’ αγαπήσει

V.

Κι άλλωστε
τούτος ο κόσμος δεν άναψε ποτέ
θέλει να δέσεις κόμπο το κενό

– αν είναι ναυτικός καλύτερα

να κεντήσεις την ψυχή σου καταιγίδες


VI.

Τόσες φωνές για σφάξιμο
τόσες φωνές για γδάρσιμο

που να σου μείνει μία
λεϊμονιά
λεϊμονιά
εδώ που μ’ άφησες ριζώνω

jacky
25-12-2010, 12:56
I am the king of kings,wearing broken wings,i've lost my crown/the world so far below and all i really know is that you don't look down....Echo and the bunnymen-King of kings


και oλακερο αυτο http://www.youtube.com/watch?v=gdqkrDivZyk

"Understand procedure
Understand war
Understand rules, regulations
I don't understand sorry"

You must feel frustration
'cause you mind feels such temptation
And your ways appear a total lack of faith

You may feel elation
At your body's re-creation
And that joy you need, restricted by one thought

Are you forever - loss of purpose in a passive life
Are you forever - pale, regarded as a waste of time

High times are courageous
But in truth they suit no purpose
Induced, reduced, unable and afraid...

Can you feel rejection
And a lack of motivation
And the joy you need restricted and delayed

Are you forever - loss of purpose in a passive life
Are you forever - pale, regarded as a waste of time

"I don't really know what sorry means"

malamataki
25-12-2010, 21:19
Κοντραπούντο
Στίχοι: Άλκης Αλκαίος

Πάντοτε έψαχνα ένα τρόπο να σε φτάσω
Σκυφτός μερόνυχτα σε χάρτες και βιβλία
Ήθελα μόνο τη σκιά σου ν' αγκαλιάσω
Στου κόσμου βγαίνω τα στενά περιπολία

Όλα τα σχέδια χρυσόψαρα στη γυάλα
Κι εσύ τη μάσκα σου φοράς και τα στολίδια
Τ' άστρα μου στέλνουνε παράξενα σινιάλα
Κι εγώ μιας χίμαιρας μαζεύω τα ξεφτίδια

Ζωή σε σπούδασα και ξέχασα να ζήσω
Ποιος το χαμένο μου καιρό θα φέρει πίσω
Δε δίνει ρεύμα ό,τι αγαπώ και δε με σώζει
Τη λύση ψάχνω στο μπερντέ του Καραγκιόζη

Πάντοτε έψαχνα ένα δρόμο να σε φτάσω
Τρέχεις αδιάκοπα και τίποτα δεν τρέχει
Μα συνεχίζω κι ας βρεθώ ξανά στον άσσο
Κανείς δε χάνει μια ζωή που δεν την έχει

Βγαίνουν στην άγρα της TV τα συνεργεία
Όλα είναι ζήτημα τιμής σ' αυτόν τον κόσμο
Τα όνειρα μου κατεβαίνουν σ' απεργία
Άσωτοι άγγελοι μου δείχνουνε το δρόμο

Ζωή σε σπούδασα και ξέχασα να ζήσω
Ποιος το χαμένο μου καιρό θα φέρει πίσω
Δε δίνει ρεύμα ό,τι αγαπώ και δε με σώζει
Τη λύση ψάχνω στο μπερντέ του Καραγκιόζη

Ζωή σε σπούδασα και ξέχασα να ζήσω
Ποιος το χαμένο μου καιρό θα φέρει πίσω
Δε δίνει ρεύμα ό,τι αγαπώ και δε με σώζει
Τη λύση ψάχνω στο μπερντέ του Καραγκιόζη

seleios
25-12-2010, 23:42
Ποιοι στιχοι σας εκφραζουν στο πως νιωθετε τωρα ψυχολογικα? Ξεκιναω εγω : WHY DOES MY HEART,FEEL SO BAD WHY DOES MY SOUL, FEEL SO BAD...

http://www.youtube.com/watch?v=qT6XCvDUUsU

roula35
26-12-2010, 11:48
Σ΄ αγαπάω γιατί γεμίζεις την ζωή μου με όλα αυτά τα αισθήματα που θα θέλα και εγώ να γεμίζω την δική σου.

Σ΄ αγαπάω γιατί τρομάζεις τόσο εύκολα όσο τρομάζω κι εγώ, έχεις τόσες ανασφάλειες όσες έχω και εγώ, φοβάσαι τον εαυτό σου όσο εγώ και πιστεύεις σε μένα όσο εγώ σε σένα.

Δεν ξέρω αν είναι λόγος αυτός αλλά σ' αγαπάω γιατί μαζί σου νιώθω στην θέση μου. Τα πάντα σωστά, τα πάντα ολοκληρωμένα.

Σ΄ αγαπάω γιατί δεν υπάρχει κανένας λόγος και πάλι το νιώθω.

Σ΄ αγαπάω γιατί υπάρχουν χιλιάδες λόγοι και εγώ δεν μπορώ να τους ξεχωρίσω.

Μπορεί και να σε αγαπάω γιατί με αγαπάς ή να με αγαπάς γιατί σε αγαπάω.

Να είμαι εδώ γιατί με χρειάζεσαι και να φεύγεις γιατί νιώθεις πως δεν σε χρειάζομαι.

Ζω το όνειρο και εύχομαι να κρατήσει, εύχομαι να εξελιχθεί σε αυτό που μας χρωστάει η ζωή.

Μ' αγαπάς;

-Σ' αγαπάω για πάντα

Θα σε αγαπάω πάντα γιατί κάνεις την καρδιά μου να χτυπά με τους πιο γρήγορους ρυθμούς και όταν χαμογελάς χάνεται όλος ο κόσμος γύρω και θέλω να βλέπω πάντα αυτό το χαμόγελό στα μάτια σου.....

Σ' αγαπάω γιατί κάθε σου λέξη βγαίνει αυθόρμητα από μέσα σου και την σκέφτεσαι μετά, μαζί μου την σκέφτεσαι πάντα μετά.....

Σ΄ αγαπάω γιατί δεν ζητάς τίποτα και θέλω να στα δώσω όλα. Όλα όσα θα έκανα για όλους σε σένα βρίσκει νόημα....

-Θα μ' αγαπάς;

-Θα σε αγαπάω πάντα...!!!

KENO
26-12-2010, 13:49
Survive!

Mankind is suffering a severe instability
My friend you know, I swear, this was never written
We are not alone, but we are left by ourselves
We thirst for water, we hunger for a bite to eat

What is this faith for?
...if there is nothing to believe in?
What is this world for?
...if there is nothing to adore?

I can feel the warmth of the dying sun upon my face
I can see the bloody circle diving into the horizon
Deeply in love with the gloom disappearing
to leave me on my own
What is it that I can do to make this moment last forever?

For mankind! - This is mankind!
Mankind! - This is mankind!

What is this world without you in it,
without you giving it its colors?
What is that feeling
that conquers me once you are gone,
I feel forgotten!
How can I be so naive,
so ignorant to think you really care!
Watching the world around me change its ugly faces,
yes this is mankind!

gus1973
28-12-2010, 00:30
“Γιατί αγαπάμε τα εγκαταλελειμμένα σπίτια και τα λέμε παλιά;

Γιατί η δίψα μας για το βαρελίσιο κρασί παραμένει άσβεστη;

Γιατί τόσο πολύ πονάμε για τα προδομένα μπουζούκια;

Προσκυνώ ακόμα όσους σταθμούς του τρένου απόμειναν.

Και ρέπω ακόμα για το ξενύχτι που ενώνει και δεν ψεύδεται.

Υπάρχουν ευτυχώς ακόμα μερικά καφενεία σε απομονωμένα χωριά

και στις εξοχές τόσα απροσδόκητα χαμομήλια αγριάγκαθα και θυμάρια.

Και τα πρώτα φώτα μιας πόλεως ανάβουν ακόμα όπως παλιά

και τα ολάνοιχτα καλοκαιρινά παράθυρα του ύπνου ακόμα δεν πάλιωσαν”


Θ. Γκόρπας, Αθήνα 28.9.1979 – Αίγινα Απρίλιος 1990

carrot
29-12-2010, 18:38
don't be scared, you're only here for a while.
you get a minimum wage.
you've come so very far.
you're only here for a while.
and iots all a joke.

valentini bf
30-12-2010, 20:36
kserete poy boro na vro mia kalh metafrash apo to poihma Tonight I Can Write tou Pablo Neruda? parakalo apanthste sto parakalo e mail: valentini92@hotmail.com
euxaristo

Kandy
31-12-2010, 10:49
Mην κλαις κ μη λυπασαι που βραδιαζει
εμεις που ζησαμε φτωχοι
του κοσμου η βροχη δεν μας πειραζει
εμεις που ζουμε μοναχοι....


Μην κλαις κ μη φοβασαι το σκοταδι
εμεις που ζησαμε φτωχοι
του κοσμου η απονια δεν μας τρομαζει
θα ερθει κ για μας μια Κυριακη...

roula35
01-01-2011, 15:54
ΟΙ ΚΑΛΥΤΕΡΟΙ ΣΤΙΧΟΙ ΕΙΝΑΙ ΑΥΤΟΙ ΠΟΥ ΔΕΝ ΕΧΟΥΝ ΑΚΟΜΗ ΓΡΑΦΤΕΙ...

KENO
02-01-2011, 12:12
Αντί για σένα διάλεξα μια ανθισμένη κόλαση
Ένα μπουντρούμι γεμάτο κραυγές και βροχή
ένα ναυάγιο στο κέντρο μιας χίμαιρας
να ατενίζω το ανέφικτο και την σιωπή

Θα συνεχίσω να ψάχνω στην μουσική
όσα δεν μου'δωσε κι όσα μου πήρε η ζωή
γελώντας και πίνοντας
τραγουδώντας κι ελπίζοντας

Πως πριν το ταξίδι τελειώσει μες στην πιο άγρια θλίψη
και σε έναν άγνωστο τόπο, αχ, θα μου αποκαλύψει
γιατί άξιζε τόσο τον κόπο.

Θα συνεχίσω να ψάχνω στην μουσική
όσα δεν μου'δωσε κι όσα μου πήρε η ζωή...

crazy_diamond
05-01-2011, 02:46
Ο ΧΑΡΤΑΕΤΟΣ
Οδυσσέας Ελύτης


Κι όμως ήμουν πλασμένη για χαρταετός.
Τα ύψη μου άρεσαν ακόμη
και όταν έμενα στο προσκέφαλο μου μπρούμυτα
τιμωρημένη ώρες και ώρες.
Ένιωθα το δωμάτιο μου ανέβαινε
-δεν ονειρευόμουν- ανέβαινε
φοβόμουνα και μου άρεσε.

Ήταν εκείνο που έβλεπα πως να το πω
κάτι σαν την "ανάμνηση τον μέλλοντος"
όλο δέντρα που έφευγαν βουνά ποΥ άλλαζαν όψη
χωράφια γεωμετρικά με δασάκια σγουρά
σαν εφηβαία - φοβόμουνα και μου άρεσε-
ν' αγγίζω μόλις τα καμπαναριά
να τους χαϊδεύω τις καμπάνες
σαν όρχεις και να χάνομαι...

Άνθρωποι μ' ελαφρές ομπρέλες περνούσανε λοξά
και μου χαμογελουσανε·
κάποτε μου χτυπούσανε στο τζάμι:
"δεσποινίς" φοβόμουνα και μου άρεσε.
Ήταν οι "πάνω άνθρωποι" έτσι τους έλεγα
δεν ήταν σαν τους "κάτω"·είχανε γενειάδες
και πολλοί κρατούσανε στο χέρι μια γαρδένια
"μερικοί μισάνοιγαν την μπαλκονόπορτα
και μου 'βαζαν αλλόκοτους δίσκους στο πικ-άπ.
Ήταν θυμάμαι " Η Αννέτα με τα σάνταλα"
" Ό Γκέυζερ της Σπιτσβέργης"
το "Φρούτο δεν εδαγκώσαμε Μάης δεν θα μας έρθει"

(ναι θυμάμαι και αλλά)
το ξαναλέω — δεν ονειρευόμουν αίφνης εκείνο
το "Μισάνοιξε το ρούχο σου κι έχω πουλί για σένα"
Μου το 'χε φέρει ο Ιππότης-ποδηλάτης
μια μέρα πού καθόμουνα κι έκανα πώς εδιάβαζα
το ποδήλατο του με άκρα προσοχή
το 'χε ακουμπήσει πλάι στο κρεβάτι μου·
υστέρα τράβηξε τον σπάγκο
κι εγώ κολπώνομουν μες στον αέρα
φέγγανε τα χρωματιστά μου εσώρουχα
κοίταζα πόσο διάφανοι γίνονται κείνοι πού αγαπούνε
τροπικά φρούτα και μαντίλια μακρινής ηπείρου·
φοβόμουνα και μου άρεσε το δωμάτιο μου
ή εγώ — δεν το κατάλαβα ποτέ μου.

Είμαι από πορσελάνη καί
το χέρι μου κατάγεται από τους πανάρχαιους Ίνκας
ξεγλιστράω ανάμεσα στις πόρτες
όπως ένας απειροελάχιστος σεισμός
που τον νιώθουν μονάχα οι σκύλοι και τα νήπια·
δεοντολογικά θα πρέπει να είμαι τέρας
και όμως η εναντίωση αείποτε μ' έθρεψε
και αυτό εναπόκειται σ' εκείνους με το μυτερό καπέλο
που συνομιλούν κρυφά με τη μητέρα μου
τις νύχτες να το κρίνουν.

