PDA

Εμφάνιση Πλήρους Έκδοσης : Πόσο φυσιολογικό είναι...



Κύκνος
09-04-2011, 19:58
μετά από έναν ολόκληρο χρόνο να σε πονάει ακόμα τόσο πολύ μια απώλεια που να σπαράζεις στην κυριολεξία στο κλάμα μπροστά στον τάφο; Βασικά ο χρόνος έκλεισε σήμερα και δάκρυσα ακόμα και στην εκκλησία όταν άκουσα συγκεκριμένα λόγια του παπά όπως το "αιωνία σου η μνήμη" αλλά σ' αυτό δεν ήμουν η μόνη κι άλλοι δικοί μου άνθρωποι στεναχωριούνται και κλαίνε σ' αυτές τις τελετές κι ας έχει περάσει καιρός, υποθέτω πως είναι λογικό γιατί όπως είναι φυσικό αυτές οι μέρες είναι αφιερωμένες σ' αυτόν που έφυγε...έτσι έγινε και σήμερα, είδα την ξαδέλφη μου να δακρύζει άρα είναι φυσιολογικό και δεν είμαι μόνο εγώ...
Την τελευταία φορά όμως που πήγα στο νεκροταφείο μόνη μου επειδή ήταν απλά Ψυχοσάββατο, ενώ όση ώρα καθάριζα τον τάφο ήμουν μεν λυπημένη αλλά ψύχραιμη, με το που τελείωσα ξέσπασα σ' ένα κλάμα τόσο απελπισμένο που πραγματικά με εξέπληξε...δεν το περίμενα καθόλου να ξεσπάσω έτσι, τόσο έντονα και τόσο ξαφνικά...μεγάλη αλλαγή σε κλάσματα του δευτερολέπτου...
Πώς το εξηγείτε αυτό;

Adzik
09-04-2011, 20:19
Αγαπητε κυκνε... ενα θα σου πω.. ψυχιατρικα και ψυχολογικα θεωρειται φισιολογικο το πενθοσ να κραταει μεχρι και 5 χρονια.. μαλιστα.. απλως λογο την συγχρονησ κοινωνιασ η οποια μασ αναγκαζει μετα απο καποιουσ μηνες να επανερχομαστε αναγκαστικα σε ρυθμους που θα μασ επτρεπουν να εργαζομαστε ...

μετα απο ενα 6 μηνο οι ψυχιατροι χορηγουν και αντικαταθλιπτικα για το πενθος αν χρειαστει...

.. ομωσ ξαναλεω.. ψυχιατρικα το πενθοσ ειναι μια τεραστια διαδικαστια μεχρι να φτασει την αποδοχη.. διαδικασια που θεωρειτε νορμαλ ακομη και αν κραταει μεχρι και 5 χρονια, οποτε μην στεναχωριεσαι, αν ομωσ σου δημιουργει προβληματα στο να συντηριθεισ και να λειτουργεισ.. τοτε ενασ ψυχολογοσ θα ηταν καλη σκεψη.

Adzik
09-04-2011, 20:22
http://psychologein.sciblogs.net/2010/02/04/murning/

carrie
09-04-2011, 20:47
μετά από έναν ολόκληρο χρόνο να σε πονάει ακόμα τόσο πολύ μια απώλεια που να σπαράζεις στην κυριολεξία στο κλάμα μπροστά στον τάφο; Βασικά ο χρόνος έκλεισε σήμερα και δάκρυσα ακόμα και στην εκκλησία όταν άκουσα συγκεκριμένα λόγια του παπά όπως το "αιωνία σου η μνήμη" αλλά σ' αυτό δεν ήμουν η μόνη κι άλλοι δικοί μου άνθρωποι στεναχωριούνται και κλαίνε σ' αυτές τις τελετές κι ας έχει περάσει καιρός, υποθέτω πως είναι λογικό γιατί όπως είναι φυσικό αυτές οι μέρες είναι αφιερωμένες σ' αυτόν που έφυγε...έτσι έγινε και σήμερα, είδα την ξαδέλφη μου να δακρύζει άρα είναι φυσιολογικό και δεν είμαι μόνο εγώ...
Την τελευταία φορά όμως που πήγα στο νεκροταφείο μόνη μου επειδή ήταν απλά Ψυχοσάββατο, ενώ όση ώρα καθάριζα τον τάφο ήμουν μεν λυπημένη αλλά ψύχραιμη, με το που τελείωσα ξέσπασα σ' ένα κλάμα τόσο απελπισμένο που πραγματικά με εξέπληξε...δεν το περίμενα καθόλου να ξεσπάσω έτσι, τόσο έντονα και τόσο ξαφνικά...μεγάλη αλλαγή σε κλάσματα του δευτερολέπτου...
Πώς το εξηγείτε αυτό;

Φυσιολογικο μου ακουγεται. Αφυσικο ειναι αυτο που παθαινω εγω, που δεν εκλαψα και ουτε καν δακρυσα ουτε στο θανατο, ουτε στην κηδεια ουτε στα μνημοσυνα, ουτε πανω στο μνημα, αλλα οπουδηποτε αλλου με την παραμικρη αφορμη. Ποσο φυσιολογικο ειναι;

Κύκνος
09-04-2011, 20:54
Αγαπητε κυκνε.. ενα θα σου πω.. ψυχιατρικα και ψυχολογικα θεωρειται φυσιολογικο το πενθος να κραταει μεχρι και 5 χρονια.. μαλιστα.. απλως λογο της συγχρονης κοινωνιας η οποια μας αναγκαζει μετα απο καποιους μηνες να επανερχομαστε αναγκαστικα σε ρυθμους που θα μας επιτρεπουν να εργαζομαστε..

μετα απο ενα 6 μηνο οι ψυχιατροι χορηγουν και αντικαταθλιπτικα για το πενθος αν χρειαστει..

..ομως ξαναλεω.. ψυχιατρικα το πενθος ειναι μια τεραστια διαδικαστια μεχρι να φτασει την αποδοχη.. διαδικασια που θεωρειται νορμαλ ακομη και αν κραταει μεχρι και 5 χρονια, οποτε μην στεναχωριεσαι, αν ομως σου δημιουργει προβληματα στο να συντηριθεις και να λειτουργεις.. τοτε ενας ψυχολογος θα ηταν καλη σκεψη.
Σ' ευχαριστώ για την απάντηση σου...όχι, εντάξει, ευτυχώς είμαι σε θέση να εργαστώ αν και δεν κρύβω ότι υπάρχουν στιγμές ή και μέρες που το κάνω με δυσκολία...και σίγουρα αυτό δεν είναι καθόλου ευχάριστο σαν συναίσθημα κι είναι στιγμές που νιώθω ότι δεν θέλω να κάνω τίποτα όλη την ημέρα και θέλω να το πω, "αφήστε με ήσυχη" αλλά φυσικά και δεν γίνεται...όσο για επαγγελματική ψυχολογική στήριξη έχω ήδη...
Διαβάζω τώρα και το άρθρο που μου έδωσες κι έχω να πω τα εξής:
Καταρχήν, σ' αυτό το κομμάτι
"Μια περίπτωση δύσκολη μεν, αλλά “διευκολυντική” όσον αφορά το πένθος, είναι όταν ο θάνατος επέρχεται ως αποτέλεσμα ανίατης ασθένειας, κυρίως ο καρκίνος ή AIDS (κυρίως το πρώτο, μιας και οι οροθετικοί έχουν πολύ μεγαλύτερο προσδόκιμο ζωής που μπορεί να φτάσει τις δεκαετίες). Με τον όρο “διευκολυντική” εννοούμε πως η διαδικασία του πένθος ουσιαστικά ξεκινάει από την στιγμή της διάγνωσης της μη αναστρέψιμης κατάστασης. Από το πρώτο λεπτό οι συγγενείς και οι φίλοι αρχίζουν να αγγίζουν την ιδέα του θανάτου, παρά τον αμυντικό μηχανισμό της άρνησης που συνήθως αναπτύσεται. Καθώς περνάει ο καιρός και ο ίδιος ο ασθενής, -περνώντας συνήθως από μια μακροχρόνια, επίπονη και πολύ δύσκολη διαδικασία- αποδέχεται τελικά τον ίδιο τον θάνατό του, ο κοινωνικός του περίγυρος εξοικειώνεται σταδιακά. Αυτό φυσικά δεν σημαίνει πως όταν επέλθει το μοιραίο γεγονός δεν θα αναπτυχθεί πένθος! Απλά, αναμένεται πως αυτό θα εξελιχθεί ομαλά. Μια παρόμοια περίπτωση είναι και αυτή που ο φυσικός θάνατος επέρχεται μετά από διαγνωσθέν εγκεφαλικό θάνατο. Και πάλι -αναλόγως του διαστήματος κατά το οποίο ο ασθενής παραμένει εγκεφαλικά νεκρός- ο περίγυρός του αρχίσει και αξοικειώνεται με την ιδέα του θανάτου. Όταν αυτός επέλθει, το αρχικό σοκ θα είναι μικρότερο, αλλά ο πόνος του χαμού φυσικά θα είναι πάντοτε ο ίδιος." κάνει τεράστιο λάθος γιατί αυτή είναι η δική μου περίπτωση και αν και το γνώριζα καθόλου δεν ξεκίνησε η διαδικασία του πένθους από την ώρα της διάγνωσης και καθόλου μα καθόλου ομαλά δεν το πήρα κι ας το ήξερα κι ας το περίμενα...
Όσο για τα στάδια, ειλικρινά δεν έχω ιδέα σε ποιο στάδιο βρίσκομαι, ξέρω μόνο ότι γενικά (όχι μόνο σήμερα) είμαι πλυμμηρισμένη από συναισθήματα και το κυρίαρχο είναι λύπη, απελπισία και μια ερώτηση "γιατί με άφησες;;;" :(

Κύκνος
09-04-2011, 20:59
Φυσιολογικο μου ακουγεται. Αφυσικο ειναι αυτο που παθαινω εγω, που δεν εκλαψα και ουτε καν δακρυσα ουτε στο θανατο, ουτε στην κηδεια ουτε στα μνημοσυνα, ουτε πανω στο μνημα, αλλα οπουδηποτε αλλου με την παραμικρη αφορμη. Ποσο φυσιολογικο ειναι;
Δεν έχω ιδέα Κάρυ...σαν μια σκέψη θα έλεγα ότι ίσως δεν μπορείς ν' αφήσεις ελεύθερο τον εαυτό σου...εμένα πάντως μου έκανε κυρίως εντύπωση το γεγονός ότι ενώ για πόση ώρα που καθάριζα το μνήμα ήμουν ψύχραιμη και δεν είχα χύσει ούτε δάκρυ, με το που τελείωσα και τα τακτοποίησα όλα έτρεξαν ποτάμια...

