PDA

Εμφάνιση Πλήρους Έκδοσης : Τετραδια αντιΨυχιατρικης



krino
30-01-2010, 01:16
Ο ρολος των ψυχιατρων, αν ειναι θετικος η αρνητικος, ειναι απο καιρο σε καιρο αμφιλεγομενος.
Ετσι αποφασισα να μαζεψω οτι βρω για να υπαρχει περισσοτερη γνωση για το θεμα μιας και υπαρχει αρκετη αγνοια.


Αρχιζω με καποια βιντεο και βλεπουμε.
Ελπιζω ολα αυτα να βοηθησουν στο να αποκτησει οποιος ενδιαφερεται λιγο παραπανω γνωση για το ζητημα.

keep_walking
30-01-2010, 01:18
Το θεμα εχει ανοιχτει και παλιοτερα αλλα ποιος ψαχνει ειχαν υποθει ορισμενα πραγματα.

Βασικα δεν ειναι ψυχιατρικη αντιψυχιατρικη ειναι περισσοτερο φαρμακα ---οχι φαρμακα το ολο θεμα.

krino
30-01-2010, 01:18
http://www.youtube.com/v/AuHOWuHygRY&hl=en_US&fs=1&

krino
30-01-2010, 01:19
http://www.youtube.com/v/Dob2lpvv-zY&hl=en_US&fs=1&

krino
30-01-2010, 01:23
http://www.youtube.com/v/cVmRW7osOzw&hl=en_US&fs=1&

krino
30-01-2010, 01:24
Originally posted by keep_walking
Το θεμα εχει ανοιχτει και παλιοτερα αλλα ποιος ψαχνει ειχαν υποθει ορισμενα πραγματα.

Βασικα δεν ειναι ψυχιατρικη αντιψυχιατρικη ειναι περισσοτερο φαρμακα ---οχι φαρμακα το ολο θεμα.


τετραδια αντιψυχιατρικης δεν υπαρχουν εδω μεσα.
Εκτος αν το βρηκες εσυ, οποτε να βαλεις το λινκ.

Για τα υπολοιπα εχω αλλη αποψη.

Θεοφανία
30-01-2010, 01:25
Ουπς μπήκε μάλλον άλλος κρίνο. Καλώς ήρθες. Ο προηγούμενος, (συνονοματός σου), μας είχε απειλήσει πως θα μπαίνει μόνο για να μας τη λέει.

krino
30-01-2010, 01:29
Originally posted by Θεοφανία
Ουπς μπήκε μάλλον άλλος κρίνο. Καλώς ήρθες. Ο προηγούμενος, (συνονοματός σου), μας είχε απειλήσει πως θα μπαίνει μόνο για να μας τη λέει.


δεν εχω απειλησει κανενα στη ζωη μου,
μονο προειδοποιώ.

Η απειλη δειχνει απογνωση.

keep_walking
30-01-2010, 01:34
τετραδια αντιψυχιατρικης δεν υπαρχουν εδω μεσα.
Εκτος αν το βρηκες εσυ, οποτε να βαλεις το λινκ.

Για τα υπολοιπα εχω αλλη αποψη.

Ναι εχει ανοιχτει παλιοτερα αλλα δεν ονομαζοταν τετραδια...καλα επικοινωνια below zero.
Αν εσυ τωρα θες να τα ονομασεις τετραδια εχει καλως...α και κατι ακομα δεν μετραει η ποσοτητα αλλα η ποιοτητα παντα...μην νομιζεις οτι θα τρωμε απο κανα 7 λεπτο σε καθε βιντεο.

krino
30-01-2010, 01:38
Originally posted by keep_walking

τετραδια αντιψυχιατρικης δεν υπαρχουν εδω μεσα.
Εκτος αν το βρηκες εσυ, οποτε να βαλεις το λινκ.

Για τα υπολοιπα εχω αλλη αποψη.

Ναι εχει ανοιχτει παλιοτερα αλλα δεν ονομαζοταν τετραδια...καλα επικοινωνια below zero.
Αν εσυ τωρα θες να τα ονομασεις τετραδια εχει καλως...α και κατι ακομα δεν μετραει η ποσοτητα αλλα η ποιοτητα παντα...μην νομιζεις οτι θα τρωμε απο κανα 7 λεπτο σε καθε βιντεο.


αν εννοεις οτι υπαρχει παρομοιο θρεντ,
γιατι δεν βαζεις το λινκ να τελειωνουμε και μετα κανουμε τις μετρησεις?

Οσο για τα βιντεο, εσυ μην δεις τιποτα, θα σου ειναι αχρηστα,
συμβουλη για να μην χανεις το χρονο σου.

keep_walking
30-01-2010, 01:42
http://www.e-psychology.gr/forum/viewthread.php?tid=2194#pid39363

keep_walking
30-01-2010, 01:43
http://criticalpsygreece.blogspot.com/2007/10/blog-post_21.html

To blog και μια συζητηση που συμετειχα και εγω και κρινο.

keep_walking
30-01-2010, 01:45
http://criticalpsygreece.org/

και η νεα τους διευθυνση...

krino
30-01-2010, 01:46
Originally posted by keep_walking
http://www.e-psychology.gr/forum/viewthread.php?tid=2194#pid39363


μαστα....
μονο που εδω δεν μαζευονται λινκς.

Θεοφανία
30-01-2010, 02:11
Originally posted by krino

Originally posted by Θεοφανία
Ουπς μπήκε μάλλον άλλος κρίνο. Καλώς ήρθες. Ο προηγούμενος, (συνονοματός σου), μας είχε απειλήσει πως θα μπαίνει μόνο για να μας τη λέει.


δεν εχω απειλησει κανενα στη ζωη μου,
μονο προειδοποιώ.

Η απειλη δειχνει απογνωση.

Προφανως ήσουν σε απόγνωση, γιατί εδώ και κάμποσους μήνες μας τσαμπουνούσες πως θα έμπαινες μόνο για να \"μας τη λες\" και δεν θα έγραφες ούτε ένα ποστ συμπαράστασης ή συμμετοχής.
Τι έγινε ξαφνικά? αυτό μήπως που γίνεται τον τελευταίο καιρό αλλα κανείς δεν στην είπε?
Πως γουστάρεις τον χώρο, αλλα όπως σε βολεύει? Πχ, \"θελω να περναει το δικο μου αλλιως θα σας γμω\"?
Προφανώς δεν πέρασε και επιστρέφεις ως μέλος?
Σόρι, αλλα δεν έχω καταλάβει ακόμη. Γιατί μέχρι χτες απειλούσες και έλεγες τα δικά σου, αλλα όλο και έχωνες τη μουσούδα σου μήπως και νιώσεις πως ακόμη υπάρχεις....

krino
30-01-2010, 02:18
Originally posted by Θεοφανία
Προφανως ήσουν σε απόγνωση,




ευχαριστω για την γνωματευση.



γιατί εδώ και κάμποσους μήνες μας τσαμπουνούσες πως θα έμπαινες μόνο για να \"μας τη λες\" και δεν θα έγραφες ούτε ένα ποστ συμπαράστασης ή συμμετοχής.


και αυτο συνεχιζω να λεω.



Τι έγινε ξαφνικά?


ολα καλα - ολα ανθηρα.


αυτό μήπως που γίνεται τον τελευταίο καιρό αλλα κανείς δεν στην είπε?


αδιαφορω οπως παντα, για το αν θα μου την πει κανεις η οχι.



Πως γουστάρεις τον χώρο, αλλα όπως σε βολεύει?


φυσικα.



Πχ, \"θελω να περναει το δικο μου


και γιατι να μην περναει το δικο μου?
που ειναι το κακο?



αλλιως θα σας γμω\"?


μισο γιατι μπερδευομαι,
αυτο το γμω σημαινει γαμω η κατι αλλο?




Προφανώς δεν πέρασε και επιστρέφεις ως μέλος?



οχι και οτι εχω πει ισχυει εκτος αν αλλαξουν οι συνθηκες.
Κατι που θα σημαινει οτι αποψεις και στυλ οπως τα δικα σου θα εξαφανιστουν απο το φορουμ.


Σόρι, αλλα δεν έχω καταλάβει ακόμη.


και δεν νομιζω να γινει ποτε.



Γιατί μέχρι χτες απειλούσες και έλεγες τα δικά σου,


παλι τα ιδια με τις απειλες....



αλλα όλο και έχωνες τη μουσούδα σου μήπως και νιώσεις πως ακόμη υπάρχεις....


σορρυ που σε ενοχλει η παρουσια μου.
Δεξου τις συνταγες που εσυ εχεις προταξει.
Κατι για ξυδι θυμαμαι....

krino
30-01-2010, 02:21
και ενα πολυ ενδιαφερον κειμενο,
χωρισμενο σε δυο μερη.








Φαρμακευτικές εταιρείες, κράτος και ψυχιατρική. Οι επικίνδυνες παρενέργειες της σύγχρονης έρευνας, παραγωγής και διάθεσης των ψυχοφαρμάκων

του Θ. Μεγαλοοικονόμου



Η ανάγκη για το άνοιγμα μιας σοβαρής συζήτησης για το ζήτημα των ψυχοφαρμάκων ξεπερνά τα όρια της ψυχιατρικής. Aφορά την κοινωνία στο σύνολό της. Μια κοινωνία που καθοδηγείται και χειραγωγείται με τρόπο ώστε να πνίγει και να ναρκώνει την δυσφορία και τον πόνο που αναβλύζει στα σπλάγχνα της, μεταξύ άλλων και με ηρεμιστικά, αντικαταθλιπτικά και κάθε είδους «νόμιμες» φαρμακευτικές ουσίες.
Το κοινωνικό πρόβλημα από την τρέχουσα χρήση του ψυχοφάρμακου είναι διττό : αφορά, αφενός, τα οικονομικά συμφέροντα και την κερδοφορία των γιγάντιων φαρμακευτικών εταιρειών και αφετέρου, τη χρήση του ψυχοφάρμακου ως ενός εργαλείου κοινωνικού ελέγχου. Το πρόβλημα αυτό και στις δύο του διαστάσεις, αντανακλάται και επικαθορίζει το ίδιο το θεραπευτικό πεδίο.
Το γεγονός ότι τα ψυχοφάρμακα είναι ένα σημαντικό εργαλείο για την θεραπευτική αντιμετώπιση της ψυχικής διαταραχής είναι πέραν πάσης αμφισβήτησης - αρκεί να είναι σαφές ότι είναι ένα εργαλείο ανάμεσα σε άλλα (που βοηθάει, άλλοτε περισσότερο και άλλοτε λιγότερο) και όχι η μόνη απάντηση στο πρόβλημα της ψυχικής διαταραχής.
Το πρόβλημα αρχίζει από το σημείο που εγκαθιδρύεται και κυριαρχεί μια κακοήθης διαπλοκή ανάμεσα στην συγκρότηση και επικράτηση ενός «βιολογικού μοντέλου» στην ψυχιατρική (που μεταφράζεται, στο θεραπευτικό πεδίο, ως ένα «φαρμακευτικό μοντέλο») και στην επιδίωξη των φαρμακευτικών εταιρειών να αυξήσουν όσο γίνεται περισσότερο τις πωλήσεις και τα κέρδη τους από την με κάθε τρόπο προώθηση των προϊόντων τους.

ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΩΣ ΠΡΟΪΟΝ ΠΟΥ ΑΠΟΦΕΡΕΙ ΕΠΙΧΕΙΡΗΜΑΤΙΚΟ ΚΕΡΔΟΣ


Είναι γνωστό ότι η έρευνα των δραστικών/θεραπευτικών ουσιών, η παραγωγή και η εμπορική τους διάθεση δεν ήταν ποτέ στα χέρια του κράτους, ούτε (η έρευνα) στα χέρια των πανεπιστημίων ως ανεξάρτητων φορέων. Γινόταν, πάντα, από ιδιωτικές επιχειρήσεις (σήμερα μερικές από αυτές είναι από τις μεγαλύτερες πολυεθνικές παγκοσμίως) με κίνητρο το κέρδος.
Όπως έγραψε ο Irvin Cohen, που πρώτος έθεσε σε δοκιμή το Librium, η ιστορία των βενζοδιαζεπινών (Valium κλπ) αποτελεί, βασικά, ένα μοντέλο του πώς ένας θεραπευτικός παράγοντας επινοείται και προωθείται από ένα φαρμακοβιομήχανο, που απλώς αναζητάει ένα φάρμακο ανώτερο από άλλα που είναι ήδη στην αγορά (1). Η έρευνα των πανεπιστημιακών επιστημόνων ήταν πάντα, στον ένα στον άλλο βαθμό, χρηματοδοτημένη από τις εταιρείες, σε μια σχέση αμοιβαίου οφέλους.
Μόνο όποιος εθελοτυφλεί, δεν μπορεί να δει τον καθοριστικό ρόλο που παίζει η νομοτελειακή ανάγκη της εταιρείας να προωθήσει το προϊόν της και να κερδίσει από αυτή την προώθηση. Και όχι απλώς να κερδίσει, αλλά και να εξάγει ένα αυξημένο ποσοστό κέρδους σε σχέση με το κεφάλαιο που έχει επενδύσει. Είναι επόμενο ότι, όπως συμβαίνει σε κάθε καπιταλιστική εταιρεία, θα γίνει η κάθε δυνατή προσπάθεια να πεισθεί ο καταναλωτής για την ποιότητα του προϊόντος και ότι θα χρησιμοποιηθεί κάθε δυνατό μέσο επηρεασμού της «επιλογής» του, θεμιτό και αθέμιτο.
Το γεγονός ότι μεσολαβούν ελεγκτικοί μηχανισμοί για την καταλληλότητα του φαρμάκου, τις παρενέργειές του και τους κινδύνους από τη χρήση του (έτσι ώστε να δοθεί ή όχι άδεια κυκλοφορίας με συγκεκριμένες, κάθε φορά, ενδείξεις), δεν αποτελεί ασφάλεια για τον καταναλωτή, δεδομένου ότι η φαρμακευτική εταιρεία έχει τα μέσα να επηρεάζει όχι μόνο την έρευνα και την παραγωγή επιστημονικών εργασιών, που επιβεβαιώνουν την αποτελεσματικότητα του φαρμάκου, ελαχιστοποιώντας ή και αποκρύπτοντας τις παρενέργειες και τους κινδύνους, αλλά και τους ίδιους τους ελεγκτικούς / αδειοδοτικούς μηχανισμούς, μέσα από ένα πολυδαίδαλο δίκτυο διαπλοκής και διαφθοράς, που υφαίνεται γύρο από τα τεράστια κονδύλια των εταιρειών για δωροδοκία και εξαγορά όλων των κομβικών σημείων στην διακίνηση και προώθηση του φαρμάκου με πρώτους, μια μεγάλη μερίδα γιατρών.

Η ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΑΧΥΣΗ ΤΩΝ ΨΥΧΟΦΑΡΜΑΚΩΝ


Δεν είναι μόνο ότι οι πολυεθνικές του φαρμάκου έχουν συμβάλλει στην πρωτοκαθεδρία, στις μέρες μας, της βιολογικής κατεύθυνσης στην ψυχιατρική, αλλά έχουν, επίσης, συμβάλλει και στον αποικισμό της ίδιας της λεγόμενης «κοινωνικής» ψυχιατρικής από την πρωτοκαθεδρία του φαρμάκου. Η πλειοψηφία των ψυχιάτρων, αλλά και των γιατρών άλλων ειδικοτήτων, είναι πεπεισμένη (και εκπαιδεύεται να είναι πεπεισμένη) για την μονοδιάστατη βιολογική βάση της ψυχικής δυσφορίας / αρρώστιας / διαταραχής, ως δυσλειτουργίας του εγκεφάλου, την οποία μπορεί κανείς να επιδιορθώσει διαμέσου του φαρμάκου. Αυτή η «προδιάθεση» (που στην ακραία, δογματική εκδοχή της, ισοδυναμεί με καθαρή δειδαιμονία και προκατάληψη) παγιώνεται από τη δράση των εταιρειών και των τεράστιων κονδυλίων που διαθέτουν για τον επηρεασμό των γιατρών.
Το αποτέλεσμα είναι ότι, στις μέρες μας, αυτά τα ψυχοφάρμακα έχουν τέτοια πέραση, που η πλειοψηφία των ασθενών βλέπει τους γιατρούς κυρίως ως «ενδιάμεσους» διαρκώς νεότερων προϊόντων με μαγικές δυνατότητες, παρά ως θεραπευτές, ικανούς να χρησιμοποιήσουν την ίδια τη σχέση γιατρού - ασθενή θεραπευτικά.
Σκοπός των εταιρειών δεν είναι, φυσικά, απλώς η μονοπώληση, από το φάρμακο, της θεραπείας των επίσημα διαγνωσμένων ως πασχόντων από μια ψυχική διαταραχή, αλλά η διάχυση του φαρμάκου στον γενικό πληθυσμό, διαμέσου όλων των ιατρικών ειδικοτήτων και ιδιαίτερα αυτών που εμπλέκονται στην πρωτοβάθμια υγεία και στη λειτουργία των εξωτερικών ιατρείων. Ένα μεγάλο μέρος της λεγόμενης «κοινωνικής ψυχιατρικής» δεν ανάγεται σε τίποτα περισσότερο «από την αδιαφοροποίητη και εκτεταμένη συνταγογράφηση των ψυχοφαρμάκων στον πληθυσμό», (2) μέσα από τις ίδιες τις κοινοτικές υπηρεσίες, που υποτίθεται ότι θα αναδείκνυαν, στην αντίληψη και στην πρακτική τους, τον πολυδιάστατο χαρακτήρα του ψυχικού πόνου (ενάντια στην αναγωγική/απλοποιητική προσέγγιση της ιδρυματικής - νοσοκομειακής ψυχιατρικής).