Κάποτε η φωνή της σάλπιγγας
από τους μακρινούς στρατώνες
με ξετύλιγε σαν σερπαντίνα
και όλοι γύρω μου χειροκροτούσαν
-απίστευτων χρόνων θραύσματα μετέωρα όλα.
Στο λουτρό από δίπλα οι βρύσες ανοιχτές
μπρούμυτα στο προσκέφαλο μου
θωρούσα τις πηγές με το άσπιλο λευκό
που με πιτσίλιζαν·τι ωραία Θεέ μου τι ωραία
χάμου στο χώμα ποδοπατημένη
να κρατάω ακόμη μες στα μάτια μου
ένα τέτοιο μακρινό του παρελθόντος πένθος.

Kandy
05-01-2011, 12:13
ΠΑΡΑΚΛΗΣΗ

Περπατησα παρα πολυ κ τα φτερα μου τα χω χασει
μα εσυ που δεν πατας στη γη καν την ψυχη μου να πεταξει
μ ενα αεροστατο να παμε στο φεγγερι
ενα αερακι να μας παρει
φωτια κ αερας
να κανουμε δικη μας τη μικρη ζωη μας

Ειν η καρδια μου μια αυλη σ ενα κελι που ολο μικραινει
μα εσυ που εχεις το κλειδι ελα κ πες μου το γιατι
σε καποια θαλασσα που ο ηλιος τη ζεσταινει
το ονειρο μου ξαποσταινει
νερο κ αρμυρα
να κανουμε δικη μας τη μικρη ζωη μας

Εχω ενα κομπο στο λαιμο κ μια θηλια που ολο στενευει
ελα κ κανε μουσικη την τρελα μου με διαφεντευει
κ αν ειναι οι νοτες κ οι λεξεις αφελεις
τραγουδησε τες αν μπορεις
μ ενα τραγουδι να κανουμε δικη μας
τη μικρη ζωη μας

(συναυλια Μαλαμας, Ιωαννιδης, Αλεξιου)

eleonwra
05-01-2011, 14:28
i close my eyes
only for a moment and the moment's gone
all my dreams
pass before my eyes and curiosity
DUST IN THE WIND
all we are is dusting in the wind............

Sofia
07-01-2011, 20:00
Σηκωθήκαμε,

ξεσκεπάσαμε τους καθρέφτες, κοιταχτηκαμε

κι ημασταν νεοι πριν απο χιλιαδες χρονια

νεοι υστερα απο χιλιαδες χρονια

γιατι ο χρονος κι ο ηλιος εχουν την ιδια ηλικια, την ηλικια μας

κι αυτο το φως δεν ητανε καθολου αντικατοπτρισμος

μα το δικο μας φως φιλτραρισμενο μεσα απο ολους τους θανατους

Γ. Ρίτσος (αποσπασμα απο το ποιημα "Οταν ερχεται ο ξενος")

crazy_diamond
08-01-2011, 17:49
Σε μια γυναίκα
Τάσος Λειβαδίτης


Θυμάσαι τις νύχτες; Για να σε κάνω να γελάσεις περπατούσα πάνω

στο γυαλί της λάμπας.

«Πώς γίνεται αυτό;» ρώταγες. Μα ήταν τόσο απλό

αφού μ’ αγαπούσες

crazy_diamond
08-01-2011, 22:28
Τα πάθη της βροχής
Κική Δημουλά


Εν μέσω λογισμών και παραλογισμών
άρχισε κι η βροχή να λιώνει τα μεσάνυχτα
μ’ αυτόν τον πάντα νικημένο ήχο
σι, σι, σι.
Ήχος συρτός, συλλογιστός, συνέρημος,
ήχος κανονικός, κανονικής βροχής.

Όμως ο παραλογισμός
άλλη γραφή κι άλλην ανάγνωση
μού’ μαθε για τους ήχους.
Κι όλη τη νύχτα ακούω και διαβάζω τη βροχή,
σίγμα πλάι σε γιώτα, γιώτα κοντά στο σίγμα,
κρυστάλλινα ψηφία που τσουγκρίζουν
και μουρμουρίζουν ένα εσύ, εσύ, εσύ.

Και κάθε σταγόνα κι ένα εσύ,
όλη τη νύχτα
ο ίδιος παρεξηγημένος ήχος,
αξημέρωτος ήχος,
αξημέρωτη ανάγκη εσύ,
βραδύγλωσση βροχή,
σαν πρόθεση ναυαγισμένη
κάτι μακρύ να διηγηθεί
και λέει μόνο εσύ, εσύ, εσύ,
νοσταλγία δισύλλαβη,
ένταση μονολεκτική,
το ένα εσύ σαν μνήμη,
το άλλο σαν μομφή
και σαν μοιρολατρία,
τόση βροχή για μια απουσία,
τόση αγρύπνια για μια λέξη,
πολύ με ζάλισε απόψε η βροχή
μ’ αυτή της τη μεροληψία
όλο εσύ, εσύ, εσύ,
σαν όλα τ’ άλλα νά’ ναι αμελητέα
και μόνο εσύ, εσύ, εσύ.



(υγ: 08/01/2011 ---> γράφω τη λέξη της ημέρας: αποσυσυσυντάυτιση)

crazy_diamond
09-01-2011, 03:17
Είναι λιακάδες

που πρέπει να σωθούν

κι άλλες

να τις σφάζεις στο γόνατο




Γιάννης Στίγκας

KENO
09-01-2011, 03:27
Active Member - Στα λάθη τους χαμένος

Στα λάθη τους χαμένος κι η σκέψη τρέχει
τον πόνο η ψυχή μου ευτυχώς ακόμα αντέχει
τα μάτια μου μπροστά σ' αυτά ποτέ δε κλείνω
τα όνειρά μου πάνω σας δε τα αφήνω.
Για τις αρχές μου χρόνια εγώ συνέχεια παλεύω
αυτά που μου ανήκουνε ποτέ δε ζητιανεύω
και όλα αυτά που σκέφτομαι χωρίς φόβο τα λεω
και για όλα αυτά που με πονούν μονάχος κλαιω.
Και για όλους τους ηλίθιους που ανέχτηκα κοντά μου
καιρός είναι να μάθουνε πως ήρθε η σειρά μου
τους φτύνω τούτη τη στιγμή κι ας πάν' στο διάολο
κι αν το 'χουν για παιχνίδι τους ας βρούνε άλλο.
Για μένα τούτα είναι η ζωή είναι ένα πάθος
και αλήθεια να το ξέρετε γι' αυτά δε κάνω λάθος
στο όνειρο για πάντα εγώ είμαι ταμένος
freestyle για σένα είμαι φτιαγμένος.

Στα λάθη τους χαμένος και ακόμα τραγουδώ.
Στα λάθη τους χαμένος και είμαι πάλι εδώ.
Στα λάθη τους χαμένος και η σκέψη τρέχει.
Τον πόνο η ψυχή μου ευτυχώς ακόμα αντέχει.

Και λεω, Θεέ μου, ευτυχώς που δεν άκουγα κανένα
και λεω ευχαριστώ που δε νοιάστηκαν για μένα
για σκέψου να γινόμουνα γιατρός ή δικηγόρος
ή πόσο θα χαιρόντουσαν αν είχα γίνει φλώρος.

Την εμπριμέ γραβάτα μου και του μπαμπά τ' αμάξι
η μια γυναίκα πλούσια γι' αυτούς θα 'τανε εντάξει
και το κεφάλι αν έπρεπε πολλές φορές να σκύβω
σε κάθε βλάκα αφεντικό και το θυμό να κρύβω.
Βλέπεις το παιδί μου πρέπει να μεγαλώσω
και τα σωστά εφόδια σ' αυτό πρέπει να δώσω
και να του πω στις δύσκολες πάντα παρακαλάμε
και όταν μιλάει ο δάσκαλος ποτέ να μη μιλάμε.
Πως για να πάει κι αυτό μπροστά πρέπει ρουφιάνος να 'ναι
να βλέπει και να χαίρεται τους άλλους που πονάνε
όχι αυτή τη χάρη εγώ δε σας τη κάνω
αυτά που είναι να πω, θα πω και ας πεθάνω.

Στα λάθη τους χαμένος και ακόμα τραγουδώ.

Και μη νομίζετε όλοι εσείς πως είμαι αφελής
αυτά που εγώ άντεξα δε πέρασε κανείς
από αυτούς που πάντα έχουνε χεσμένη τη φωλιά τους
από αυτούς που θέλουνε τα πάντα δικά τους
που μες τη νύχτα όλο μαγκιά και όλα τα σπάνε
τσογλάνια με ανασφάλεια και όλοι εκεί που πάνε
γεμάτα φλωρομάγαζα με κυριλέ λεμέδες
τα νταλαβέρια γίνονται κρυμμένα με γαρδένιες.
Και όλες αυτές οι γκόμενες που 'ναι μασκαρεμένες
με κόκα ταξιδεύουνε όλες οι τελειωμένες
και εκείνες οι παλιαδερφές που κρατάνε θέσεις
αν θες να πας και εσύ μπροστά πρέπει να τους την πέσεις.
Με τούτη τη κατάσταση άγνωστος θέλω να μείνω
και όλα τα αποβράσματα ξανά εγώ τα φτύνω
κι ας κάτσουνε τα νούμερα όλα ήσυχα στα αυγά τους
κι αν όχι θα με βρουν πάλι μπροστά τους.

crazy_diamond
10-01-2011, 21:09
ΕΛΑΝΘΑΝΕ
Κική Δημουλά


Οτ’ ήμουν ένας άνθρωπος
που όλο με σκυμμένο το κεφάλι
με περπατάγανε οι δρόμοι,
αυτό πράχθηκε φανερά σας.
Σας το αφήνω. Απάνω του λοιπόν,
αποκεφαλίστε το,
μοιράστε το σ’ όσες υποτιμήσεις θέλετε
-πως γην και ύδωρ έδωσα σε φόβους
και σήκωσε κεφάλι η ηττοπάθεια-,
ρίξτε το ολόκληρο
σ’ όσες αδιαφορίες σας κι άλλο πεινάνε,
πετάξτε το σε δυο παλιογραμμούλες τύμβο.

Όμως πως σκύβοντας
ατένιζα ουρανό,
αυτό δε θα τ’ αγγίξετε.
Επράχθηκε κρυφά σας,
το έκρυψα καλά
στην ασφαλή του κεφαλιού μου
τη λιμοκτόνα στάση.

Σκύβοντας ουρανό ατένιζα.
Που έφτιαξα από πτώσεις.
Μαζεύοντας σπυρί σπυρί
ό,τι δεν αφομοίωνε το ύψος.

Έζησα,
τεντωμένο δίχτυ από κάτω,
να συγκρατώ, να περισώζω
λογής λογής διάττοντες αυτοκτόνους,
τα φωτεινά τους υπολείμματα,
εκεί που όλο και χάνει ύψος,
όλο και πιο πολύ αποχρυσώνεται
της μολυβιάς τους η κραυγή
και λυπηρά απολεπταίνει η αιχμή
της εξαφάνισής τους.
Έζησα,
τεντωμένο δίχτυ από κάτω,
να σώζω λυπηρότητες,
κραυγών αποχρυσώσεις,
αιχμών τα φωτεινά υπολείμματα,
εξαφανίσεων αιχμές.
Έζησα,
συνταιριάζοντας τις πτώσεις
με τις παράταιρες αιτίες τους,
για να μην πάει χαμένο το χαμένο.

Αυτό δε θα τ’ αγγίξετε.
Είναι από εύφλεκτο εγώ,
θα με τινάξει όλη στον αέρα σας.

------------------------


soft,

αυτό είναι το αγαπημένο μου από Δημουλά. Σ' αυτές τις λέξεις του χωράω ολόκληρη.
Όπου bold και φωνή δυνατή.

Επειδή και εγώ έδωσα γην και ύδωρ, σταγόνα - στα γό να - στα γό να τα.
Όμως έχω κάνει και την ειρήνη μου. Να έχω να θυμάμαι
πως κι αν άγγιξε το μέτωπο χώμα
κράτησα μέσα μου έναν ουρανό,
ανέπνευσα τόση θάλασσα
που κύμα μπούκωσα
και τα μάτια μου γαλάζιο.


Κι αυτό σου εύχομαι, soft, γαλάζιο. Εκείνο το απέραντο :)

soft
11-01-2011, 01:57
Crazy diamond Σ ευχαριστω μιας και το "γαλαζιο" ειναι αγαπημενο ,αυτο κοιτω και ταξιδευω ,αυτο κοιτω και αντεχω ,αυτο κοιτω και αναμενω να παιξει με τα χρωματα του ουρανου για ενα φανταχτερο και μεγαλο ουρανιο τοξο, :)

Ηθελα να σου ανταπαντησω ,με ενα ποιημα της αγαπημενο μου ,και το πρωτο που διαβασα αρκετα χρονια πριν και με ταραξε,
αλλα δεν ξερω γιατι δεν μου εβγαινε,το εσβησα Θα το βαλω αλλη στιγμη ,στο μυαλο μου ερχονταν συνεχεια λιγοι στιχοι του Σεφερη

Για σενα, για μενα , για ολους μας :)



Ὅλοι βλέπουν ὁράματα
κανεὶς ὡστόσο δὲν τ᾿ ὁμολογεῖ·
πηγαίνουν καὶ θαρροῦν πὼς εἶναι μόνοι.
Τὸ μεγάλο τριαντάφυλλο
ἤτανε πάντα ἐδῶ
στὸ πλευρό σου βαθιὰ μέσα στὸν ὕπνο
δικό σου καὶ ἄγνωστο.
Ἀλλὰ μονάχα τώρα ποὺ τὰ χείλια σου τ᾿ ἄγγιξαν
στ᾿ ἀπώτατα φύλλα
ἔνιωσες τὸ πυκνὸ βάρος τοῦ χορευτῆ
νὰ πέφτει στὸ ποτάμι τοῦ καιροῦ -
τὸ φοβερὸ παφλασμό.