Θεοφανία
09-04-2011, 22:08
Φυσιολογικο μου ακουγεται. Αφυσικο ειναι αυτο που παθαινω εγω, που δεν εκλαψα και ουτε καν δακρυσα ουτε στο θανατο, ουτε στην κηδεια ουτε στα μνημοσυνα, ουτε πανω στο μνημα, αλλα οπουδηποτε αλλου με την παραμικρη αφορμη. Ποσο φυσιολογικο ειναι;

..ακριβώς το ίδιο και γω.....:(
Αφού ετοιμαζόμουν να γράψω στην κύκνος πως είναι πολύ τυχέρη που μπορεί να εκφράζει τη θλίψη της.....

crazy_diamond
09-04-2011, 22:21
Kύκνε μου, γεια σου..

Έχουμε ξαναμιλήσει για αυτό το θέμα και πιστεύω πραγματικά ότι το πένθος δεν έχει μέτρο και ζύγι στο πώς το βιώνει κάποιος. Ούτε χρόνο.

Σήμερα το πρωί διαβάζοντας το μήνυμα μιας ψυχής που με νοιάζει και που είχε να κάνει με μια τραγική απώλεια στη ζωή της βούλιαξα άσχημα. Άρχισα να σκαλίζω μετά τη δική μου πληγή και ξέσπασα.
Λίγο αργότερα προς το μεσημεράκι ένιωσα την ανάγκη να πάω στο μνήμα του πατέρα μου μετά από αρκετό καιρό. Πότισα τα λουλούδια, άραξα, έκανα ένα τσιγάρο και.. γαλήνεψα.
Έβλεπα τη θάλασσα και ένιωθα μια ηρεμία σχεδόν εξωπραγματική.
Στο σπίτι μου έκλαιγα με λυγμούς, σήμερα σχεδόν ''ένα ολόκληρο χρόνο'' μετά, και πάνω από τον τάφο ήμουν ''ζεν''.. Δεν υπάρχουν στάνταρ αντιδράσεις νομίζω. Όπως νιώσουμε και όπως μας βγει κάθε φορά.
Αρκεί να μην θάβουμε αυτό που αναβλύζει από μέσα μας, ακόμα και όταν πονάμε πολύ.

Είχα αυτήν την κουβέντα πρόσφατα. Μπορεί η λογική μας να συλλάβει το θάνατο; Προσωπικά, μου φαίνεται ακόμα ασύλληπτο ότι πέθανε ο πατέρας μου. Τι να σκαλίσω και τι να διαπραγματευτώ με το μυαλό μου; Σα να μου λέει κάποιος ''το σύμπαν διαστέλλεται''.. Οκ! Μόνο να νιώσω μπορώ. Όσο.
Και αυτό δεν είναι καθόλου λίγο όταν θυμάμαι και την αρχική παγωμάρα η οποία στη δική μου περίπτωση κράτησε καιρό. Μου πήρε καιρό να σπάσω. Και ευτυχώς που συνέβη. Που έσπασα.

Γι' αυτό σου λέω να μην ανησυχείς για το ''φυσιολογικό'' των αλλαγών στη διάθεσή σου. Ακόμα και τα στάδια του πένθους, δεν τα περνάς πάντα με στάνταρ σειρά. Δώσε χρόνο στον εαυτό σου, όσος κι αν χρειαστεί και εμπιστεύσου τον. Καθόλου τυχαίο και πολύ σοφό το πανδαμάτωρ που συχνά τον συνοδεύει..

Κύκνος
09-04-2011, 22:48
Kύκνε μου, γεια σου..

Έχουμε ξαναμιλήσει για αυτό το θέμα και πιστεύω πραγματικά ότι το πένθος δεν έχει μέτρο και ζύγι στο πώς το βιώνει κάποιος. Ούτε χρόνο.

Σήμερα το πρωί διαβάζοντας το μήνυμα μιας ψυχής που με νοιάζει και που είχε να κάνει με μια τραγική απώλεια στη ζωή της βούλιαξα άσχημα. Άρχισα να σκαλίζω μετά τη δική μου πληγή και ξέσπασα.
Λίγο αργότερα προς το μεσημεράκι ένιωσα την ανάγκη να πάω στο μνήμα του πατέρα μου μετά από αρκετό καιρό. Πότισα τα λουλούδια, άραξα, έκανα ένα τσιγάρο και.. γαλήνεψα.
Έβλεπα τη θάλασσα και ένιωθα μια ηρεμία σχεδόν εξωπραγματική.
Στο σπίτι μου έκλαιγα με λυγμούς, σήμερα σχεδόν ''ένα ολόκληρο χρόνο'' μετά, και πάνω από τον τάφο ήμουν ''ζεν''.. Δεν υπάρχουν στάνταρ αντιδράσεις νομίζω. Όπως νιώσουμε και όπως μας βγει κάθε φορά.
Αρκεί να μην θάβουμε αυτό που αναβλύζει από μέσα μας, ακόμα και όταν πονάμε πολύ.

Είχα αυτήν την κουβέντα πρόσφατα. Μπορεί η λογική μας να συλλάβει το θάνατο; Προσωπικά, μου φαίνεται ακόμα ασύλληπτο ότι πέθανε ο πατέρας μου. Τι να σκαλίσω και τι να διαπραγματευτώ με το μυαλό μου; Σα να μου λέει κάποιος ''το σύμπαν διαστέλλεται''.. Οκ! Μόνο να νιώσω μπορώ. Όσο.
Και αυτό δεν είναι καθόλου λίγο όταν θυμάμαι και την αρχική παγωμάρα η οποία στη δική μου περίπτωση κράτησε καιρό. Μου πήρε καιρό να σπάσω. Και ευτυχώς που συνέβη. Που έσπασα.

Γι' αυτό σου λέω να μην ανησυχείς για το ''φυσιολογικό'' των αλλαγών στη διάθεσή σου. Ακόμα και τα στάδια του πένθους, δεν τα περνάς πάντα με στάνταρ σειρά. Δώσε χρόνο στον εαυτό σου, όσος κι αν χρειαστεί και εμπιστεύσου τον. Καθόλου τυχαίο και πολύ σοφό το πανδαμάτωρ που συχνά τον συνοδεύει..

Γεια σου διαμάντι... :)
Ναι, το θυμάμαι ότι είχαμε ξαναμιλήσει...συγγνώμη που επαναλαμβάνομαι αλλά όπως βλέπεις δεν ξεπερνιέται, δεν το αντιμετωπίζω καλά... :(
Λυπάμαι για τον πατέρα σου αλλά μακάρι να κατάφερνα να την νιώσω κι εγώ αυτή την ηρεμία, την έχω τόσο ανάγκη...
Δεν ανησυχώ μόνο για το "φυσιολογικό" αλλά και γιατί με τρομάζει ο τόσο έντονος πόνος...δεν έχω ξανανιώσει τέτοιο πόνο...όταν πέθανε ο παππούς μου, πόνεσα μεν πάρα πολύ αλλά είχα την γιαγιά να με στηρίζει, να μιλάμε για εκείνον...και μου έκανε καλό αυτό, με βοηθούσε ν' αντέχω, είναι αλήθεια ότι ο πόνος όταν μοιράζεται λιγοστεύει...τώρα όμως την έχασα κι αυτήν και νιώθω ότι δεν έχω πια τίποτα...και με τρομάζουν τα ξεσπάσματα μου, νιώθω ότι δεν αντέχω τόσο πόνο...

carrie
09-04-2011, 23:08
Βρες εναν ανθρωπο να μιλησεις. Ζητα παρεα. Κλαψε στην αγκαλια καποιου, απο την εμπειρια μου διαπιστωσα οτι το να κλαις παρουσια καποιου με τον οποιο αισθανεσαι ανετα ειναι λυτρωτικο. Το να κλαις μονος σου στο μαξιλαρι σου ή στο μνημα δεν ειναι.. Γιαυτο εγω μαλλον δεν κλαιω μπροστα σε αλλους οπως σε κηδειες κτλ, και γιαυτο δε μαρεσει να κλαιω και μονη, γιατι στην πρωτη περιπτωση δε μπορω να εκφραστω οπως ειπες, και στη δευτερη δεν εχεις δικλειδα ασφαλειας, καποιον να σε επαναφερει. Μην ντρεπεσαι, πες σε καποιον κοντινο σου οτι χρειαζεσαι υποστηριξη..

crazy_diamond
09-04-2011, 23:09
Κύκνε, να επαναλαμβάνεσαι όσο θέλεις :)

Αισθάνεσαι συνέχεια αυτόν τον έντονο πόνο; Λες ότι με τη γιαγιά σου μιλούσατε για τον παππού.
Τώρα υπάρχει κάποιος να μιλάτε για τη γιαγιά, να τη θυμάστε μαζί; Υπάρχει κάποιος που το πένθος σας να είναι κοινό;
Κάποιο άτομο που να το αισθάνεσαι δικό σου, κοντά σου;

Σκέφτομαι μήπως με αυτή τη σημαντική για σένα και επώδυνη απώλεια βιώνεις τώρα παράλληλα και άλλα πένθη, ίσως παλιότερα δικά σου, μια σκέψη πως ίσως σου βγήκαν τώρα όλα μαζί..

Κύκνος
09-04-2011, 23:55
Βρες εναν ανθρωπο να μιλησεις. Ζητα παρεα. Κλαψε στην αγκαλια καποιου, απο την εμπειρια μου διαπιστωσα οτι το να κλαις παρουσια καποιου με τον οποιο αισθανεσαι ανετα ειναι λυτρωτικο. Το να κλαις μονος σου στο μαξιλαρι σου ή στο μνημα δεν ειναι.. Γιαυτο εγω μαλλον δεν κλαιω μπροστα σε αλλους οπως σε κηδειες κτλ, και γιαυτο δε μαρεσει να κλαιω και μονη, γιατι στην πρωτη περιπτωση δε μπορω να εκφραστω οπως ειπες, και στη δευτερη δεν εχεις δικλειδα ασφαλειας, καποιον να σε επαναφερει. Μην ντρεπεσαι, πες σε καποιον κοντινο σου οτι χρειαζεσαι υποστηριξη..
Δυστυχώς το μόνο άτομο μπροστά στο οποίο μπορώ να αφεθώ τόσο πολύ έχει δική του οικογένεια και μικρό παιδί, οπότε δεν μπορεί να νταντεύει και μια φίλη επιπλέον...μακάρι να γινόταν έστω που και που...μια φορά θυμάμαι (πριν συμβεί αυτό) μας είχε πάρει και τις δύο ο ύπνος, εκείνη στο δωμάτιο με το μωρό κι εμένα στο σαλόνι...κι ένιωθα τόσο όμορφα κι ασφαλής εκείνο το βράδυ που κοιμήθηκα εκεί...μου λείπει αυτό το συναίσθημα...