ΨΥΧΟΦΑΡΜΑΚΑ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΟΣ ΕΛΕΓΧΟΣ-ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΜΠΟΥΣ


Η επιδίωξη των φαρμακευτικών εταιρειών να διαδώσουν όσο γίνεται περισσότερο και να κάνουν απαραίτητο για τον καθένα, το κάθε είδους «χάπι της ευτυχίας», συμπίπτει με τις κεντρικές κατευθύνσεις της σύγχρονης βιοπολιτικής, για τον έλεγχο του πληθυσμού. Μέσα στον ορυμαγδό των διεθνών οικονομικών και κοινωνικοπολιτικών γεγονότων της φετινής χρονιάς, δεν έγιναν όσο έπρεπε αντιληπτές μερικές εξαιρετικά επικίνδυνες εξελίξεις, που έχουν σχέση με την επιδίωξη της περαιτέρω ενδυνάμωσης της παντοκρατορίας των πολυεθνικών του φαρμάκου, διαμέσου της διαπλοκής τους με μια από τις πιο αντιδραστικές κυβερνήσεις στην ιστορία του καπιταλισμού, την κυβέρνηση Μπους.
Ήδη πριν από τις πρόσφατες εκλογές στις ΕΠΑ, η κυβέρνηση Μπους ανακοίνωσε ότι προωθεί ένα υποχρεωτικό πρόγραμμα «ψυχικής υγείας», που αφορά τον έλεγχο όλου του πληθυσμού των ΕΠΑ, συμπεριλαμβανόμενων όλων των παιδιών - και αυτών της προσχολικής ηλικίας - για την πιθανότητα «ψυχικών διαταραχών», ήδη παρόντων, ή με προδιάθεση ν΄ αναπτυχθούν στο μέλλον, έτσι ώστε τα παιδιά αυτά να κάνουν «έγκαιρη θεραπεία» με ψυχοφάρμακα, αντιψυχωσικά και αντικαταθλιπτικά.(3)
Όπως αποκάλυψε το περιοδικό British Medical Journal (BMJ), στις 19 Ιουνίου, η κυβέρνηση Μπους είχε ορίσει, τον Απρίλιο του 2002, μια Επιτροπή, με το όνομα «Πρωτοβουλία Νέας Ελευθερίας» (New Freedom Initiative) με σκοπό να κάνει μια πλήρη μελέτη του συστήματος παροχής υπηρεσιών ψυχικής υγείας των ΕΠΑ. Η Επιτροπή εξέδωσε τις συστάσεις της, τον Ιούλιο του 2003 και η κυβέρνηση Μπους έδωσε οδηγίες σε περισσότερους από 25 ομοσπονδιακούς φορείς ν΄ αναπτύξουν ένα σχέδιο εφαρμογής βασισμένο πάνω σ΄ αυτές τις συστάσεις. (4)
Οι προτάσεις της Επιτροπής συνοψίζονται στον ολοκληρωτικό έλεγχο (screening), από πλευράς ψυχικής υγείας, των «καταναλωτών όλων των ηλικιών». Σύμφωνα με την Επιτροπή, αυτό είναι αναγκαίο γιατί «παρά την συχνότητά τους, οι ψυχικά διαταραχές συχνά δεν διαγιγνώσκονται». (5)
Ο πρόεδρος της Επιτροπής, ψυχίατρος Graham Emslie, δήλωσε ότι «κάθε χρόνο μικρά παιδιά διώχνονται από το νηπιαγωγείο και τους παιδικούς σταθμούς λόγω εξαιρετικά διαταρακτικών συμπεριφορών και συναισθηματικών διαταραχών». «Υπάρχουν αξιόπιστα στοιχεία ότι αν ταυτοποιήσεις, σ΄ ένα πρώιμο στάδιο, τα παιδιά που είναι επιθετικά, μπορείς να παρέμβεις και ν΄ αλλάξεις την διαδρομή της ζωής τους». (6)

ΤΟ TEXAS PROJECT


Ο Gr. Eslie είναι αυτός που είχε επιμεληθεί της ανάπτυξης του γνωστού ως «πιλοτικού προγράμματος του Τέξας», πάνω στο οποίο βασίζεται το σχέδιο της κυβέρνησης Μπους.(7) Το πιλοτικό αυτό πρόγραμμα είναι γνωστό ως Texas Medication Algorithm (TMAP) και είχε εφαρμοστεί από τον Μπους, όταν ήταν κυβερνήτης του Τέξας, στις υπηρεσίες ψυχικής υγείας και στο σωφρονιστικό σύστημα (φυλακές) της πολιτείας αυτής, με την χρηματοδότηση, μεταξύ άλλων και αρκετών μεγάλων φαρμακευτικών εταιρειών και με τη θερμή υποστήριξη της Αμερικανικής Ψυχιατρικής Εταιρείας (ΑΡΑ), που είχε καλέσει για την αύξηση της χρηματοδότησης για την εφαρμογή του σχεδίου αυτού. Όπως δήλωσε ο διευθυντής του τομέα έρευνας της ΑΡΑ, «αυτό που είναι καλό με το ΤΜΑΡ, είναι ότι αποτελεί ένα λογικό σχέδιο βασισμένο πάνω σε στοιχεία για την αποτελεσματικότητα από κλινικές δοκιμές».
Το ΤΜΑΡ προωθεί τη χρήση των νέων και πανάκριβων αντιψυψωσικών και αντικαταθλιπτικών για την θεραπεία, μεταξύ άλλων, των παιδιών σχολικής ηλικίας, στα οποία έχει τεθεί η διάγνωση «προβλήματα συμπεριφοράς».
Όπως έγραψε το British Medical Journal, το σχέδιο που προτείνει η Επιτροπή που όρισε ο Μπους, ξεκινά με μια μεγαλόστομη διακήρυξη υπέρ της «πλήρους ενσωμάτωσης των ψυχικά πασχόντων στην κοινότητα, με την παροχή υπηρεσιών στην κοινότητα, παρά σε ιδρύματα» («Progress Report της New Freedom Initiative , Μαρτίου 2004).(8) Και προχωρά να εξηγήσει τι εννοεί με αυτό.
Προτείνει την «σύνδεση του ελέγχου (screening) με θεραπεία και υποστηρικτικά συστήματα , μεταξύ άλλων και legge artis θεραπείες , που χρησιμοποιούν «ειδικά φάρμακα για ειδικές συνθήκες». Η Επιτροπή συστήνει το ΤΜΑΡ, ως ένα μοντέλο σχεδίου φαρμακευτικής θεραπείας, που δείχνει μια «βασισμένη στη εμπειρία πρακτική (evidence based practice) που οδηγεί σε καλλίτερα αποτελέσματα στους καταναλωτές».(9)


ΑΠΟΚΑΛΥΨΕΙΣ


Ωστόσο, το Texas project ήρθε μ΄ ένα εκκωφαντικό τρόπο στο προσκήνιο της δημοσιότητας στις ΕΠΑ όταν φέτος, στις 15 Μαΐου, ο Allen Jones, ένας αξιωματούχος του Γραφείου του Γενικού Επιθεωρητή (Inspector General) στην Πενσυλβάνια, που συμμετείχε στην εφαρμογή, σ΄ αυτή την πολιτεία, μιας εκδοχής αυτού του προγράμματος, αποκάλυψε ότι «ανώτεροι υπάλληλοι σε κρίσιμα πόστα για την υλοποίηση του σχεδίου χορήγησης των φαρμάκων, έλαβαν χρήματα και δώρα από τις φαρμακευτικές εταιρείες που ενδιαφέρονται για τον φαρμακευτικό αλγόριθμο». (10) O Jones απολύθηκε, γι΄αυτές τις αποκαλύψεις του, στα μέσα του Ιουνίου.
Ο Jones είχε δηλώσει, τότε, ότι «η ίδια πολιτικο-φαρμακευτική συμμαχία, που βρίσκονταν πίσω από το ΤΜΑΡ, χρησιμοποιούσε την «New Freedom Commission», για να ενισχύσει το ΤΜΑΡ ώστε να γίνει ολοκληρωμένη εθνική πολιτική για την θεραπεία των ψυχικών διαταραχών με ακριβά και πατενταρισμένα φάρμακα, που έχουν αμφίβολα αποτελέσματα και θανάσιμες παρενέργειες και να αναγκάσει τις ιδιωτικές ασφαλιστικές εταιρείες να πληρώνουν αυτά τα φάρμακα».

Η ΑΠΟΤΕΛΕΣΜΑΤΙΚΟΤΗΤΑ, ΤΟ ΚΟΣΤΟΣ ΚΑΙ ΤΑ ΚΕΡΔΗ


Για να καταλάβει κανείς τι διακυβεύεται στο ζήτημα της φρενήρους προσπάθειας των φαρμακευτικών εταιρειών για την αύξηση της διάδοσης των νεότερων ψυχοφαρμάκων, αρκεί να συγκρίνει το κόστος της θεραπείας με ένα παλιό αντιψυχωτικό (το Aloperidin), με αυτό των νεότερων, λεγόμενων «άτυπων» αντιψυχωτικών, τα οποία, ενώ δεν έχουν μεγαλύτερη (αντίθετα, συνήθως, ίση ή μικρότερη) αποτελεσματικότητα από το Aloperidin (το οποίο χρησιμοποιούν πάντα ως σημείο αναφοράς και μέτρο σύγκρισης), παρουσιάζουν το πλεονέκτημα ότι δεν έχουν, ή έχουν σε μικρό βαθμό, τις πολύ ενοχλητικές παρενέργειες του πρώτου, ιδιαίτερα αυτές που προέρχονται από το εξωπυραμιδικό σύστημα (τρόμος, ακαθησία, δυστονία κλπ, αλλά και την εξαιρετικά σοβαρή όψιμη δυσκινησία) και έτσι γίνονται περισσότερο ανεκτά από τους ασθενείς (χωρίς αυτό, φυσικά, να είναι πάντα ο κανόνας, δεδομένου ότι και αυτά έχουν παρενέργειες και, εν πάσει περιπτώσει, ακόμα και γι΄ αυτά τα «άτυπα», που κυκλοφορούν αρκετά χρόνια τώρα, χρειάζεται περισσότερος χρόνος για να διαπιστωθεί πραγματικά η τυχόν δυσμενής επίδρασή τους). Υπολογίζοντας την αντιστοιχία της δοσολογίας ανάμεσα στα διαφορετικά φάρμακα, με ισοδύναμη δοσολογία, η μηνιαία θεραπεία με Aloperidin στοιχίζει 5 Ε, ενώ με τα νεότερα Risperdal και Zyprexa στοιχίζει 189 και 330 Ε αντίστοιχα.
Για να δώσουμε ένα παράδειγμα, η ολανζαπίνη (Zyprexa), που φιγουράρει ως πρώτης γραμμής φάρμακο στο ΤΜΑΡ, είχε έσοδα από τις παγκόσμιες πωλήσεις της, το 2003, 4.28 δισ. δολάρια, αποτελώντας το πρώτο σε πωλήσεις φάρμακο της Elli Lilly. Τα έσοδα από την ολανζαπίνη ανήλθαν σε περισσότερο από το ένα τρίτο των εσόδων από τις συνολικές πωλήσεις της Lilly. Σύμφωνα με τους New York Times (περσινό άρθρο του Gardiner Harris), 2.63 δισ. δολάρια ήταν τα έσοδα από τις πωλήσεις της ολανζαπίνης στις ΕΠΑ, εκ των οποίων, το 70% πληρώνεται από κρατικές υπηρεσίες (Medicare, Medicaid). (11)

ΤΟ ΣΧΕΔΙΟ ΠΡΟΚΑΛΕΙ ΑΝΤΙΔΡΑΣΕΙΣ


Κύκλοι μέσα από το ίδιο το Ρεπουμπλικανικό Κόμμα (γύρο από τον γερουσιαστή Ron Paul), δήλωναν, το Σεπτέμβρη, ευθαρσώς ότι «η φαρμακευτική βιομηχανία έπεισε τον πρόεδρο Μπους να υποστηρίξει τον υποχρεωτικό έλεγχο της κατάστασης ψυχικής υγείας κάθε παιδιού στις ΕΠΑ, συμπεριλαμβανόμενων αυτών της προσχολικής ηλικίας και συνεχίζει τώρα τις προσπάθειές της για να πείσει το Κογκρέσο...Το σχέδιο αυτό δεν είναι παρά μια δυσκόλως υποκρυπτόμενη προσπάθεια των φαρμακευτικών εταιρειών να επιτύχουν μιαν ευρύτερη αγορά για τα πανάκριβα αντικαταθλιπτικά και αντιψυχωτικά τους φάρμακα, βάζοντας την κυβέρνηση σε περιοχές της ζωής των Αμερικανών που μέχρι τώρα δεν της ανήκαν...Το πραγματικό όφελος για τις φαρμακευτικές εταιρείες θα είναι η αναγκαστική χορήγηση φαρμάκων στα παιδιά, την οποία θα έχει ως αποτέλεσμα όπως μάθαμε μ΄ ένα τραγικό τρόπο με τη Ritalin ακόμα και όταν οι γονείς αρνούνται» (Kent Snyder, εκ μέρους της Liberty Committee, που ίδρυσε ο Paul).(12) Μάλιστα ο Paul επρόκειτο να καταθέσει μια τροπολογία ενάντια στην συμπερίληψη στον σχετικό οικονομικό προϋπολογισμό για το 2005, του σχεδίου για τον υποχρεωτικό έλεγχο και χορήγηση ψυχοφαρμάκων στα παιδιά. (για την ριταλίνη βλέπε παρακάτω, με αφορμή την επαναφορά της στη θεραπευτική πρακτική στην Ιταλία).
Γενικά, τα σχέδια του Μπους έχουν ξεσηκώσει θύελλα αντιδράσεων από όλο το πολιτικό φάσμα. Χαρακτηρίστηκαν ως η πιο ολοκληρωτικού χαρακτήρα προσπάθεια για να αναχθεί η διαφωνία, ή η «παρέκκλιση», σε παθολογία (σε ψυχική διαταραχή) δεδομένου ότι, όπως υπολογίζει η επιτροπή, που συγκρότησε την πρόταση, διαμέσου των σχολείων και μόνο, θα μπορούν να ελέγξουν 52 εκατομμύρια μαθητές και 6 εκατομμύρια ενήλικες που δουλεύουν στα σχολεία. (13) Άλλοι τόνισαν ότι «αμφισβητούνται τα γονικά δικαιώματα πάνω στα παιδιά», ότι «επιβάλλεται ένας πολιτικά σωστός , αντι-αμερικανικός τρόπος ζωής» κλπ (14)



Η ΕΠΙΧΕΙΡΗΣΗ ΤΩΝ ΠΟΛΥΕΘΝΙΚΩΝ ΓΙΑ ΤΗΝ ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΪΟΝΤΟΣ . ΠΡΩΤΟ ΜΕΤΡΟ, Η ΧΡΗΜΑΤΟΔΟΤΗΣΗ ΤΟΥ ΜΠΟΥΣ


Καταλαβαίνει κανείς ότι οι φαρμακευτικές εταιρείες, όπως θα φανεί παρακάτω, θα χρησιμοποιήσουν οποιοδήποτε μέσο στη διάθεσή τους, από τη μια, για να μεγαλοποιήσουν τη δραστικότητα και να πολλαπλασιάσουν τις ενδείξεις χρήσης του φαρμακευτικού τους προϊόντος και από την άλλη, για να μειώσουν ή και να εξαφανίσουν τη δημοσιοποίηση των κινδύνων από τη χρήση του.
Ο Jones δεν είχε παραλείψει να σημειώσει ότι οι εταιρείες που συμμετείχαν στο ξεκίνημα του Texas project ήταν και οι μεγάλοι χρηματοδότες της προεκλογικής εκστρατείας του Μπους την ίδια στιγμή που μέλη της παραπάνω αναφερθείσας New Freedom Commission είχαν χρηματίσει μέλη συμβουλευτικών επιτροπών των ίδιων αυτών εταιρειών και άλλα είχαν άμεση σχέση με το ΤΜΑΡ.(15)
Είναι γνωστό ότι οι φαρμακευτικές εταιρείες συνεισέφεραν στην προεκλογική εκστρατεία του Μπους τρεις φορές περισσότερα χρήματα απ΄ ό, τι σ΄ αυτήν του Κέρι. Από τα 1.6 δισ. δολάρια των εισφορών της Eli Lilly στα πολιτικά κόμματα, το έτος 2000, το 82% πήγε στο Ρεπουμπλικανικό Κόμμα και στον Μπους. Ήταν τότε που ο Μπους, στην προεκλογική του εκστρατεία, υποστήριζε ανοιχτά το Texas project και, επίσης, το γεγονός ότι η νομοθεσία που είχε περάσει, επεξέτεινε την κάλυψη των ψυχοφαρμάκων από το ομοσπονδιακό πρόγραμμα Medicaid.
Αλλά και άλλες φαρμακευτικές εταιρείες, που βρίσκονται πίσω από το Texas project, χρηματοδοτούσαν γενναία (και εξακολούθησαν και το 2004) την προεκλογική εκστρατεία του Μπους (είχαν δώσει, μέχρι τον Απρίλη φέτος, 764.274 δολ. στον Μπους και μόλις 149.400 δολ. στον Κέρι).

ELI LILLY ΚΑΙ ΟΙΚΟΓΕΝΕΙΑ ΜΠΟΥΣ : ΜΙΑ ΜΑΚΡΟΧΡΟΝΗ ΣΧΕΣΗ ΑΓΑΠΗΣ


Ειδικότερα, για τις σχέσεις της Eli Lilly με την οικογένεια Μπους, πολλοί μιλούν για δεσμούς που ισοδυναμούν με ένα Lillygate (τα στοιχεία από το άρθρο του Bruce Levine).
Για να γίνει ανάγλυφα κατανοητό πώς ασκούνται οι επηρεασμοί και τι πραγματικά είναι η περίφημη «διαπλοκή», αρκεί να δει κανείς ποιοι βρίσκονται ή βρίσκονταν στις μισθοδοτικές καταστάσεις της Eli Lilly:
- ο πατήρ Μπους, πρώην πρόεδρος των ΕΠΑ, πρώην αρχηγός της CIA, πρώην μέλος του συμβουλίου των διευθυντών (Board of Directors) της Lilly.
- ο Sidney Taurel, γενικός διευθυντής (chief executive officer-CEO) της Lilly, που διορίστηκε από τον πρόεδρο Μπους το νεότερο, μέλος του Homeland Security Council (Υπηρεσία Εσωτερικής Ασφάλειας).
- ο Ken Lay, πρώην CEO της Enron και πρώην μέλος του διοικητικού συμβουλίου της Lilly.
- ο Mitch Daniels, πρώην διευθυντής Διαχείρισης και προϋπολογισμού του Μπους και πρώην αντιπρόεδρος της Lilly.
- η Εθνική Συμμαχία για τους Ψυχικά Ασθενείς (Νational Alliance for the Mentally Ill - NAMI). (16)
Επιπλέον, μερικά από τα μέλη της New Freedom Commission, ήταν μέλη των διοικητικών συμβουλίων των εταιρειών αυτών, ενώ άλλα είχαν άμεσους δεσμούς με το ΤΜΑΡ.
Για να επανέλθουμε στο παράδειγμα της ολανζαπίνης (Zyprexa), η σημασία της είναι ζωτική για την Lilly, δεδομένου ότι το πλέον φημισμένο προϊόν της, το Prozac, έχει πάρει την κατιούσα στις πωλήσεις, μετά την απώλεια της προστασίας της ευρεσιτεχνίας (patent) και από 2 δισ. δολ. ετήσια έσοδα κάποτε, έπεσε, το 2003, στα 645.1 εκατ. δολάρια. Οι προειδοποιήσεις ότι η ολανζαπίνη μπορεί να προκαλεί διαβήτη (αρχικά από βρετανικές και ιαπωνικές υπηρεσίες και το 2003 και από το Food and Drug Admonistration-FDA- των ΕΠΑ) δεν την εμπόδισε να παρουσιάζει αύξηση κατά 16% στις πωλήσεις της, το 2002, ενώ την ίδια στιγμή που η Lilly προωθούσε τις πωλήσεις των αντιδιαβητικών της φαρμάκων (Actos, Humulin, Humalog), που απέφεραν 2.51 δισ. δολάρια το 2003, προκαλώντας εύλογα σχόλια (με το ένα φάρμακο προκαλούμε διαβήτη και με το άλλο τον θεραπεύουμε).
Θα αναφέρουμε μερικά συγκεκριμένα παραδείγματα για το πώς η Εli Lilly αξιοποιεί και χρησιμοποιεί τις σχέσεις διαπλοκής.
Οταν το 2002 ο Μπους υπέγραψε την Homeland Security Act για να «θωρακίσει», υποτίθεται, την χώρα απέναντι στη «τρομοκρατία» (μετά την 11η Σεπτέμβρη 2001), δεν παρέλειψε, όπως αποκάλυψαν οι New York Times, στις 25 Νοέμβρη 2002, να περάσει, την τελευταία στιγμή, με τον γνωστό τρόπο που περνούν οι τροπολογίες και στην ελληνική Βουλή, ένα πρωτοφανές άρθρο, θαμμένο μέσα στον όγκο του νομοσχεδίου, που προστατεύει την Eli Lilly και μερικές άλλες γιγάντιες φαρμακευτικές εταιρείες από μηνύσεις γονέων, που θεωρούν ότι τα παιδιά τους είχαν βλαφθεί από το thimerosal. Το thimerosal είναι ένα συντηρητικό που περιέχει υδράργυρο και χρησιμοποιούνταν από την Eli Lilly και άλλες εταιρείες στην Παρασκευή εμβολίων. Το 1999, η Αμερικάνικη Ακαδημία Παιδιάτρων και η Υπηρεσία Δημόσιας Υγείας ζήτησαν από τους κατασκευαστές εμβολίων να πάψουν να χρησιμοποιούν συντηρητικά που περιέχουν υδράργυρο. Και ενώ, ήδη το 2002, υπήρχαν μια σειρά από μηνύσεις που έσυραν την Lilly στα δικαστήρια, ο πρόεδρος Μπους διόρισε τον γενικό διευθυντή της Sidney Taurel, ως μέλος της Homeland Security Advisory Council (17)
Ένα άλλο παράδειγμα είναι το πώς η Lilly προσπάθησε να πλασάρει το Prosac Weekly, όταν το κλασικό της Prosac άρχισε, για τους λόγους που αναφέρθηκαν παραπάνω, να πέφτει σε πωλήσεις. Οι αντιπρόσωποι της Lilly στην Φλόριντα κατάφεραν ν΄ αποκτήσουν πρόσβαση σε φακέλους ασθενών που, προφανώς, περιείχαν εμπιστευτικές πληροφορίες γι΄ αυτούς και, χωρίς καμιά άδεια, ταχυδρόμησαν σ΄ αυτούς τους ασθενείς δείγματα του Prosac Weekly. Πώς η Lilly βρήκε αυτούς τους φακέλους και τα στοιχεία τους; Είναι απλό : η κυβέρνηση Μπους έβαλε σε εφαρμογή ρυθμίσεις που είχε ετοιμάσει ως πρόταση η κυβέρνηση Κλίντον (για να επιβεβαιωθεί η ανυπαρξία διαφορών μεταξύ των δύο κομμάτων σε όλα τα βασικά ζητήματα) ότι αυτοί που παρέχουν υπηρεσίες υγείας και φροντίδας έχουν το δικαίωμα να πωλούν εμπιστευτικές ιατρικές πληροφορίες σε εμπορικές φίρμες και σε φαρμακευτικές εταιρείες.(18)