Μὴ σπαταλᾷς τὴν πνοὴ ποὺ σοῦ χάρισε
τούτη ἡ ἀνάσα.
*ΣΕΦΕΡΗΣ

crazy_diamond
12-01-2011, 04:56
Τη θάλασσα

Δέκα τέσσερα χρόνια

Είχα να τη δω

Υποθέτω πως έτσι

ξαναγεννιέται κανείς

Ανοίγοντας τον εαυτό του

Μοιρογνωμόνιο του ορίζοντα

Σε μιαν ανείπωτη αγκαλιά

Για τη μητέρα του κόσμου

Τη θάλασσα



Λένα Πλάτωνος

soft
13-01-2011, 03:04
Τους ειχα διαβασει καποτε ,και τους ειχα κρατησει




When I look back, even now
The future I was chasing is still there
The precious things in my heart
I begged of the blue I can't yet see
And the drifting clouds
Under the blue sky
From the dream we drew that day
May we never wake up
May it never end
Under the blue sky
Let's go walking while we shine
Our endless journey goes on
We attest to all the words that tumbled out our mouths
And they turn into strength
A sadness tears cannot wash away
You make to disappear
With the magic called kindess*
Under the blue sky
One day the words we exchanged
While coming true
While watching over us
Under the blue sky
And the time tied to the future has set to moving
Even now
Under the blue sky
From the dream we drew that day
May we never wake up
May it never end
Under the blue sky
Let's go walking while we shine
Our endless journey goes on

crazy_diamond
16-01-2011, 00:08
Η νοσταλγία γυρίζει
Μίλτος Σαχτούρης


Ἡ γυναίκα γδύθηκε καὶ ξάπλωσε στὸ
κρεβάτι
ἕνα φιλὶ ἀνοιγόκλεινε πάνω στὸ πάτωμα
οἱ ἄγριες μορφὲς μὲ τὰ μαχαίρια ἀρχίσαν
νὰ ξεπροβάλλουν στὸ ταβάνι
στὸν τοῖχο κρεμασμένο ἕνα πουλὶ πνίγηκε
κι ἔσβησε
ἕνα κερὶ ἔγειρε κι ἔπεσε ἀπ᾿ τὸ καντηλέρι
ἔξω ἀκούγονταν κλάματα καὶ ποδοβολητά

Ἄνοιξαν τὰ παράθυρα μπῆκε ἕνα χέρι
ἔπειτα μπῆκε τὸ φεγγάρι
ἀγκάλιασε τὴ γυναίκα καὶ κοιμήθηκαν μαζὶ

Ὅλο τὸ βράδυ ἀκουγόταν μιὰ φωνή:

Οἱ μέρες περνοῦν
τὸ χιόνι μένει

crazy_diamond
16-01-2011, 19:41
Η σάρκα μου

πάντα πονάει

στα χτυπήματα

πάντοτε χαίρεται

στα χάδια.

Ακόμα τίποτα δεν έμαθε.



Τίτος Πατρίκιος

KENO
17-01-2011, 05:50
Deny the few that remain and send feeling to oblivion.
The taste of survival has decayed to feel the touch of empty darkness.
So, I'll never miss anyone the day I'll shoot my head.
And no regret for lost joy, avoid rotting here.
Hidden from the daily world, ugly soul marked by doom.
The years have let an acid trance as a treat over humans.
The dark path you'll follow. I'll take you in my fall.
I also remember some times of vice and lust, but so few.
Never asked you to understand my pain, just see me suffer.
How many years I've lost the fight.
The glory of the past times has gone, the union and our brothers,
Gone, gone, gone...
Nothing remains and I'm not sad to quit.
The lead will show me the gate of death.
Feeling bad on each second I breathe, my human shell becomes so weak.
Black as the twilight of this world, black, this tunnel has no fucking end.
Black as my heart and all I know, black as color of my soul.
Black as drug and alcohol, black as the future of tomorrow.
Black as the glorious circle's time, black as a past never to be back.
Only my soul sad memory remains, black as my flowing bloodtears.

narnia
17-01-2011, 11:37
Κοντά στα κύματα θα χτίσω το παλάτι μου Θα βάλω πόρτες μ' αλυσίδες και παγώνια
Και μες στη θάλασσα θα ρίξω το κρεβάτι μου γιατί κι οι έρωτες μου φάγανε τα χρόνια

Να κοιμηθώ στο πάτωμα να κλείσω και τα μάτια
γιατί υπάρχουν κι άτομα που γίνονται κομμάτια

Ξυπνώ μεσάνυχτα κι ανοίγω το παράθυρο κι αυτό που κάνω ποιος σου το' πε αδυναμία
Που λογαριάζω το μηδέν μου με το άπειρο και βρίσκω ανάπηρο τον κόσμο στα σημεία

Να κοιμηθώ στο πάτωμα να κλείσω και τα μάτια
γιατί υπάρχουν κι άτομα που γίνονται κομμάτια

Λίνα Νικολακοπούλου

alexandros3
19-01-2011, 01:34
Βαρύς ο κόσμος να τον ζήσεις, όμως για λίγη περηφάνεια, το άξιζε. Οδυσέας Ελύτης

crazy_diamond
20-01-2011, 14:04
Ο ουρανός είναι

στον βαθυκύανο χειμώνα.

Το φως φωνάζει

με τον κεραυνό.

Να με σώσουν τα όνειρα

ή να με συντρίψουν

- ένα τ' ονομάζω.



Νίκος Καρούζος

researcher
20-01-2011, 16:56
και μενα μια απο τα ιδια

ασ το καλο

τιποτα δε μαθαμε

καλα καταπληκτικος ο πατρικιος

researcher
20-01-2011, 16:57
και μενα μια απο τα ιδια

ασ το καλο

τιποτα δε μαθαμε

καλα καταπληκτικος ο πατρικιος
Η σάρκα μου

πάντα πονάει

στα χτυπήματα

πάντοτε χαίρεται

στα χάδια.

Ακόμα τίποτα δεν έμαθε.



Τίτος Πατρίκιος

carrot
20-01-2011, 16:58
Η σάρκα μου

πάντα πονάει

στα χτυπήματα

πάντοτε χαίρεται

στα χάδια.

Ακόμα τίποτα δεν έμαθε.



Τίτος Πατρίκιος

Πολύ καλό!

crazy_diamond
21-01-2011, 00:43
Μες το βυθό

του ονείρου σου θαρθώ

με το μυαλό μου το υγρό

να λοιώνει.


Είχα έρωτες

είχα μάχες

και παραφύλαξα

στις γωνίες.




Μίλτος Σαχτούρης.

Lef
22-01-2011, 01:23
αν ειχα θαρρος για να πω το ελα..
τωρα δε θαχα τη φωτια στο αιμα ;(

Lef
22-01-2011, 01:56
του το κραταω αυτου του κοσμου..
που δε μανηκει ο εαυτος μου!

crazy_diamond
22-01-2011, 08:24
Είμαστε τα βράδια μας

Κι εκείνο το γλυκό κίτρινο

Που φωτίζει τους έρωτές μας

Και που μπορεί να είναι απλώς

Η τρέλα που έρχεται



Στέλλα Βλαχογιάννη

Fearg
22-01-2011, 14:14
Ενα τετραστιχο που ακουσα πριν λιγο καιρο και βρηκα μια αληθεια που μου διεφευγε

Αν δε σου γινει σαρακι το οτι εισαι μονος σου
και ξεκινησεις για να φτιαξεις τον κοσμο σου,
χωρις νευρωσεις και τους ψυχαναγκασμους σου,
ρωγμη θα γινεις, του ριζικου σου.

soft
25-01-2011, 00:47
"Η εμφάνιση του πρωινού ήλιου

που καθρεπτίζεται μέσα σε μια δροσοσταλίδα,

δεν είναι μικρότερη απο τον ίδιο τον Ηλιο...

Η ανταύγεια της ζωής μέσα στην Ψυχή σου

δεν είναι τίποτα λιγότερο, απο την ίδια την ζωή..."

Gibran

KENO
25-01-2011, 01:22
I Suffer The Astral Woe

Soaring with eyes,
where morning never comes.
and the eternal black,
melts with infernal suns.
Creator of creators,
rip me from this breathing shell.
With the wisdom of origin,
to wear your cosmic skin.
With me I am my own,
and in all I am within.
I travel the astral depths,
on the winds of expansion.
I am of a race unbound,
from this earthly grasp.
I am the one who carries,
the burden of endless sorrow.

rock
25-01-2011, 01:32
Every now and then I get a little bit tired of listening to the sound of my tears
Every now and then I get a little bit nervous that the best of all the years have gone by
Every now and then I get a little bit restless and I dream of something wild
Every now and then I get a little bit angry and I know I've got to get out and cry
Every now and then I know there's nothing any better and there's nothing I just wouldn't do
Every now and then I fall apart
There's nothing I can do
A total eclipse of the heart

crazy_diamond
25-01-2011, 07:18
DO NOT GO GENTLE INTO THAT GOOD NIGHT
Dylan Thomas


Do not go gentle into that good night,
Old age should burn and rage at close of day;
Rage, rage against the dying of the light.

Though wise men at their end know dark is right,
Because their words had forked no lightning they
Do not go gentle into that good night.

Good men, the last wave by, crying how bright
Their frail deeds might have danced in a green bay,
Rage, rage against the dying of the light.

Wild men who caught and sang the sun in flight,
And learn, too late, they grieved it on its way,
Do not go gentle into that good night.

Grave men, near death, who see with blinding sight
Blind eyes could blaze like meteors and be gay,
Rage, rage against the dying of the light.

And you, my father, there on the sad height,
Curse, bless me now with your fierce tears, I pray.
Do not go gentle into that good night.
Rage, rage against the dying of the light.

crazy_diamond
25-01-2011, 21:15
Εν συνεχεία.
Κική Δημουλά


Μέρες μέρες να χτυπησει το τηλέφωνο
μήνες χρόνια;
Δεν ηχείς.


Εκλήθη ο έμπιστός μου ωριλά
μου εκανε ακουόγραμμα
μια χαρά, μου λεει, ακούς
τί σ έπιασε.

Εκλήθη εν συνεχεία ξανά ο τεχνικός.
Δεν χτυπάει του είπα.

Σε ξεβίδωσε, σ' έκανε φύλλο και φτερό
καλώδια μπαταρίες
λάδωμα στη φωνή σου

εντάξει η συσκευή

η ζημιά είναι απο μέσα
σ' το είπα και την άλλη φορά
θριαμβολόγησε ο ηλεκτρολόγος
έχει βλάβη η επαφή
πρέπει να σκάψω


-άσ' το
αφού είναι η επαφή
θα σκάψω εγώ
ξέρω να την θάψω
δεν είναι τίποτα ξέρω.




(τόσο βολικές οι δανεικές λέξεις αυτές τις μέρες, εύστοχες επίσης, συνάμα μετριάζουν και το ρίσκο..)

crazy_diamond
26-01-2011, 22:54
Poema X
Pablo Neruda


Hemos perdido aún este crepúsculo.
Nadie nos vio esta tarde con las manos unidas
mientras la noche azul caía sobre el mundo.

He visto desde mi ventana
la fiesta del poniente en los cerros lejanos.

A veces como una moneda
se encendía un pedazo de sol entre mis manos.
Yo te recordaba con el alma apretada
de esa tristeza que tú me conoces.

Entonces, dónde estabas?
Entre qué gentes?
Diciendo qué palabras?
Por qué se me vendrá todo el amor de golpe
cuando me siento triste, y te siento lejana?

Cayó el libro que siempre se toma en el crepúsculo,
y como un perro herido rodó a mis pies mi capa.

Siempre, siempre te alejas en las tardes
hacia donde el crepúsculo corre borrando estatuas.

alexandros3
26-01-2011, 22:55
Μπράβο. Κανείς δεν κατάλαβε τίποτα :P
Μετάφραση?

crazy_diamond
26-01-2011, 23:01
L’IRRÉALISABLE
Μichel Volcovitch


Toute cette pluie qui n’est pas tombée
de l’hésitation des nuages
le ciel était noir
en mal d’enfant
voulant pleuvoir beaucoup d’eau
ne pleuvant pas.
L’hésitation mur invisible
plus tu montes
plus elle est haute
sur elle se brisent
de hautes vagues
d’amour prisonnier
de l’inavoué
tout aussi habilement elle dissuade
des vies desséchées de pleuvoir
qui titubent
aux confins
de la terre et de la mer.
Que devient tout
ce qui n’est pas devenu ?
m’as-tu demandé.
Je suppose que tout s’amasse dans les barrages
du rêve d’où cela s’écoule
dans un futur assoiffé
dont les affluents s’étendent
et se perdent au-delà des cartes
pour arroser goutte à goutte
l’irréalisable.