Κύκνος
10-04-2011, 00:01
Κύκνε, να επαναλαμβάνεσαι όσο θέλεις :)

Αισθάνεσαι συνέχεια αυτόν τον έντονο πόνο; Λες ότι με τη γιαγιά σου μιλούσατε για τον παππού.
Τώρα υπάρχει κάποιος να μιλάτε για τη γιαγιά, να τη θυμάστε μαζί; Υπάρχει κάποιος που το πένθος σας να είναι κοινό;
Κάποιο άτομο που να το αισθάνεσαι δικό σου, κοντά σου;

Σκέφτομαι μήπως με αυτή τη σημαντική για σένα και επώδυνη απώλεια βιώνεις τώρα παράλληλα και άλλα πένθη, ίσως παλιότερα δικά σου, μια σκέψη πως ίσως σου βγήκαν τώρα όλα μαζί..

Ευχαριστώ... :) :o
Όχι και συνέχεια αλλά αρκετά συχνά...μου λείπει...και μου φαίνεται σαν χθες που όσο ήταν ακόμα σχετικά καλά καθόμασταν στο κρεβάτι και με συμβούλευε για κάτι...όπως πάντα...απλά όταν πηγαίνω στο νεκροταφείο πονάω πιο πολύ, γι' αυτό και δεν το κάνω και πολύ συχνά αλλά είναι στιγμές που νιώθω την ανάγκη να πάω...μπορεί να πάω κι αύριο...όσο για το αν έχω κάποιον για να μιλάω για εκείνη και να τη θυμόμαστε μαζί, ναι, έχω αλλά δεν νιώθω την απαραίτητη οικειότητα που θα με αφήσει να ανοιχτώ και να εκφράσω εντελώς ελεύθερα τα συναισθήματα μου...ούτε οι άνθρωποι αυτοί έχουν τη σχέση που σε κάνει να θέλεις να μιλάς ώρα γι' αυτό όπως για τον άντρα σου π.χ.
Την τελευταία σου φράση δεν την κατάλαβα καλά, μου την εξηγείς λίγο καλύτερα σε παρακαλώ;

crazy_diamond
10-04-2011, 00:52
Κύκνε,

ο Χαλίλ Γκιμπράν λέει ότι ''η ανάμνηση είναι μια μορφή συνάντησης''..
το έχω ξαναγράψει αλλά, είπαμε, είμαστε της επανάληψης :)

Καταλαβαίνω πώς είναι να μη σου βγαίνει να εκφραστείς ελεύθερα σε κάποια άτομα, όμως μπορείτε να μιλάτε παρέα για τη γιαγιά, να τη θυμάστε, αυτά που ζήσατε και μοιραστήκατε μ' εκείνη, αφού το πένθος είναι κοινό.
Τώρα πια είναι μόνο μέσα σου η γιαγιά σου, το ίχνος της, και μέσα σε όποιον άγγιξε όσο ζούσε. Και εκεί θα μπορείς να τη συναντάς.

Να επιδιώκεις όμως να υπάρχεις και με αυτούς που νιώθεις άνετα και οικεία. Αυτή η φίλη σου που ανέφερες..
Προσωπικά όταν υπάρχω με ανθρώπους που τους θεωρώ δικούς μου και με τους οποίους αισθάνομαι αυτή την οικειότητα δε χρειάζεται να είμαι μαζί τους όλη μέρα. Καμμιά φορά και λίγη ώρα είναι αρκετή, είναι ουσιαστική η συνάντηση αυτή και είναι και φορές που δε χρειάζεται να πούμε και πολλά.
Κοντά σε ανθρώπους που αγαπώ ακόμα και οι σιωπές έχουν σημασία, το ότι τις μοιραζόμαστε.
Αφού νιώθεις έτσι κοντά σε αυτή τη φίλη σου να επιδιώκεις να βρίσκεστε, έστω και για λίγο :)

Αυτό που σου έγραψα πριν στο τέλος ήταν μια σκέψη που έκανα. Αναρωτιέμαι μηπως άνοιξαν για σένα οι ασκοί του Αιόλου. Κάτι που έχω βιώσει εγώ.
Δηλαδή, πένθη από παλιότερες απώλειες (όχι απαραίτητα θάνατο) τα οποία δεν τα είχα επεξεργαστεί και τα είχα βάλει κάτω από το χαλάκι ''βγήκαν'' κάποια στιγμή παρέα με ένα άλλο πένθος..

Sofia
10-04-2011, 01:59
μετά από έναν ολόκληρο χρόνο να σε πονάει ακόμα τόσο πολύ μια απώλεια που να σπαράζεις στην κυριολεξία στο κλάμα μπροστά στον τάφο; Βασικά ο χρόνος έκλεισε σήμερα και δάκρυσα ακόμα και στην εκκλησία όταν άκουσα συγκεκριμένα λόγια του παπά όπως το "αιωνία σου η μνήμη" αλλά σ' αυτό δεν ήμουν η μόνη κι άλλοι δικοί μου άνθρωποι στεναχωριούνται και κλαίνε σ' αυτές τις τελετές κι ας έχει περάσει καιρός, υποθέτω πως είναι λογικό γιατί όπως είναι φυσικό αυτές οι μέρες είναι αφιερωμένες σ' αυτόν που έφυγε...έτσι έγινε και σήμερα, είδα την ξαδέλφη μου να δακρύζει άρα είναι φυσιολογικό και δεν είμαι μόνο εγώ...
Την τελευταία φορά όμως που πήγα στο νεκροταφείο μόνη μου επειδή ήταν απλά Ψυχοσάββατο, ενώ όση ώρα καθάριζα τον τάφο ήμουν μεν λυπημένη αλλά ψύχραιμη, με το που τελείωσα ξέσπασα σ' ένα κλάμα τόσο απελπισμένο που πραγματικά με εξέπληξε...δεν το περίμενα καθόλου να ξεσπάσω έτσι, τόσο έντονα και τόσο ξαφνικά...μεγάλη αλλαγή σε κλάσματα του δευτερολέπτου...
Πώς το εξηγείτε αυτό;

Συλληπητηρια κυκνε για την απωλεια που ζεις. Προσωπικα το βρισκω φυσιολογικο να πενθεις ακομα. Νομιζω οτι με το περασμα του χρονου, συνειδητοποιουμε περισσοτερο το κενο που αφησε ο ανθρωπος που εφυγε απο κοντα μας. Στην αρχη ειναι το σοκ της απωλειας κ ειμαστε μουδιασμενοι ισως...Ομως σιγα σιγα οταν ο χρονος κυλαει και η ζωη συνεχιζει με την ρουτινα κ την καθημερινοτητα της, η απωλεια ειναι ακομα εκει κ τοτε χρειαζεται και να την συνηθισουμε. Ειναι σκληρο αυτο, μα αληθινο. Οπως σκληρο κ αληθινο ειναι πώς δεν υπάρχει τιποτα πιο δυσκολο απο το να μαθουμε να ζουμε χωρις τους ανθρωπους που αγαπησαμε βαθια.

Δεν εχω να σου πω γλυκα λογια, λυπαμαι....Αυτα νομιζω για την ανθρωπινη ζωη. Τιποτα πιο πολυτιμο κ τιποτα πιο σημαντικο για να πονεσεις. Σιγα σιγα ομως μαθαινεις να ζεις μ αυτο το βιωμα. Το πώς το βρισκει ο καθενας μονος του.

υγ. κυκνε, σου απαντω καπως φορτισμενα γιατι ειμαι σε φαση που νιωθω εντονα την απωλεια δικων μου ανθρωπων. σου γραφω επισης οπως νιωθω εγω την απωλεια. ο καθενας νιωθει αλλιως τον θανατο ενος ανθρωπου, την απωλεια γενικοτερα. οποτε για σενα, μπορει να ειναι πολυ πιο αναλαφρα και ευκολα...κ ελπιζω να ειναι. κ παλι συλληπητηρια. ευχομαι να κρατας μεσα σου για παντα τη ζεστασια των στιγμων που εζησες με τον ανθρωπο που "εφυγε".

Sofia
10-04-2011, 02:12
και κατι ακομα: και ο τοπος εχει την σημασια του στο να ξεσπαμε. οταν εισαι εσυ κ ο ανθρωπος που εφυγε (συμβολικα εστω αναλογα με το τι πιστευεις για την ανθρωπινη υπαρξη) τοτε φορτιζεσαι παραπανω. κ ειναι ανθρωπινο κ λογικο...μην σε ανησυχει που ξεσπας. ισα ισα...ειναι καλο να ερχομαστε σε επαφη με αυτο που νιωθουμε καθε φορα....συνηθως το πενθος το διωχνουμε, το παγωνουμε κ κανουμε πολλα προκειμενου να μην ειμαστε εκει. ετσι ομως το κανουμε ακομα πιο βαρυ κ το κουβαλαμε πολυ πιο δυσκολα μεσα μας....ετσι λεει η δικη μου εμπειρια.

Κύκνος
10-04-2011, 07:55
Κύκνε,

ο Χαλίλ Γκιμπράν λέει ότι ''η ανάμνηση είναι μια μορφή συνάντησης''..
το έχω ξαναγράψει αλλά, είπαμε, είμαστε της επανάληψης :)

Καταλαβαίνω πώς είναι να μη σου βγαίνει να εκφραστείς ελεύθερα σε κάποια άτομα, όμως μπορείτε να μιλάτε παρέα για τη γιαγιά, να τη θυμάστε, αυτά που ζήσατε και μοιραστήκατε μ' εκείνη, αφού το πένθος είναι κοινό.
Τώρα πια είναι μόνο μέσα σου η γιαγιά σου, το ίχνος της, και μέσα σε όποιον άγγιξε όσο ζούσε. Και εκεί θα μπορείς να τη συναντάς.