Η ΠΕΡΙΠΤΩΣΗ ΤΗΣ ΜΗ ΚΕΡΔΟΣΚΟΠΙΚΗΣ «ΝΑΜΙ»


Σε μιαν άλλη περίπτωση, όταν η πολιτεία του Κεντάκυ προσπάθησε να κόψει το Zyprexa (ολανζαπίνη) από την λίστα των προτιμώμενων φαρμάκων (αφού το πρόγραμμα Medicaid της πολιτείας είχε έλλειμα, το 2002, 230 εκ. δολλάρια και δαπάνες μόνο για το Zyprexa, 36 εκ. δολάρια). Τότε, η μη κερδοσκοπική ΝΑΜΙ (Εθνική Συμμαχία για τους Ψυχικά Ασθενείς) έκανε μια τεράστια εκστρατεία κατά της περικοπής με έξοδα πληρωμένα από την Eli Lilly.
Η ΝΑΜΙ πήρε, στο διάστημα 1996-99 συνολικά 11.7 εκ. δολάρια από φαρμακευτικές εταιρείες, μεταξύ των οποίων και από τη Lilly, η συνεισφορά της οποίας έφτασε τα 2.87 εκ δολάρια. Στη χρηματοδότηση της Lilly περιλαμβανόταν και ένας δικός της διοικητικός, που εργαζόταν στα γραφεία της ΝΑΜΙ, αλλά έπαιρνε το μισθό του από την Lilly (αναφέρεται στο άρθρο του Ken Silverstein στο περιοδικό Mother Jones, 1999). H NAMΙ είναι μια μεγάλη μη κερδοσκοπική εταιρεία που περιλαμβάνει ψυχικά ασθενείς (χρήστες) και θεωρείται ότι αγωνίζεται για τα δικαιώματά τους.(19)

Η ΥΠΕΡΑΣΠΙΣΗ ΤΟΥ ΠΡΟΪΟΝΤΟΣ ΣΤΑ ΔΙΚΑΣΤΗΡΙΑ


Ένα παράδειγμα του τρόπου που οι γιγάντιες φαρμακευτικές εταιρείες χειραγωγούν τα δικαστήρια είναι ο τρόπος που η Lilly χειρίστηκε στα δικαστήρια την μήνυση που της έκαναν τα θύματα του Josheph Wesbecker, που, το 1989, μετά από λήψη γα ένα μήνα Prosac, τράβηξε το όπλο του, σκότωσε 8 άτομα και τραυμάτισε 12 πριν αυτοκτονήσει. Όπως είναι γνωστό, υπήρξε και εξακολουθεί να υπάρχει μια μεγάλη συζήτηση για την πιθανότητα το αντικαταθλιπτικό Prosac (φλουοξετίνη) να προκαλεί έκρηξη βίας κατά του εαυτού και άλλων. Πάνω από 150 μηνύσεις για το Prosac είχαν τεθεί στο αρχείο ήδη μέχρι το 1994. Η Lilly θεωρούσε βέβαιη τη νίκη της και αυτή τη φορά. Ήδη από το 1991 όταν μια επιτροπή του FDA (του Φορέα που δίνει την άδεια κυκλοφορίας και τις ενδείξεις, προειδοποιήσεις κλπ για τα φάρμακα στις ΕΠΑ) που ερευνούσε την πιθανή σχέση μεταξύ Prosac και βίας είχε αποφασίσει ότι δεν χρειάζεται για το Prosac να έχει επιγραφή που να προειδοποιεί για πιθανότητα πρόκλησης βίας. Αλλά το 1994 φημολογούνταν ότι πέντε από τα εννέα μέλη της επιτροπής του FDA είχαν δεσμούς με τις μεγάλες φαρμακευτικές εταιρείες, δύο, δε, εξ αυτών ήταν ερευνητές για μελέτη του Prosac, χρηματοδοτούμενη από τη Lilly. Όταν στη διαδικασία της δίκης η Lilly τα βρήκε κάποια στιγμή σκούρα , πλήρωσε μάρτυρες για να μην εμφανιστούν στο δικαστήριο, κάτι που, όταν ερευνήθηκε σε βάθος, μετέτρεψε την αναμενόμενη νίκη σε συμβιβασμό (20).
Μονολότι η Eli Lilly δεν έχει καταδικαστεί, μέχρι τώρα, στις δίκες στις οποίες σύρθηκε, με την κατηγορία ότι το Prosac ενοχοποιείται για περιστατικά βίαιης και αυτοκτονικής συμπεριφοράς από άτομα που το ελάμβαναν ως αντικαταθλιπτική αγωγή, μερικά δικαστήρια πήραν αποφάσεις που ενοχοποιούσαν την λήψη, από δράστες βίαιων εγκλημάτων, του Zoloft (Αυστραλία) και του Paxil της GlaxoSmithKline (παροξετίνη, στην Ελλάδα εμπορική ονομασία Seroxat) στο Γουαϊόμινγκ των ΕΠΑ. Οπως το Prosac, ανήκουν και αυτά στους SSRI (αναστολείς της επαναρρόφησης της σεροτονίνης).
Ήδη το 1999, είχαν αναφερθεί στη FDA 2000 αυτοκτονίες από χρήστες Prosac, από τις οποίες, τουλάχιστον το ένα τέταρτο, φαινόταν να οφείλεται σε ακαθησία και διέγερση. Αν, όπως αναφέρει η FDA, μόνο το ένα εκατοστό των σοβαρών παρενεργειών αναφέρεται σ΄ αυτήν, τότε υπολογίζεται ότι, μέχρι το 1999, είχαν υπάρξει 50.000 αυτοκτονίες σχετιζόμενες με την ακαθησία. Για το σύνολο των SSRI s ο αριθμός είναι πολύ μεγαλύτερος.

ΚΑΙ ΕΠΑΦΕΣ ΤΡΙΤΟΥ ΤΥΠΟΥ


Στο διεθνή Τύπο μπορεί να βρει κανείς πλήθος πληροφοριών για τις σχέσεις των πολυεθνικών του φαρμάκου με το κράτος για την κοινή και με αμοιβαίο όφελος συνεργασία τους όπως πχ η προμήθεια, το 1953, της CIA από την Eli Lilly με LSD προκειμένου η πρώτη να κάνει πειράματα πλύσης εγκεφάλου (John Marks : The search for the Manchurian Candidate : the CIA and the mind control-the secret history of the behavioral sciences, 1979, Washington Post, 1985, New York Times, 1988). (21)

krino
30-01-2010, 02:22
ΠΩΣ ΣΥΓΓΡΑΦΕΤΑΙ ΜΙΑ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΙΚΗ ΕΡΓΑΣΙΑ ΠΡΟΒΟΛΗΣ ΕΝΟΣ ΨΥΧΟΦΑΡΜΑΚΟΥ


Μια άλλη πτυχή του σκανδαλώδους τρόπου με τον οποίο πλαστογραφούνται και πλασάρονται τα ερευνητικά δεδομένα για τις ενέργειες και τις παρενέργειες των ψυχοφαρμάκων είναι η αποκάλυψη, πριν ένα χρόνο (7 Δεκέμβρη 2003) του βρετανικού «Observer» για την απάτη, που συχνά κρύβεται, πίσω από επιστημονικά, υποτίθεται, άρθρα για τη δράση και τα οφέλη των φαρμάκων, που δημοσιεύονται σε γνωστά ιατρικά περιοδικά και υπογράφονται από γνωστούς επιστήμονες, γιατρούς και μέλη της ακαδημαϊκής κοινότητας, ενώ έχουν γραφτεί από «συγγραφείς φαντάσματα», που πληρώνονται από φαρμακευτικές εταιρείες.(22)
Σύμφωνα με εκτιμήσεις, τα μισά από τα άρθρα που δημοσιεύονται στα επιστημονικά ιατρικά περιοδικά είναι γραμμένα από «συγγραφείς- φαντάσματα». Γνωστοί γιατροί βάζουν το όνομά τους κάτω από το άρθρο και πληρώνονται αδρά γι΄ αυτό, ενώ οι πραγματικοί συγγραφείς παραμένουν άγνωστοι. Αυτά τα άρθρα, γράφει ο «Observer», αναφερόμενος στην εμπειρία της Βρετανίας, παρελαύνουν μπροστά από τους γενικούς γιατρούς (GP-general practitioners) για τους πείσουν να συνταγογραφήσουν τα παρουσιαζόμενα φάρμακα.
Όπως ανέφερε μια υπάλληλος του εκδοτικού μηχανισμού μιας εταιρείας που ειδικεύεται στην συγγραφή ιατρικών άρθρων (που εν συνεχεία υποβάλλει για δημοσίευση σε ιατρικά περιοδικά) «αυτό που έκανε ο βοηθός σύνταξης δηλ. η ίδια- ήταν, πριν υποβληθεί ένα άρθρο σ΄ ένα περιοδικό ηλεκτρονικά ή σε δισκέτα, ν΄ ανοίγει τις «ιδιότητες φακέλου» (file properties) στον υπολογιστή και να σβήνει τα ονόματα των συγγραφέων φαντάσματα ή της εταιρεία συγγραφής ιατρικών άρθρων και να τα αντικαθιστά με το όνομα ενός προσώπου, που είχε προσκληθεί από μια φαρμακευτική εταιρεία να μπει ως συγγραφέας, αλλά ο οποίος δεν είχε καμιά πραγματική συνεισφορά στο κείμενο» (επιστολή της Susanna Rees, British Medical Journal website).
Το άρθρο του «Observer» αποκαλύπτει περιπτώσεις από όλο το φάσμα των ιατρικών επιστημονικών δημοσιεύσεων, αλλά αυτό που τονίζει, είναι ότι το πρόβλημα έχει γίνει τεράστιο στον τομέα της ψυχιατρικής. Αναφέρει το παράδειγμα ενός ψυχιάτρου, του David Healy, στο πανεπιστήμιο της Ουαλλίας που έκανε έρευνα για τους πιθανούς κινδύνους των αντικαταθλιπτικών, όταν πήρε ένα e-mail από μια φαρμακευτική εταιρεία, που του έστελνε ένα 12σέλιδο κείμενο «βασισμένο σε ό, τι έχετε δημοσιεύσει, για να ελαφρύνουμε το φορτίο της δουλειάς σας».
Στο κείμενο, που επρόκειτο να παρουσιαστεί σ΄ ένα επικείμενο συνέδριο, εμφανιζόταν το όνομα του ως άνω ψυχιάτρου ως μόνου συγγραφέα. Όταν αυτός, επειδή θεώρησε ότι η παρουσίαση του συγκεκριμένου φαρμάκου ήταν υπέρ το δέον ευνοϊκή, πρότεινε μερικές αλλαγές, η εταιρεία απάντησε λέγοντας ότι «παρέλειπε μερικά σημαντικά από εμπειρική άποψη σημεία». Τελικά, το ίδιο αυτό κείμενο, εμφανίστηκε, στη αρχική του μορφή, στο συνέδριο και εν συνεχεία δημοσιεύτηκε σ΄ ένα ψυχιατρικό περιοδικό με το όνομα άλλου συγγραφέα. (23)
Ο ίδιος ο Healy δήλωσε εν συνεχεία ότι, κατά τη γνώμη του, ένα μεγάλο μέρος των άρθρων που δημοσιεύονται σε περιοδικά, όπως το New England Journal of Medecin, το British Medical Journal και το Lancet, συγγράφονται από εταιρείες συγγραφής ιατρικών άρθρων .
Ο ίδιος ο εκδότης του British Medical Journal, Richard Smith, παραδέχεται ότι τα άρθρα από «συγγραφείς-φαντάσματα» (ghostwriting) είναι ένα πολύ μεγάλο πρόβλημα...Πολιορκούμαστε από τις φαρμακευτικές εταιρείας. Τα άρθρα έρχονται με τα ονόματα γιατρών και συχνά βρίσκουμε ότι δεν έχουν ιδέα τι έχουν γράψει. Όταν το ανακαλύπτουμε, απορρίπτουμε το άρθρο, αλλά είναι πολύ δύσκολο. Έχουμε ζητήσει, όταν υπάρχει εμπλοκή μιας εταιρείας, αυτό να αναφέρεται. Αλλά έχουν βρει τρόπους να το παρακάμπτουν και να λειτουργούν συγκαλυμμένα . (24)
Τέλος, στις ΕΠΑ, όταν σε μια δίκη κατά της Pfizer, η εταιρεία αναγκάστηκε να παρουσιάσει εσωτερικά της έγγραφα, φάνηκε ότι χρησιμοποιούσε εταιρείες συγγραφής ιατρικών άρθρων. Ένα από τα ντοκουμέντα αναλύει άρθρα για το αντικαταθλιπτικό Zoloft. Αλλά από μερικά από τα άρθρα έλειπε το όνομα του συγγραφέα. Στο περιθώριο υπήρχαν τα αρχικά «ΤBD , που εικάζεται ότι σήμαινε To Be Determined (δηλαδή, πρέπει να καθοριστεί). (25)

ΟΙ ΕΠΙΚΙΝΔΥΝΕΣ ΠΑΡΕΝΕΡΓΕΙΕΣ ΚΑΙ ΤΟ ΣΚΑΝΔΑΛΟ ΤΗΣ ΠΡΟΩΘΗΣΗΣ ΤΩΝ ΨΥΧΟΦΑΡΜΑΚΩΝ ΣΤΑ ΠΑΙΔΙΑ


Η σημασία των παραπάνω αποχτά την πραγματική της διάσταση στο φως της προσπάθειας των εταιρειών να αντιμετωπίσουν τις αυξανόμενες ενδείξεις (που διαρκώς νέες κλινικές έρευνες φέρνουν στην επιφάνεια) για την περιορισμένη αποτελεσματικότητα και τους μεγαλύτερους κινδύνους, απ΄ ό, τι αρχικά νομιζόταν, των νέων προϊόντων τους, αντιψυχωτικών και αντικαταθλιπτικών, ιδιαίτερα σε σχέση με τα τεράστια κόστη τους. Η προσπάθεια των εταιρειών είναι να πάρουν ένδειξη για την χορήγησή τους στα παιδιά, παρά τα ερευνητικά δεδομένα ότι η χρήση τους στις μικρές ηλικίες είναι επικίνδυνη, ή, πάντως, αδιευκρίνιστης επικινδυνότητας και επομένως τυχοδιωκτική και άρα ..επικίνδυνη. Γίνεται, έτσι, φανερή η σημασία που αποκτά και το σχέδιο Μπους για μαζική χορήγηση αυτών των φαρμάκων σε όλο τον πληθυσμό, που συλλαμβάνεται από τα τεστ να έχει πρόβλημα ήδη από την προσχολική ηλικία....
Τον περασμένο Μάρτιο, το FDA στις ΕΠΑ συνέστησε να μπει εμφανής προειδοποίηση ότι η χρήση των νεότερων αντικαταθλιπτικών (SSRIs) στα παιδιά «μπορεί» να εντείνει την αυτοκτονική συμπεριφορά σε παιδιά και εφήβους, ύστερα από μια δημόσια ακροαματική διαδικασία, όπου πολλά μέλη οικογενειών και παθόντες έδωσαν μαρτυρίες για αυτοκτονική και βίαιη συμπεριφορά από άτομα που έπαιρναν αυτά τα φάρμακα. Η προειδοποίηση αφορά φάρμακα όπως το Prosac, το Remeron, το Zoloft, το Effexor, το Paxil, το Celexa, το Luvox κλπ. Σύμφωνα με μια επιπρόσθετη προειδοποίηση του FDA, ορισμένες συμπεριφορές είναι γνωστό ότι συνδέονται με αυτά τα φάρμακα, συμπεριλαμβανομένου του άγχους, της διέγερσης, των κρίσεων πανικού, της αϋπνίας, της εχθρότητας, της παρορμητικότητας, της ευερεθιστότητας, της ακαθησίας, της υπομανίας και της μανίας .Τα ερευνητικά δεδομένα, ωστόσο, που είχε το FDA στη διάθεσή του, επέβαλλαν μια πιο απαγορευτική απόφαση. (26)
Σύμφωνα με μια έρευνα (2003) του Andrew D. Mosholder, επιδημιολόγου του FDA, 22 μελέτες έδειχναν ότι παιδιά που παίρνουν αντικαταθλιπτικά γίνονται δύο φορές πιο αυτοκτονικά απ΄ αυτά που παίρνουν placebo (αδρανής ουσία). Αυτή η έρευνα δεν άρεσε στους επικεφαλής του FDA (με τις προαναφερθείσες διασυνδέσεις με τις εταιρείες) και γι΄ αυτό την απέκρυψαν. Εν συνεχεία, ανέθεσαν στο πανεπιστήμιο του Κολούμπια να αναλύσει εκ νέου τα δεδομένα που είχε χρησιμοποιήσει ο Mosholder.(27)
Οι ερευνητές του Κολούμπια έφτασαν στα ίδια συμπεράσματα. Το Paxil (Seroxat στη Ελλάδα) της GlaxoSmithKline και το Effexor της Wyeth βρήκαν ότι μπορεί να κάνουν τα παιδιά ακόμα περισσότερο αυτοκτονικά απ΄ ό, τι βρήκε η έρευνα του Mosholder. (28)
Με αυτά τα δεδομένα, η μεσοβέζικη (στη ουσία επιτρεπτική) στάση του FDA απέναντι στη χορήγηση των αντικαταθλιπτικών στα παιδιά, είναι σε αντίθετη κατεύθυνση με την απόφαση της βρετανικής κυβέρνησης, πέρσι, να απαγορεύσει την χρήση όλων των αντικαταθλιπτικών στα παιδιά, εκτός από το Prosac.
Υπάρχουν βάσιμες ενδείξεις ότι τα φάρμακα αυτά προκαλούν απρόβλεπτες αντιδράσεις διαμέσου της σεροτονίνης, ενός νευρομεταβιβαστή, την δράση, ακριβώς, του οποίου επηρεάζουν προκειμένου να επιτύχουν το αντικαταθλιπτικό αποτέλεσμα που επικαλούνται. Όλες οι παρενέργειες που επικαλείται το FDA, από τη διέγερση και την εχθρότητα μέχρι την παρορμητικότητα και την μανία, είναι ταυτόσημες με τις ενέργειες του PCP, της μεθαμφεταμίνης και της κοκαϊνης, που είναι γνωστό ότι προκαλούν επιθετικότητα και βία. Τόσο τα παλιότερα διεγερτικά, όπως και τα νεότερα αντικαταθλιπτικά προκαλούν παρόμοια αποτελέσματα ως αποτέλεσμα της επίδρασής τους στην σεροτονίνη. (29)
Αν και είναι δύσκολο να καθοριστεί το ποσοστό που τα νεότερα αντικαταθλιπτικά προκαλούν δραματικά γεγονότα, όπως αυτοκτονία και βία, είναι γνωστό το ότι προκαλούν διεγερτικά αποτελέσματα, όπως ευερεθιστότητα και ανησυχία σε πάνω από το ένα τρίτο των ασθενών που τα λαμβάνουν. Μερικές φορές οι γιατροί που δεν αναγνωρίζουν τα συμπτώματα αυτά ως αποτέλεσμα του αντικαταθλιπτικού τείνουν ν΄ ανεβάσουν τη δόση του αντικαταθλιπτικού, επιδεινώνοντας την κατάσταση. Αλλά ακόμη και η διακοπή της λήψης των νεότερων αντικαταθλιπτικών χρειάζεται προσοχή, δεδομένου ότι μπορεί να εμφανιστεί σύνδρομο απόσυρσης, προκαλώντας κατάθλιψη, αυτοκτονική διάθεση και βία. (30)