Ίσως εδώ να μη χρειάζεται μετάφραση, ε;

Θα κάνω αργότερα και μια ελεύθερη στου Νερούδα, αν δηλαδή δε βρω κάποια έτοιμη..


(edit: κι όμως ναι.. έλειπε ένας στίχος!)

alexandros3
26-01-2011, 23:03
Μη το λες... κι αυτό χρειάζεται μετάφραση σε μερικά σημεία...

mateo
26-01-2011, 23:08
γιατι δεν τους αντεχω ζευγαρωμενους κια εγω να μην εχω κορμι στους πεντε ανεμους...

crazy_diamond
27-01-2011, 00:01
Poema X
Pablo Neruda - ελεύθερη (και παντελώς χαμένη στη) μετάφραση: crazy_diamond


Έχουμε χάσει και το σούρουπο αυτό ακόμα.
Κανείς δε μας είδε χέρι-χέρι το απόγευμα εκείνο
καθώς το μπλε της νύχτας σκέπαζε τον κόσμο.

Έχω δει απ' το παράθυρό μου
το φεστιβάλ της δύσης στις μακρινές βουνοκορφές.

Ήταν φορές που σαν κέρμα
στα χέρια μου έκλεισα ένα κομματάκι ήλιο.
Σε θυμόμουν με την ψυχή σφαλισμένη
από κείνη τη γνωστή σε σένα δική μου θλίψη.

Που ήσουν, λοιπόν, τότε;
Μέσα σε ποιο πλήθος;
Ποιες οι λέξεις σου;
Μα πώς και έρχεται καταπάνω μου ολόκληρη η αγάπη
όταν είμαι θλιμμένος και σε αισθάνομαι μακρυά μου?

Πεσμένο πια το βιβλίο που κλείνει κάθε που βραδιάζει
και το πουλόβερ σα δαρμένο σκυλί κύλισε στα πόδια μου.

Πάντα, πάντα αποτραβιέσαι τα απογεύματα
ως εκεί που το σούρουπο τρέχοντας τ' αγάλματα θαμπώνει.

alexandros3
27-01-2011, 00:03
Έτσι που το πας θα τολμήσω να διαβάσω μαρκές ξανά...

crazy_diamond
27-01-2011, 00:11
Ναι, να το τολμήσεις λοιπόν, ξανά..

όπως και εγώ τις πιο εύστοχες μεταφράσεις.

alexandros3
27-01-2011, 00:49
ως εκεί που το σούρουπο τρέχοντας τ' αγάλματα θαμπώνει...

crazy_diamond
28-01-2011, 14:42
http://www.youtube.com/watch?v=xXaRT8CXmGE



τέτοιους στίχους / θέλει και να τους ακούμε όχι μόνο να τους διαβάζουμε

alexandros3
28-01-2011, 14:50
..........

oboro
28-01-2011, 14:57
παρομοια αφωνος...

Κύκνος
29-01-2011, 15:25
Διώξε απ' την καρδιά,
ότι σε πονά...
Ξέχασε το χθες
και τις ενοχές,
όνειρο κακό, εφιάλτης,
πέρασε να λες,
έλα μην κλαίς...


http://www.youtube.com/watch?v=yKgTIG-_TmQ

oboro
30-01-2011, 12:50
I had a dream that we were skating
The ice was thin and we were waiting to fall right in
However deep the truth is hidden
once you know it's still forbidden

It doesn't feel right
We can throw it away
And pieces of our heart
remain unbroken

Just like the chain that binds us
Just like the rain that finds us sheltering again
Just like the chemistry
All woven into tapestry
by hands of Fate, and love and hate
and sad guitars and stars

If it feels right
we can't throw it away
They're pieces of our heart
we can't tear it apart
They're pieces of our heart
we never needed to know
And so we remain unspoken

alexandros3
30-01-2011, 17:42
Λεν ψέμματα όσοι λεν πως έχασα το φεγγάρι,
κι αυτοί που προφήτεψαν το αμμουδερό μου μέλλον,
είπαν τόσα και τόσα με τις κρύες τους γλώσσες:
ν' απαγορέψουν θέλησαν του σύμπαντος το ρόδο

"Πια δε θα ξαναψάλει η ρέμπελη άμπρα
της σειρήνας, δεν έχει πια παρά όχλο".
Και μασούσαν τ' ατέλειωτα χαρτιά τους
τη λήθη της κιθάρας μου ευνοώντας.

Τους πέταξα στα μάτια τα ολόφωτα κοντάρια
του έρωτα μας που κάρφωσαν μαζί τις δυό καρδιές μας,
διεκδίκησα το γιασεμί που τ'αχνάρια σου αφήναν,

χάθηκα νύχτα δίχως φως κάτω απ'τα βλέφαρα σου
κι όταν με ξανατύλιξε η λαμπράδα
ξαναγεννήθηκα, του σκοταδιού μου αφέντης.


Ποιός να το'γραψε..? χμμ.... ;)

Κύκνος
30-01-2011, 19:25
Never free,
never me,
so I dub the unforgiven...


http://www.youtube.com/watch?v=zRBEqLnL56g

oboro
02-02-2011, 00:09
Ο ΔΕΚΑΝΕΑΣ ΠΟΥ ΣΚΟΤΩΣΕ ΤΟΝ ΑΡΧΙΜΗΔΗ


Μ' ενα χτύπημα κεραυνόβολο
σκότωσε τον κύκλο, την εφαπτομένη
και το σημείο διασταύρωσης των παραλλήλων
μέσα στο άπειρο.

Σαν τιμωρία για τον τετραγωνισμό
κατήργησε τους αριθμούς
απο το τρία και πάνω.

Τώρα στις Συρακούσες
διευθύνει μια σχολή με φιλοσόφους,
κοντοκάθεται πάνω στο δόρυ του
γι' άλλα χίλια χρόνια
και γράφει:

ένα δύο
ένα δύο
ένα δύο
ένα δύο.


- Μίροσλαβ Χόλουπ

KENO
02-02-2011, 04:24
The unsaid tone of weak despair
Fail to resonate
Frayed ends of our binding threads
Will disintegrate
By the laws our physique state
Failure to communicate
None too sentient
Hear no, see no works its magic
Against all function
Ongoing choices the trials will end
Filter the nonsense and laugh at what's left
Indecision/nonvision what matters taken away

Look at the shell that is you
Empty, fragile, weak
Soon the battle is over
Lost to apathy

So overcome with pointless tears
To test pain receptors
Nothing matters ever here
Put up a nonreaction
These eyes will never see
Covered up from reality

Look at the shell that is you
Empty, fragile, weak
Soon the battle is over
Lost to apathy

The unknown world that you deny
No priority
Cannot fail if you never start
How predictable
I want to know where did it end
For madness to start
Always the sceptic never the part
Introvertive/nondescriptive
It matters not, not

arktos
02-02-2011, 05:38
Do you remember me,
I'm just a shadow now.
This is where I used to be,
Right here beside you.
Sometimes I call your name,
High on a summer breeze.
What I would give,
To feel the sunlight on my face.
What I would give,
To be lost in your embrace.

I've fallen from a distant star,
Came back, compelled because I love.
I'm caught between two different worlds,
I long for one more night on earth.

Do you believe in dreams,
That's how I found you.
But I can't be with you,
Till you take a leap of faith.
What I would give,
To feel the sunlight on my face.
What I would give,
To be lost in your embrace.

I've fallen from a distant star,
Came back, compelled because I love.
I'm caught between two different worlds,
I long for one more night on earth.

crazy_diamond
02-02-2011, 07:31
Η Σημαία, από τους Στίχους του Καπετάνιου
Pablo Neruda


Σήκω μαζί μου.
Κανείς δεν θα 'θελε
όσο εγώ να μείνεις
πάνω στο μαξιλάρι όπου τα βλέφαρά σου
θέλουν να κλείσουν τον κόσμο για μένα.
Εκεί ακόμη θα 'θελα
ν' αφήσω να κοιμηθεί το αίμα μου
περιβάλλοντας τη γλύκα σου.

Αλλά σήκω
εσύ, σήκω
αλλά μαζί μου σήκω
και φεύγουμε μαζί
να παλέψουμε σώμα με σώμα
κόντρα στις αράχνες του κακού,
κόντρα στο σύστημα που μοιράζει την πείνα,
κόντρα στον οργανισμό της μιζέριας.

Πάμε,
κι εσύ, αστέρι μου, μαζί μου,
νεογέννητη από τον ίδιο μου πηλό,
ήδη θα έχεις βρει την πηγή που κρύβεις
και στη μέση της φωτιάς θα στέκεσαι
δίπλα μου,
με τα μάτια σου άγρια,
σηκώνοντας τη σημαία μου.

crazy_diamond
02-02-2011, 07:38
http://www.youtube.com/watch?v=ikBg4BDgsso



Ακούς το πιάνο;

Έτσι μου λείπεις.



Γιώργος Μίχος (που γαμώ την τρέλα μου ούτε καν εφτά, έξι και πατσίσαμε / textalizando voy..)

crazy_diamond
03-02-2011, 15:44
«...μπορείς να με διδάξεις να περπατάω στον αέρα,

κι εγώ θα σε διδάξω να βγάζεις ήχους απ' το πιάνο

δίχως διόλου μουσική»



Ντίλαν Τόμας

soft
03-02-2011, 22:51
Κι άμα πηδάω κάθε νύχτα
από την κορυφή της λύπης μου

δεν είναι από συνήθεια

είναι γιατί

η αλήθεια, κύριοι,

προϋποθέτει ύψος


Στιγκας

crazy_diamond
04-02-2011, 02:20
Αντικλείδι για σωρείτες
Γιάννης Στίγκας


Κι όταν με το καλό
πατήσεις πάνω στην αγάπη
να ξέρεις
πως κερδίζεις δίκαιο σύννεφο

δεν είναι λίγο
που θα σε κοιτά στα μάτια
όταν σε πνίγει

κι όλα θα γίνουν με σωστή ταχύτητα
θα δεις

ούτε που θ' ακουστεί
ο κρότος που θα κάνει το γαμώτο



(φυσικά και δεν είναι λίγο, φίλε Γιάννη.. ξέρεις εσύ, όπως κι εσύ soft μου / τέτοιες γυαλάδες, άλλωστε, μονάχα τα ξυράφια)

oboro
05-02-2011, 13:15
ΧΕΡΙ ΒΟΗΘΕΙΑΣ


Δώσαμ' ένα χέρι στο χορτάρι -

κι έγινε σιτάρι

Δώσαμ' ένα χέρι στη φωτιά -

κι έγινε ρουκέτα.



Διστακτικά,

προσεκτικά,

δίνουμ' ένα χέρι

στους ανθρώπους,

μερικούς ανθρώπους.



- Μίροσλαβ Χόλουπ

oboro
05-02-2011, 13:30
ΔΙΑΛΕΓΜΕΝΟΣ ΑΠΟ Τ' ΑΣΤΡΑ


Δεν είναι άγγελος
είναι ποιητής


δεν έχει φτερούγες
μόνο το δεξί του χέρι
σκεπασμένο με φτερά


τον αέρα με το χέρι του βαρεί
ανυψώνεται τρείς ίντζες
κι αμέσως ξαναπέφτει


σαν πέσει για καλά
λακτίζει με τα πόδια του
αιωρείται μια στιγμή
κουνώντας το φτερωτό του χέρι


ω αν μπορούσε να ξεφύγει απο την έλξη της λάσπης
θα κατοικούσε στη φωλέα των άστρων
θα πηδούσε απο αχτίδα σε αχτίδα
θα -


όμως στη σκέψη
πως θα γίνονταν γι' αυτόν η γη του
τ' άστρα
πέφτουνε κάτω τρομαγμένα


ο ποιητής κρύβει τα μάτια του
με το φτερωτό του χέρι
παύει να ονειρεύεται πετάγματα
παρά μια πτώση
που δείχνει σαν την αστραπή
ένα προφίλ της απεραντοσύνης



- Ζμπίγκνιεβ Χέρμπερτ

oboro
06-02-2011, 13:10
'Οχι τεθλασμένη


Ο μαύρος καπνοδόχος, η άσπρη γυναίκα, η κόκκινη αγελάδα,
το ίδιο πουλί στην απόσταση, ακουσμένο απ' τις πέτρες.
Ο άνθρωπος - ειπε - είναι ένα δέντρο κομμένο, χωρίς φύλλα,
ριγμένο στο ποτάμι. Ταξιδεύει. Πάνω του κάθεται
το άγαλμα του πουλιού΄ και το πουλί καθισμένο στο άγαλμά του.
Οι τέσσερις που παίζαν χαρτιά μες στο σπίτι ήταν νεκροί.
Τα σφιγμένα κορδόνια τους είχαν κιόλας παγώσει. Στο τραπέζι
η τράπουλα κομμένη στα δυό. Οι δύο ψηλοί υπηρέτες,
που περίμεναν πίσω απ' την πόρτα, μπήκαν και συνέχισαν.


- Γιάννης Ρίτσος, απο τις "Προσωπίδες"

researcher
06-02-2011, 14:58
Tο σπάνιο δώρο

Κική Δημουλά


Kαινούργιες θεωρίες.
Tα μωρά δεν πρέπει να τ’ αφήνετε να κλαίνε.
Aμέσως να τα παίρνετε αγκαλιά. Aλλιώς
υπόκειται σε πρόωρη ανάπτυξη
το αίσθημα εγκατάλειψης ενηλικιώνεται
αφύσικα το παιδικό τους τραύμα
βγάζει δόντια μαλλιά νύχια γαμψά μαχαίρια.