Να επιδιώκεις όμως να υπάρχεις και με αυτούς που νιώθεις άνετα και οικεία. Αυτή η φίλη σου που ανέφερες..
Προσωπικά όταν υπάρχω με ανθρώπους που τους θεωρώ δικούς μου και με τους οποίους αισθάνομαι αυτή την οικειότητα δε χρειάζεται να είμαι μαζί τους όλη μέρα. Καμμιά φορά και λίγη ώρα είναι αρκετή, είναι ουσιαστική η συνάντηση αυτή και είναι και φορές που δε χρειάζεται να πούμε και πολλά.
Κοντά σε ανθρώπους που αγαπώ ακόμα και οι σιωπές έχουν σημασία, το ότι τις μοιραζόμαστε.
Αφού νιώθεις έτσι κοντά σε αυτή τη φίλη σου να επιδιώκεις να βρίσκεστε, έστω και για λίγο :)

Αυτό που σου έγραψα πριν στο τέλος ήταν μια σκέψη που έκανα. Αναρωτιέμαι μηπως άνοιξαν για σένα οι ασκοί του Αιόλου. Κάτι που έχω βιώσει εγώ.
Δηλαδή, πένθη από παλιότερες απώλειες (όχι απαραίτητα θάνατο) τα οποία δεν τα είχα επεξεργαστεί και τα είχα βάλει κάτω από το χαλάκι ''βγήκαν'' κάποια στιγμή παρέα με ένα άλλο πένθος..
Πολύ όμορφη αυτή η φράση διαμάντι... :) Με κάνει να σκέφτομαι ότι όσο εκείνη υπάρχει στις αναμνήσεις μου, μπορώ να την "συναντώ" κιόλας κατά κάποιο τρόπο μέσα στην ψυχή μου...κι ένας Θεός μόνο ξέρει πόσο το έχω ανάγκη αυτό, ειδικά αυτή τη στιγμή...
Αυτό που είπα και πριν...ότι μπορώ να την συναντώ μέσα στην ψυχή μου...ξέρεις τί με παρηγορεί; Μου έχει αφήσει το δαχτυλίδι των αρραβώνων της, εδώ και πολλά χρόνια μου το είχε δώσει, ήμουν ακόμα μικρό κοριτσάκι..."αυτό είναι για σένα". Από τη μέρα που την έχασα, δεν το έχω βγάλει από το χέρι του, το σφίγγω και με παρηγορεί...έχει κι επάνω σκαλισμένο το όνομα μας...
Πάντως πιστεύω ότι κάποιες φορές με επηρεάζει ψυχολογικά και το ότι βλέπω γραμμένο το όνομα μου πάνω στον τάφο, σαν να είμαι εγώ η νεκρή εκεί...
Θα προσπαθήσω αλλά της είναι πολύ δύσκολο, λόγω πολλών υποχρεώσεων...εγώ αυτό που θα ήθελα τώρα θα ήταν να μπορέσει να έρθει εκείνη εδώ για όση ώρα μείνει και να με φροντίσει...δεν είμαι για επίσκεψη στον καναπέ, θέλω να είμαι στο κρεβάτι μου κι απλά να έρθει να κάτσει δίπλα μου για στήριξη μέχρι να περάσει όλος αυτός ο πόνος...
Οι ασκοί του Αιόλου έχουν ανοίξει για ένα άλλο "πένθος", το πένθος ενός χωρισμού κι όχι θανάτου ευτυχώς...και σίγουρα αυτό σε συνδυασμό με τον πραγματικό θάνατο χειροτερεύει την κατάσταση...κι επιπλέον μου έκανε τόσο καλό να μιλάω μαζί της γι' αυτό το θέμα, με ένιωθε, μου συμπαραστεκόταν, με συμβούλευε...με γνήσια, απόλυτη, αυθεντική κι άνευ όρων αγάπη...μου λείπει... :(
Δεν ξέρω γιατί δεν μπορώ να γράψω σχόλια κάτω από κάθε παράγραφο, μήπως ξέρεις πώς γίνεται; Θα γίνομαι πιο κατανοητή έτσι...

Κύκνος
10-04-2011, 08:05
Συλληπητηρια κυκνε για την απωλεια που ζεις. Προσωπικα το βρισκω φυσιολογικο να πενθεις ακομα. Νομιζω οτι με το περασμα του χρονου, συνειδητοποιουμε περισσοτερο το κενο που αφησε ο ανθρωπος που εφυγε απο κοντα μας. Στην αρχη ειναι το σοκ της απωλειας κ ειμαστε μουδιασμενοι ισως...Ομως σιγα σιγα οταν ο χρονος κυλαει και η ζωη συνεχιζει με την ρουτινα κ την καθημερινοτητα της, η απωλεια ειναι ακομα εκει κ τοτε χρειαζεται και να την συνηθισουμε. Ειναι σκληρο αυτο, μα αληθινο. Οπως σκληρο κ αληθινο ειναι πώς δεν υπάρχει τιποτα πιο δυσκολο απο το να μαθουμε να ζουμε χωρις τους ανθρωπους που αγαπησαμε βαθια.

Δεν εχω να σου πω γλυκα λογια, λυπαμαι....Αυτα νομιζω για την ανθρωπινη ζωη. Τιποτα πιο πολυτιμο κ τιποτα πιο σημαντικο για να πονεσεις. Σιγα σιγα ομως μαθαινεις να ζεις μ αυτο το βιωμα. Το πώς το βρισκει ο καθενας μονος του.

υγ. κυκνε, σου απαντω καπως φορτισμενα γιατι ειμαι σε φαση που νιωθω εντονα την απωλεια δικων μου ανθρωπων. σου γραφω επισης οπως νιωθω εγω την απωλεια. ο καθενας νιωθει αλλιως τον θανατο ενος ανθρωπου, την απωλεια γενικοτερα. οποτε για σενα, μπορει να ειναι πολυ πιο αναλαφρα και ευκολα...κ ελπιζω να ειναι. κ παλι συλληπητηρια. ευχομαι να κρατας μεσα σου για παντα τη ζεστασια των στιγμων που εζησες με τον ανθρωπο που "εφυγε".
Σ' ευχαριστώ πολύ για τα συλληπητήρια...με κάνει να νιώθω καλά κάθε φορά που το ακούω γιατί νιώθω ότι κάποιος συμπάσχει ακόμα...ακόμα και χθες στην εκκλησία, ο πάτερ στο τέλος της λειτουργίας ήρθε και μας έδωσε αντίδωρο και μας είπε "συλληπητήρια"...κι αυτό ακόμα με έκανε να νιώσω καλά...μη λυπάσαι, έτσι ακριβώς είναι, όντως δεν υπάρχει τίποτα πιο δύσκολο να ζεις χωρίς κάποιον που αγάπησες τόσο...ζω μ' αυτό το βίωμα γιατί δεν έχω άλλη επιλογή...όμως όχι, δεν το αντιμετωπίζω καθόλου ανάλαφρα αλλά πολύ δύσκολα...ακόμα κι αυτή τη στιγμή που γράφω κλαίω...όμως ναι, κρατάω μέσα μου τη ζεστασιά αυτών των στιγμών και της αγάπης της όμως παράλληλα νιώθω ότι την απογοήτευσα κι ότι δεν είμαι άξια να φέρω το όνομα της...μου είχε πει μια φίλη της στην κηδεία "να πάρεις τις χάρες της γιαγιάς σου" και μου άρεσε πραγματικά αυτό που κάποιος την εκτιμούσε τόσο πολύ αλλά εγώ δεν είμαι τόσο δυνατή κι αξιόλογη όσο ήταν εκείνη...πάντως αν και λες ότι δεν μπορείς να μου πεις γλυκά λόγια, αυτό ακριβώς κάνεις και νιώθω λίγο καλύτερα, σ' ευχαριστώ... :)
και κατι ακομα: και ο τοπος εχει την σημασια του στο να ξεσπαμε. οταν εισαι εσυ κ ο ανθρωπος που εφυγε (συμβολικα εστω αναλογα με το τι πιστευεις για την ανθρωπινη υπαρξη) τοτε φορτιζεσαι παραπανω. κ ειναι ανθρωπινο κ λογικο...μην σε ανησυχει που ξεσπας. ισα ισα...ειναι καλο να ερχομαστε σε επαφη με αυτο που νιωθουμε καθε φορα....συνηθως το πενθος το διωχνουμε, το παγωνουμε κ κανουμε πολλα προκειμενου να μην ειμαστε εκει. ετσι ομως το κανουμε ακομα πιο βαρυ κ το κουβαλαμε πολυ πιο δυσκολα μεσα μας....ετσι λεει η δικη μου εμπειρια.
Εγώ πιστεύω ότι δεν τελειώνουν όλα με το θάνατο...ότι η ψυχή δεν πεθαίνει κι ότι εκείνη από εκεί που βρίσκεται με βλέπει και με ακούει, ειδικά όταν είμαι στον "χώρο" της...εσύ;

Sofia
10-04-2011, 14:13
Γλυκια μου, κι εγω οταν μου ευχονται συλληπητηρια νιωθω οτι μου συμπαραστεκονται. Καταλαβαινω πολυ καλα τί εννοεις.

Εγω καλε μου κυκνε, θελω να πιστευω με ολη τη δυναμη της καρδιας μου οτι οι ψυχες ζουν αιωνια...Δεν τα καταφερνω να το πιστεψω, ομως θα θελα πολυ....

Νιωθω οτι μιλας απο καρδιας, οτι αγγιζεις τον πονο σου κ τον αφηνεις να βρει χωρο και να "μιλησει" κι για αυτο και μονο εισαι και δυνατη και αξιολογη. Θα το δεις και μονη σου αυτο με τον χρονο που θα περασει. Αισθανομαι και πιστευω βαθια πώς εχοντας τις στιγμες σας μεσα σου, ειναι το δωρο της ζωης. Εχω πια την βεβαιοτητα, πώς αξιζει τον κοπο που ηρθαμε σ αυτη τη ζωη για τετοιες στιγμες: "μικρες" κ μεγαλες που θα μενουν για παντα μεσα μας κ εχουν μεσα τους την αγαπη κ την τρυφεροτητα.

Καλη μου, ευχομαι η ζωη σου να ναι γεματη με στιγμες τετοιες...

Κύκνος
10-04-2011, 18:57
Γλυκια μου, κι εγω οταν μου ευχονται συλληπητηρια νιωθω οτι μου συμπαραστεκονται. Καταλαβαινω πολυ καλα τί εννοεις.

Εγω καλε μου κυκνε, θελω να πιστευω με ολη τη δυναμη της καρδιας μου οτι οι ψυχες ζουν αιωνια...Δεν τα καταφερνω να το πιστεψω, ομως θα θελα πολυ....

Νιωθω οτι μιλας απο καρδιας, οτι αγγιζεις τον πονο σου κ τον αφηνεις να βρει χωρο και να "μιλησει" κι για αυτο και μονο εισαι και δυνατη και αξιολογη. Θα το δεις και μονη σου αυτο με τον χρονο που θα περασει. Αισθανομαι και πιστευω βαθια πώς εχοντας τις στιγμες σας μεσα σου, ειναι το δωρο της ζωης. Εχω πια την βεβαιοτητα, πώς αξιζει τον κοπο που ηρθαμε σ αυτη τη ζωη για τετοιες στιγμες: "μικρες" κ μεγαλες που θα μενουν για παντα μεσα μας κ εχουν μεσα τους την αγαπη κ την τρυφεροτητα.