Η ΕΠΑΝΑΚΥΚΛΟΦΟΡΙΑ ΤΗΣ ΡΙΤΑΛΙΝΗΣ ΣΤΗΝ ΙΤΑΛΙΑ


Στην Ιταλία έχει ξεσπάσει ένας μεγάλος αγώνας από επαγγελματίες ψυχικής υγείας ενάντια στην επάνοδο στην κυκλοφορία της ριταλίνης, που αποφασίστηκε από το Μάρτιο του 2003, αλλάζοντας τον χαρακτηρισμό της, από διεγερτικό (είναι ένα παράγωγο της αμφεταμίνης) σε ψυχοφάρμακο. Η ένδειξή της είναι η θεραπεία της διαταραχής της ελλειμματικής προσοχής με υπερκινητικότητα (Αdhd), από την παιδική ηλικία μέχρι την εφηβεία μια διάγνωση της σύγχρονης ψυχιατρικής που αμφισβητείται από πολλούς. Μάλιστα, στα ιταλικά σχολεία έχει δοθεί ένα ερωτηματολόγιο για να ταυτοποιηθούν τα παιδιά που πάσχουν από το σύνδρομο Adhd, έτσι ώστε, στη βάση των αποτελεσμάτων, να χορηγείται το φάρμακο.
Στις ΕΠΑ η ριταλίνη έχει χαρακτηριστεί κοκαΐνη των μωρών και χορηγείται στα σχολεία σε εκατομμύρια παιδιών, πολλά από τα οποία ανέπτυξαν εξάρτηση από φάρμακο. Έχει σοβαρές παρενέργειες, από την αρτηριακή πίεση, την καρδιά και την απώλεια βάρους, έως την τοξική ψύχωση, την βαριά κατάθλιψη, την χρόνια υπερκινητικότητα και κίνδυνο αυτοκτονίας στη φάση της στέρησης.
Παρόλα αυτά, η χορήγηση συνεχίζεται γιατί ανταποκρίνεται σε μιαν ορισμένη πολιτική και κουλτούρα ελέγχου της συμπεριφοράς των παιδιών και αντίληψης για τις αιτίες των δυσπροσαρμοστικών και παρεκκλινόντων συμπεριφορών τους. Όπως έχει επισημανθεί από κινήσεις γονέων που αντιδρούν στη ριταλίνη,(31) στην υγεία, όπως και στην εκπαίδευση και στις κοινωνικές υπηρεσίες, η πολιτική της κυβέρνησης Μπερλουσκόνι είναι να μειώσει τα κόστη καταστρέφοντας τις υπηρεσίες. Και στον τομέα της ψυχικής υγείας, προωθείται προνομιακά το φαρμακολογικό μοντέλο ενάντια σε παρεμβάσεις πιο πολύπλοκες, που θέτουν στο κέντρο το παιδί και τις ανάγκες του. Ζούμε σε μια κοινωνία που έχει κάνει δύσκολο να διατηρηθεί μια ισορροπία όπου τα παιδιά έχουν αναγνωρισμένους τους χώρους τους και τις δραστηριότητές τους, και, ως εκ τούτου, φαίνεται πιο εύκολο να καταστείλουμε (με φάρμακα) αυτά τα αιτήματα, βάζοντας διαγνώσεις αμφισβητούμενες και χρήσιμες μόνο στις λογικές του σχολείου-εταιρεία και του κοινωνικού κομφορμισμού .
Για μια ακόμη φορά, το φάρμακο προωθείται ως η απάντηση σ΄ ένα πολύπλοκο πρόβλημα. Μετατρέπεται, έτσι, το φάρμακο σε εργαλείο ανάγνωσης της πραγματικότητας, περιορίζοντας το φάσμα των παρεμβάσεων, σ΄ ένα τύπο μονοδιάστατων και απλοποιητικών απαντήσεων. Όσο περισσότερο δίνεται ως απάντηση στην πολυπλοκότητα και το πολυδιάστατο της ύπαρξης, των αισθημάτων, των ατομικών επιλογών, που πηγάζουν μέσα από το ιδιαίτερο πλαίσιο στο οποίο ζει και την ανεπανάληπτη χρονικότητα που βιώνει το υποκείμενο, τόσο περισσότερο επηρεάζει τις σχέσεις ανάμεσα στα άτομα, την ανάπτυξη των υπηρεσιών, τις οργανωτικές επιλογές, τα θεραπευτικά προγράμματα.(32) Τα φτωχαίνει, υλικά και πνευματικά.
Έτσι και η ριταλίνη χορηγείται ως η γρήγορη απάντηση, που σιωπηλά και αποτελεσματικά θα λύσει το πρόβλημα του τι σημαίνει να είναι ένα παιδί ανήσυχο στην τάξη, να μην προσέχει το μάθημα, να μην υπακούει, να μην ακολουθεί τις οδηγίες που του δίνονται, ή να φέρει σε πέρας αυτό που του αναθέτουν, που είναι απρόθυμο, που χάνει τα πράγματά του, είναι παρορμητικό, άτακτο, ενοχλητικό, που μιλάει πολύ, που διακόπτει τους άλλους, που ανακατεύεται στα των άλλων. Όλα αυτά, όπως τονίζεται στον έντονο διάλογο που έχει ανοίξει στη Ιταλία, δεν είναι παρά χαρακτηριστικά της σχολικής τάξης, αλλά θα μπορούσαν ν΄ αποτελούν πιο ανεκτές συμπεριφορές σε ανοιχτό χώρο, όπως πχ στο παιχνίδι σε μια πλατεία ή το καλοκαίρι στη θάλασσα.
Το ταξινομικό σύστημα της αμερικάνικης ψυχιατρικής εταιρείας, το γνωστό DSM IV, βάσει του οποίου τίθεται η διάγνωση του Adhd, δείχνει πώς είναι δύσκολο να τεθεί αυτή η διάγνωση κάτω από την ηλικία των 4-5 ετών, δεδομένου ότι, μέχρι τότε, τα συμπτώματα αυτά αποτελούν συχνό χαρακτηριστικό των παιδιών. Αυτό, αντίθετα, που πρέπει να μπει σε ερωτηματικό είναι το πώς το σχολικό σύστημα της συγκεκριμένης κοινωνίας αντιλαμβάνεται και δίνει υπερβολική έμφαση σε μια πραγματικότητα που δεν είναι πάντα παθολογική. Τα αποτελέσματα της αμφεταμίνης μπορεί ν΄ ανταποκρίνονται στο όνειρο ενός δασκάλου να έχει παιδιά με επάρκεια, εύστροφα, προσεχτικά. Αυτό που χρειάζεται, επομένως, ν΄ αναρωτηθεί κανείς - και όχι μόνο στην Ιταλία - είναι πώς λειτουργεί το σχολείο, τα επίπεδα της ανεκτικότητας του, οι ακαμψίες του, έτσι ώστε να μπορεί πραγματικά ν΄ αναγνωριστεί ο πληθυσμός που έχει πραγματικά παθολογικό πρόβλημα, στο οποίο, εν πάσει περιπτώσει, δεν μπορεί να είναι η ριταλίνη η πρώτη επιλογή, αλλά ούτε και η τελευταία (ψυχολογικές και οικογενειακές θεραπείες φαίνεται να έχουν καλύτερα αποτελέσματα, ιδιαίτερα στην παιδική ηλικία).
Αλλά, προφανώς και στην Ιταλία η επανείσοδος της ριταλίνης στην κυκλοφορία δεν είναι, όπως φαίνεται, παρά η αρχή. Οι φαρμακευτικές εταιρείες, σε συνεργασία με πανεπιστημιακές κλινικές, έχουν ήδη αρχίσει εκστρατεία για την δοκιμασία της χρήσης των αντιψυχωτικών και των αντικαταθλιπτικών στα παιδιά και στους εφήβους, όπως αναφέρει το ντοκουμέντο του Οκτώβρη 2003 του Forum Salute Mentale, μιας πανιταλικής συσπείρωσης επαγγελματιών ψυχικής υγείας, που προέρχονται από το κίνημα της Δημοκρατικής Ψυχιατρικής, που ιδρύθηκε την εποχή του Franco Basaglia στη δεκαετία του 70.
«Το φαρμακολογικό μοντέλο , λέει το ντοκουμέντο, έχει καταντήσει κάθε άλλη θεραπευτική παρέμβαση απλή γαρνιτούρα στο «κύριο πιάτο» που είναι το φάρμακο. Μερικοί γιατροί έχουν αρνηθεί να εφαρμόζουν πιο συνθετικές θεραπείες, με αντάλλαγμα μια, πέραν αμφισβήτησης, πρωτοκαθεδρία του φαρμάκου μέσα στις υπηρεσίες και μια νέα επαγγελματική εικόνα «λευκής μπλούζας» και «ειδικού του εγκεφάλου». Επιπρόσθετα, πέραν αυτών, οι πολυεθνικές του φαρμάκου, χρηματοδοτώντας πανεπιστημιακές έρευνες, παρεμβαίνουν ακόμα και στα στατιστικο-διαγνωστικά εγχειρίδια». (33)

ΦΑΡΜΑΚΕΥΤΙΚΕΣ ΕΤΑΙΡΕΙΕΣ ΚΑΙ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΕΣ ΔΙΑΓΝΩΣΕΙΣ


Αυτό το τελευταίο είναι εξαιρετικά σημαντικό γιατί δείχνει πώς οι πολυεθνικές του φαρμάκου επηρεάζουν και διαμορφώνουν την ίδια την σύγχρονη ψυχιατρική νοσολογία, τον τρόπο που αρθρώνεται σε νοσολογική οντότητα ο ανθρώπινος ψυχικός πόνος, έτσι ώστε να ταιριάζει στα επενδυτικά τους σχέδια και στην κερδοφορία των επιχειρήσεών τους. Δείχνει πώς οι φαρμακευτικές εταιρείες συμμετέχουν στην διαμόρφωση της τρέχουσας κουλτούρας, όχι μόνο των ψυχιάτρων, αλλά και του τρόπου (μονοδιάστατου και απλοποιητικού) που οι άνθρωποι αντιλαμβάνονται την ίδια τους τη δυσφορία και τον ψυχικό τους πόνο : ως αντικείμενο και όχι ως αντίφαση της ύπαρξης.
Η μεπροβαμάτη (Miltown της Wallace, Equanil της Wyeth) πρώτα, στη δεκαετία του 50 και το Valium (της Hoffmann-La Roche) και οι αδελφές του βενζοδιαζεπίνες, στη δεκαετία του 60, είχαν προκαλέσει, στην εποχή τους, μια φρενίτιδα για το μαγικό χάπι που αντιμετωπίζει το άγχος και ηρεμεί . Μια φρενίτιδα που, ωστόσο, σε τίποτα δεν συγκρίνεται με την εποχή του Prosac (Ladose).(34)
Εκείνη την εποχή, η ένδειξη για τις βενζοδιαζεπίνες ήταν το άγχος και η ήπια κατάθλιψη. Ενώ, όμως, η δημοτικότητα του Valium είχε φτάσει στα ύψη (παρά τις παρενέργειες των βενζοδιαζεπινών, που, στο μεταξύ, ήρθαν στη επιφάνεια κυριότερη, ανάμεσά τους, ο εξαρτησιογόνος χαρακτήρας τους) οι φαρμακοβιομήχανοι άρχισαν να συνειδητοποιούν ότι εδώ ήταν οι αγορές του μέλλοντος. Καθώς γινόταν φανερό ότι είχε ανοίξει μια χρυσοφόρα εποχή για τις πολυεθνικές του φαρμάκου, που στρέφονται, πλέον, όλο και περισσότερο στα ψυχοφάρμακα, άρχισαν, παράλληλα, να παρεμβαίνουν και να διαστρέφουν το ίδιο το διαγνωστικό σύστημα της ψυχιατρικής. Στην προσπάθειά τους ν΄ ανοίξουν χώρους στην αγορά, οι φαρμακευτικές εταιρείες άρχισαν να φουσκώνουν κάποιες διαγνωστικές κατηγορίες. Μια ορισμένη διαταραχή θα μπορούσε να έχει παρατηρηθεί σπάνια, μέχρις ότου μια φαρμακοβιομηχανία ανακοινώνει ότι κατέχει το φάρμακο για την θεραπεία της, μετά το οποίο, η διαταραχή γίνεται ξαφνικά επιδημία. Όπως έχει γράψει ο βρετανός David Healy : Όπως συχνά συμβαίνει στην ιατρική, η διαθεσιμότητα μιας θεραπείας, οδηγεί στην αύξηση της αναγνώρισης της διαταραχής, που θα μπορούσε να ευεργετηθεί από αυτή τη θεραπεία. (35)
Eίναι χαρακτηριστικό το παράδειγμα της διαταραχής πανικού, όπως το αφηγείται ο ο E. Shorter. (36) Παραδοσιακά η ψυχιατρική θεωρούσε τον πανικό μέρος της αγχώδους νεύρωσης (χαρακτηριζόμενης ως υπερβολικό άγχος, που μπορεί να φτάσει μέχρι τον πανικό και συνδεόμενης, συχνά, με σωματικά συμπτώματα), σύμφωνα, τουλάχιστον, με το ταξινομικό σύστημα DSM II (1968). Το 1964, μια εργασία ενός αμερικανού πανεπιστημιακού ερευνητή, του Donald Klein, που χρηματοδότησαν η Geigy και η SmithKline & French, συμπέρανε ότι ο πανικός είναι μια διαφορετική νοσολογική οντότητα από το άγχος και ότι θα μπορούσε να προλάβει κανείς τις κρίσεις, αν συνέχιζε να παίρνει φαρμακευτική αγωγή. Ο Klein ήταν μέλος της ομάδας εργασίας για την συγκρότηση του DSM III, που δημοσιεύτηκε το 1980 και στο οποίο κατάφερε να περάσει την διαταραχή πανικού ως ξεχωριστή νοσολογική οντότητα, χαρακτηριζόμενη από αιφνίδια έναρξη έντονου τρόμου, με φυσικά σημεία, όπως εφίδρωση και λιποθυμία .
Τον επόμενο χρόνο, η Upjohn Company του Michigan έριξε στην αγορά μια νέα βενζοδιαζεπίνη, την αλπραζολάμη (Xanax), και καθώς η αγορά των βενζοδιαζεπινών βούλιαζε, εκείνη τη περίοδο, η Upjohn παρουσίασε την δική της βενζοδιαζεπίνη ως ειδική για την «διαταραχή του πανικού». Στην δεκαετία του 80, η Upjohn χρηματοδότησε εκτεταμένες έρευνες για να εγκαθιδρύσει την διαταραχή πανικού ως πραγματικά ανεξάρτητη διαταραχή, για την οποία η αλπραζολάμη έκανε θαύματα χωρίς, ωστόσο, τα αποτελέσματα των ερευνών να είναι και πολύ πειστικά. Στην δεκαετία του 90, το Xanax ήταν ένα από τα πιο χρησιμοποιούμενα φάρμακα στις ΕΠΑ και οι ψυχίατροι το χορηγούσαν πιστεύοντας ότι ενεργούν επιστημονικά και ότι το Xanax έδινε την μοναδική ελπίδα στην επιδημία διαταραχής πανικού , που είχε, σαρώσει τις ΕΠΑ. Πολλοί ονόμασαν, τότε, τον πανικό νόσο της Upjohn .(37)

ΕΠΙΤΕΛΟΥΣ ΤΟ ΦΑΡΜΑΚΟ ΓΙΑ ΚΑΘΕ ΝΟΙΚΟΚΥΡΙΟ


Καθώς η ψυχιατρική διάγνωση χειραγωγούνταν, όλο και περισσότερο, από τις φαρμακευτικές εταιρείες, ήρθε το Prosac, που έμελλε να γίνει το φάρμακο που δεν έλειπε από κανένα νοικοκυριό αφού, μεταξύ άλλων, αδυνατίζει (και μάλιστα διαφημίστηκε ως τέτοιο). (38) Όταν κυκλοφόρησε το Valium, τόσο οι ασθενείς, όσο και οι γιατροί τους ήταν πρόθυμοι ν΄ αναγνωρίσουν τη δυσφορία τους ως άγχος, αφού υπήρχε ένα αποτελεσματικό φάρμακο να το καταπολεμά. Όταν έφτασε στο προσκήνιο το Prosac, ένα φάρμακο για την κατάθλιψη, η έμφαση έπεσε στην κατάθλιψη ως την κύρια μορφή δυσφορίας. Με το Prosac, τον πρώτο από τους SSRI s, είναι που η χημεία της σεροτονίνης έρχεται στο κέντρο του ενδιαφέροντος των εταιρειών (αν και η σημασία της για την ψυχιατρική διαπιστώνεται από το 1953 και ψυχοφάρμακα, που επιδρούν σ΄ αυτήν, κυκλοφορούν, ήδη, από την δεκαετία του 50, πχ το αντιψυχωτικό ρεζερπίνη κλπ). Τρία χρόνια μετά την κυκλοφορία του Prosac, δημοσιεύονται εργασίες που το βρίσκουν αποτελεσματικό σε μια σειρά διαταραχές, όπως διαταραχή πανικού, καταπληξία (drop attac). Αφού όλα αυτά απαντούν στο Prosac, πρέπει να έχουν κάτι κοινό, ίσως ν΄ αποτελούν μέρος μιας Διαταραχής του Συναισθηματικού Φάσματος (Affective Spectrum Disorder ASD).(39)
Αυτό που ακολούθησε ήταν μια ενορχηστρωμένη, από τα ΜΜΕ, εκστρατεία, ότι το Prosac ήταν η πανάκεια για την αντιμετώπιση όλων των προβλημάτων ζωής, ακόμα και με απουσία ψυχικής αρρώστιας. Η περίπτωση του Prosac και όλων των SSRI s δείχνει πώς ένα φάρμακο, που μπορεί να είχε προσόντα σε σχέση με τα προηγούμενα (κυρίως όσον αφορά τις παρενέργειες), μπορεί να μετατραπεί στο μαγικό χάπι που θεραπεύει κάθε αρρώστια και κάθε ανθρώπινη οδύνη. (40) Αυτό δεν θα ήταν δυνατό χωρίς την ενσωμάτωση της κλινικής ψυχιατρικής στην εταιρική κουλτούρα των φαρμακοβιομηχανιών, με συνέπεια ν΄ αποτελεί (η ψυχιατρική) τον κύριο προαγωγό της κουλτούρας του φαρμακολογικού ηδονισμού, που είναι μια μορφή κοινωνικού ελέγχου- καθώς εκατομμύρια άνθρωποι, που δεν είχαν καμιά επίσημη ψυχιατρική διαταραχή, εκλιπαρούσαν για την νέα ουσία γιατί ελάφρυνε το βάρος της αυτοσυνείδησης και της προσωπικής τους ευθύνης, ενώ, ταυτόχρονα, τους επέτρεπε ν΄ αδυνατίσουν....
Όπως αναφέραμε παραπάνω, ο μήνας του μέλιτος των SSRI s φτάνει στο τέλος του: άρχισαν να έρχονται στο κέντρο της προσοχής οι επικίνδυνες παρενέργειές τους, εξ ου και ο αγώνας τους ν΄ αυξήσουν τα μερίδιά τους στην αγορά με νέα, εξίσου αβέβαια (πέραν πάσης δυνατότητας για μια πραγματικά ασφαλή και αδέκαστη επιστημονική τεκμηρίωση) σκευάσματα, με την φρενήρη είσοδο στην αγορά ολοένα καινούργιων αντιψυχωτικών (με δραστικότητα πολύ κατώτερη των προσδοκιών) και με την κρατική ενίσχυση (σχέδιο ΤΜΑΡ του Μπους) για την περαιτέρω προώθηση των πωλήσεών τους σε ολοένα ευρύτερα στρώματα του πληθυσμού.

....ΚΑΙ ΣΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ


Στην Ελλάδα λείπει, δυστυχώς, ο ευρύτερος και πολυεπίπεδος προβληματισμός γύρο από το ψυχοφάρμακο, όπως και γύρω από πολλά άλλα. Παρά τις εξαιρέσεις, η πλειοψηφία του ψυχιατρικού νοσοκομειακού και εξωνοσοκομειακού συστήματος (δημόσιου και ιδιωτικού) λειτουργεί διαμέσου του ψυχοφαρμάκου ως του «κύριου (και συχνά, μόνου) πιάτου».
Εκτός από μεμονωμένες φωνές, το πράγμα λειτουργεί χωρίς θεαματικές καταστάσεις, με το πανεπιστήμιο να προβάλλει μονόπλευρα τα «νέα ατράνταχτα δεδομένα» της βιολογίας και τις φοβερές ιδιότητες του τάδε νέου ψυχοφάρμακου (που, φυσικά, σπανίως έχει και κάποια παρενέργεια), με το σύνηθες πλέγμα για τον επηρεασμό των ψυχιάτρων (του δημόσιου και του ιδιωτικού τομέα) από τις εταιρείες, με τα δωράκια, τα ταξιδάκια, την ψευδοεπιστημονική ενημέρωση μετά γευμάτων σε κοσμικά εστιατόρια, με τα πρωτόκολλα δοκιμής των νέων (ή και λίγο παλιότερων) φαρμάκων στους ασθενείς (με την παρότρυνση να διακοπεί το φάρμακο που έπαιρναν έως τώρα για να δοκιμαστεί το καινούργιο), ενίοτε και με «άλλα» .

ΤΟ ΣΥΝΤΟΜΟ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑ


Όσο το φάρμακο παραμένει μια καπιταλιστική επιχείρηση με σκοπό το κέρδος και όσο δεν αναπτύσσεται μια αντίσταση των επαγγελματιών ψυχικής υγείας και της ευρύτερης κοινωνίας, η κατάσταση αυτή όχι μόνο δεν πρόκειται ν΄ αλλάξει, αλλά, αντίθετα, θα επιδεινωθεί - με σοβαρές συνέπειες για την σύγχρονη ψυχιατρική, τον κοινωνικό της ρόλο και το πραγματικό θεραπευτικό της δυναμικό, αλλά και για την κοινωνία ολόκληρη.