Για τους μεγάλους, ούτως ειπείν τους γέροντες
–ό,τι δεν είναι άνοιξη είναι γερόντιο πια–
ισχύουν πάντα οι παμπάλαιες απόψεις.
Ποτέ αγκαλιά. Aφήστε τους να σκάσουνε στο κλάμα
μέχρι να τους κοπεί η ανάσα
δυναμώνουν έτσι τα αποσιωπητικά τους.
Aς κλαίνε οι μεγάλοι. Δεν έχει αγκαλιά.
Γεμίστε μοναχά το μπιμπερό τους
με άγλυκην υπόσχεση –δεν κάνει να παχαίνουν
οι στερήσεις– πως θά ‘ρθει μία και καλή
να τους επικοιμήσει λιπόσαρκα
η αγκαλιά της μάνας τους.
Bάλτε κοντά τους το μηχάνημα εκείνο
που καταγράφει τους θορύβους του μωρού
ώστε ν’ ακούτε από μακριά
αν είναι ρυθμικά μοναχική η αναπνοή τους.
Ποτέ μη γελαστείτε να τους πάρετε αγκαλιά.
Tυλίγονται άγρια
γύρω απ’ τον σπάνιο λαιμό αυτού του δώρου,
θα σας πνίξουν.

Tίποτα. Όταν σας ζητάνε αγκαλιά
μολών λαβέ μωρό μου, μολών λαβέ να απαντάτε.
(από το H εφηβεία της λήθης, Στιγμή 1994)



http://ariadni144.files.wordpress.com/2011/01/amori.jpg?w=383&h=230

researcher
06-02-2011, 15:08
http://www.infokids.gr/wp-content/uploads/gustav-klimt-mother-and-child-170x150.jpg



Ένα ποίημα για την Μητέρα


Μάνα, ω άγγελε μου,
Ω αιώνια μου αγάπη,
Μακάρι τα χέρια σου να παραμένουν η κούνια μου για πάντα,
Και για πάντα να παραμένω το μωρό σου.

Άλλος ένας μήνας έρχεται κοντά μου,
Μια ακόμη άνοιξη πιέζει για να πλησιάσει,
Ω μάνα, εσύ είσαι τα λουλούδια
Στων οποίων τα αρώματα θα πνιγώ …

Και όταν προφέρω τα λόγια ” μάνα μου”
εκστασιάζομαι και γεμίζω με ευτυχία …

Μάνα, ω χτύπος της καρδιά μου,
Ω κραυγή μου όταν πονάω,
Τα φιλιά μου, και το πάθος μου,
Όταν ο έρωτας με καίει.

Τα μάτια σου .. Ω τι είναι τα μάτια σου;
Τα λαμπρότερα αστέρια,
που κοσμούν πάνω τα ουράνια,
Μάνα, ω άγγελε μου,
Ω αιώνια μου αγάπη …
Του Λιβάνιου ποιητή Σαΐντ Ακλ
Μετάφραση Noctoc

crazy_diamond
06-02-2011, 15:14
Α, όχι, θα επιμείνουμε, Κική και λέξεις δανεικές. Γιατί κι αυτές το έχουνε το ρίσκο..



Πάψε μου λες μη ριγείς δυνατά

θα μας ακούσει η διπλανή πραγματικότητα.

αν?
06-02-2011, 15:17
..."Ο άλλος, πραγματικά,είν' αυτός ο πιο
ευαίσθητος στους πόνους εαυτός σου,
που εδόθη σε ένα ξέχωρο κορμί
μα- της ψυχής του μέρος- που είν' εντός σου"...
Χαλίλ Γκιμπράν

crazy_diamond
06-02-2011, 15:22
Στο παιχνίδι των πτώσεων

δε χωράν εκπτώσεις.

Δρασκελιά στο κενό - τρία δέλτα,

δίχως δίχτυ, μονάχα δοτική.

Λαμβάνεις;


(ρωτάω..)

researcher
06-02-2011, 15:50
http://t2.gstatic.com/images?q=tbn:ANd9GcTmnpKp5bKf42dW2SF6ImXMsNsdv-cn8djjht9VUtyHOcUwiJCzuQ
Κικη Δημουλα

Ὄνειρο σημαίνει
φτερούγα ὕπνου ἀπὸ κερὶ
ποὺ ἥλιο ἐρωτεύεται καὶ λιώνει,
φύλλα ποὺ θαυμαστὰ ἰσορροποῦν
σὰν νὰ πατᾶνε σὲ κλαδιὰ
ἐνῶ τὸ βλέπεις καθαρὰ
πὼς δὲν ὑπάρχει δένδρο,
ν᾿ ἀκοῦς νὰ τραγουδᾶνε χίλια ναὶ
ἀπ᾿ τὸ λαρύγγι τοῦ ὄχι.

Ὄνειρο σημαίνει
νὰ μὴν ὑπάρχουν σύνορα
κι οἱ βλοσυροὶ καχύποπτοι φρουροί τους.
Ἐλεύθερα νὰ μπαίνεις σ᾿ ἄνθρωπο
κι οὔτε τὶς εἶ, οὔτε τὶς οἶδε.

Δὲν ἦρθε κι ἕνα ἀπόγευμα
ποὺ νὰ μὴ γίνει βράδυ,
νὰ ἔρθει κι ἕνα ὄνειρο
ποὺ νὰ μὴν γίνει ἄνθρωπος,
νὰ ἔρθει κι ἕνας ἄνθρωπος
ποὺ νὰ μὴ γίνει ὄνειρο,
τὶς οἶδε, τὶς εἶ.

Ξανοίχτηκα πολὺ σὲ ὁρισμοὺς
κι εἶν᾿ ἐπικίνδυνο νὰ κλαῖς χωρὶς πυξίδα.

Φύλαγέ μου, Θέ μου, τουλάχιστον
ὅσα ἔχουν πεθάνει.

soft
07-02-2011, 02:29
Έχει και η ψυχή τον δικό της κονιορτό που εάν σηκωθεί μέσα μας αέρας, αλίμονο.
Oι ορμές χτυπάνε στα παράθυρα, τα τζάμια θρυμματίζονται.
Λίγοι ξέρουν ότι ο υπερθετικός στα αισθήματα σχηματίζεται με το φως, όχι με τη δύναμη.
Kι ότι χρειάζεται χάδι εκεί που βάζουν μαχαίρι.
Ότι ένας κοιτώνας με τη μυστική συνεννόηση των σωμάτων μάς παρακολουθεί παντού και μας παραπέμπει στην αγιότητα χωρίς συγκατάβαση.


ΕΛΥΤΗΣ (O μικρός ναυτίλος)

soft
07-02-2011, 14:11
Ο χαμένος καιρός δε χάνεται
Οι ώρες που σκοτώνουμε επιζούν
Κάποιος θεός τις συμμαζεύει
Ζητά πίστη για λύτρα
Και μεις πληρώνουμε

Όλα τελικά
Επιστρέφουν σε μας

Τα δάκρυα σαν εξατμίζονται δε χάνονται
Η θλίψη που σκορπάμε επιζεί
Κάποιος θεός τη συγκεντρώνει
Ζητά δύναμη για λύτρα
Και μεις πληρώνουμε

Όλα τελικά
Επιστρέφουν σε μας

Τα όνειρα που εγκαταλείψαμε
Τα λόγια που δεν είπαμε
Τα απραγματοποίητα θαύματα
Οι γιορτές που αναβλήθηκαν
Οι αστερισμοί που αγνοήθηκαν
Τα ταξίδια που ακυρώθηκαν
Δεν χάθηκαν
Κάποιος θεός τα φροντίζει

Όλα τελικά
Επιστρέφουν σε μας


Γιάννης Αγγελάκας

soft
07-02-2011, 22:24
ΔΙΑΛΟΓΟΣ
ΑΝΑΜΕΣΑ ΣΕ ΜΕΝΑ ΚΑΙ ΣΕ ΜΕΝΑ

Σου είπα:
- Λύγισα.
Και είπες:
- Μη θλίβεσαι.
Απογοητεύσου ήσυχα.
Ήρεμα δέξου να κοιτάς
σταματημένο το ρολόι.
Λογικά απελπίσου
πως είναι ξεκούρδιστο,
ότι έτσι δουλεύει ο δικός σου χρόνος.
Κι αν αίφνης τύχει
να σαλέψει κάποιος λεπτοδείκτης,
μη ριψοκινδυνέψεις να χαρείς.
Η κίνηση αυτή δεν θα 'ναι χρόνος.
Θα 'ναι κάποιων ελπίδων ψευδορκίες.
Κατέβα σοβαρή,
νηφάλια αυτοεκθρονίσου
από τα χίλια σου παράθυρα.
Για ένα μήπως τ' άνοιξες.
Κι αυτοξεχάσου εύχαρις.
Ό,τι είχες να πεις,
για τα φθινόπωρα, τα κύκνεια,
τις μνήμες, υδρορρόες των ερώτων,
την αλληλοκτονία των ωρών,
των αγαλμάτων τη φερεγγυότητα,
ό,τι είχες να πεις
γι' ανθρώπους που σιγά σιγά λυγίζουν,
το είπες.

ΚΙΚΗ ΔΗΜΟΥΛΑ



"ότι έτσι δουλεύει ο δικός σου χρόνος"

Ναι !!! ετσι δουλευει ο δικος μου χρονος ,τον θελω , τον εχω αναγκη , και τον χρειαζομαι ...........

researcher
08-02-2011, 00:05
If you want something you never had,
do something you have never done!

soft
08-02-2011, 00:11
Μια από τις πιο νόμιμες χαρές του ανθρώπου είναι, θαρρώ, να μοχτάει και να βλέπει πως ο μόχτος του φέρνει καρπό...


Νίκος Καζαντζάκης..


Greek way :) xexe!! μου ηρθε οπως διαβαζα το δικο σου

researcher
08-02-2011, 00:17
αφου εχουμε ντοπιο προιον τι να λεμε τωρα :)

καληνυχτα!

soft
08-02-2011, 00:20
καληνυχτα!! και ομορφα ονειρα να εχεις :)

researcher
08-02-2011, 00:23
ευχαριστω πολυ! και εσυ!

http://www.thomasnelson.com/CPRImages/ProductLarge/1400312973.jpg

soft
08-02-2011, 00:33
http://www.myemoticons.com/images/love/kisses/thank-you.gif.



xexexexexexexe!!!!!!!!!!

αλλο ειχα αλλο εβαλα
η συνδεση δεν κατεβαζει ουτε εμενα γργγγγγγγγγγγ!!!!!!!!

crazy_diamond
08-02-2011, 09:12
Ζήσαμε πάντοτε αλλού

και μόνο όταν κάποιος μας αγαπήσει

ερχόμαστε για λίγο.



Τάσος Λειβαδίτης

researcher
08-02-2011, 09:26
πολυ ωραιοι στιχοι σε εκφραζουν διαμαντι .

http://www.dedroidify.com/images/diamond.jpg

crazy_diamond
08-02-2011, 09:50
Ρις :) αγαπημένος πολύ ο Λειβαδίτης..

ρε συ, εντελώς space το διαμαντι αυτό, αν και είναι αλήθεια πως μου μοιάζει λίγο.. έτσι χαμένο στο διάστημα :)


Σου αφήνω Ανδρέα Εμπειρίκο και πολλές καλημέρες..


Είναι τα βλέφαρά μου διάφανες αυλαίες

Όταν τ' ανοίγω βλέπω εμπρός μου

ό,τι κι αν τύχει

Όταν τα κλείνω βλέπω εμπρός μου

ό,τι ποθώ!

crazy_diamond
09-02-2011, 12:50
Τι να σκέφτεται το νερό;

Ταξίδια,

χωρισμούς,

ανέμους,

φιλιά,

πνιγμένους.

Το μπλε της απουσίας.



Στέλλα Βλαχογιάννη

oboro
09-02-2011, 16:14
Με την πρωτη, για την πρωτη, ενα ακομα...


Το κρυμμένο γεφύρι


Ψηλά, καινούργια οικοδομήματα του κρύψαν το γεφύρι, του τό πήραν.
Απόμεινε.
με την κουβέρτα του στον ώμο, να τη στρώσει στο έρημο γήπεδο, την ώρα
που σβήνουν τα πολύχρωμα λαμπιόνια του καπνοπωλείου΄ να τη στρώσει,
να πλαγιάσει
έχοντας στο δεξί πλευρό του το μουγκό κυνηγημένο σκυλί, γιατί πρέπει
και πάλι
να θυμηθούμε τ' αγάλματα και περισσότερο το ακέφαλο εκείνο
με τα δυό χέρια του σταυρωμένα στο στήθος σα να προσεύχεται, ενώ
σφίγγει κρυφά κάτω απ' τις φούχτες του τις πέτρινες θηλές του και
πάνω του
γαλήνια καμπυλώνεται η αρχαία γέφυρα με δυό σειρές αναμμένα φανάρια.



Γιάννης Ρίτσος απο τον Προθάλαμο

crazy_diamond
09-02-2011, 20:45
Ο αγαπημένος ουρανός

τόσο αφελής

τόσο αγαθός

με το άπλετό του φως

μας ενοχλεί΄

δε συγχωρεί

να ερωτευτούμε τη ζωή,

με προθυμία.