Καλη μου, ευχομαι η ζωη σου να ναι γεματη με στιγμες τετοιες...
Να το πιστέψεις Σοφία, να το πιστέψεις...έχω δει σημάδια μετά το θάνατο της ότι είναι ακόμα "εδώ" και με προστατεύει...μου έστειλε εικόνα για να με προστατεύει...δεν μπορώ αυτή τη στιγμή να σου εξηγήσω την ιστορία αλλά από πάντα η Αγία που μου έστειλε ήταν "δίπλα" μου στη ζωή μου ακόμα και την ημέρα της γέννησης μου που υπήρχε κίνδυνος...
Ναι, όντως μιλάω από καρδιάς αλλά πραγματικά δεν νιώθω καθόλου δυνατή όταν της ζητάω να με πάρει μαζί της εκεί που είναι κι όταν το έχω προσπαθήσει και μόνη μου...
Σ' ευχαριστώ πάντως για την ευχή για στιγμές με αγάπη μήπως κι έτσι καταφέρω και κρατηθώ στη ζωή τελικά...αλλά στην πραγματικότητα, θα προτιμούσα να μην είχα έρθει στη ζωή, θα προτιμούσα να μην είχα γεννηθεί ποτέ...θα είχα γλυτώσει από πολύ πόνο...

γιώτα2
10-04-2011, 20:34
πριν καποια χρονια εχασα τελειως ξαφνικα την πρωτη μου εξαδελφη απο ιατρικο λαθος..
ειμαστε πολυ δεμενες και η μονη απο τα εξαδελφια μου που ηξεραν τι αντιμετωπιζω...με ειχε στηριξει πολλες φορες σε θεματα υγειας που αφορουσαν εμενα η τα παιδια μου.
αποφασισε για δικους λογους να παει να κανει μια επεμβαση διχως να ενημερωσει κανεναν και δυστυχως εγινε το λαθος.
εκεινη την ημερα ενιωσα ενα φοβερο συναισθημα, ημουν σιγουρη οτι κατι θα συνεβαινε και αποφασισα να φυγω για το νησι μας.
το επομενο πρωϊ ξυπνησα απο τον ηχο του τηλεφωνου, ακουγοντας οτι πεθανε η εξαδελφη μου και την φερνουν στο νησι για την ταφη.
ακομη δεν μπορω να πιστεψω οτι η δυναμικη γυναικα που μονο θαρρος και δυναμη εδινε γυρω της εφυγε τοσο αδικα.
ισως γιατι ηταν πιο κοντα μου απ΄ολα τα εξαδελφια μου ηταν και το σοκ μεγαλυτερο ακομη.
θυμαμαι οτι σε δυσκολες στιγμες την παρακαλουσα να με βοηθησει θελοντας να πιστεψω οτι με βλεπει, με ακουει.
μετα απο δυο μηνες εχασα τον πατερα μου απο ανιατη ασθενεια που ομως τον ταλαιπωρησε λιγο χρονικο διαστημα.ετσι εγω ημουν εκεινη που επρεπε να τον βοηθησω και να του συμπαρασταθω.
οι σχεσεις μας δεν ηταν αυτες που θα επρεπε (ηξερα οτι με αγαπαει με τον δικο του τροπο)αλλα ειχε απομακρυνθει απο κοντα μου για πολλους λογους.
δυο μερες πριν πεθανει μου ειπε οτι απο εδω και περα θα ειμαστε μαζι θελοντας να μου δειξει την αγαπη του, ισως γιατι τοτε καταλαβε τι ειχε συμβει, τι ειχε χασει τοσα χρονια.... οταν εφυγε πια, θυμαμαι οτι πηγαινα καθε μερα στον ταφο του και του μιλουσα, τον παρακαλουσα να με βοηθησει και του ελεγα οσα δεν ειχαμε πει στην ζωη....πραγματικα ειναι κατι που ποναει πολυ και εχω συγκινηθει απιστευτα ομως πραγματικα αισθανομουν οτι ηταν ο αγγελος μου.
το καλοκαιρι κοιτουσα τον ουρανο και ελεγα οτι ηταν ενα αστερι μεσα στα τοσα.
καμμια φορα τα σεναρια της ζωης ξεπερνουν την φαντασια ενος ταλαντουχου συγγραφεα.
πιστευω δε, οτι αυτο που συμβαινει να νιωθουμε τον ανθρωπο μας οτι μας ακουει, οτι μας βλεπει, μας βοηθαει να διαχειριστουμε την απωλεια, το πενθος μας , μεχρι να περασει ο χρονος και να απαλυνει ο πονος μας.
σου ευχομαι να ξεπερασεις τον χαμο της γιαγας σου και να την εχεις παντα σαν παραδειγμα στην ζωη σου μιας και ηταν τοσο γλυκος ανθρωπος.

Sofia
11-04-2011, 01:23
Να το πιστέψεις Σοφία, να το πιστέψεις...έχω δει σημάδια μετά το θάνατο της ότι είναι ακόμα "εδώ" και με προστατεύει...μου έστειλε εικόνα για να με προστατεύει...δεν μπορώ αυτή τη στιγμή να σου εξηγήσω την ιστορία αλλά από πάντα η Αγία που μου έστειλε ήταν "δίπλα" μου στη ζωή μου ακόμα και την ημέρα της γέννησης μου που υπήρχε κίνδυνος...
Ναι, όντως μιλάω από καρδιάς αλλά πραγματικά δεν νιώθω καθόλου δυνατή όταν της ζητάω να με πάρει μαζί της εκεί που είναι κι όταν το έχω προσπαθήσει και μόνη μου...
Σ' ευχαριστώ πάντως για την ευχή για στιγμές με αγάπη μήπως κι έτσι καταφέρω και κρατηθώ στη ζωή τελικά...αλλά στην πραγματικότητα, θα προτιμούσα να μην είχα έρθει στη ζωή, θα προτιμούσα να μην είχα γεννηθεί ποτέ...θα είχα γλυτώσει από πολύ πόνο...

Ομορφε κυκνε,

νομιζω πώς απο τη στιγμη που ερχομαστε στη ζωη μπορει να νιωσουμε πολυ πονο, στ αληθεια. Αλλα εχουμε την ευκαιρια, αν αφεθουμε στο να νιωσουμε, να αισθανουμε κ πολυ ομορφα κ την ευτυχια...Αλλωστε μονη σου ειπες για τις ομορφες στιγμες που κρατας μεσα σου...Τωρα επικρατει ο πονος. Δεν θα ναι ομως παντα έτσι...Θα ερθουν κ οι στιγμες που θα την θυμασαι κ θα μπορεις να χαμογελας ακομα κι αν πονας. Γιατι τοτε μαλλον θα μπορεις να νιωθεις κ την "ευλογια" οτι εχεις ζησει και ομορφα. Κ η διαδρομη μεχρι εκεινη την στιγμη εχει κ αυτη την αξια της κ την ομορφια της. Πονος διχως χαρα και αντιστροφα, δεν μπορει να υπαρξει νομιζω...

Σου στελνω μια αγκαλια καλη μου...

Κύκνος
13-04-2011, 18:58
πριν καποια χρονια εχασα τελειως ξαφνικα την πρωτη μου εξαδελφη απο ιατρικο λαθος..
ειμαστε πολυ δεμενες και η μονη απο τα εξαδελφια μου που ηξεραν τι αντιμετωπιζω...με ειχε στηριξει πολλες φορες σε θεματα υγειας που αφορουσαν εμενα η τα παιδια μου.
αποφασισε για δικους λογους να παει να κανει μια επεμβαση διχως να ενημερωσει κανεναν και δυστυχως εγινε το λαθος.
εκεινη την ημερα ενιωσα ενα φοβερο συναισθημα, ημουν σιγουρη οτι κατι θα συνεβαινε και αποφασισα να φυγω για το νησι μας.
το επομενο πρωϊ ξυπνησα απο τον ηχο του τηλεφωνου, ακουγοντας οτι πεθανε η εξαδελφη μου και την φερνουν στο νησι για την ταφη.
ακομη δεν μπορω να πιστεψω οτι η δυναμικη γυναικα που μονο θαρρος και δυναμη εδινε γυρω της εφυγε τοσο αδικα.
ισως γιατι ηταν πιο κοντα μου απ΄ολα τα εξαδελφια μου ηταν και το σοκ μεγαλυτερο ακομη.
θυμαμαι οτι σε δυσκολες στιγμες την παρακαλουσα να με βοηθησει θελοντας να πιστεψω οτι με βλεπει, με ακουει.
μετα απο δυο μηνες εχασα τον πατερα μου απο ανιατη ασθενεια που ομως τον ταλαιπωρησε λιγο χρονικο διαστημα.ετσι εγω ημουν εκεινη που επρεπε να τον βοηθησω και να του συμπαρασταθω.
οι σχεσεις μας δεν ηταν αυτες που θα επρεπε (ηξερα οτι με αγαπαει με τον δικο του τροπο)αλλα ειχε απομακρυνθει απο κοντα μου για πολλους λογους.
δυο μερες πριν πεθανει μου ειπε οτι απο εδω και περα θα ειμαστε μαζι θελοντας να μου δειξει την αγαπη του, ισως γιατι τοτε καταλαβε τι ειχε συμβει, τι ειχε χασει τοσα χρονια.... οταν εφυγε πια, θυμαμαι οτι πηγαινα καθε μερα στον ταφο του και του μιλουσα, τον παρακαλουσα να με βοηθησει και του ελεγα οσα δεν ειχαμε πει στην ζωη....πραγματικα ειναι κατι που ποναει πολυ και εχω συγκινηθει απιστευτα ομως πραγματικα αισθανομουν οτι ηταν ο αγγελος μου.
το καλοκαιρι κοιτουσα τον ουρανο και ελεγα οτι ηταν ενα αστερι μεσα στα τοσα.
καμμια φορα τα σεναρια της ζωης ξεπερνουν την φαντασια ενος ταλαντουχου συγγραφεα.
πιστευω δε, οτι αυτο που συμβαινει να νιωθουμε τον ανθρωπο μας οτι μας ακουει, οτι μας βλεπει, μας βοηθαει να διαχειριστουμε την απωλεια, το πενθος μας , μεχρι να περασει ο χρονος και να απαλυνει ο πονος μας.
σου ευχομαι να ξεπερασεις τον χαμο της γιαγας σου και να την εχεις παντα σαν παραδειγμα στην ζωη σου μιας και ηταν τοσο γλυκος ανθρωπος.
Άρα πιστεύεις στη διαίσθηση Γιώτα; Εγώ πάντως ναι...και την έχω βιώσει κιόλας...είδα δει ένα όνειρο πριν κάποια χρόνια (καμία σχέση με θάνατο όμως) που βγήκε πραγματικότητα...μάλιστα την ώρα που το είδα εγώ είχε συμβεί αυτό που ονειρεύτηκα...θυμάμαι ότι ξύπνησα τρομαγμένη και πήρα αμέσως τηλέφωνο την φίλη μου γιατί το όνειρο είχε να κάνει με εκείνη...τη ρώτησα αν είναι όλα καλά κι επέμεινε πως ναι όσο επέμεινα κι εγώ να ρωτάω αλλά την άλλη μέρα το πρωϊ βρήκα μήνυμα της που μου έλεγε ότι όντως κάτι κακό συνέβη κι όταν το είδα η πρώτη μου σκέψη ήταν "το ήξερα, το ένιωσα!"
Σ' ευχαριστώ για την ευχή αλλά ρε συ αν και την έχω παράδειγμα νιώθω ότι την απογοητεύω συνέχεια...δεν θα γίνω ποτέ σαν εκείνη...δεν είμαι τόσο άξια...μάλλον καθόλου δεν είμαι τελικά...και σίγουρα δεν μπορώ να συγκριθώ μαζί της... :(

carrie
13-04-2011, 19:00
Εσυ θελεις τα παιδια σου να γινουν σαν εσενα και να συγκρινονται μαζι σου;