ΥΓ. Στις 15 Φεβρουαρίου 2005 η «Ελευθεροτυπία» δημοσίευσε την είδηση της κυκλοφορίας και στην Ελλάδα, μετά από έγκριση του ΕΟΦ, της μορφής της ριταλίνης που χορηγείται μια φορά την ημέρα (Μεθυλφαινιδάτη OROS), σε παιδιά 6 έως 12 ετών και εφήβους, όπου τίθεται η διάγνωση της «Διαταραχής Ελλειμματικής Προσοχής και Υπερκινητικότητας» (Adhd). Yπολογίζεται ότι το 3-7% του μαθητικού πληθυσμού πάσχει από Adhd δηλαδή ένας στους είκοσι μαθητές πρέπει να πάρει το φάρμακο (!!!), «διαφορετικά θα έχουν επιπτώσεις στην μετέπειτα ενήλικη ζωή τους».


ΠΗΓΕΣ :


1. Irvin M. Cohen, The benzodiazepines , in Ayd Discoveries in Biological Psychiatry , σελ 130.
2. Εισήγηση στην πρώτη σύνοδο του Forum Salute Mentale, 16 Οκτώβρη 2003, στη Ρώμη.
3. Jeanne Lenzer, Bush plans to screen whole US population for mental illness , British Medical Journal, 19 Ιουνίου 2004, 328:1458.
4. oππ
5. oππ
6. The New American No child left unmedicated? , 12 Ιουλίου 2004.
7. Jeanne Lenzer, BMJ, oππ
8. oππ
9. oππ
10. The Allen Jones whistleblower report, 20 Γενάρη 2004 & ΒΜJ, οππ
11. Βruce Levine Eli Lilly and the Bush family the deseasing of our malaise στην ιστοσελίδα La leva Di Archimede.
12. Ron Strom, Forced mental screening hits roadblock in House , 9 Σεπτέμβρη 2004, WorldNetDaily.com.
13. οππ
14. οππ και Τhe New American , οππ
15. Bruce Levine, οππ
16. οππ
17. οππ
18. οππ
19. οππ
20. οππ
21. οππ
22. Antony Barnett, Revealed : how drug firms hoodwink medical journals / Pharmaceutical giants hire ghostwriters to produce articles-then put doctors names on them , The Observer, 7 Δεκέμβρη 2003.
23. οππ
24. οππ
25. οππ
26. FDA talk paper, 22 Μάρτη 2004, FDA issues Public Health Advisory on Cautions for the use of Antidepressants in Adults and Children .
27. Marilyn Elias, USA TODAY, 18 Οκτώβρη 2004.
28. Gardiner Harris, Antiderpessant study seen to back Expert , New York Times,20 Αυγούστου 2004.
29. Peter R. Breggin : Suicidality, violence and mania caused by serotonin reuptake inhibitors (SSRI s) : a review and analysis .
30. Peter R. Breggin : The proven dangers of antidepressants , στην ιστοσελίδα La Leva Di Archimede .
31. Coordinamento Genitori Democratici e Psichiatria Democratica. Ανακοίνωση Τύπου, 22 Οκτώβρη 2004, Ρώμη : « Οχι ναρκωτικά στα παιδιά, όχι στην κατάχρηση των ψυχοφαρμάκων».
32. Eισήγηση στη πρώτη σύνοδο του Forum Salute Mentale, οππ
33. Gli argomenti del Secondo Forum Per La salute Mentale, στην ιστοσελίδα www.Forum Salute Mentale.it
34. Edward Shorter : A History οf Psychiatry , ed. John Wiley & Sons, Inc. 1997.
35. David Healy : The History of British Psychopharmacology , in Hugh Freeman and German E. Berrios, eds, 150 Years Of British Psychiatry , Vol II, The Aftermath (London, Athlon, 1996).
36. Ed. Shorter, οππ
37. οππ
38. οππ
39. οππ
40. οππ



http://www.scribd.com/doc/4987705/-

Θεοφανία
30-01-2010, 02:35
Originally posted by krino

Originally posted by Θεοφανία
Προφανως ήσουν σε απόγνωση,




ευχαριστω για την γνωματευση.



γιατί εδώ και κάμποσους μήνες μας τσαμπουνούσες πως θα έμπαινες μόνο για να \"μας τη λες\" και δεν θα έγραφες ούτε ένα ποστ συμπαράστασης ή συμμετοχής.


και αυτο συνεχιζω να λεω.



Τι έγινε ξαφνικά?


ολα καλα - ολα ανθηρα.


αυτό μήπως που γίνεται τον τελευταίο καιρό αλλα κανείς δεν στην είπε?


αδιαφορω οπως παντα, για το αν θα μου την πει κανεις η οχι.



Πως γουστάρεις τον χώρο, αλλα όπως σε βολεύει?


φυσικα.



Πχ, \"θελω να περναει το δικο μου


και γιατι να μην περναει το δικο μου?
που ειναι το κακο?



αλλιως θα σας γμω\"?


μισο γιατι μπερδευομαι,
αυτο το γμω σημαινει γαμω η κατι αλλο?




Προφανώς δεν πέρασε και επιστρέφεις ως μέλος?



οχι και οτι εχω πει ισχυει εκτος αν αλλαξουν οι συνθηκες.
Κατι που θα σημαινει οτι αποψεις και στυλ οπως τα δικα σου θα εξαφανιστουν απο το φορουμ.


Σόρι, αλλα δεν έχω καταλάβει ακόμη.


και δεν νομιζω να γινει ποτε.



Γιατί μέχρι χτες απειλούσες και έλεγες τα δικά σου,


παλι τα ιδια με τις απειλες....



αλλα όλο και έχωνες τη μουσούδα σου μήπως και νιώσεις πως ακόμη υπάρχεις....


σορρυ που σε ενοχλει η παρουσια μου.
Δεξου τις συνταγες που εσυ εχεις προταξει.
Κατι για ξυδι θυμαμαι....







Συμπέρασμα: εκεί που φτύνεις, γλύφεις με ευλάβεια.

Και όσο γι αυτό:
\"Κατι που θα σημαινει οτι αποψεις και στυλ οπως τα δικα σου θα εξαφανιστουν απο το φορουμ\".

Έχεις πολύ πλάκα.

krino
30-01-2010, 09:52
τα συμπερασματα αυτα, ειναι δικα σου παντελως.
Ουτε φτυνω - ουτε γλειφω κανενα.
Απορω που εμαθες τετοιες τακτικες.... let me guess...

Σαφως και εχω πολυ πλακα,
ειμαι γνωστος αστιεμπορας.

RainAndWind
30-01-2010, 10:12
Το θέμα που άνοιξε ο Κρίνος είναι πάρα πολύ ενδιαφέρον.Θα το ψάξω,γιατί δεν έχω ιδιαίτερη γνώση πάνω στο κίνημα της αντιψυχιατρικής,ούτε στην φιλοσοφία/αρχές που έχει θεμελιωθεί.
Θεοφανία,ο καθένας μπορεί να βάζει οποιοδήποτε θέμα γουστάρει,αν δεν αντιτίθεται στους κανόνες του forum,δε βλέπω το λόγο να γίνεσαι εριστική ή να ασκείς έλεγχο.Μακάρι να υπήρχαν περισσότερα άτομα που να βάζουν θέματα που να άπτονται του χαρακτήρα του forum με τόσο καίριο τρόπο.Το θέμα αυτό απασχολεί πολλά μέλη φαντάζομαι,οπότε και χρήσιμο είναι και ιδιαίτερα ενδιαφέρον.

krino
30-01-2010, 14:24
Βομβαρδισμός με φάρμακα... λαϊφστάιλ
Τα τελευταία χρόνια οι έρευνες των φαρμακοβιομηχανιών στρέφονται στην προσοδοφόρο «ανακάλυψη» νέων ασθενειών

Του Γιαννη Ελαφρου

Mήπως πάσχετε από το σύνδρομο των ανήσυχων ποδιών, καθώς τα κάτω άκρα σας έχουν μια ακατανίκητη τάση να κινούνται νευρικά; Παρουσιάζει το παιδί σας ψυχολογικές μεταπτώσεις μέσα στην ημέρα; Mήπως πάσχει από διπολική διαταραχή και πρέπει να πάρει ψυχοφάρμακα; Eίστε γυναίκα και δεν είστε ικανοποιημένη από την ερωτική σας ζωή; E, τότε είστε βαριά άρρωστη! Εχετε πληγεί από την ασθένεια της «γυναικείας σεξουαλικής δυσλειτουργίας». Ολες οι παραπάνω «ασθένειες» είναι μόνο ορισμένες από τις «κατασκευασμένες» ή «ξεχειλωμένες», από φαρμακευτικές εταιρείες, αρρώστιες.

Tα τελευταία χρόνια οι μεγάλες πολυεθνικές φαρμακοβιομηχανίες δεν επιδίδονται μόνο στον αγώνα για την ανακάλυψη νέων φαρμάκων, αλλά και σε κάτι ακόμα πιο προσοδοφόρο: στην «ανακάλυψη» ασθενειών, έτσι ώστε να παρουσιαστούν ανάγκες για νέα φάρμακα. Πρόκειται για τη λεγόμενη ασθενοκαπηλία (ή καλύτερα καπηλεία του φόβου του υγιούς για την ασθένεια), από τους πιο ενεργητικούς τομείς μάρκετινγκ των εταιρειών.

H ασθενοκαπηλία διευρύνει τα όρια της ασθένειας και κατά συνέπεια τα όρια της φαρμακοθεραπείας και των κερδών. «Kαταστάσεις της φυσιολογικής ζωής, όπως η εμμηνόπαυση, αντιμετωπίζονται ως ασθένειες. Ηπια προβλήματα παρουσιάζονται ως σοβαρές αρρώστιες από καμπάνιες χρηματοδοτούμενες από τις εταιρείες, όπως το σύνδρομο του ευερέθιστου εντέρου. Παράγοντες κινδύνου, όπως η χοληστερόλη και η οστεοπόρωση, αντιμετωπίζονται ως αρρώστιες» σημειώνουν οι Pέι Mόινιχαν και Nτέιβιντ Xένρι στη διαδικτυακή επιθεώρηση «PLOS Medicine».

H διεθνής βιβλιογραφία έχει γεμίσει νέα σύνδρομα· το «κατάλληλο φάρμακο» συνήθως έχει βρεθεί… νωρίτερα. H ασθενοκαπηλεία στηρίζεται στη λογική των φαρμάκων λαϊφστάιλ, των φαρμάκων δηλαδή που δεν αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας, αλλά υπόσχονται εκπλήρωση επιθυμιών (κυρίως στον σεξουαλικό τομέα), αντιμετωπίζουν τα γηρατειά ως ασθένεια, ενώ μόνο δρόμο αντιμετώπισης των ψυχικών προβλημάτων και νοσημάτων βλέπουν τον χημικό βομβαρδισμό. H υστερία της ατομικής υγείας και η φαρμακολατρεία, την ώρα που καταρρέουν τα δημόσια συστήματα υγείας και η πρόληψη υποβαθμίζεται σε απλούς κανόνες ατομικής υγιεινής, οδηγεί σε απίστευτες καταναλώσεις φαρμακευτικών σκευασμάτων.

H ασθενοκαπηλεία έχει σημαντικές αρνητικές επιπτώσεις. Eνισχύει την ιατρικοποίηση της κοινωνικής ζωής, προκαλεί μεγάλη σπατάλη κονδυλίων, τόσο από τους πολίτες όσο και από τους ασφαλιστικούς οργανισμούς, καθώς και κινδύνους για την υγεία, ακόμα και τη ζωή, όσων παίρνουν τα μαγικά χαπάκια, ειδικά εάν πρόκειται για παιδιά.

H απειλή της χημικής λοβοτομής και της δημιουργίας μιας «χαπακωμένης γενιάς» δεν είναι τόσο μακρινή…

Μαζική χημική λοβοτομή σε μια ολόκληρη γενιά

Διπολική διαταραχή, διαταραχή ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητα, γυναικεία σεξουαλική δυσλειτουργία, στυτική δυσλειτουργία, είναι μερικές από τις ασθένειες που σήμερα υπερ-διαγιγνώσκονται ή τους αποδίδονται μια σειρά από άλλες παθολογικές καταστάσεις (συνήθως ήπιες) με τελικό αποτέλεσμα την αύξηση των πωλήσεων φαρμάκων για την υποτιθέμενη θεραπεία τους. Oι φαρμακευτικές εταιρείες δεν διστάζουν ακόμα και να δημιουργούν ιατρικά σύνδρομα, όπως το σύνδρομο ανήσυχων ποδιών, το σύνδρομο άρρωστων κτιρίων ή τη μεικτή αγχώδη και καταθλιπτική διαταραχή.

Πριν από ένα μήνα πραγματοποιήθηκε στο Nιούκαστλ της Aυστραλίας το πρώτο διεθνές επιστημονικό συνέδριο με θέμα την καπηλεία των ασθενειών. Στην εναρκτήρια ομιλία του ο ψυχίατρος Ντέιβιντ Χίλι, καθηγητής στο πανεπιστήμιο του Kάρντιφ και γνωστός για τον αγώνα του ενάντια στις φαρμακευτικές εταιρείες (ενέπνευσε τον Tζον Λε Kαρέ στη συγγραφή του «Eπίμονου Kηπουρού») τόνισε ότι αναπτύσσεται η εσφαλμένη διάγνωση διπολικής διαταραχής σε παιδιά έως δύο ετών. Παλαιότερα δεν γινόταν τέτοια διάγνωση πριν από την ώριμη εφηβεία. Σήμερα στις HΠA εντάσσονται στη διπολική διαταραχή ακόμα και παιδιά προσχολικής ηλικίας ή και έμβρυα. «Σύμφωνα με τις οδηγίες της Aμερικανικής Ενωσης Ψυχιάτρων, για να διαγνωσθεί διπολική διαταραχή οι περίοδοι διαφορετικής συμπεριφοράς πρέπει να εναλλάσσονται για βδομάδες. Ενώ τώρα γίνονται διαγνώσεις σε παιδιά που η διάθεσή τους μεταβάλλεται μέσα σε ένα 24ωρο, κάτι το οποίο είναι φυσιολογικό. Διαρκώς προστίθενται άτομα με συνήθως ήπιες διαταραχές», τονίζει ο κ. Xίλι.

Θανατηφόρες παρενέργειες

«Aυτή τη στιγμή γίνεται μια συντονισμένη προσπάθεια ώστε μια σειρά από καταστάσεις όπως η οριακή διαταραχή και η κυκλοθυμία να ενταχθούν ως μορφές ή υποκατηγορίες της διπολικής διαταραχής (σε ενήλικες)», υπογραμμίζει στην «Κ» ο κ. Γιώργος Nικολαΐδης, ψυχίατρος και διευθυντής Oικογενειακών Σχέσεων του ερευνητικού Iνστιτούτου Yγείας του Παιδιού. «Tο τελικό αποτέλεσμα αυτής της προσπάθειας θα είναι να αυξηθούν οι πωλήσεις κάποιων φαρμάκων με πολύ περιορισμένα, ωστόσο, αποτελέσματα. Επίσης, γεννιέται ένα πραγματικό ερώτημα σε σχέση με τη διεύρυνση της έννοιας και του φάσματος της διπολικής διαταραχής: πού τραβάμε τη διαχωριστική γραμμή ανάμεσα στην φυσιολογική διακύμανση του συναισθήματος και την ψυχική παθολογία; Ή μήπως όλοι θα πρέπει πάντα να έχουμε ίδιες και ομοιόμορφες συναισθηματικές αντιδράσεις;».

Tο αποτέλεσμα στις HΠA, σύμφωνα με τον δρα Xίλι, είναι να «χορηγούνται στα παιδιά φάρμακα, που προορίζονται μόνο για ενήλικες και παρουσιάζουν πολλές παρενέργειες». Ερευνα της εφημερίδας «USA Today» στα επίσημα αρχεία του 2000 – 2004 κατέγραψε τουλάχιστον 45 θανάτους παιδιών, για τους οποίους θεωρείται «πρώτος ύποπτος» σκεύασμα που αφορά τη διπολική διαταραχή. Υπήρχαν ακόμα 1.328 περιπτώσεις σοβαρών παρενεργειών, όπως διαβήτης, απόκτηση βάρους, τρέμουλο, δυστονία, ελαφρά νάρκωση, νευρολογικές καταστάσεις, όπως βραδύτητα κλπ. Mάλιστα, όπως σημειώνει η εφημερίδα, το αρχείο αυτό δεν είναι πλήρες και μπορεί να περιλαμβάνει λιγότερο από το 1% των περιστατικών!

Eνδεικτικό είναι ότι από το 2001 έως το 2005 σχεδόν διπλασιάστηκε στις HΠA ο αριθμός των ατόμων κάτω των 19 ετών που έχουν πάρει τουλάχιστον μία συνταγή ψυχοφαρμάκων (από 0,36% σε 0,65%).

«Eπιχειρείται μια μαζική χημική λοβοτομή σε μια ολόκληρη γενιά στην Aμερική», υπογραμμίζει ο κ. Nικολαΐδης. «Αυτό γίνεται λόγω μιας αντίστοιχης διεύρυνσης της έννοιας της Διαταραχής ελλειμματικής προσοχής και υπερκινητικότητας».

«Δεν είναι μια φανταστική διαταραχή· υπάρχει», σημειώνει ο κ. Nικολαΐδης. «Aλλά ποιος θα τη διαγνώσει με ακρίβεια και τι θεραπεία θα δώσει; Πολύ συχνά, δυστυχώς, λίγο να διαφέρει ένα παιδί από τα άλλα, λίγο να είναι πιο ανήσυχο παρουσιάζει αυξημένες πιθανότητες να χαρακτηρισθεί ως ψυχικά άρρωστο και να υποβληθεί σε μακρόχρονη θεραπεία με αμφεταμινούχα σκευάσματα»!

krino
30-01-2010, 14:25
Υπερσυνταγογράφηση

«Στην Eλλάδα ακόμα δεν έχουμε παρόμοια φαινόμενα. Eδώ υπάρχει το φαινόμενο της υπερβολικής χρήσης ψυχοφαρμάκων, στους ενήλικες, αλλά για άλλους λόγους. Κυρίως λόγω της ευρείας διάδοσης της πολυφαρμακίας και της υπερδοσολόγησης από τους ίδιους τους γιατρούς».

«Τι είναι διαταραχή, τι είναι φυσιολογικό; Δεν είναι εύκολο να τραβήξεις μια διαχωριστική γραμμή», σημειώνει ο κ. Nικολαΐδης. Aρκεί να μην γίνεται με κίνητρο το εμπόριο σκευασμάτων. «Δεν είναι τυχαίο ότι στο Διαγνωστικό και Στατιστικό Eγχειρίδιο των Ψυχικών Διαταραχών (DSM IV) αναγράφηκε ως ιδιαίτερη νόσος η Μεικτή Αγχώδης και Καταθλιπτική Διαταραχή μια κατάσταση πολύ αμφισβητήσιμη. Αυτό, βέβαια, είχε ως αποτέλεσμα μια τεράστια ώθηση στις πωλήσεις συγκεκριμένων φαρμακευτικών σκευασμάτων. Είχε όμως και το αποτέλεσμα πολλές κοινωνικές καταστάσεις που απλά βρίσκονται λίγο έξω από το “κανονικό” να ιατρικοποιούνται».

Οσο για το σύνδρομο των ανήσυχων ποδιών, μεγάλη φαρμακευτική εταιρεία υποστήριξε το 2003 ότι αποτελεί μια διαδεδομένη αλλά μη αναγνωρισμένη ασθένεια. Tο 2005 μάλιστα πήρε την άδεια για την κυκλοφορία αντίστοιχου φαρμάκου. «Είναι ένα σύμπτωμα βέβαια, αλλά στο πλαίσιο άλλων διαταραχών. Για ιδιαίτερη νόσο ούτε λόγος. Οσο για τη θεραπεία, αρκεί η θεραπεία της υποκείμενης νόσου –δεν υπάρχει ανάγκη για κάποια ειδική αγωγή γι’ αυτό το “σύνδρομο”», σημειώνει στην «Κ» ο κ. Nικολαΐδης.