Γιώργος Σαραντάρης


(έστω και με τη δεύτερη...)

crazy_diamond
10-02-2011, 13:10
http://consequenceofsound.net/wp-content/uploads/2009/12/memory.jpg



Κάνεις τα δάχτυλά μου

να βλέπουν:

ανοίγουν μάτια

και μπουμπουκιάζουν

σαν άνθος γιασεμί,

που ξεπερνάει τη σχισμή

και ρίχνει μια κλεφτή ματιά

πιο έξω από τον φράχτη.



Σωτήρης Παστάκας

crazy_diamond
17-02-2011, 17:38
Ζούμε θα πει αλητεύουμε στους αμέτρητους ίμερους

αλητεύουμε στα σώματα των απέραντων γυναικών

αλητεύουμε στη μιλιά μας

αλητεύουμε στην πείνα και στην ακάλεστη δίψα.



Νίκος Καρούζος

alexandros3
17-02-2011, 17:53
Τα φαινόμενα απατούν τόσο πολύ που αν ήταν ένας καθρέφτης στη σαχάρα θα νόμιζες ότι είχε τόνους νερό.
Εγώ.

crazy_diamond
17-02-2011, 18:38
Εσύ

γράφεις ωραίους στίχους. Και δεν αναφέρομαι μόνο στο από πάνω μονόχορδο..

alexandros3
17-02-2011, 18:41
Εγώ.
515 χιλιόμετρα μακρυά. Γαμώτο.

carrie
17-02-2011, 20:35
Forget what we're told
Before we get too old
Show me a garden that's bursting into life

KENO
19-02-2011, 17:43
Εγώ στο δρόμο του θανάτου
Και συ στο δρόμο της ζωής
Που να σε βρω που να με βρεις
Βάλε με μέσα στην καρδιά σου
πέντε κουβέντες να μου πεις
Να με σώσεις μπορείς
Ακροβατώ σ' ένα σχοινί
που είναι έτοιμο να σπάσει
Και σε ζητώ μέσα σε δρόμους
δίχως τέλος δίχως στάση
Ακροβατώ σε μια ζωή
με αλκοόλ και παραισθήσεις
Και σε ζητώ με όσες μείναν
από τις πέντε μου αισθήσεις
Ακροβατώ και σε ζητώ
γιατί ακόμα σ' αγαπώ
Εγώ σχεδόν στο πάρα πέντε
Κι εσύ λουλούδι της αυγής
Που να σε βρω που να με βρεις
Βάλε με μέσα στην καρδιά σου

ΓΤΠ ο ερμηνευτης και το ολο του, απλα βρηκα οτι αξιζουν οι στιχοι και με εκφραζουν...

carrie
19-02-2011, 17:52
Don't got a lot of time
Don't give a damn
Don't tell me what to do
I am the man
If there's a god up there
Something above
God shine your light down here
Shine on the love
Love of the loveless

Don't have too many friends
Never felt at home
Always been my own man
Pretty much alone
I know how to get through
And when push comes to shove
I got something that you need
I got the love
Love of the loveless

All around you people walking
Empty hearts and voices talking
Looking for and finding
Nothing

Don't got a lot of time
Don't really care
Not selling anything
Buyer beware
If there's a god up there
Something above
God shine your light down here
Shine on the love
Love of the loveless

Don't got a lot of time
Don't give a damn
Don't tell me what to do
I am the man
Love of the loveless

το ακουγα σημερα και θυμηθηκα το ΚΕΝΟ. Στο αφιερωνω!


http://www.youtube.com/watch?v=HsmzDZKtCjQ

KENO
19-02-2011, 18:17
ευχαριστω! τοσο πολυ σας επηρεαζω εδω μεσα ? αν και οι στιχοι ειναι οντως εγω, δεν ειμαι σε ολα τα θεματα τοσο απολυτoς. απλα ειναι ορισμενα που ειναι "my way or κανενος αλλου way"!

carrie
19-02-2011, 23:42
Να σε νταντεψουμε λιγο μπας και χαλαρωσεις! Δε με επηρεασες σε τπτ, δε βλεπω που ειναι η επιρροη που ακουσα ενα τραγουδι και σε θυμηθηκα! Εγωκεντρικο πλασμα! Προσοχη θες γλωσσα λανθανουσα... :P

equilibrium
20-02-2011, 23:45
http://www.youtube.com/watch?v=_Ir6cZb6bnE
οσο μπορεις .......
Ο Καβαφης μ αυτο το ποιημα αποκαλυπτει την πεμπτουσια της ανθρωπινης υπαρξης ...ευχομαι και της δικης μου υπαρξης :)

alexandros3
20-02-2011, 23:57
Το πραγματικό θα νικάει πάντα.

alexandros3
21-02-2011, 00:02
Και το "σ' αγαπάω γι' αυτό που είσαι, όχι γι' αυτό που μπορείς να γίνεις" είναι ωραίο. Δεν θυμάμαι ποιά το έγραψε.

carrie
22-02-2011, 18:30
Miracles will happen as we trip
But we're never gonna survive unless
We get a little crazy

crazy_diamond
22-02-2011, 18:42
αχ ρε συ carrie, ναι, πες τα :)

carrie
22-02-2011, 19:09
. ;)

crazy_diamond
22-02-2011, 20:27
Ατέλειωτη φάρσα!

Η αθωότητά μου μπορεί να με κάνει να κλάψω.

Η ζωή είναι μια φάρσα από την οποία δεν ξεφεύγει κανείς.


Αρθούρος Ρεμπώ

alexandros3
22-02-2011, 21:13
Έχασα τη ζωή μου από ευγένεια.
Του ιδίου :)

carrie
22-02-2011, 21:24
I just held on and hoped you'd find
The nowhere else you'd find my kind

crazy_diamond
23-02-2011, 14:19
Κατιτί ή τίποτα.

Τόσα πολλά από εμάς.

Τόσα πολλά από εμάς.


Θα έχουμε μέχρι το πρωί

Κληρονομήσει τη γη.

Το πόδι μου είναι στην πόρτα.


Σύλβια Πλαθ

carrie
23-02-2011, 21:07
επειδή κλαίω ακόμη στα κρυφά
καταπιάνομαι ακόμη με όνειρα
καιρών τ' ουρανού σκοτεινών
τόσο που αν πας εκείνη τη στιγμή να μ' αγκαλιάσεις
πασαλείβεσαι άστρα

Ελυτης, Μαρια Νεφελη

εσωτερική_σήψη
23-02-2011, 21:11
στεκομαι ακινητη
στη μεση της ερημου
καθε μερα με προσπερνουν
χιλιαδες σωματα-απροσωπα
εγω στολισμενη
φοραω την καλυτερη μου εκφραση
και κοιταζω προσηλωμενη μηπως και σε πετυχω..

crazy_diamond
23-02-2011, 21:44
[...]

ντυμένη το χρώμα των πόθων μου

σαν τη σκέψη μου πηγαίνεις γυμνή,

μέσα στα μάτια σου βαδίζω όπως στο νερό,

οι τίγρεις πίνουνε στα μάτια σου νερό,

το κολιμπρί καίγεται σ’ αυτές τις φλόγες,

πάω στο μέτωπό σου όπως στο φεγγάρι,

όπως το σύννεφο στη σκέψη σου,

πάω ακολουθώντας την κοιλιά σου όπως στα όνειρά σου.



Οκτάβιο Παζ

crazy_diamond
26-02-2011, 18:26
Οι λογισμοί της ηδονής

είναι πουλιά

που νύχτα μέρα

διασχίζουν τον αέρα.



Ανδρέας Εμπειρίκος

arktos
26-02-2011, 18:39
Τα παιδιά σου δεν είναι παιδιά σου

Είναι οι γιοι και οι κόρες της λαχτάρας της Ζωής για τη Ζωή.

Δημιουργούνται διαμέσου εσένα, αλλά όχι από σένα

Κι αν και βρίσκονται μαζί σου, δε σου ανήκουν.



Μπορείς να τους δώσεις την αγάπη σου, αλλά όχι τις σκέψεις σου

Αφού ιδέες έχουν δικές τους.

Μπορείς να δίνεις μια στέγη στο σώμα τους, αλλά όχι και στις ψυχές τους

Αφού οι ψυχές τους κατοικούν στο σπίτι του αύριο

που εσύ δεν πρόκειται να επισκεφτείς ούτε και στα όνειρά σου.

Μπορείς να προσπαθήσεις να τους μοιάσεις

αλλά μη γυρέψεις να τα κάνεις σαν εσένα

Αφού η ζωή δεν πάει προς τα πίσω ούτε ακολουθεί στο δρόμο του το χτες



Είσαι το τόξο από το οποίο τα παιδιά σου

ωσάν ζωντανά βέλη ξεκινάνε για να πάνε μπροστά.

Ο τοξότης βλέπει το ίχνος της τροχιάς προς το άπειρο

και κομπάζει ότι με τη δύναμή του

τα βέλη του μπορούν να πάνε γρήγορα και μακριά.

Άς χαροποιεί τον τοξοτή ο κομπασμός του

Αφού ακόμα κι αν αγαπάει το βέλος που πετάει

έτσι αγαπά και το βέλος που μένει στάσιμο.

χαλίλ γκιμπράν

crazy_diamond
26-02-2011, 22:59
άρκτε, υπέροχος ο Χαλίλ Γκιμπράν!
Από τους αγαπημένους της μητέρας μου, λίγο μετά την εφηβεία μου χάρισε τις όμορφες γραφές του..



Να μου χάριζαν

όλους τους θησαυρούς του κόσμου,

δε θα 'δινα σ' αντάλλαγμα το γέλιο της καρδιάς μου.

Μήτε θα 'θελα, σπρωγμένος απ' την αγωνία μου,

να χάσω τα δάκρυά μου για μιαν άγονη ηρεμία.

Κι ελπίζω, ολάκερη η ζωή μου πάνω στη γη αυτή, να 'ναι Δάκρυα και Γέλιο..

oboro
28-02-2011, 12:12
Empire of Dreams


On the first page of my dreambook
It’s always evening
In an occupied country.
Hour before the curfew.
A small provincial city.
The houses all dark.
The storefronts gutted.

I am on a street corner
Where I shouldn’t be.
Alone and coatless
I have gone out to look
For a black dog who answers to my whistle.
I have a kind of Halloween mask
Which I am afraid to put on.


CHARLES SIMIC

crazy_diamond
28-02-2011, 20:57
Πάρε τη λέξη μου, δώσε μου το χέρι σου.




Ανδρέας Εμπειρίκος

alexandros3
01-03-2011, 17:40
[QUOTE=crazy_diamond;229190]άρκτε, υπέροχος ο Χαλίλ Γκιμπράν!


Μήτε θα 'θελα, σπρωγμένος απ' την αγωνία μου,

να χάσω τα δάκρυά μου για μιαν άγονη ηρεμία.
[QUOTE]

Ουάου.

carrie
01-03-2011, 21:15
Light up light up
As if you had a choice

crazy_diamond
02-03-2011, 18:45
Δεν τραγουδούσα

- μίλαγα

δεν έκλαιγα

- κοιτούσα

ώσπου με χτύπησε δριμύς

αέρας της αγάπης

κι ολόκληρο με τίναξε

σαν δέντρο ανθισμένο.



Μιχάλης Γκανάς

researcher
02-03-2011, 20:37
http://a1.sphotos.ak.fbcdn.net/hphotos-ak-ash1/23461_1349975043672_1660237166_799653_1085490_n.jp g

rock
03-03-2011, 02:31
πολυυυυ ωραιο το απο πανω ^^
----------------------------------------------
Goodbye's the saddest word i'll ever hear
Goodbye's the last time i will hold you near
Someday you'll say that word and i will cry
It'll break my heart to hear you say goodbye

soft
03-03-2011, 18:09
Μα Εσύ ποιος είσαι; Ακούω τα βήματά σου

Στους ήχους των βημάτων μου Ποιος είσαι;

Ακούω το βάθος τής σιωπής σου ως ένα

Πηγάδι σκοτεινό ή ανάσα δέντρου

Ακούω την ύπαρξή σου σαν αγνώστου

Κι απόμακρου ουρανού το κατακρήμνισμα

Κι όμως το ξέρω, μ’ έχεις προσαρτήσει

Με κατοικείς, είμαι το σπίτι σου, έλα

Να ζεσταθείς, σου ανάβω την καρδιά μου

Δεν θέλω ανταμοιβή, δεν σου γυρεύω

Να μου φανερωθείς, σου ανοίγω κιόλας

Τη μυστική καταπακτή βαθιά μου

Να κρύψεις μέσα εκεί τα αινίγματά σου

Δεν σου ζητώ σημάδι παρουσίας

Δέχομαι τον πικρό καρπό τής λήθης

Τη μοναξιά – την ερημιά των κόσμων

Σωπαίνω μέσα σ’ όλες τις σιωπές σου

Θα ‘μαι το κάστρο σου ως στην έσχατη ώρα.