Κύκνος
13-04-2011, 19:01
Ομορφε κυκνε,

νομιζω πώς απο τη στιγμη που ερχομαστε στη ζωη μπορει να νιωσουμε πολυ πονο, στ αληθεια. Αλλα εχουμε την ευκαιρια, αν αφεθουμε στο να νιωσουμε, να αισθανουμε κ πολυ ομορφα κ την ευτυχια...Αλλωστε μονη σου ειπες για τις ομορφες στιγμες που κρατας μεσα σου...Τωρα επικρατει ο πονος. Δεν θα ναι ομως παντα έτσι...Θα ερθουν κ οι στιγμες που θα την θυμασαι κ θα μπορεις να χαμογελας ακομα κι αν πονας. Γιατι τοτε μαλλον θα μπορεις να νιωθεις κ την "ευλογια" οτι εχεις ζησει και ομορφα. Κ η διαδρομη μεχρι εκεινη την στιγμη εχει κ αυτη την αξια της κ την ομορφια της. Πονος διχως χαρα και αντιστροφα, δεν μπορει να υπαρξει νομιζω...

Σου στελνω μια αγκαλια καλη μου...

Να 'σαι καλά κορίτσι μου, αυτή την στιγμή την έχω ανάγκη όσο τίποτα άλλο... :(

Κύκνος
13-04-2011, 19:05
Εσυ θελεις τα παιδια σου να γινουν σαν εσενα και να συγκρινονται μαζι σου;
Όχι Κάρυ...εγώ αν ποτέ κάνω παιδιά θα τα αφήσω ελεύθερα να γίνουν αυτό που θέλουν να είναι (μέσα στα πλαίσια του λογικού εννοείται) και ποτέ δεν θα τους επιβάλλω τίποτα...απλά συνέχεια έχω στο μυαλό μου τη φράση μιας φίλης της γιαγιάς που μου την είπε στην κηδεία (για καλό η γυναίκα βέβαια) "να πάρεις τις χάρες της γιαγιάς σου". Και τότε ένιωσα περήφανη γι' αυτό, που θεωρούσε δηλαδή τη γιαγιά τόσο καλή κι άξια γυναίκα ώστε να μου ευχηθεί κι εμένα κάτι τέτοιο...και πραγματικά ήταν όλα αυτά: καλή, άξια, δυνατή...σπάνια γυναίκα για την εποχή της...και πραγματικά θα ήθελα να είμαι σαν εκείνη και να μην την απογοητεύω συνέχεια και να με βλέπει έτσι από εκεί που βρίσκεται και να στεναχωριέται...

carrie
13-04-2011, 19:18
Aν μας βλεπουν απο εκει πανω αυτοι που εχουν φυγει, θα απογοητευεονταν μονο αμα δε χαιρομασταν τη ζωη μας και δεν ημασταν ευτυχισμενοι, αλλα μεναμε κολλημενοι και δυστυχισμενοι χωρις να καταλαβαινουμε οτι εχουμε ενα δωρο να ζησουμε

Έλλη
13-04-2011, 23:04
Καλή μου,
¨εχασα πριν 10 ημέρες την μαμά μου και είμαι τόσο χαμένη και ακατάλληλη να σε συμβουλεύσω. θα σου πω μόνο κάτι που μου είπε ένας γνωστός που έχει ζήσει πρόσφατα μια απώλεια.Τον ρώτησα προσπαθώντας να αποσπασω μια παρηγορητική απάντηση πότε γίνεται καποιος πάλι φυσιολογικός .Πήρα την απάντηση που φοβάμαι πως είναι 100% αληθεια.ΠΟΤΕ.
Έλλη

Sofia
13-04-2011, 23:27
Ελλη, συλληπητηρια σου ευχομαι ολοψυχα. Δεν ξερω τί εννοεις ρωτωντας "φυσιολογικος"....ομως νομιζω πώς οταν χανουμε σημαντικους ανθρωπους της ζωης μας, ποσο μαλλον τη μανα που οπως κι αν μας εχει μεγαλωσει ειναι ανθρωπος σημαντικος στη ζωη ολων μας, δεν μπορουμε να ειμαστε ποτε οπως πριν. Κατι τετοιο θα ταν και τρελο...

Κύκνος
17-04-2011, 11:40
Aν μας βλεπουν απο εκει πανω αυτοι που εχουν φυγει, θα απογοητευονταν μονο αμα δε χαιρομασταν τη ζωη μας και δεν ημασταν ευτυχισμενοι, αλλα μεναμε κολλημενοι και δυστυχισμενοι χωρις να καταλαβαινουμε οτι εχουμε ενα δωρο να ζησουμε
Δηλαδή δεν πιστεύεις ότι μας κρίνουν γι' αυτό που είμαστε; Και τί εννοείς "κολλημένοι"; Κολλημένοι στην ανάμνηση αυτού που έφυγε;

Κύκνος
17-04-2011, 11:43
Καλή μου,
εχασα πριν 10 ημέρες την μαμά μου και είμαι τόσο χαμένη και ακατάλληλη να σε συμβουλεύσω. Θα σου πω μόνο κάτι που μου είπε ένας γνωστός που έχει ζήσει πρόσφατα μια απώλεια.Τον ρώτησα προσπαθώντας να αποσπασω μια παρηγορητική απάντηση πότε γίνεται καποιος πάλι φυσιολογικός .Πήρα την απάντηση που φοβάμαι πως είναι 100% αληθεια.ΠΟΤΕ.
Έλλη
Σε καταλαβαίνω Έλλη για το πόσο χαμένη νιώθεις γιατί το πέρασα κι εγώ... :( Δεν πειράζει...άλλωστε μου κάνει καλό και που μιλάω με κάποια που βιώνει τώρα πένθος...
Τα θερμά μου συλληπήτηρια!
Αν είναι όντως έτσι, αν όντως ο γνωστός σου έχει δίκιο, τότε είναι φυσιολογικό που εγώ ακόμα υποφέρω αλλά δεν αντέχεται, δεν μπορώ άλλο πια!

carrie
17-04-2011, 11:53
Καπως ετσι.. Νομιζω οτι αυτοι που μας αγαπανε/αγαπαγανε, θελουν να ειμαστε καλα και να πηγαινουμε μπροστα. Εσυ αυτο δε θα ηθελες; Δεν νομιζω οτι τα πνευματα, για οσους πιστευουν σε αυτα, εχουν πληγωμενους εγωισμους και αρα απογοητευσεις και στεναχωριες, ή αλλες μικροτητες, και καθονται να κρινουν και καλα ελαττωματα του χαρακτηρα μας. και οπως κι αν ειναι, μονο θετικα πρεπει να μας επηρεαζουν, γιατι εμεις απομειναμε σε αυτη τη ζωη και πρεπει να τη ζησουμε οσο καλυτερα γινεται, και οχι εμμενωντας σε ιδεες αναξιοτητας δημιουργωντας αλλοθι για περαιτερω κολλημα και ελλειψη προσπαθειας.. Μπορει ποτε να μηνε χουμε τις χαρες των γονιων μας, αλλα ειμαστε αυτοι που ειμαστε και αυτοι που αυτοι μας κανανε, και μπορουμε να κοιταμε να εκπληρωνουμε το δυναμικο μας ή τουλαχιστον να ειμαστε ευτυχισμενοι με οτι εχουμε. Με λιγα λογια να αλλαζουμε οτι μπορουμε και να δεχομαστε οτι δε μπορουμε να αλλαξουμε.

και δε σου μιλαει καποια που δεν εχει ιδεα για τι μιλας. Ο πατερας μου ηταν μια ιδιαιτερη πολυσχιδης προσωπικοτητα. Μιλαγε 7 γλωσσες απταιστα, ειχε διδακτορικο στην αστροφυσικη, μελος της ακαδημιας επιστημων της Ν. Υορκης, ηταν γκραντ μετρ στο σκακι, επαιζε κιθαρα, γκολφ, τενις, ειχε παρει βραβεια σε ballroom χορους και πολλα πολλα αλλα. πεθανε πριν 6 μηνες, Εγω ενα πτυχιο εχω και μιλαω αγγλικα. Δεν εγινα τπτ απο ο,τι ηθελε, αλλα νομιζω οτι τωρα εκει που ειναι καταλαβαινει, αν ενδιαφερεται να καταλαβει, οτι ειμαστε διαφορετικες προσωπικοτητες και δε μπορω να αισθανομαι ενοχες για αυτο.

Molostroi
18-04-2011, 07:45
Genikotera megalh adikia pou erxomaste stin gh takdidevoume k sto telos pe8enoume... akomh pio megalh adikia o xamos dikwn mas plasmatwn se sindiasmo me tin antilipsi pos den uparxei defterh zwh ara k deh 8a ksanasinanti8ite pote.... ti na pw.. eftixos den exw zisei kati tetio akomh ! kouragio solous adelfia! k as elpisoume gia kati kalitero

Κύκνος
25-04-2011, 20:37
Καπως ετσι.. Νομιζω οτι αυτοι που μας αγαπανε/αγαπαγανε, θελουν να ειμαστε καλα και να πηγαινουμε μπροστα. Εσυ αυτο δε θα ηθελες; Δεν νομιζω οτι τα πνευματα, για οσους πιστευουν σε αυτα, εχουν πληγωμενους εγωισμους και αρα απογοητευσεις και στεναχωριες, ή αλλες μικροτητες, και καθονται να κρινουν και καλα ελαττωματα του χαρακτηρα μας. και οπως κι αν ειναι, μονο θετικα πρεπει να μας επηρεαζουν, γιατι εμεις απομειναμε σε αυτη τη ζωη και πρεπει να τη ζησουμε οσο καλυτερα γινεται, και οχι εμμενωντας σε ιδεες αναξιοτητας δημιουργωντας αλλοθι για περαιτερω κολλημα και ελλειψη προσπαθειας.. Μπορει ποτε να μηνε χουμε τις χαρες των γονιων μας, αλλα ειμαστε αυτοι που ειμαστε και αυτοι που αυτοι μας κανανε, και μπορουμε να κοιταμε να εκπληρωνουμε το δυναμικο μας ή τουλαχιστον να ειμαστε ευτυχισμενοι με οτι εχουμε. Με λιγα λογια να αλλαζουμε οτι μπορουμε και να δεχομαστε οτι δε μπορουμε να αλλαξουμε.