Αγώνας δρόμου των πολυεθνικών κολοσσών για το «ρόζ» βιάγκρα

Aίσθηση προκλήθηκε όταν ανακοινώθηκε στην Eπιθεώρηση της Aμερικανικής Iατρικής Ενωσης ότι το 43% των γυναικών στις HΠA δεν είναι ικανοποιημένες από τη σεξουαλική τους ζωή. Πολλοί ανακάλυψαν το… σύνδρομο της γυναικείας σεξουαλικής δυσλειτουργίας. Σε κάθε περίπτωση, μετά τον εμπορικό θρίαμβο του βιάγκρα, το χάπι του γυναικείου οργασμού είναι το «ιερό δισκοπότηρο» της φαρμακοβιομηχανίας. Tο πρόβλημα είναι ότι η γυναικεία σεξουαλική λειτουργία είναι σε μεγάλο βαθμό εγκεφαλική. Αρα το «θηλυκό βιάγκρα» πρέπει να ερεθίσει τα κατάλληλα σημεία του γυναικείου εγκεφάλου, του οποίου τις αντιδράσεις προσπαθούν να «ακτινογραφήσουν» οι ερευνητές. Η Tζέμα O’ Mπράιαν, του Πανεπιστημίου της Nέας Aγγλίας, πιστεύει ότι υπάρχει γενετική αιτία στο γεγονός ότι κάποιες γυναίκες απολαμβάνουν το σεξ περισσότερο από κάποιες άλλες. «Mπορούμε να το ρυθμίσουμε με κάποιο σκεύασμα», σημειώνει. O Aντρέας Mπάρτελς, ερευνητής εγκεφάλου στο γερμανικό Iνστιτούτο Mαξ Πλανκ, συμφωνεί: «H αγάπη είναι απλά ένας βιολογικός μηχανισμός», λέει στο «Wired». «Eάν δώσουμε ωκυτοκίνη σε ένα ζώο ζευγαρώνει αμέσως»!

Πού μπορεί να οδηγήσει όμως αυτή η λογική; Θα αγαπάμε με ένα χάπι; Θα αντικαταστήσει ο… χαπακόπληκτος έρωτας τον «κεραυνοβόλο»; Πού μπορεί να οδηγήσει η επέμβαση στον εγκέφαλο; Σε μια κοινωνία χαπιών, όπου θα ρυθμίζονται τα αισθήματα και οι αντιδράσεις; Kρίσιμα ερωτήματα που η φαρμακοβιομηχανία φυσικά ούτε καν θέτει.

Πριν από το «ροζ βιάγκρα» η βιομηχανία φαρμάκων αντιμετωπίζει ως αρρώστια την… εμμηνόπαυση, την οποία καταπολεμά με βομβαρδισμό οιστρογόνων, που όμως ενοχοποιούνται για καρκινογενέσεις.

H Pfizer έκανε τρελά λεφτά με το βιάγκρα και την αντιμετώπιση της στυτικής δυσλειτουργίας. Tώρα η νέα «αρρώστια» είναι η πρόωρη εκσπερμάτωση. H δρ Λεονόρ Tιέφερ, του Πανεπιστημίου της Nέας Yόρκης, τόνισε στο συνέδριο για την ασθενοκαπηλία στην Aυστραλία ότι η πρόωρη εκσπερμάτωση «είναι η επόμενη σεξουαλική δυσλειτουργία», στην οποία θα στοχεύει η φαρμακοβιομηχανία. Bεβαίως, τονίζει, «δεν είναι αρρώστια, ούτε κάτι παθολογικό».

Πρόκειται για μια περίπτωση αποκαλυπτική για το πώς προωθείται η ασθενοκαπηλία. Κατ’ αρχήν, οι φαρμακευτικές εταιρείες εισάγουν στα MME «πληροφορίες», σύμφωνα με τις οποίες η πρόωρη εκσπερμάτωση αναγνωρίζεται ως πρόβλημα από τους ειδικούς, οι οποίοι τη μετρούν, την προσδιορίζουν και προετοιμάζουν θεραπείες. «Pωτήστε τον γιατρό σας», καταλήγουν. Σε αυτή τη φάση δεν τους ενδιαφέρει το χαπάκι, αλλά να διαμορφωθεί η αντίληψη ότι πρόκειται για ασθένεια.

Αν και ακόμα δεν υπάρχει κάποιο φάρμακο, αρκετοί γιατροί συνταγογραφούν άσχετα σκευάσματα, που είναι γνωστό ότι έχουν σαν παράπλευρη συνέπεια την επιβράδυνση της εκσπερμάτωσης.

Ποιο είναι όμως το φυσιολογικό; Πρόκειται για μέγεθος που αλλάζει από τόπο σε τόπο και από εποχή σε εποχή, κυρίως για κοινωνικούς λόγους. Πώς θα αποδειχθεί λοιπόν το νέο σύνδρομο;

Πάντως ήδη έχει καταρρεύσει ένα άλλο υπό κατασκευή σύνδρομο. Tο σύνδρομο των άρρωστων κτιρίων, το οποίο εμφανιζόταν να προκαλεί πονοκεφάλους, αδιαθεσία κ.λπ. Αποδείχθηκε τελικά ότι δεν ήταν τίποτα άλλο από τις συνέπειες του εργασιακού στρες, των εντατικών ρυθμών εργασίας.

Eπιπλέον, τα τελευταία χρόνια έχει επιβληθεί επίσης μια μείωση των επιτρεπτών, φυσιολογικών ορίων των τιμών της χοληστερίνης, του ζαχάρου, της αρτηριακής πίεσης κ.λπ. Aν και οι προσαρμογές αυτές στηρίζονται σε κλινικές μελέτες, δεν είναι λίγοι οι γιατροί που αμφισβητούν τη χρησιμότητα της διεύρυνσης της ζώνης επιφυλακής, που συχνά οδηγεί σε φαρμακευτική αγωγή.

Ιατρικά συνέδρια μετά πληρωμένων πολυτελών διακοπών

Tο 56% των 170 ειδικών που συνεργάστηκαν για την τελευταία έκδοση του βασικού εγχειριδίου των ψυχιάτρων είχαν οικονομικές σχέσεις με τις φαρμακοβιομηχανίες. Πρόκειται για σοβαρότατη καταγγελία Αμερικανών ερευνητών, που δημοσιεύτηκε πρόσφατα σε έγκριτο επιστημονικό περιοδικό. Πρόκειται για το DSM, που θεωρείται ο «μπούσουλας» των γιατρών του κλάδου. Oι οικονομικές σχέσεις αφορούσαν αμοιβές για ομιλίες ή συμβουλές στις επιχειρήσεις, κατοχή μετοχών, ακριβά δώρα ή καταβολή χρημάτων για επαγγελματικά ταξίδια και έρευνα. Μάλιστα όλοι όσοι είχαν ασχοληθεί με τη σχιζοφρένεια και άλλες ψυχιατρικές διαταραχές, «των οποίων η λήψη φαρμάκων θεωρείται η πρώτη θεραπεία», είχαν σχέση με τις εταιρείες. H καταγγελία αυτή αποκαλύπτει το μέγεθος κηδεμονίας της ιατρικής έρευνας από τα συμφέροντα των φαρμακευτικών εταιρειών.

H Αμερικανική Ψυχιατρική Εταιρεία (APA), που εκδίδει και το DSM, αντέδρασε, με τρόπο που αποδεικνύει όμως τον βαρύνοντα ρόλο των εταιρειών. Προσπαθούν να ενοχοποιήσουν τη σύνδεση με τη φαρμακευτική βιομηχανία, είπε εκπρόσωπος της APA. Oι όποιες σχέσεις δεν επηρεάζουν το Eγχειρίδιο. Eξάλλου, «εάν οι ερευνητές δεν είχαν σχέση με τη βιομηχανία δεν θα ήταν μέσα στις εξελίξεις»! Πάντως η APA ξεκαθάρισε ότι θα ζητήσει οικονομική διαφάνεια από τους συγγραφείς του DSM για το 2011.

«Δυστυχώς σήμερα η ενημέρωση των γιατρών για τις επιστημονικές εξελίξεις γίνεται μέσω των “ιατρικών επισκεπτών” των φαρμακευτικών εταιρειών ή των ιατρικών συνεδρίων που χρηματοδοτούνται από τη φαρμακοβιομηχανία, έμμεσα ή άμεσα», λέει ο κ. Nικολαΐδης. «Oι εταιρείες έχουν εισβάλει και στη βασική έρευνα, εγείροντας ερωτήματα για το πόσο τεκμηριωμένες και αξιόπιστες είναι».

Διαφήμιση

Σήμερα είναι όλο και πιο συνηθισμένο οι «καμπάνιες ενημέρωσης για νέες ασθένειες να είναι υπαγορευμένες από τα τμήματα μάρκετινγκ των φαρμακευτικών εταιρειών και όχι από οργανώσεις που ενδιαφέρονται για τη δημόσια υγεία», γράφουν οι Pέι Mόινιχαν και Nτέιβιντ Xένρι. Yπάρχει μέχρι και κλάδος στο μάρκετινγκ για την «ονομασία μιας κατάστασης», για τη δημιουργία ενός νέου συνδρόμου δηλαδή, κάτι σαν τα εμπορικά brand name. Kείμενο του Reuters Business Insight σημείωνε ότι «τα επόμενα χρόνια θα υπάρξουν περισσότερες μαρτυρίες της δημιουργίας ασθενειών με χρηματοδότηση ασθενειών»!

H υπερβολική κατανάλωση φαρμάκων κάτω από την επιρροή της φαρμακοκαπηλίας δυστυχώς διευκολύνεται στην Eλλάδα από τον πρόσφατο νόμο «περί μεταρρυθμίσεως του συστήματος φαρμακευτικής περίθαλψης», σύμφωνα με την κ. Ολγα Kοσμοπούλου, παθολόγο και πρώην μέλος του Δ.Σ. του Iατρικού Συλλόγου Aθηνών: «Yπάρχουν κενά που επιτρέπουν τη διαφήμιση φαρμακευτικών ουσιών αλλά και την πώληση φαρμάκων χωρίς ιατρική συνταγή. Δημιουργείται δηλαδή ένας “ελεύθερος χώρος”, όπου ο ασθενής μετατρέπεται σε καταναλωτή, ενώ ο γιατρός καταργείται. Οχι τυχαία, στην αιτιολογική έκθεση αναφέρεται ότι θα πρόκειται για φάρμακα που αφορούν “ενδείξεις του σύγχρονου τρόπου ζωής”, τον κατ’ εξοχήν χώρο όπου αναπτύσσεται η σχετική προπαγάνδα των εταιρειών».

Hμερομηνία : 20-08-2006
Copyright: http://www.kathimerini.gr

http://news.kathimerini.gr/4Dcgi/4Dcgi/_w_articles_civ_11_20/08/2006_194572






ειναι πολλα τα λεφτα αρη....

PETRAN
30-01-2010, 14:42
Ενδιαφέρον θέμα. Γενικά είμαι και εγώ εναντίων των φαρμάκων, ιδιαίτερα όταν αυτά γράφονται αλόγιστα σε ποιο \"νευρωσικές\" καταστάσεις με τις γνωστές ψευδο-υποθέσεις από πίσω ότι αυτά τα φάρμακα \"διορθώνουν\" χημικές ανισορροπίες στον εγκέφαλο (κάτι που θυμίζει ιατρική εποχής ιπποκράτη με τα 4 στοιχεία που ορίζουν το άτομο μόνο που εδώ αντί για \"φλέγμα\" και \"χολή\" έχουμε \"σεροτονίνη\" και \"νορεπινεφρίνη\" ξέρω γω). Έχω δει και τα ανάλογα διαφημιστικά των εταιρειών σε περιοδικά ψυχιατρικής και η όλη κατάσταση είναι όντως αηδιαστική θα έλεγα(π.χ. \"find your balance\", \"effexor is prozac with a twist\", \"your patient needs a happy life-ladose\" κλπ. νομίζεις ότι διαφημίζουν καλλυντικά. Κάποιοι πιστεύουν ότι όλο αυτό με τα SSRI-αντικαταθλιπτικά είναι ίσως το μεγαλύτερο φιάσκο της ιατρικής αφού πλασάρονται πολλά φάρμακα σαν \"πανάκεια στα ψυχολογικά σου\" χωρίς να ξέρουν (στην κυριολεξία) πως δρουν στον εγκέφαλο (με αντίθετες υποθέσεις για τους πιθανούς μηχανισμούς). ΄
ενώ τα αποτελέσματα είναι συνήθως πολύ μακριά από τα υποσχόμενα (όπως λένε \"anti-depressants make you feel better but not well\").

Βέβαια όπως και το panadol, έτσι και αυτά μπορούν να βοηθήσουν κάπως με τα συμπτώματα ώστε το άτομο να ξεκολλήσει λίγο από την άσχημη κατάσταση και να δει τα πράγματα ποιο καθαρά, ίσως και να τον κάνουν ποιο αποδοτικό και συνεργάσιμο στα πλαίσια ψυχοθεραπείας. Όμως όλη αυτή η \"πολυφαρμακία\" που βρίσκουμε συχνά σε άτομα με ψυχοπαθολογία (1 αντιψυχωσικό, 1 αντικαταθλιπτικό, 1 ηρεμιστικό και άντε και 1 αντι-επιληπτικό bonus ξέρω γω...) που δεν έχει καθαρή αιτιολογία από πίσω είναι όντως έγκλημα και πρέπει να σταματήσει. Οκ για 1 φάρμακο σε υποστηρικτικά πλαίσια αλλά όχι 3-4 την ημέρα. Δηλαδή αυτό θυμίζει αλχημεία παρα ιατρική. Μιλάμε πάντα για αγχώδεις διαταρχές και διαταραχές διάθεσης. Ένα ακόμα καλό είναι ότι αυτά τα φάρμακα είναι ποιο φτηνή λύση σε σχέση με τις ψυχοθεραπείες και έτσι ένας αριθμός ποιο φτωχών ανθρώπων μπορούν να πάρουν βοήθεια και ανα ανακουφιστούν (σε αυτό το σκάρτο σύστημα υγείας που έχει στηθεί).


Τώρα βέβαια αυτή είναι η γνώμη μου για τις αγχώδεις διαταραχές και την ελαφριά-μεσαία κατάθλιψη. Όταν όμως έχουμε να κάνουμε με ψυχωσικές καταστάσεις και σχιζοφρένεια η ακόμα και με διπολική διαταραχή, δυστυχώς δεν υπάρχει κάτι που μπορεί να γίνει εκεί πέρα. Αν και τα αντι-ψυχωτικά έχουν πολλές αντενδείξεις, τουλάχιστον επαναφέρουν ένα μεγάλο αριθμό ατόμων στην πραγματικότητα. Μετά τα αντιψυχωτικά, τα λεγόμενα \"άσυλα\" που ήταν γεμάτα με αβοήθητους τροφίμους άδειασαν και μετά το 60 υπήρξε μαζική απο-ιδρυματοποίηση. Όσο άσχημα και να είναι τα αντι-ψυχωτικά και όσο και σε λάθους και ψευδείς υποθέσεις και αν στηρίχτηκαν (π.χ. ανισορροπία στην ντοπαμίνη-whatever), είναι αλήθεια ότι βοήθησαν χιλιάδες ανθρώπους να \"επανέλθουν\" και να ζήσουν φυσιολογικές ζωές στον έξω κόσμο.


Οπότε η γνώμη μου είναι όχι στα φάρμακα σαν πρώτη λύση σε διαταραχές άγχους και μεσαία κατάθλιψη (η έστω με μέτρο) που είναι καταστάσεις που σχετίζονται με ποιο ψυχολογικές και κοινωνικές παραμέτρους, αλλά αναγκαστικά ναι στις ποιο \"βαριές\" καταστάσεις όπως τις ψυχώσεις που είναι ποιο \"νευρολογικές\".


Όσο για την ψυχιατρική πιστεύω και εγώ ότι επιστημονικά μιλώντας είναι η \"ποιο χαλαρή\" από όλες τις ιατρικές ειδικότητες (δεν υπάρχει κανένα αντικειμενικό τεστ να αποδεικνύει κάτι ενώ οι περισσότεροι ψυχίατροι δεν χρησιμοποιούν καν τα λεγόμενα ψυχομετρικά τεστ των ψυχολόγων για να πάρουν έστω μια ιδέα, απλά ακούνε τι λέει το άτομο και γράφουν αυτά τα φάρμακα που οι ίδιοι θεωρούν κατάλληλα για την περίπτωση του). Βέβαια υπάρχει έντονη έρευνα και τώρα τελευταία υπάρχει μαι σύγκλιση πολλών επιστημών (κυρίως από βιολογικής και ψυχολογικής πλευράς, όχι τόσο κοινωνικής) και έτσι έχουν αναπτυχθεί αρκετά υποσχόμενες \"νευροψυχολογικές\" θεωρίες (ποιες περιοχές του εγκεφάλου λειτουργούν διαφορετικά σε συνάρτηση με βιολογικές και ψυχολογικες μεταβλητές). Δυστυχώς όμως, αυτά που υπάρχουν θεωρητικά και ερευνητικά σε σχέση με αυτά που γίνονται στην πράξη είναι μέρα με την νύχτα. Ωστόσο σίγουρα θα καλυτερεύουν και θα \"επιστημονικοποιούνται\" όλο και ποιο πολύ τα πράγματα΄από εδώ και πέρα. Ίσως στο μέλλον να γίνει μια κάπως πιο evidence-based ειδικότητα αλλά τώρα ακόμα τα πράγματα είναι πιστεύω σε προιστορικό στάδιο.


Τέλος θα ήθελα να πω ότι γενικά οι πιο \"βιολογικές θεωρίες\", αν και πολλές φορές ήταν γελοία απλοικές και το μόνο που κάναν ήταν ίσως να \"εξυπηρετούν\' τις φαρμακοβιομηχανίες να βγάζουν όλα αυτά τα σκευάσματα (όχι τόσο πλέον, ευτυχώς), πιστεύω ότι συνέβαλαν και συμβάλουν στο να εξαφανιστεί η να μειωθεί το στίγμα από τον ψυχικά ασθενή. Ιδιαίτερα στις ψυχώσεις, το βάρος όλο πήγαινε παλιά στον ασθενή τον ίδιο (τρελάθηκε, ήταν χαζός κλπ.) και στην οικογένεια του (ε με τέτοια μάνα πως να μην τρελαθεί?) ενώ τα πράγματα τελικά-μιλάω για τις ψυχώσεις κυρίως- αποδείχθηκαν ότι δεν ήταν έτσι και ότι όντως οι συγκεκριμένες διαταραχές έχουν να κάνουν με την νευροπλαστικότητα και την δυλειτουργική ανάπτυξη του εγκεφάλου και όχι τόσο με τις σφαλιάρες της μαμάς και τον αυστηρό μπαμπά ( η με τα \"κακά δαιμόνια\" παλιότερα). Πιστεύω ότι αυτό είναι παρα πολύ σημαντικό αφού φεύγει ένα τεράστιο βάρος από την οικογένεια και τον ασθενή τον ίδιο, σε μια κατάσταση που είναι ήδη πολύ \"βαριά\" από την φύση της.

Θεοφανία
30-01-2010, 15:09
Originally posted by RainAndWind

Θεοφανία,ο καθένας μπορεί να βάζει οποιοδήποτε θέμα γουστάρει,αν δεν αντιτίθεται στους κανόνες του forum,δε βλέπω το λόγο να γίνεσαι εριστική ή να ασκείς έλεγχο.Μακάρι να υπήρχαν περισσότερα άτομα που να βάζουν θέματα που να άπτονται του χαρακτήρα του forum με τόσο καίριο τρόπο.Το θέμα αυτό απασχολεί πολλά μέλη φαντάζομαι,οπότε και χρήσιμο είναι και ιδιαίτερα ενδιαφέρον.

Ρειν δεν είμαι αστυφύλακας του φόρουμ. Το ρόλο αυτό προσπάθησε να πάρει ο κρίνο αλλα απέτυχε παταγωδώς. Δεν θα πω εγώ σε κανενα αν θα ανοίγει θέματα ή όχι και απορώ που μου ζητάς εξηγήσεις για τόσο προφανή ζητηματα.
Αφού όμως τις ζητάς έχω υποχρέωση να απαντήσω καθώς εκτιμώ την παρουσία σου εδώ μέσα.
Το μέλος αυτό λοιπόν έχει πεντ-εξι μήνες τώρα που μπαίνει εδώ και μας λέει πως σιχάθηκε το φόρουμ, δεν το γουστάρει, το έχουμε κάνει μπουρδελο και ο μονος λόγος που θα συμμετέχει είναι για να καταδεικνύει τα κακώς, (σύμφωνα με τους παραλογισμούς του), κείμενα.
Απο κει και πέρα ο καθένας βγάζει τα συμπεράσματα του
Το ευτυχές είναι πως απο τη συμπεριφορά του και μόνο προκύπτει πως όσο και να χτυπήθηκε και όσο και αν προσπάθησε να διαλύσει το φόρουμ δεν τα κατάφερε.
Απο κει και πέρα ας ανοίξει και 122 θέματα. Νο πρόμπλεμ.

krino
30-01-2010, 15:45
ειναι πολυ ενδιαφερον που κανεις τη παπια,
ακομα και οταν σου λενε τα αυτονοητα.