Ορέστης Αλεξάκης

crazy_diamond
04-03-2011, 03:07
Δε γράφω λέξεις

Φωνάζω με μέταλλα

μ’ αράχνες με ομόχρονα

Από βαθιά σ’ ένα χρώμα χειρονομώ

Και πλάστηκα

να ερωτεύομαι τη σύμπτωση



Δ.Π. Παπαδίτσας

arktos
04-03-2011, 16:14
Αφού το συναίσθημα έρχεται

πρώτο

αυτός που προσέχει έστω και

λίγο

τη σύνταξη των πραγμάτων

απόλυτα ποτέ του δεν θα σε

φιλήσει



απόλυτα να ‘μια τρελός

τώρα που η άνοιξη είναι εδώ



το αίμα μου αποδέχεται,

και τα φιλιά είναι καλύτερη

μοίρα

απ’ τη σοφία

στ’ ορκίζομαι κυρία σ’ όλα τα

λουλούδια. Μην κλαις

- η καλύτερη χειρονομία του

μυαλού μου αξίζει λιγότερο απ’

το

πετάρισμα των βλεφάρων σου

που λέει



είμαστε ο ένας για τον άλλο:

ύστερα

γέλασε, γέρνοντας στα χέρια

μου

γιατί η ζωή δεν είναι

παράγραφος



Κι ο θάνατος νομίζω δεν είναι

παρένθεση


συλβια πλαθ

crazy_diamond
04-03-2011, 16:34
http://www.youtube.com/watch?v=1ak1bckaKS4




Οι λέξεις φταίνε…

Αυτές ενθάρρυναν τα πράγματα ν’ αρχίσουν να συμβαίνουν.


Κική Δημουλά



θα προσθέσω: και οι μουσικές.. Επειδή όταν τα 24 του αλφαβητου δε φτάνουν, ίσως 7 νότες να αρκούν :)

alexandros3
04-03-2011, 17:14
Αφού το συναίσθημα έρχεται

πρώτο

αυτός που προσέχει έστω και

λίγο

τη σύνταξη των πραγμάτων

απόλυτα ποτέ του δεν θα σε

φιλήσει



απόλυτα να ‘μια τρελός

τώρα που η άνοιξη είναι εδώ



το αίμα μου αποδέχεται,

και τα φιλιά είναι καλύτερη

μοίρα

απ’ τη σοφία

στ’ ορκίζομαι κυρία σ’ όλα τα

λουλούδια. Μην κλαις

- η καλύτερη χειρονομία του

μυαλού μου αξίζει λιγότερο απ’

το

πετάρισμα των βλεφάρων σου

που λέει



είμαστε ο ένας για τον άλλο:

ύστερα

γέλασε, γέρνοντας στα χέρια

μου

γιατί η ζωή δεν είναι

παράγραφος



Κι ο θάνατος νομίζω δεν είναι

παρένθεση


συλβια πλαθ

Αυτό το κείμενο ήταν... επιμελώς ατειμέλητο!
Ωραίο όμως :)

crazy_diamond
05-03-2011, 00:47
Μη με γυρέψεις αλλού

μονάχα εδώ να με γυρέψεις

μόνο σε μένα.




Τίτος Πατρίκιος

crazy_diamond
05-03-2011, 08:50
Δεν ξέρω να γράφω και είμαι αθώος.

Ποτέ δεν έμαθα σε τι χρησιμεύει η γραφή κι είμαι αθώος.

Δεν ξέρω να γράφω, η ψυχή μου δεν ξέρει άλλο από το να είναι ζωντανή.

Πηγαινοέρχεται ανάμεσα στους ανθρώπους αναπνέοντας και υπάρχοντας.

Πηγαινοέρχομαι ανάμεσα στους ανθρώπους και υποδύομαι σοβαρά το

ρόλο που αυτοί θέλουν:

Αδαής, ρήτορας, αστρονόμος, κηπουρός.

Κι αγνοούν ότι, στ’ αλήθεια, είμαι μόνο ένα παιδί.

Ένα μόριο κονιορτού που το παρέσυρε και το 'φερε στη γη

το βάρος της καρδιάς του.

Το παιδί που ξέχασε ο πατέρας του στο πάρκο.





Λέξεις γραμμένες στην άμμο από έναν αθώο,

Γαστόν Μπακέρο

carrie
05-03-2011, 15:42
Rammstein-Morgenstern

Unofficial Translation ©2004 Jeremy Williams.

She's so ugly that it gets dark [1]
when she looks into the sky
Then the light is frightened
It shines into her face from below
So she must hide during the day
She just doesn't want to scare the light
She lives in the shadows until the glow fades
She sees a star shining in the twilight and pleads
Paint beauty onto my cheeks

Morningstar, oh shine
onto the visage of mine
Cast a warm light
onto my frightening face [2]
Tell me I'm not alone
Ugly, you are ugly

I went alone in the night
The late birds no longer sang
I saw children of the sun in the throng so
I cried into the starry heavens

Morningstar, oh shine
onto the beloved of mine
Cast a warm light
onto her frightening face
Tell her she's not alone

Morningstar, oh shine
onto the soul of mine
Cast a warm light
onto a heart that's breaking
Tell her that I'm crying
Because you, you are ugly
You are simply ugly
Humans are just creatures of the eye
Beautiful things are what I want
But you, you aren't beautiful, no

Morningstar, oh shine
onto the beloved of mine
Cast a warm light
onto her frightening face
Tell her she's not alone

And the star wants to shine
onto the beloved of mine
It warms my breast and shakes
where life beats
To see with the heart
she is simply beautiful

crazy_diamond
05-03-2011, 19:26
Δεν ήρθε κι ένα απόγευμα

που να μη γίνει βράδυ

και όνειρο σημαίνει

να έρθει κι ένα απόγευμα

που να μη γίνει βράδυ..



Κική Δημουλά

crazy_diamond
07-03-2011, 00:40
http://www.youtube.com/watch?v=W2N5iyQuFWI



Άφησε με να έρθω μαζί σου.

Το ξέρω πως καθένας μονάχoς πορεύεται στον έρωτα,

μονάχος στη δόξα και στο θάνατο.

Το ξέρω. Το δοκίμασα. Δεν ωφελεί.

Άφησε με να έρθω μαζί σου.



Γιάννης Ρίτσος

soft
07-03-2011, 02:50
Με ξετύλιγε σαν σερπαντίνα και όλοι γύρω μου

χειροκροτούσαν - απιστεύτων χρόνων θραύσματα

μετέωρα όλα.

Στο λουτρό από δίπλα οι βρύσες ανοιχτές

μπρούμυτα στο προσκέφαλό μου

θωρούσα τις πληγές με το άσπιλο λευκό που με πιτσίλιζαν˙

τι ωραία θεέ μου τι ωραία

χάμου στο χώμα ποδοπατημένη

να κρατάω ακόμη μες στα μάτια μου

ένα τέτοιο μακρινό του παρελθόντος πένθος.

Κι από την ανάποδη φοριέται η φαντασία
και σ' όλα τα μεγέθη της.

ΕΛΥΤΗΣ

crazy_diamond
07-03-2011, 03:01
http://www.youtube.com/watch?v=U-mrX_cvr70


Ναι, Ελύτης. Ακούμε.



Κι όμως ήμουν πλασμένη για heart-αετός..

soft
07-03-2011, 03:25
I am the master of my fate:

I am the captain of my soul

crazy_diamond
07-03-2011, 08:04
γράφοντας υποστέλλω μία μία τις λέξεις,

τα χρώματα αφαιρώ, τις μουσικές,

στο χάος τον κόσμο απλώνω σαν λευκό χαρτί,

ν' ακούγεται στο τίποτα ένα σήμαντρο,

ν' ακούγεται ένα φως μες στην ομίχλη,

γυμνή ν' ακούγεται ακέραια η ψυχή




Τόλης Νικηφόρου

soft
08-03-2011, 08:52
Θα μπορούσα να σου δώσω

λίγη απ' τη θλίψη μου

είναι ξανθιά, είναι λεπτή και έχει όμορφα μάτια.

Την κρατώ ζεστή, κάτω απ' το μαξιλάρι

μέχρι που βαραίνουν οι ώμοι τα βράδια.

Θα μπορούσα να σου δώσω αρκετή απ' τη θλίψη μου,

μα φοβάμαι

μη δεθείς κι εσύ μαζί της. .............


Χριστινα Αβραμιδου

Molostroi
08-03-2011, 09:09
Γνωρισα τον πονο απο ανθρωπους που κοιτουσαν το καλο μου κ μονο / δεν χαραμιζω αλλο χρονο τις συμβουλες που`λες να αφομιονω / κ να ζω στην θεωρια οσα πια δεν βιονω..

KENO
10-03-2011, 19:26
Staying Empty

The end of my journey have I reached?
Was it in vain the walls that I've breached?
Standing empty in front of the wall,
I know,
There is no returning to my former world.

Trading an emptiness for another,
a symphony of son and father
a linkage of low and high
a happiness but with no sigh

I stand empty before this wall of disbelief
No sign of life, no trace of relief
But there is no way I shall return
New emptiness I shall earn

I am afraid of my past
hoping I saw of it the last
but life is leaving fast
carry on I must.

I stand empty before this wall of disbelief
No sign of life, no trace of relief
But there is no way I shall return
New emptiness I shall earn

To break this wall myself I have to prison
But I know, every thing occurs for a reason...


δεν υπαρχει επιστροφη απλα.

alexandros3
11-03-2011, 17:12
I don't care about the state of my hair
I got something out of nothing
That just wasn't there
And your kiss kiss kiss
Is never gonna blow me away
Dreams of escape keep me awake
I'm never gonna get out and make it away
I'm a stone dead tripper
Dying in a fantasy
Like a cracked open sky it helps you to die
Don't split it scrape it
You're screaming automatic pain
Too young kid you're gonna get hit
Looks like your never gonna make it
Off the government list
I don't mind about the state of my mind

But you know it's good for nothing
And I left you behind
It's a sick sick city
But it's never gonna make me insane
If you're talking for real
Then go cut a deal
You're facing up to living out
The way that you feel
And you shake shake shake
'Cause you know you'll never make it away
Well I guess that's why I've always
Got the blues


http://www.youtube.com/watch?v=TIOim3J-jpU

carrot
11-03-2011, 18:09
Και τώρα καβαλάμε την ρόδα του τσίρκου
Με τον σκοτεινό αδελφό σου τυλιγμένο στα άσπρα
Έλεγε είναι ωραίο να είσαι ζωντανός
Αλλά τώρα καβαλάει την φλόγα ενός κομήτη
Και δεν θα ξανάρθει
Η Γη φαίνεται πιο ωραία από ένα αστέρι
Το σημείο που είναι ακριβώς πάνω από σένα
Δεν ήθελε να σε κάνει να κλάψεις
Με σπίθες να πετάνε
Σε άδεια δαχτυλίδια γύρω από την καρδιά σου
Ο κόσμος φωνάζει και καταρέει
Και είναι τόσο λυπηρό να βλέπεις τον κόσμο να συμφωνεί
Οτί προτιμάνε τα πρόσωπα τους γεμάτα μύγες
Παρά τα άσπρα τριαντάφυλλα

(στοίχοι από ένα τραγούδι)

alexandros3
11-03-2011, 18:17
Πολύ όμορφο insect... ποιο τραγουδι;

carrot
11-03-2011, 18:54
Είναι ένα ξένο τραγούδι από ένα ανεξάρτητο συγκρότημα (έβγαλε δύο άλμπουμ και μετά σταμάτησε). Η μουσική και τα τραγούδια αυτού του συγκροτήματος/ ανθρώπου φαίνεται να αντικατοπτρίζουν τις σκέψεις/ συναισθήματα ενός φτωχού η ταλαιπωρημένου, άλλοτε να μιλάνε για τον Χριστό, άλλοτε για τον παγκόσμιο πόλεμο, άλλοτε για τα φαντάσματα, πνεύματα και για αυτοκτονίες, άλλοτε για τον πατέρα του, σε αρκετά ποιητικούς στοίχους όλα αυτά χωρίς ξεκάθαρο νόημα και σε κάποιες φάσεις η φωνή να αγγίζει την συχνότητα ψαλμωδίας. Παρότι δεν είναι και τόσο γνωστοί, αλλά ούτε και τόσο παλιά η μουσική φαίνεται σαν να έχει γραφτεί σε κάποια άλλη εποχή. Τι πιο περίεργο να ακούει κανείς τέτοια μουσική την εποχή της Lady Gaga και του hip-hop. Εμένα απλά μου αρέσουν και τους ακούω.