και δε σου μιλαει καποια που δεν εχει ιδεα για τι μιλας. Ο πατερας μου ηταν μια ιδιαιτερη πολυσχιδης προσωπικοτητα. Μιλαγε 7 γλωσσες απταιστα, ειχε διδακτορικο στην αστροφυσικη, μελος της ακαδημιας επιστημων της Ν. Υορκης, ηταν γκραντ μετρ στο σκακι, επαιζε κιθαρα, γκολφ, τενις, ειχε παρει βραβεια σε ballroom χορους και πολλα πολλα αλλα. πεθανε πριν 6 μηνες, Εγω ενα πτυχιο εχω και μιλαω αγγλικα. Δεν εγινα τπτ απο ο,τι ηθελε, αλλα νομιζω οτι τωρα εκει που ειναι καταλαβαινει, αν ενδιαφερεται να καταλαβει, οτι ειμαστε διαφορετικες προσωπικοτητες και δε μπορω να αισθανομαι ενοχες για αυτο.
Κάρυ, δεν μιλάω για πληγωμένο εγωϊσμό της γιαγιάς μου γιατί ποτέ της δεν ήταν επικριτική απέναντι μου αντιθέτως πάντα ήταν απλά δίπλα μου κι αυτός είναι ένας από τους λόγους που την αγαπάω τόσο πολύ...απλά εγώ νιώθω ανάξια της...και κυρίως με όσα έχω κάνει στον εαυτό μου νιώθω ότι την απογοητεύω...αυτό φταίει που νιώθω έτσι...
Λυπάμαι για τον πατέρα σου...

Και χρόνια πολλά σε όλους! Χριστός Ανέστη!

oneofthosedays
14-06-2011, 03:48
Δεν ξερω αν περναει ποτε..εγω τωρα μετα απο 7 μηνες σχεδον νομιζω πςσ πονας ακομα πιο πολθ..τωρα καταλαβαινω ποσο πολυ μου λειπει,τωρα συνηδητοποιω........ποναει απιστευτα πολυυυ απιστευτα..το κακο ομως με μενα ειναι αλλο αυτο το τραγικο γεγονος του χαμου του αγαπημενου μου ηρθε και με βρηκε σε μια φαση που προσπαθουσα να ξεπερασω για 2 η φορ ατσ φοβιες μου και τσ κρισεις πανικου,οι οποιες ξεκινησαν πολυ πιο πριν παλι εξαιτιασ ενος αλλου χαμου,πλεον το σκεφτομαι κλαιω ποναω αλλα πεφτω και σε τεραστια θλιψη και να σου παλι οι φοβιες και οι ασχημες σκεψεις γυρω απο το θανατο...κουραστηκα...:(

Κύκνος
21-08-2011, 13:28
Δεν ξερω αν περναει ποτε..εγω τωρα μετα απο 7 μηνες σχεδον νομιζω πςσ πονας ακομα πιο πολθ..τωρα καταλαβαινω ποσο πολυ μου λειπει,τωρα συνηδητοποιω........ποναει απιστευτα πολυυυ απιστευτα..το κακο ομως με μενα ειναι αλλο αυτο το τραγικο γεγονος του χαμου του αγαπημενου μου ηρθε και με βρηκε σε μια φαση που προσπαθουσα να ξεπερασω για 2 η φορ ατσ φοβιες μου και τσ κρισεις πανικου,οι οποιες ξεκινησαν πολυ πιο πριν παλι εξαιτιασ ενος αλλου χαμου,πλεον το σκεφτομαι κλαιω ποναω αλλα πεφτω και σε τεραστια θλιψη και να σου παλι οι φοβιες και οι ασχημες σκεψεις γυρω απο το θανατο...κουραστηκα...:(
Εμένα τώρα πια έχει περάσει ένας χρόνος αλλά ο πόνος δεν μειώνεται και κάθε φορά που πηγαίνω στον τάφο της λιώνω στο κλάμα ακόμα κι αν πριν είμαι σχετικά ψύχραιμη...την προτελευταία φορά μάλιστα εξεπλάγην που άρχισα να κλαίω γιατί περίμενα ότι μετά από τόσο καιρό ο πόνος θα είχε φτάσει σε μια ελεγχόμενη κατάσταση αλλά όχι...και τον περασμένο μήνα ήταν τα γενέθλια της, τα πρώτα χωρίς εκείνη να είναι ζωντανή και πήγα εκείνη ειδικά την μέρα να τη δω μήπως και την νιώσω λίγο κοντά μου...αν ζούσε θα την έπαιρνα τηλέφωνο να της πω "χρόνια πολλά" και μετά θα πήγαινα να την δω όπως πάντα...
Εγώ δεν έχω φοβίες σχετικά με το θάνατο, έχω όμως κι εγώ τα θέματα μου που δεν σταματάνε και συνεπώς αυτός ο θάνατος χειροτέρεψε την κατάσταση...όμως ακόμα κι αν δεν έχω φοβία θανάτου, φοβάμαι ότι θα πεθάνω κι ότι αυτή που θα το προκαλέσει θα είμαι εγώ η ίδια...

Κύκνος
21-08-2011, 23:52
Genikotera megalh adikia pou erxomaste stin gh takdidevoume k sto telos pe8enoume... akomh pio megalh adikia o xamos dikwn mas plasmatwn se sindiasmo me tin antilipsi pos den uparxei defterh zwh ara k deh 8a ksanasinanti8ite pote.... ti na pw.. eftixos den exw zisei kati tetio akomh ! kouragio solous adelfia! k as elpisoume gia kati kalitero
Ναι, όντως είναι μεγάλη αδικία ειδικά αν κατά τη διάρκεια της ζωής σου υποφέρεις...όσον αφορά την δεύτερη ζωή εγώ τείνω να πιστέψω πως υπάρχει, εσύ όχι; Αλλά και να υπάρχει ακόμα δεν με παρηγορεί αυτό, εγώ αυτόν τον άνθρωπο τον χρειάζομαι τώρα κοντά μου...και δεν μπορώ να τον έχω...το πρωί που δεν ένιωθα καλά ψυχολογικά σκεφτόμουν ότι αν ζούσε θα πήγαινα να την δω και θα με παρηγορούσε και θα ένιωθα καλύτερα όπως πάντα αλλά δεν είναι πια εδώ για να το κάνει...μου λείπεις γιαγιά :(

elen d
23-08-2011, 03:13
Σε καταλαβαινω απολυτα.
Εμενα ο πατερας μου εκλεισε χρονο στις 14 του μηνα. Δεν ξερω αλλα στον ταφο του πατερα μου ειναι και η μητερα μου. Στην ουσια πηγαιναμε μαζι 20 χρονια εκει και τωρα ξαφνικα πρεπει να πηγαινω εγω και για τους 2.
Οτνα ειμαι εκει δεν κλαιω γιατι ειναι εκει ο μπαμπας μου αλλα γιατι δεν ειναι διπλα μου ενω ειμαι στον ταφο της μαμας μου. Ακομη πιο περιεργα ενοιωσα στην εκκλησια μεσα που πισω απο τα κολυβα ηταν η φωτογραφια του μπαμπα μου. Ολοι μου λενε οτι ειναι πολυ νωρις ακομα...κουραγιο σου ευχομαι και δυναμη.Σκεψου πως δεν εισαι μονη. Ειναι πολυ βασικο να εχεις ανθρωπους διπλα σου να σε νοιαζονται..

Κύκνος
27-08-2011, 21:31
Σε καταλαβαινω απολυτα.
Εμενα ο πατερας μου εκλεισε χρονο στις 14 του μηνα. Δεν ξερω αλλα στον ταφο του πατερα μου ειναι και η μητερα μου. Στην ουσια πηγαιναμε μαζι 20 χρονια εκει και τωρα ξαφνικα πρεπει να πηγαινω εγω και για τους 2.
Οτνα ειμαι εκει δεν κλαιω γιατι ειναι εκει ο μπαμπας μου αλλα γιατι δεν ειναι διπλα μου ενω ειμαι στον ταφο της μαμας μου. Ακομη πιο περιεργα ενοιωσα στην εκκλησια μεσα που πισω απο τα κολυβα ηταν η φωτογραφια του μπαμπα μου. Ολοι μου λενε οτι ειναι πολυ νωρις ακομα...κουραγιο σου ευχομαι και δυναμη.Σκεψου πως δεν εισαι μονη. Ειναι πολυ βασικο να εχεις ανθρωπους διπλα σου να σε νοιαζονται..
Σ' ευχαριστώ πολύ για την ευχή σου να έχω κουράγιο...το χρειάζομαι αλλά δεν το έχω...και νιώθω πολύ μόνη...δεν πάνε καλά τα πράγματα γενικά...οι γονείς μου δυστυχώς δεν με καταλαβαίνουν και με ζορίζουν αρκετά με τον τρόπο τους γενικά, με κάνουν να νιώθω χειρότερα ψυχολογικά και πίεση...και δεν υπάρχει κάποιος που να μπορώ να μιλάω όσο θέλω για τη γιαγιά μου...θα μπορούσα να μιλάω με τις ώρες αν με άφηνες κι αυτό θα με ανακούφιζε...αυτό που θα κάνω τώρα, σύντομα θα είναι να πάω να δω ξανά τον πάτερ της ενορίας της που μας ξέρει από τότε που ήμασταν μικρά και που έζησε και γνώριζε καλά τους παππούδες μου να μου μιλήσει για εκείνη και να του μιλήσω κι εγώ...μου αρέσουν τα πράγματα που λέει για τη γιαγιά και με κάνουν να νιώθω καλύτερα..."μακαριστή" την είπε την τελευταία φορά που πήγα...εκτός των άλλων καλών πραγμάτων που λέει για εκείνη και για τον παππού μου...κι όταν του είπα ότι εγώ δεν αισθάνομαι άξια να φέρω το όνομα της κι ότι δεν είμαι τόσο καλή όσο εκείνη, μου είπε ότι κι εκείνη δεν έγινε ο άνθρωπος που γνώρισα τόσο νέα, στην ηλικία μου δηλαδή κι αυτό με παρηγόρησε κάπως και μου έδωσε ελπίδα...και θέλω κάποιες διευκρινίσεις πάνω σ' αυτό...