Originally posted by Θεοφανία


Ρειν δεν είμαι αστυφύλακας του φόρουμ.


σωστο, ο ρατσισμος και η κατινια που βγαζεις χαρακτηριζεται αλλιως.



Το ρόλο αυτό προσπάθησε να πάρει ο κρίνο αλλα απέτυχε παταγωδώς.


Λες επειδη μας φωτισες με την παρουσια σου,
να εχω αναγκη να παρω τετοιο ρολο?

Ακριβως επειδη σεβομαι το φορουμ και τα οσα μυνηματα - συζυτησεις εχω καταθεσει, ακριβως για αυτο εχω την σταση που εχω τους τελευταιους μηνες.

Σαφως και δεν θα αφησω να το καταντησεις κατιναριο επειδη ετσι θελησες εσυ και η παρεουλα σου.
Το αν θα αποτυχω η οχι, θα το δειξει η ιστορια.



Δεν θα πω εγώ σε κανενα αν θα ανοίγει θέματα ή όχι και απορώ που μου ζητάς εξηγήσεις για τόσο προφανή ζητηματα.


ειδες? ειδες?
η απορια σου εχει ξαφνιασει απαντες....




Αφού όμως τις ζητάς έχω υποχρέωση να απαντήσω καθώς εκτιμώ την παρουσία σου εδώ μέσα.
Το μέλος αυτό λοιπόν έχει πεντ-εξι μήνες τώρα που μπαίνει εδώ και μας λέει πως σιχάθηκε το φόρουμ, δεν το γουστάρει, το έχουμε κάνει μπουρδελο και ο μονος λόγος που θα συμμετέχει είναι για να καταδεικνύει τα κακώς, (σύμφωνα με τους παραλογισμούς του), κείμενα.


το φορουμ δεν ειναι κατι που σιχαίνεσαι,
αυτο που ειναι σιχαμερό ειναι σε ενα φορουμ ψυχολογιας να προσπαθει να επικρατει ο κατινισμος και ο ρατσισμος οπου οπως.

Το παρον θρεντ ειναι ενα ακομα θεμα που εναντιωνεται και στον ρατσισμο και στις φοβιες που εντεχνως καποιοι δημιουργουν.




Απο κει και πέρα ο καθένας βγάζει τα συμπεράσματα του


σαφως και τα συμπερασματα εχουν βγει, για αυτο δεν υπαρχει αμφιβολια.



Το ευτυχές είναι πως απο τη συμπεριφορά του και μόνο προκύπτει πως όσο και να χτυπήθηκε και όσο και αν προσπάθησε να διαλύσει το φόρουμ δεν τα κατάφερε.


δεν το νομιζω,
ηδη εχετε παρει τις απαντησεις που επρεπε να παρετε,
με αυτη την εννοια θεωρω οτι ολα εχουν γινει οπως πρεπει.

Τα υπολοιπα περι διαλυσης του φορουμ, κατοικουν μονο σε αρρωστημενα μυαλα.



Απο κει και πέρα ας ανοίξει και 122 θέματα. Νο πρόμπλεμ.


αει γεια σου....
ξεκουβαλα απο την πλατη μου να τελειωνουμε.







Το θεμα θα συνεχιστει και με κειμενα και με αποψεις σχετικες με το θεμα, οσο και να προσπαθεις να τρολαρεις.








ΥΓ....... ετσι για την ιστορια, θα σου θυμισω την ανεπαρκεια σου,



Originally posted by Θεοφανία
Αυτό έκανα και γω αγαπητή ρεμ, αλλα με έπιασε κορόιδο κανά-δυο μέρες τώρα. Βλέπεις και η υπομονή καμιά φορά έχει όριο. Συμφωνώ 100% με αυτό που λες και δεν υπάρχει περίπτωση να του ξανά απαντήσω όσο και να χτυπιέται.

Αυτο για να διαπιστωσεις ποιος χτυπιεται, ποιος γινεται φραπε κλπ κλπ....
Δυστυχως εχεις εμμονη και δεν ξερεις πως να την λυσεις.
Θα ηθελες να με προσπερνας, αλλα μολις διαβαζεις κειμενα μου, κατι παθαινεις και δεν μπορεις να αυτοσυγκρατηθεις, παρολο που θα το ηθελες οπως γραφεις παραπανω.

Λυσε το προβλημα σου, για να γινεις πιο λειτουργικη,
αλλα δεν ειναι και απαραιτητο κιολας ε?

:P:P:P

keep_walking
30-01-2010, 15:55
Το θεμα θα συνεχιστει και με κειμενα και με αποψεις σχετικες με το θεμα, οσο και να προσπαθεις να τρολαρεις

Ξεκαρδιστικα με αυτο λολ...αν ειναι δυνατον...χαχαχαχα...συνεχισ ε το νημα κρινο χαιρομαι που βλεπεις ως εκει οταν προκειται για δικο σου νημα:)

Ε ας τρολλαρω και εγω λιγο...ψυχη εχω και εγω λολ.

krino
30-01-2010, 16:01
Originally posted by keep_walking

Το θεμα θα συνεχιστει και με κειμενα και με αποψεις σχετικες με το θεμα, οσο και να προσπαθεις να τρολαρεις

Ξεκαρδιστικα με αυτο λολ...αν ειναι δυνατον...χαχαχαχα...συνεχισ ε το νημα κρινο χαιρομαι που βλεπεις ως εκει οταν προκειται για δικο σου νημα:)

Ε ας τρολλαρω και εγω λιγο...ψυχη εχω και εγω λολ.


το προβλημα σου φιλε μου,
ειναι αλλο και το γνωριζουμε εξισου....
Μονο που δεν μπορω να στο λυσω εγω.

Αλλωστε εσυ το κουβαλας και οχι εγω,
οποτε γιατι να κατσω να ασχοληθω αν δεν σε ενδιαφερει εσενα?

Εισαι ελευθερος να τρολαρεις,
αν αυτο κατευναζει τα προβληματα σου....


;)

Alobar
30-01-2010, 16:08
\'... Αυτό, βέβαια, είχε ως αποτέλεσμα μια τεράστια ώθηση στις πωλήσεις συγκεκριμένων φαρμακευτικών σκευασμάτων. Είχε όμως και το αποτέλεσμα πολλές κοινωνικές καταστάσεις που απλά βρίσκονται λίγο έξω από το “κανονικό” να ιατρικοποιούνται»...\'

Αυτή η τελευταία πρόταση με βρίσκει να ταυτίζομαι. Και δεν ταυτίζομαι απλώς, εκνευρίζομαι κιόλα!... λολ! Φτάνει στα όρια του τραγελαφικού να γίνεται μια \'προσπάθεια\' να ενταχθεί πίσω από μια \'ταμπέλα\' οποιαδήποτε συμπεριφορά ή προσωπικότητα που απλά είναι κάπως διαφορετική σε σχέση με το μεγαλύτερο ίσως μέρος του συνόλου. Προσωπικά το βρίσκω αστείο και δε πέφτω σε τέτοιες παγίδες. Δε νομίζω να χρειάζεται ιδιαίτερο μυαλό για να καταλάβει κανείς ότι πίσω απ\' αυτό κρύβεται σκοπιμότητα, κέρδος και πλουτισμός σε βάρος ημών των... αδαών. Νομίζω το έχω ξαναπεί, δεν είμαι σίγουρη, αλλά αν ρίξει κανείς μια ματιά στα χαρακτηριστικά για παράδειγμα που αναφέρονται σε κάθε μια απ\' τις λεγόμενες \'διαταραχές προσωπικότητας\' όλο και θα βρει κάτι δικό του. Λογικό και επόμενο είναι. Δεν έχουν αφήσει χαρακτηριστικό για χαρακτηριστικό που να μη το έχουν καλουπώσει. Εξού και η αδυναμία αρκετών επιστημόνων με αποτέλεσμα το \'λάθος\'. Αν πάει κανείς σε 5 ψυχιάτρους για παράδειγμα, οι 3 μπορεί να του φορέσουν στο κεφάλι την οριακή, και οι 2 την ψυχαναγκαστική. Λοιπόν; Θεωρώ εμμονή και ανοησία προσωπικά το να θεωρώ \'κάπως\' τη διαφορετικότητα του καθενός. Δυστυχώς ζούμε σ\' ένα κόσμο που δε \'σηκώνει\' όμως τη διαφορετικότητα με αποτέλεσμα να τη στιγματοποιεί ακόμη κι όταν δε συντρέχει λόγος. Για μένα \'πρόβλημα\' είναι όταν γίνεται δυσλειτουργική η ζωή του ατόμου, σε σχέση με τον εαυτό του και τους γύρω του. Κατ\' τ\' άλλα, ας είμαστε σε εγρήγορση και ας παίρνουμε την ανάλογη γνώση προκειμένου να αποφεύγουμε τις κακοτοπιές... ;) ...

\'... Οπότε η γνώμη μου είναι όχι στα φάρμακα σαν πρώτη λύση σε διαταραχές άγχους και μεσαία κατάθλιψη (η έστω με μέτρο) που είναι καταστάσεις που σχετίζονται με ποιο ψυχολογικές και κοινωνικές παραμέτρους, αλλά αναγκαστικά ναι στις ποιο \"βαριές\" καταστάσεις όπως τις ψυχώσεις που είναι ποιο \"νευρολογικές\"...\'

Θα συμφωνήσω με τον Πετράν. Και με βάση βέβαια την προσωπική μου εμπειρία. Τώρα σκέφτομαι και το άλλο. Είναι επίσης αστείο απ\' τη μια να μην υπάρχει ορισμός του \'φυσιολογικού\' και απόλυτα λειτουργικού ατόμου - ο καθένας έχει τη γνώμη του γι\' αυτό -, κι απ\' την άλλη ακόμη κι αν... βήξεις διαφορετικά σε σχέση με τους υπόλοιπους 100 για παράδειγμα, να σου έχουν ήδη έτοιμη την... ταμπελίτσα σου επειδή ντε και καλά πρέπει να \'ανήκεις\' κάπου... :P ...

keep_walking
30-01-2010, 16:14
Μερικοι πρεπει να καταλαβουν οτι δεν ειναι υποχρεωμενοι να παρουν τα...φαρμακα.Λιγοι ειναι αυτοι που \"πιεζονται\" και ατυχοι ναι.
Αν νομιζεις οτι μπορεις...το κανεις. Δεν σε οριοθετει ο κακος ψυχιατρος.
Αν ομως βλεπεις οτι τα πραγματα δεν βαινουν καλως...δηλαδη εισαι ετοιμος να σαλταρεις απο ενα μπαλκονι γιατι η ζωη ειναι μια κολαση τοτε καλο ειναι να πας σε εναν απο τους \"κακους\" και να εξετασεις τις ...εναλλακτικες.

Τωρα βεβαια αν σε εχουν κλεισμενο καπου για να προστατευσουν το κοινωνικο συνολο ή εσενα απο τον εαυτο σου και σε ταϊζουν ενα καρο χαπια τοτε τα πραγματα δεν ειναι καθολου μα καθολου απλα.

Θεοφανία
30-01-2010, 16:21
Originally posted by krino

Originally posted by keep_walking

Το θεμα θα συνεχιστει και με κειμενα και με αποψεις σχετικες με το θεμα, οσο και να προσπαθεις να τρολαρεις

Ξεκαρδιστικα με αυτο λολ...αν ειναι δυνατον...χαχαχαχα...συνεχισ ε το νημα κρινο χαιρομαι που βλεπεις ως εκει οταν προκειται για δικο σου νημα:)

Ε ας τρολλαρω και εγω λιγο...ψυχη εχω και εγω λολ.


το προβλημα σου φιλε μου,
ειναι αλλο και το γνωριζουμε εξισου....
Μονο που δεν μπορω να στο λυσω εγω.

Αλλωστε εσυ το κουβαλας και οχι εγω,
οποτε γιατι να κατσω να ασχοληθω αν δεν σε ενδιαφερει εσενα?

Εισαι ελευθερος να τρολαρεις,
αν αυτο κατευναζει τα προβληματα σου....


;)


Τελικα είσαι πολύ άρρωστος.

ΜΕΛΙΝΑ10
30-01-2010, 19:47
εγω παντος περιμενω την συνεχεια του θεματος.Πολυ κατατοπιστικο και ενδιαφερων.

krino
01-02-2010, 09:46
Ιστορίες (και καθημερινής) τρέλας

«...μετεβλήθη εντός μου ο ρυθμός του κόσμου»
ΚΕΙΜΕΝΟ | ΝΤΙΝΑ ΔΑΣΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ (dida@enet.gr) ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΣΗ | ΕΚΤΟΡΑΣ ΔΗΜΗΣΙΑΝΟΣ (ektordimisianos@yahoo.gr)

Σ\' αυτήν τη χώρα, που είναι απέραντο φρενοκομείο, η ιστορία της αντιμετώπισης της τρέλας έχει περάσει από 40 κύματα. Η εξευτελιστική ιστορία της Λέρου, πριν από 25 χρόνια, έδωσε το έναυσμα για ψυχιατρική μεταρρύθμιση. Η οποία ξεκίνησε με τις καλύτερες προθέσεις εκ μέρους ψυχιάτρων και ασθενών, αλλά στο δρόμο σκάλωσε στην αδιαφορία, την αναλγησία, την υποκρισία, τις εργολαβίες και την υποχρηματοδότη- ση, αφήνοντας χιλιάδες εύθραυστες ψυχές κυριολεκτικά στο δρόμο.








Η μέρα που τρελάθηκε ο αδελφός μου δεν ήταν μία μέρα. Ηταν πολλές, που έχανε το μυαλό του ήσυχα κι αθόρυβα, ανεπαίσθητα. Και κανείς μας δεν το καταλάβαινε, γιατί δεν μας εξήγησε κανείς πώς αυτό συμβαίνει. Υπήρχε ο αγροτικός γιατρός του χωριού, βεβαίως, που έλεγε πως έχουν πειραχτεί τα νεύρα του, και μετά ο ιδιώτης ψυχίατρος στην πρωτεύουσα του νομού, που έλεγε πως θα χρειαστεί χρόνια ψυχοθεραπεία. Και υπήρχε η ντροπή, ο τρόμος, η ανάγκη να παραστήσουμε όλοι οι υπόλοιποι πως τίποτα δεν συμβαίνει. Μέχρι που έδειρε τη μάνα μας και όρμηξε στον πατέρα με μια καρέκλα. Πρέπει να σου διηγηθώ εκείνη τη μέρα, για να καταλάβεις τι είναι και αν πραγματικά κάποτε έγινε ψυχιατρική μεταρρύθμιση σ\' αυτήν τη χώρα».

Ο Παύλος είναι 40 χρονών κι ο αδελφός του τα τελευταία 10 χρόνια παθαίνει ψυχωσικά επεισόδια. Είναι από τους πρώτους ανθρώπους που συναντώ, στην προσπάθειά μου να ξεμπερδέψω αυτό το κουβάρι που έχει τρέλα και οδύνη, περιθώριο κι ελπίδα, καταστολή και χειραφέτηση. Ολα αυτά που κλείνουν εντός τους δυο μικρές και τόσο βαριές λέξεις: «ψυχιατρική μεταρρύθμιση».

«Οι γονείς μου είναι αγρότες κι εγώ σπούδασα μηχανικός υπολογιστών. Ο Γιάννης ήταν περίεργος, κολλημένος με τη θρησκεία, εσωστρεφής κι εξαιρετικά επικριτικός με τους γύρω του. Αν κάποιος μας είχε μιλήσει εγκαίρως, αν μας είχε διδάξει να αναγνωρίζουμε τα σημάδια, δεν θα φτάναμε ποτέ σ\' εκείνη τη μέρα». Εκείνη τη μέρα ο αδελφός του (που κάποιος ιδιώτης γιατρός δεν είχε κάνει σωστή διάγνωση, δεν του έδινε τα σωστά φάρμακα και, φυσικά, τον έβλεπε μόνο μια φορά στο δίμηνο) σάλταρε εντελώς. Τότε, λοιπόν, τηλεφώνησαν στο ψυχιατρείο του νομού.

«Ηρθαν οι μπάτσοι και του φόρεσαν χειροπέδες. Τον έκλεισαν στο κρατητήριο για τρία 24ωρα, μέχρι να μπορέσουν να τον πάνε στο νοσοκομείο. Από τότε η ζωή μας είναι αυτό ακριβώς: εξάρσεις και υφέσεις της αρρώστιας του Γιάννη, νοσηλείες και αναγκαστικές εισαγωγές. Μετά τον μπουκώνουν τα φάρμακά του και μας τον στέλνουν πάλι πίσω, σπίτι. Καμία μέριμνα, καμία φροντίδα, καμία υποστήριξη. Ποια μεταρρύθμιση; Απλώς έκλεισαν ορισμένα ψυχιατρεία. Αλλαξε η νοοτροπία μας; Αλλαξε η κουλτούρα μας; Αλλαξε ο τρόπος που αντιμετωπίζουμε ως κοινωνία την ψυχική νόσο; Το 60% των ψυχιατρικών εισαγωγών στη χώρα μας γίνεται με εισαγγελική εντολή, όταν στις άλλες ευρωπαϊκές χώρες το αντίστοιχο ποσοστό είναι 5% έως 8%. Οι ασθενείς μεταφέρονται με περιπολικά και όχι -όπως προβλέπεται- από το ΕΚΑΒ».

Παραπάνω από 20 χρόνια πέρασαν από τότε που οι εικόνες των «γυμνών», όπως αποκαλούσαν γιατροί και νοσηλευτές τους «ανίατους» της Λέρου, έκαναν το γύρο του κόσμου και ανάγκασαν την Ελλάδα να δει κατά πρόσωπο το πώς αντιμετωπίζει την ψυχική ασθένεια. Από τότε η χώρα «μεταρρυθμίζει» αδιαλείπτως το χώρο της ψυχικής υγείας, με σωρεία προγραμμάτων αποασυλοποίησης των ασθενών και έναν πακτωλό ευρωπαϊκών κονδυλίων. Από τη δεκαετία του \'90, με το πρόγραμμα «Ψυχαργώς», η ελληνική πολιτεία διακήρυξε ότι θα κλείσει σταδιακά όλα τα ψυχιατρεία και θα εγκαταστήσει τη δημόσια ψυχιατρική μέσα στον κοινωνικό ιστό με κέντρα ψυχικής υγείας, εξωτερικά ιατρεία, κέντρα ημερήσιας φροντίδας. Ολα έδειχναν να πηγαίνουν κατ\' ευχήν και, όντως, 3.000 από τους συνολικά 5.000 ξεχασμένους ασθενείς των ψυχιατρείων άρχισαν να επανεντάσσονται στον κοινωνικό ιστό.

«Από την κόλαση στον παράδεισο», «Ελπίδα στο σκοτάδι», «Καινούργια ζωή» ήταν μερικοί από τους τίτλους των εφημερίδων, συνοδευόμενοι απαραιτήτως από συγκινητικές προσωπικές ιστορίες, μέχρι που η ιστορία στράβωσε. Από το 2005 τα προγράμματα άρχισαν να υποχρηματοδοτούνται σε βαθμό ασφυκτικό: απλήρωτοι επί μήνες εργαζόμενοι, ξενώνες υπό κατάρρευση και δεκάδες ασθενείς να διατρέχουν τον κίνδυνο να μείνουν στο δρόμο ή να ξαναπάρουν το δρόμο για τα ψυχιατρεία. Και καταγγελίες για δεμένους και κακοποιημένους ασθενείς, οικονομικά σκάνδαλα και ιδιώτες εργολάβους (και) στο χώρο της ψυχικής υγείας.

Είναι ένα γλυκό χειμωνιάτικο απόγευμα όταν περνάω την είσοδο του ψυχιατρικού νοσοκομείου στο Δαφνί - αυτήν που γιατροί και ασθενείς χαρακτηρίζουν «κόκκινη γραμμή», που χωρίζει τους «απ\' έξω» από τους «από μέσα». Το ψυχικό νόσημα στην Ελλάδα φέρει ακόμα το στίγμα του επονείδιστου, κι αυτό το βιώνουν καθημερινά ασθενείς και εργαζόμενοι εδώ. Στο μικρό γυμνό γραφείο του, δίπλα από την αίθουσα όπου μια φορά την εβδομάδα ασθενείς, γιατροί και προσωπικό κάνουν τη συνέλευσή τους και συναποφασίζουν για τη συμβίωσή τους, συναντώ το διευθυντή της 9ης κλινικής.