Να κι ένα άλλο:


http://www.youtube.com/watch?v=JHADGgM5DuE

So wake up run your lips across your fingers till you find
Some scent of yourself that you can hold up high
To remind yourself that you didn't die
On a day that was so crappy whole and happy you're alive

Lacrymosa
11-03-2011, 21:21
Do you ever feel like breaking down?
Do you ever feel out of place?
Like somehow you just don't belong
And no one understands you
Do you ever wanna runaway?
Do you lock yourself in your room?
With the radio on turned up so loud
That no one hears you screaming

No you don't know what it's like
When nothing feels all right
You don't know what it's like
To be like me

To be hurt
To feel lost
To be left out in the dark
To be kicked when you're down
To feel like you've been pushed around
To be on the edge of breaking down
And no one's there to save you
No you don't know what it's like
Welcome to my life

Do you wanna be somebody else?
Are you sick of feeling so left out?
Are you desperate to find something more?
Before your life is over
Are you stuck inside a world you hate?
Are you sick of everyone around?
With their big fake smiles and stupid lies
While deep inside you're bleeding

No you don't know what it's like
When nothing feels all right
You don't know what it's like
To be like me

To be hurt
To feel lost
To be left out in the dark
To be kicked when you're down
To feel like you've been pushed around
To be on the edge of breaking down
And no one's there to save you
No you don't know what it's like
Welcome to my life

No one ever lied straight to your face
No one ever stabbed you in the back
You might think I'm happy but I'm not gonna be okay
Everybody always gave you what you wanted
Never had to work it was always there
You don't know what it's like, what it's like

To be hurt
To feel lost
To be left out in the dark
To be kicked when you're down
To feel like you've been pushed around
To be on the edge of breaking down
And no one's there to save you
No you don't know what it's like (what it's like)

To be hurt
To feel lost
To be left out in the dark
To be kicked when you're down
To feel like you've been pushed around
To be on the edge of breaking down
And no one's there to save you
No you don't know what it's like
Welcome to my life
Welcome to my life
Welcome to my life


this song reflects exactly how i feel right now............

alexandros3
11-03-2011, 21:29
με εξαιρειση το To be kicked when you're down
ναι

Lacrymosa
11-03-2011, 22:14
Γιατί με εξαίρεση αυτό συγκεκριμένα????????

alexandros3
11-03-2011, 22:40
Γιατί, εντάξει, κανένας δε με κλωτσάει όταν είμαι down. Δεν τους αφήνω. (φοβόνται)

Lacrymosa
11-03-2011, 22:43
Και πολύ καλά κάνεις...αυτό έλειπε δηλαδή...;)

alexandros3
11-03-2011, 22:44
Someday I'll get back up and you don't want to be around, mentality και φαίνεται στο βλεμα : )

Lacrymosa
11-03-2011, 23:22
Sick of crying
Tired of trying
Yeah i 'm smiling
But inside i 'm dying....

Οι άνθρωποι που χαμογελάνε περισσότερο είναι αυτοί που πονάνε περισσότερο...:(

alexandros3
11-03-2011, 23:24
Χαμογέλα λιγότερο... ; )

Lacrymosa
11-03-2011, 23:27
Αρα θα πονάω και λιγότερο???? Μπααα,δεν νομίζω..(όχι ότι χαμογελάω και πολύ βέβαια..) ;)

alexandros3
11-03-2011, 23:28
Κράτα το χαμόγελο γι' αυτούς που θες : )
Για τους άλλους ένα συγκαταβατικό οκ.

Lacrymosa
11-03-2011, 23:32
Δίκιο έχεις! :)

crazy_diamond
12-03-2011, 03:02
Διαιρώ αυτό που ξέρω


Διαιρώ αυτό που ξέρω.
Προκύπτει αυτό που είμαι
κι αυτό που ξέχασα. Ανάμεσα στα δυο πηγαίνω.

Δεν είμαι αυτός που σκέφτομαι
ούτε αυτός που είμαι τώρα.
Αν θα σκεφτώ, κομμάτια γίνομαι
Αν θα πιστέψω, για μένα δεν υπάρχει τέλος.

Γι’ αυτό, είναι καλύτερα
ν’ ακούς μόνο το θρόισμα
της απαλής, βέβαιης αύρας
που μέσ’ από τις φυλλωσιές περνάει.



Fernando Pessoa

alexandros3
12-03-2011, 18:00
Μακρυά από την εστία
όλα γίνονται παιδικά πάλι
Τι ειρωνεία να πρέπει πρώτα να μικρύνεις για να ψηλώσεις

alexandros3
12-03-2011, 18:03
Είναι ένα ξένο τραγούδι από ένα ανεξάρτητο συγκρότημα (έβγαλε δύο άλμπουμ και μετά σταμάτησε). Η μουσική και τα τραγούδια αυτού του συγκροτήματος/ ανθρώπου φαίνεται να αντικατοπτρίζουν τις σκέψεις/ συναισθήματα ενός φτωχού η ταλαιπωρημένου, άλλοτε να μιλάνε για τον Χριστό, άλλοτε για τον παγκόσμιο πόλεμο, άλλοτε για τα φαντάσματα, πνεύματα και για αυτοκτονίες, άλλοτε για τον πατέρα του, σε αρκετά ποιητικούς στοίχους όλα αυτά χωρίς ξεκάθαρο νόημα και σε κάποιες φάσεις η φωνή να αγγίζει την συχνότητα ψαλμωδίας. Παρότι δεν είναι και τόσο γνωστοί, αλλά ούτε και τόσο παλιά η μουσική φαίνεται σαν να έχει γραφτεί σε κάποια άλλη εποχή. Τι πιο περίεργο να ακούει κανείς τέτοια μουσική την εποχή της Lady Gaga και του hip-hop. Εμένα απλά μου αρέσουν και τους ακούω.

Να κι ένα άλλο:


http://www.youtube.com/watch?v=JHADGgM5DuE

So wake up run your lips across your fingers till you find
Some scent of yourself that you can hold up high
To remind yourself that you didn't die
On a day that was so crappy whole and happy you're alive

Θενκς και για την περιγραφή :) Τώρα ακούω το τραγούδι... μ' αρέσει πολύ και το ονομα του συγκροτηματος.

crazy_diamond
12-03-2011, 18:15
Τι ειρωνεία να πρέπει πρώτα να μικρύνεις για να ψηλώσεις


Α, μα ναι! Έτσι είναι! Μαθηματάκι καλό. Mια πρώτη ανάγνωση μάλιστα και στον αγαπημένο Lewis Carroll.
Υδροχάος και περίτρανη πένα ήταν.. και ξέρεις δεν έγραφε ακριβώς παραμύθια..

Κάτι έλεγε λοιπόν όταν η Αλίκη του έγινε πρώτα τοσοδούλα και μετά ψήλωσε τόσο που κανένα off with her head δεν την έφτανε..

:)

crazy_diamond
12-03-2011, 18:37
http://www.youtube.com/watch?v=_wLXJASUOmI




Στο βυθό της μουσικής συνταξιδεύουμε..


Οδυσσέας Ελύτης

Lacrymosa
12-03-2011, 23:46
Θα περάσω τα χρόνια κολλημένος εδώ
με μπογιά σε ένα τοίχο θα φωνάζω μπορώ
θα κρατώ σαν ανάσα κλειδωμένη βαθιά
μια ζωή που κοιμάται και βαρέθηκα πια

Εγώ μαζί με το εγώ μου στο φιλί της ζωής
φοιτητής μιας στιγμής στην αληθεία μου εδώ
ταξιδεύω το εγώ μου πηδώ στο κενό μου
μην φεύγεις ζωή μου κρυφή μου πληγή
ταξιδεύω το εγώ μου στο φιλί της ζωής
φοιτητής μιας στιγμής στην αλήθεια μου εγώ
ταξιδεύω το εγώ μου πηδώ στο κενό μου
μισή μου ζωή τεχνητή αναπνοή

Κι όταν όλα τελειώσουν θα κλαίει εμπρός μου μια αρχή
μες στο γκρίζο θα ψάχνει το λευκό της γιατί
γιατί μένω ακόμα τι είναι αυτά που ζητώ
σκεπασμένος με χιόνια στο κλουβί μου πετώ

Εγώ μαζί με το εγώ μου στο φιλί της ζωής
φοιτητής μιας στιγμής στην αληθεία μου εδώ
ταξιδεύω το εγώ μου πηδώ στο κενό μου
μην φεύγεις ζωή μου κρυφή μου πληγή
ταξιδεύω το εγώ μου στο φιλί της ζωής
φοιτητής μιας στιγμής στην αλήθεια μου εδώ
ταξιδεύω το εγώ μου βουτιά στο κενό μου
μισή μου ζωή τεχνητή αναπνοή

alexandros3
13-03-2011, 00:29
ΘΑΝΑΤΟΣ ΚΑΙ ΑΝΑΣΤΑΣΙΣ
ΤΟΥ ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΥ ΠΑΛΑΙΟΛΟΓΟΥ

Ι

Έτσι καθώς εστέκονταν ορθός μπροστά στην Πύλη κι άπαρτος μες στη λύπη του

Μακριά του κόσμου, που η ψυχή του γύρευε να λογαριάσει στο φάρδος Παραδείσου.
Και σκληρός πιο κι απ' την πέτρα που, δεν τον είχανε κοιτάξει τρυφερά ποτέ, κάποτε τα στραβά δόντια του άσπριζαν παράξενα.

Κι όπως περνούσε με το βλέμμα του λίγο πιο πάνω απ' τους ανθρώπους
κι έβγανε απ' όλους Έναν που του χαμογελούσε, τον Αληθινόν που ο χάρος δεν τον έπιανε.

Πρόσεχε, να προφέρει καθαρά τη λέξη θάλασσα, έτσι που να γυαλίσουν μέσα της όλα τα δελφίνια.
Κι η ερημιά πολλή που να χωρά ο Θεός κι η κάθε μια σταγόνα σταθερή στον ήλιο ν' ανεβαίνει!

Νέος ακόμα, είχε δει στους ώμους των μεγάλων, τα χρυσά να λάμπουν και να φεύγουν.
Και μια νύχτα θυμάται, σ' ώρα μεγάλης τρικυμίας, βόγκηξε ο λαιμός του πόντου τόσο,
που θολώθη μα δεν έστερξε να του σταθεί!

Βαρύς ο κόσμος να τον ζήσεις, όμως για λίγη περηφάνια το άξιζε.


II

Θεέ μου και τώρα τι που 'χε με χίλιους να παλέψει, χώρια με τη μοναξιά του,
ποιός αυτός που 'ξερε μ' ένα λόγο του να δώσει ολάκερης της γης να ξεδιψάσει τι;

Που όλα του τα 'χαν πάρει και τα πέδιλά του τα σταυροδετά και το

τρικράνι του το μυτερό και το τοιχίο που καβαλούσε κάθε απομεσήμερο,
να κρατάει τα γκέμια ενάντια στον καιρό, σαν ζόρικο και πηδηχτό βαρκάκι.

Και μια φούχτα λουίζα, που την είχε τρίψει στα μάγουλα ενός κοριτσιού μεσάνυχτα να το φιλήσει
(πως κουρναλίζαν τα νερά του φεγγαριού στα πέτρινα τα σκαλοπάτια τρεις γκρεμούς πάνω απ' τη
θάλασσα...)


Μεσημέρι από νύχτα και μήτ' ένας πλάι του. Μονάχα οι λέξεις του οι πιστές,

που 'σμιγαν όλα τους τα χρώματα ν' αφήσουν μες στο χέρι του μια λόγχη από άσπρο φως!

Και αντίκρυ σ' όλο των τειχών το μάκρος μυρμηκιά οι χυμένες μες στο γύψο κεφαλές όσο έπαιρνε το μάτι του...

«Μεσημέρι από νύχτα - όλ' η ζωή μια λάμψη!» φώναξε κι όρμησε μες στο σωρό,
σύρνοντας πίσω του χρυσή γραμμή ατελεύτητη.

Και αμέσως ένιωσε ξεκινημένη από μακριά η στερνή χλωμάδα να τον κυριεύει...


III

Τώρα καθώς του ήλιου η φτερωτή, ολοένα γυρνούσε και πιο γρήγορα,
οι αυλές βουτούσαν μέσα στο χειμώνα κι έβγαιναν πάλι κατακόκκινες απ' τα γεράνια

Κι οι μικροί δροσεροί τρούλοι όμοια μέδουσες γαλάζιες, έφταναν κάθε φορά
και πιο ψηλά στ' ασήμια, που τα ψιλοδούλευε ο αγέρας γι' άλλων καιρών πιο μακρινών το εικόνισμα.

Κόρες παρθένες φέγγοντας η αγκαλιά τους ένα θερινό ξημέρωμα
φρέσκα βαγιόφυλλα και της μυρσίνης της ξεριζωμένης των βυθών,
σταλάζοντας ιώδιο τα κλωνάρια

Του 'φερναν, ενώ κάτω απ' τα πόδια του άκουγε στη μεγάλη καταβόθρα, να καταποντίζονται
πλώρες μαύρων καραβιών, τ' αρχαία και καπνισμένα ξύλα, όθε με στυλωμένο μάτι
ορθές ακόμη Θεομήτορες επιτιμούσανε

Αναποδογυρισμένα στις χωματερές αλόγατα, σωρός τα χτίσματα
μικρά μεγάλα, θρουβαλιασμός και σκόνης άναμμα μες στον αέρα!

Πάντοτε με μια λέξη μες στα δόντια του άσπαστη κειτάμενος

Αυτός

ο τελευταίος Έλληνας

alexandros3
13-03-2011, 00:38
Αυτό το αποψινο κλάμμα
ήταν για σένα ή για μένα;
δεν ξερω για ποιόν προτιμώ

crazy_diamond
13-03-2011, 01:04
Ετοιμάζω μεγάλο ταξίδι.

Με τις ίδιες κινήσεις που κάνει κανείς

όταν μένει,

όπως μένει κανείς με τις ίδιες κινήσεις

που κάνει όταν φεύγει.

Στη βαθιά μακρινή αλλαγή μου πηγαίνω.


Κική Δημουλά






Και σκέφτομαι, λοιπόν, πως μόνο,
μόνο με δύο λάμδα η ρημάδα η αλλαγή.
Όχι αλλιώς.
Να μου μένει κι ένα μες τη λέξη.
Αφού αν το άλλο δεν αφήσω πίσω,
όπως έτσι μακρυά απ' το γνώριμό μου φεύγω,
νόημα δεν έχει..

(ναι, πάντα αφορμή να σκέφτομαι η Κική, μα πιο πολύ να νιώθω..)