elen d
28-08-2011, 19:10
Σκεψου πως και οι γονεις σου πενθουν μαζι σου και ισως ειναι δυσκολο και για αυτους. Ισως να μην ατεχουν και αυτοι οσο και συ και ποσο ακομα που πρεπει να ειναι δυνατοι για σενα. Το ξερω πως θες να μιλας για τη γιαγια σου ειναι ανακουφιστικο πολυ, αλλα μην νοιωθεις μονη, εχεις τους γονεις σου που παντα θα σου θυμιζουν τη γιαγια σου ενας απο τους 2 ειναι η γιαγια σου αν το καλοσκεφτεις.Δεν σου τα λεω αυτα για κανεναν αλλο λογο αλλα επειδη και γω πενθω αλλα δεν εχω κανεναν, κανεναν να μου τον θυμιζει κανεναν να μιλησω κανεναν να με κοιταξει και να νοιωσω πως δεν ειμαι μονη σε αυτο. Εσυ εχεις ΟΛΟΗ ΣΟΥ ΤΗΝ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ εκμεταλλευσου το αυτο πλησιασε η μητερα σου ακομα με οποιο τροπο αυτη μπορει να αντεξει, πες της αυτα που νοιωθεις και αφησε την να σε συμβουλεψει δεν νομιζω πως ο σκοπος τους ειναι να σε πιεζουν ουτε να μην σε καταλαβαινουν.Απλα προσπαθουνε να σε προστατεψουν, να μην πληγωθεις, να μη σε στιγματισει ο θανατος της γιαγιας. Σε αγαπουν και το ξερεις αστους να σου δειξουν την αγαπη τους με τον τροπο που μπορουν. Εχεις κατι πολυ σημαντικο στη ζωη σου μην το ξεχνας- η οικογενεια ειναι το πιο βασικο πραγμα στη ζωη και εισαι τυχερη που την εχεις ολοκληρη. Μην αφησεις το πενθος της γιαγιας να σε απομακρυνει απο τους δικους σου ανθρωπους. Αγκαλιασε τους να σε αγκαλιασουν.
Φιλια

Κύκνος
22-04-2013, 23:02
Σκέφτομαι ότι αύριο κλείνουν 3 χρόνια από το θάνατο της κι ότι θα είναι η τελευταία φορά που θα μπορέσουμε να τη διαβάσουμε στο μνήμα της...Μετά δεν θα έχω καν την παρηγοριά να την "επισκέπτομαι"... :(
Οι νεκροί θα έπρεπε να μένουν στην ησυχία τους για πάντα...μου ήρθε πολύ άσχημα όλο αυτό...

μυσπ
23-04-2013, 01:52
Κουραγιο κ συλληπητηρια αγαπητο μελος!

Κύκνος
23-04-2013, 14:36
Σ' ευχαριστώ, να 'σαι καλά! Τελικά πήγαμε αλλά δεν υπήρχε παπάς ούτε για ίχνος και θα πάει η μητέρα μου να διαβάσει τα κόλλυβα στην εκκλησία...

Κύκνος
23-04-2013, 15:06
Νομίζω πως για πάντα αλλά ιδιαίτερα σε τέτοιες στιγμές θα νιώθω περήφανη που έχω το όνομα της και που φοράω το δαχτυλίδι που μου το θυμίζει, ακόμα κι αν δεν έχω την αξιοσύνη της...όπως και να ΄χει σ' εμένα δόθηκαν και τα δύο...
Επίσης, σκέφτομαι ότι του χρόνου τέτοια μέρα θα πρέπει να πάρω ότι έχω αφήσει στον τάφο μιας και δε θα υπάρχει πια...αυτό με στεναχωρεί αλλά ίσως το ότι θα τα φέρω στο σπίτι μας να είναι μια μικρή παρηγοριά...θα τη νιώθω κοντά μου...πάντα όπου κι αν είναι θα τη νιώθω κοντά μου...όμως όσο υπάρχει αυτός ο τάφος χαίρομαι να κάνω το καθήκον μου...
Μόνο που καμιά φορά είναι κάπως να βλέπω το όνομα μου γραμμένο...
Συγγνώμη αν σας ζαλίζω, τα γράφω αυτά επειδή έχω ανάγκη να τα πω κι ας έχουν περάσει χρόνια...με ηρεμεί...

Κύκνος
27-12-2013, 19:19
Σκέφτηκα να μην ανοίξω καινούριο θέμα...
Θέλω να γράψω ότι πριν από ένα μήνα έχασα το θείο μου... :( Από καρκίνο...και δεν ήταν μεγάλος, 60 χρονών...Εκτός από τη θλίψη, η οποία είναι φυσιολογική έχω πάθει και σοκ γιατί "έφυγε" πολύ γρήγορα μετά τη διάγνωση, σε λιγότερο από μήνα και δεν το περίμενα τόσο γρήγορα...Μου ήρθε απότομα και δεν ξέρω πως να το διαχειριστώ αυτό το σοκ...τις πρώτες νύχτες φοβόμουν να κοιμηθώ γιατί νόμιζα ότι δεν θα ξυπνήσω, ότι θα πεθάνω κι εγώ όσο κοιμάμαι...τώρα δεν το έχω πια αυτό αλλά είμαι ακόμα σε κατάσταση σοκ αν και δεν είναι και τόσο στην επιφάνεια όσο τις πρώτες μέρες αλλά εξακολουθεί να υπάρχει...δεν μπορώ να το πιστέψω και να το δεχτώ ότι δεν είναι πια μαζί μας...κανονικά θα γιορτάζαμε μαζί τα Χριστούγεννα και την Πρωτοχρονιά... :(
Δεν ξέρω αν μπορεί κάποιος να με βοηθήσει με κάποιο τρόπο, απλά θέλησα να το μοιραστώ έστω μήπως και ξαλαφρώσω λίγο...

Macgyver
27-12-2013, 22:07
Kυκνακο , θα σου διηγηθω μια ιστορια που μοιαζει με την δικια σου . Οταν ημουν 22 , ειχα ενα κολλητο φιλο , συμφοιτητη , με χιου,μορ , κολλητο-κολλητο . που ομως οταν πηγε στρατο , κατι δεν πηγε καλα κ τον πηγαν στο στρατιωτικο νοσοκομειο , στην ψυχιατρικη πτερυγα . Εγω τοτε , χαζο παιδι , χαρα γεματο , πηγα και τον εβλεπα , σαν μην τρεχει τπτ , αφου νορμαλ μου φαινοταν . Πηγε σπιτι του , με αναβολη , κ αρχισαμε να βγαινουμε παλι , πιο αραια ομως . Ενα πρωι , μαθαινω οτι πηδηξε απο την ταρατσα . Φυσικα επαθα σοκ , πηγα στην κηδεια , κουβαλησα το φερετρο κ ημουν απλως σε κατασταση σοκ . Ενα βραδυ , συντομα , μου κολλαει η ιδεα οτι θα παθω κ εγω τα ιδια οταν παω στρατο ( σε 5 μηνες ) κ να μην μπορω να την ξεκολλησω απ το μυαλο μου . Να μην μπορω να κοιμηθω επειδη μου ερχουταν ο θορυβος που εκανε το σωμα του σκαζοντας κατω . Πολλες φορες ερχοταν η μανα μου κ κοιμοταν διπλα μου , γιατι πετεγομουν καθιδρος στον υπνο μου . Δεν μπορουσα να πιστεψω η να χωνεψω οτι αυτο το παιδι εκανα τετοιο πραμα . Ενα μηνα δεν ξεμυτισα απο το σπιτι , ειχαμε κ διακοπες , κ μετα απο τον μηνα , πηγα σεναν ψυχιατρο , μουδωσε κατι χαπια , ουτε θυμαμαι πως τα λεγαν ,αφου δεν ειχα ξαναπαρει χαπι στη ζωη μου , κ αργα -αργα περασαν ολα , οριστικως δε οταν πηγα στρατο και ειδα οτι δεν ειναι κ τοσο τρομερο , κ περασα κ καλα .
Δεν ξερω αν βοηθησα .

Κύκνος
28-12-2013, 10:58
Kυκνακο , θα σου διηγηθω μια ιστορια που μοιαζει με την δικια σου . Οταν ημουν 22 , ειχα ενα κολλητο φιλο , συμφοιτητη , με χιου,μορ , κολλητο-κολλητο . που ομως οταν πηγε στρατο , κατι δεν πηγε καλα κ τον πηγαν στο στρατιωτικο νοσοκομειο , στην ψυχιατρικη πτερυγα . Εγω τοτε , χαζο παιδι , χαρα γεματο , πηγα και τον εβλεπα , σαν μην τρεχει τπτ , αφου νορμαλ μου φαινοταν . Πηγε σπιτι του , με αναβολη , κ αρχισαμε να βγαινουμε παλι , πιο αραια ομως . Ενα πρωι , μαθαινω οτι πηδηξε απο την ταρατσα . Φυσικα επαθα σοκ , πηγα στην κηδεια , κουβαλησα το φερετρο κ ημουν απλως σε κατασταση σοκ . Ενα βραδυ , συντομα , μου κολλαει η ιδεα οτι θα παθω κ εγω τα ιδια οταν παω στρατο ( σε 5 μηνες ) κ να μην μπορω να την ξεκολλησω απ το μυαλο μου . Να μην μπορω να κοιμηθω επειδη μου ερχουταν ο θορυβος που εκανε το σωμα του σκαζοντας κατω . Πολλες φορες ερχοταν η μανα μου κ κοιμοταν διπλα μου , γιατι πετεγομουν καθιδρος στον υπνο μου . Δεν μπορουσα να πιστεψω η να χωνεψω οτι αυτο το παιδι εκανα τετοιο πραμα . Ενα μηνα δεν ξεμυτισα απο το σπιτι , ειχαμε κ διακοπες , κ μετα απο τον μηνα , πηγα σεναν ψυχιατρο , μουδωσε κατι χαπια , ουτε θυμαμαι πως τα λεγαν ,αφου δεν ειχα ξαναπαρει χαπι στη ζωη μου , κ αργα -αργα περασαν ολα , οριστικως δε οταν πηγα στρατο και ειδα οτι δεν ειναι κ τοσο τρομερο , κ περασα κ καλα .
Δεν ξερω αν βοηθησα .
Βοήθησες με την έννοια ότι έστω και με χάπια ξεπέρασες το σοκ...ελπίζω κάποια στιγμή να το ξεπεράσω κι εγώ αλλά θα ήθελα να γίνει όσο το δυνατόν γρηγορότερα γιατί δεν είμαι καθόλου καλά...ήμουν τόσο "παγωμένη" που μου πήρε ένα μήνα για να μπορέσω να γράψω σχετικά...