Γι\' αυτήν ακριβώς τη συνέλευση -και επειδή αυτή η κλινική δεν έχει ούτε κλειδωμένη πόρτα, ούτε κάγκελα στα παράθυρα, ούτε δεμένους ασθενείς- επέλεξα να συναντήσω τον Θοδωρή Μεγαλοοικονόμου. «Αν ήθελε κανείς να περιγράψει την κατάσταση στην οποία έχει περιέλθει το σύστημα των υπηρεσιών ψυχικής υγείας στην Ελλάδα τα τελευταία χρόνια, ο όρος ή η εικόνα που έρχεται στο μυαλό είναι αυτή του \"κραχ\". Παρ\' όλα τα καλά παραδείγματα, όπως των Χανίων, η ψυχιατρική μεταρρύθμιση είναι μια χαμένη υπόθεση για την Ελλάδα» θα μας πει ο ψυχίατρος.

Η Νικολέτα Κυράνα είναι μια νέα κοινωνιολόγος, που εδώ και εφτά χρόνια εργάζεται σε αυτό που η ίδια αποκαλεί «χώρο του κοινωνικού αποκλεισμού». Από το 2006 είναι η πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων στις Κοινωνικές Υπηρεσίες Ιδιωτικών Φορέων. «Δεν είναι απλώς μια χαμένη υπόθεση, είναι μια υποδειγματική ιστορία της ελληνικής ιδιαιτερότητας, της βαλκάνιας λογικής μας, και ένα σκάνδαλο πρώτης γραμμής. Σε όλες τις άλλες χώρες της δυτικής Ευρώπης όπου έχουν κλείσει τα άσυλα από το \'50 και το \'60, η ψυχιατρική μεταρρύθμιση επήλθε γιατί οι ίδιες οι κοινωνίες αποφάσισαν να αντιμετωπίσουν την τρέλα διαφορετικά. Εδώ, κατά κάποιον τρόπο, μας επιβλήθηκε όταν αποκαλύφθηκε η αθλιότητα της Λέρου. Και, όπως κάνουμε συνήθως, κοιτάξαμε να ξεπλύνουμε την ντροπή, να γίνουμε τα καλά παιδιά της Ευρώπης, αλλάζοντας την επιφάνεια των πραγμάτων. Και, όπως επίσης κάνουμε συνήθως, κάποιοι έγιναν πάμπλουτοι από αυτήν την ιστορία».

Στο πρώτο μας ραντεβού είμαι πολύ μπερδεμένη ήδη από την ονομασία του σωματείου της Νικολέτας. Πώς μπορεί μια κοινωνική υπηρεσία να ανήκει σε ιδιωτικό φορέα; Και πώς γίνεται να έχουν μπει εργολάβοι και στο χώρο της υγείας; «Εδώ και 25 χρόνια η \"ψυχιατρική μεταρρύθμιση\" ταυτίστηκε με τα συγχρηματοδοτούμενα προγράμματα της Ε.Ε.» μου εξηγεί η Νικολέτα. «Δεν υπήρξε καμία άλλη χρηματοδότηση της ψυχικής υγείας από καθαρά ελληνικούς πόρους. Το 10ετές πρόγραμμα \"Ψυχαργώς\", που ξεκίνησε το 1997, προέβλεπε την κατάργηση όλων των ψυχιατρείων - των τεσσάρων μικρότερων μέχρι το 2006 και των τεσσάρων μεγαλύτερων (συμπεριλαμβανομένης και της Λέρου) μέχρι το 2015. Ενα μέρος της μετεγκατάστασης των χρονίων εγκλείστων στα δημόσια ψυχιατρεία (το 30% του \"έργου\") ανατέθηκε σε ιδιωτικές μη κερδοσκοπικές εταιρείες».

Στεγαστικές δομές, οικοτροφεία, ξενώνες και διαμερίσματα αρχίζουν να λειτουργούν στις γειτονιές της χώρας, υποδεχόμενα τους ξεχασμένους, χρόνια έγκλειστους ασθενείς των μεγάλων ψυχιατρείων. Για εκατοντάδες νεαρούς επιστήμονες, αλλά και για μεγαλύτερους, που είχαν ζήσει από κοντά την αθλιότητα των ασύλων, ήταν ένας κανούργιος γενναίος κόσμος που ευαγγελιζόταν μια σαρωτική κοινωνική αλλαγή. Από τότε μέχρι σήμερα έκλεισαν 4 ψυχιατρεία, δημιουργήθηκαν ψυχιατρικές κλινικές στα Γενικά Νοσοκομεία και ο αριθμός των έγκλειστων ασθενών μειώθηκε κατά 50%. Σταδιακά, σε όλη τη χώρα αναπτύχθηκαν 400 προστατευόμενα διαμερίσματα, ξενώνες, οικοτροφεία και κέντρα ημέρας από τον δημόσιο τομέα και από μη κυβερνητικούς φορείς.

«Οι ιδιωτικές εταιρείες ξεκίνησαν με τις καλύτερες προϋποθέσεις: προσωπικό όλων των ειδικοτήτων (νοσηλευτές, ψυχολόγοι, κοινωνικοί λειτουργοί, εργοθεραπευτές κ.ά.), οι ασθενείς από την απάνθρωπη κατάσταση των μεγάλων ψυχιατρείων βρέθηκαν στο κέντρο της προσοχής, αναγνωρίζονταν ως άτομα και είχαν προσωπικό πλάνο θεραπείας. Εβγαιναν στην κοινότητα, συμμετείχαν σε δράσεις κοινωνικοποίησης» συμπληρώνει η Νικολέτα. Πώς φτάσαμε, όμως, από αυτό το ειδυλλιακό τοπίο σε μια ζοφερή κατάσταση, με απλήρωτους επί μήνες εργαζομένους, με μαζικές απολύσεις προσωπικού, με καταγγελίες για κακοποίηση ασθενών και κατασπατάληση δημόσιου χρήματος σε ιδιωτικές δομές; Και πώς οι δημόσιες δομές βρέθηκαν ανήμπορες να πληρώσουν ακόμα και τα ενοίκια για τους ξενώνες ή τα φάρμακα; Πώς γέ- μισαν ξανά ράντζα οι δημόσιες ψυχιατρικές κλινικές και γιατί ξεφυτρώνουν συνεχώς σαν τα μανιτάρια δεκάδες ιδιωτικές;

Ο Νικηφόρος είναι ακτιβιστής των δικαιωμάτων των ψυχικά ασθενών. «Δεν μου αρέσει αυτή η ορολογία. Θα προτιμούσα τον όρο χρήστης των υπηρεσιών ψυχικής υγείας ή επιζήσας της ψυχιατρικής». Ολοι οι άνθρωποι που συνάντησα στο ρεπορτάζ επέμεναν πως η ιστορία θα ήταν λειψή αν δεν μιλούσε ο Νικηφόρος. Κατά τη λαϊκή έκφραση, ο Νικηφόρος είναι σχιζοφρενής. Για εκατοντάδες ασθενείς και για τις οικογένειές τους, αλλά και για πολλούς ψυχιάτρους, ο Νικηφόρος προσωποποιεί την ελπίδα.

«Μπήκα για πρώτη φορά αναγκαστικά στο ψυχιατρείο στα 30 μου και τώρα κοντεύω τα 60. Ο πρώτος μου εγκλεισμός ήταν αναγκαστικός, όλοι οι άλλοι εκούσιοι. Δεν είμαι κάτι ξεχωριστό, ούτε θα ήθελα να με παρουσιάσεις ως τέτοιον. Είμαι ένας άνθρωπος, όμως, που αποφάσισε συνειδητά να μελετήσει την αρρώστια του, να μάθει να ζει μ\' αυτήν και να διευρύνει την προσωπικότητά του. Η σχιζοφρένεια είναι ένα στοιχείο της προσωπικότητάς μου, δεν είμαι εγώ ολόκληρος. Είμαι άνθρωπος, έχω δικαιώματα και τα διεκδι- κώ, έχω λόγο και για τον εγκλεισμό μου, και για τα φάρμακά μου, και για τη θεραπεία μου. Αυτή είναι μια θεμελιώδης αρχή και πάνω σ\' αυτήν όφειλε να στηριχτεί η ψυχιατρική μεταρρύθμιση. Ομως, η όλη ιστορία χάθηκε από την ελληνική λαμογιά. Την ημέρα που παίρνεις τη διάγνωση, σταματάει το βιογραφικό σου. Ολη η ζωή σου αναφέρεται στο πριν και το μετά τη διάγνωση. Υποτίθεται πως ο στόχος της μεταρρύθμισης ήταν να κλείσουν τα ψυχιατρεία και η τρέλα -απ\' το περιθώριο της κοινωνίας, από μια προβληματική κατάσταση που την κλείνουμε σ\' ένα ίδρυμα και απλώς δεν τη βλέπουμε- να γίνει ένα βίωμα που θα εκφραστεί και θα συζητηθεί εντός κοινωνίας. Αυτό ήταν το νόημα των ξενώνων και των ανοιχτών δομών. Τελικά, με τον τρόπο που έγινε εδώ, το κράτος πρώτα εκχώρησε τις αρμοδιότητές του σε ιδιώτες και τώρα βρίσκεται όμηρός τους».

krino
01-02-2010, 09:51
Ολην αυτή την περίοδο μέχρι το 2000, τα περισσότερα από τα μεταρρυθμιστικά προγράμματα σταματούσαν τη λειτουργία τους όταν τελείωνε η κοινοτική χρηματοδότηση. «Η συγχρηματοδότηση για κάθε δράση διαρκεί για 12 ώς 18 μήνες, μετά τους οποίους έπρεπε να αναλάβει ο ελληνικός κρα- τικός προϋπολογισμός· όμως, το ελληνικό κράτος δεν αναλάμβανε καμία ευθύνη για τη συνέχιση της χρηματοδότησής τους και την παγίωσή τους» εξηγεί ο κ. Μεγαλοοικονόμου. «Το κράτος άλλοτε άφηνε να καταρρεύσουν οι δομές, άλλοτε τις άφηνε να φυτοζωούν και άλλοτε έψαχνε νέα κοινοτική χρηματοδότηση για να κρατήσει στη ζωή όσες από τις νεοδημιουργούμενες υπηρεσίες δεν μπορούσε -χωρίς σοβαρό τίμημα- να αφήσει να καταρρεύσουν. Ομως, από το \"Ψυχαργώς\" και μετά, αναφερόμαστε σε ένα μεγάλης έκτασης πρόγραμμα μετεγκατάστασης 3.000 ανθρώπων, από το σύνολο των 5.000 που ήταν έγκλειστοι στα δημόσια ψυχιατρεία, σε περίπου 400 στεγαστικές δομές στην κοινότητα, ξενώνες, οικοτροφεία και προστατευόμενα διαμερίσματα. Μην αναλαμβάνοντας τη χρηματοδότηση ή μειώνοντάς τη στο ελάχιστο, το κράτος τινάζει στον αέρα ολόκληρη την επιχείρηση, την οποία έστησε την προηγούμενη περίοδο».

Μια επιχείρηση μεγαλόπνοη, μεγαλόστομη και αρκούντως αποδοτική - αν όχι για τους ασθενείς, σίγουρα για αρκετούς ιδιώτες, που εν μιά νυκτί και εκ του μηδενός ανακάλυψαν ένα εξαιρετικό όχημα για την απορρόφηση κοινοτικών κονδυλίων. «Γιατροί όλων των ειδικοτήτων, ψυχίατροι, δικηγόροι, τηλεοπτικοί παραγωγοί, άλλοι επί ΠΑΣΟΚ και άλλοι επί Ν.Δ., έγιναν ιδιοκτήτες μικρών ψυχιατρικών μονάδων με παραρτήματα ανά την Ελλάδα, λες και είναι αλυσίδα σούπερ μάρκετ!» λέει η πρόεδρος των εργαζομένων Νικολέτα Κυράνα. «Οι εταιρείες και οι εταιρειάρχες \"διάλεγαν\" τους ανθρώπους από τα ψυχιατρεία, όπως τα αγαθά τους από το μανάβη! Φυσικά, έπαιρναν τους πιο λειτουργικούς, τους πιο εύκολους ασθενείς».

Θα ήταν άλλη μια ιστορία για το φαινόμενο των εργολαβιών κι ετούτη εδώ, με το κράτος να πληρώνει τους εργολάβους και οι εργαζόμενοι να εργάζονται σε καθεστώς επισφάλειας, να μένουν απλήρωτοι για μήνες ή να υφίστανται μόνο στις λίστες μισθοδοσίας («κλωνοποιημένους» τους αποκαλούν οι εργατολόγοι). Ομως, η μαύρη ιστορία της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης πάει ακόμα πιο βαθιά, όπως καταγγέλλει η πρόεδρος των εργαζομένων: «Αυτήν τη στιγμή υπάρχουν 67 ιδιωτικές εταιρείες που απασχολούν 2.657 εργαζομένους και οι καθυστερήσεις των μισθών τους είναι πολύμηνες. Και την ίδια ώρα... σολομοί στις αποδείξεις των προμηθευτών - αλλά όχι στην παράδοση. Τιμολόγια για βάψιμο κτηρίων που δεν βάφτηκαν ποτέ. Τηλεοράσεις plasma, που υπάρχουν μόνο στα χαρτιά.

»Το καλοκαίρι η προηγούμενη ηγεσία του υπουργείου αφαίρεσε την άδεια λειτουργίας μιας εταιρείας, στην οποία υπάρχει μια \"τρύπα\" 600.000 ευρώ για το έτος 2008, τα οποία το υπουργείο ισχυρίζεται ότι έχει αποδώσει. Η νέα ηγεσία του υπουργείου δήλωσε ότι δεν οφείλει τίποτα στον ιδιοκτήτη της εταιρείας και άρα οι εργαζόμενοι, στους οποίους οφείλει τους μισθούς 3 μηνών, θα πρέπει να καταφύγουν στα δικαστήρια κατά του \"επιχειρηματία\"! Το κράτος έδωσε τους μισθούς στον εργολάβο και τώρα οι εργαζόμενοι ας πάνε στα δικαστήρια να τα διεκδικήσουν!»

Και οι ασθενείς; Δυστυχώς, πολλοί ψυχίατροι μιλούν για μετεγκατάσταση και όχι για αποϊδρυματοποίηση. Ο κ. Μεγαλοοικονόμου εξηγεί: «Η αποϊδρυματοποίηση έχει την έννοια του μετασχηματισμού των σχέσεων εξουσίας, την ανάδυση των νέων υποκειμένων, τη δημιουργία υπηρεσιών και πρακτικών ριζικά εναλλακτικών στον εγκλεισμό. Απλώς, οι έγκλειστοι μεταφέρθηκαν από τις πτέρυγες χρόνιας παραμονής των ψυχιατρείων σε στεγαστικές μονάδες του Δημοσίου ή ιδιωτικών μη κερδοσκοπικών εταιρειών, όπου αλλού η ζωή τους βελτιώθηκε σημαντικά και αλλού (το συνηθέστερο) βρέθη- καν σε συνθήκες κοινωνικού περιθωρίου, παρόμοιες με τα ψυχιατρεία».

Καταγγελίες για ιδρυματική βία, μηχανικές καθηλώσεις, απομονώσεις, κλειδωμένες πόρτες, επιτήρηση από κάμερες, θεραπείες με ψυχοφάρμακα (συχνά υπό την ασφυκτι- κή χειραγώγηση των φαρμακοβιομηχανιών): φαίνεται λες και κανένα βήμα δεν διανύθηκε, κανένα στοίχημα δεν κερδήθηκε ουσιαστικά μέσα σε τόσα χρόνια. Φαίνεται σαν όλη η ελληνική στρατηγική για την ψυχική υγεία να συνοψίζεται στη φράση «κρύψτε, χαπακώστε, τελειώσατε!».

Ο κοινωνικός λειτουργός (και ένας από τους υπεύθυνους του προγράμματος αποασυλοποίησης του ΠΙΚΠΑ της Λέρου) Χάρης Ασημόπουλος πρόσφατα δημοσίευσε μια συγκλονιστική έρευνα υπό τον τίτλο «Η καθημερινή ζωή στο ψυχιατρείο». Ψήγματα από αυτήν τη ζοφερή πραγματικότητα που φωτίζει στο βιβλίο του μας μεταφέρει εδώ: «Η κουλτούρα των φαρμάκων είναι κυρίαρχη στα ψυχιατρεία και μέχρι πρόσφατα αποτελούσε τη μοναδική \"θεραπευτική\" προσέγγιση. Επιβαλλόταν από τον εναγκαλισμό της βιολογικής ψυχιατρικής και των φαρμακευτικών εταιρειών και την απουσία θεσμικού πλαισίου και ελεγκτικών μηχανισμών. Κάθε κλειστό ίδρυμα, όπως είναι το ψυχιατρείο, λειτουργεί σαν μια μικρή, απομονωμένη, αυταρχική κοινωνία. Επικρατούν συνθήκες κοινωνικής αποστέρησης και αποκλεισμού, κλειστές πόρτες, φτωχό περιβάλλον, ελλείψεις βασικών αγαθών, ανικανοποίητες βασικές ανθρώπινες ανάγκες και πλήρης εξάρτηση. Οι ασθενείς δεν αντιμετωπίζονται ως άνθρωποι με προσωπική ιστορία και εξατο- μικευμένες ανάγκες, αλλά αδιαφοροποίητα ως μάζα. Το προσωπικό πρώτης γραμμής αναπτύσσει στάσεις αυταρχικές, εξουσιαστικές και τιμωρητικές προς τους ψυχικά ασθενείς. Δημιουργείται έτσι μια ατμόσφαιρα που αναιρεί τις ηθικές αναστολές και λειτουργεί ως ενεργοποιός μηχανισμός της βίας, που εκδηλώνεται ως κατάχρηση εξουσίας, κακομεταχείριση, εκμετάλλευση, παραμέληση και κακοποίηση».

Τι μέριμνα λαμβάνει το υπουργείο Υγείας; Οι εποπτικοί μηχανισμοί της Πολιτείας; Η Νικολέτα είναι κατηγορηματική: «Στη δυτική Ευρώπη υπάρχει θεσμικό πλαίσιο λειτουργίας και ελεγκτικοί μηχανισμοί που παρακολουθούν την πορεία των αντίστοιχων οργανισμών. Επιστήμονες, πολιτικοί και ιδιώτες ελέγχουν τη χρηματοδότηση και το παραγόμενο αποτέλεσμα. Εδώ το υπουργείο είναι θεατής της ασυδοσίας. Ούτε, ώς σήμερα, υπάρχουν ουσιαστικοί και συνεχείς μηχανισμοί που να παρακολουθούν τις εταιρείες αυτές και να ελέγχουν πού πάνε τα χρήματα, πόσοι εργάζονται εκεί, ποιο θεραπευτικό πλάνο ακολουθούν, με ποια αποτελέσματα». Με προσωπικό κάτω από το όριο ασφαλείας και ούτε καν εξειδικευμένο (στους ιδιωτικούς φορείς) και με εργαζόμενους εξουθενωμένους (στους δημόσιους), με τους ασθενείς αφημένους στη μοίρα τους, δεν είναι ν\' απορεί κανείς που πολλοί από τους συνομιλητές μας χρησιμοποίησαν την έκφραση «φιάσκο».

«Για μία ακόμη φορά αντιμετωπίζουν τους ασθενείς κι εμάς, που τους φροντίζουμε, σαν κοινωνικό βάρος» λέει ο Παύλος. «Δεν τους δίνουν ευκαιρίες για κοινωνική ένταξη, εργασία και αξιοπρεπές εισόδημα και η Πολιτεία αποποιείται την όποια ευθύνη, απόλυτα ευθυγραμμισμένη στη λογική της συρρίκνωσης του κοινωνικού κράτους. Εγώ φροντίζω τον αδελφό μου που παίρνει μόνο ένα μικρό επίδομα. Πληρώνω ιδιώτη ψυχίατρο, αφού το νοσοκομείο μετά την κάθε νοσηλεία του τον αφήνει στην τύχη του με τα χάπια του. Δεν έχω πια προσωπική ζωή, όλη μου η ζωή είναι αφιερωμένη στον Γιάννη».

Γιατί, ενώ άλλες χώρες φαίνεται να έχουν κερδίσει το στοίχημα της αποασυλοποίησης, στην Ελλάδα έχουμε μείνει πίσω; Φταίει μόνον ο βαλκάνιος τρόπος μας, όπως υποστηρίζει η Νικολέτα; Φταίει μόνο η λαμογιά μας, όπως λέει ο Νικηφόρος; Φταίει μόνο η νεοφιλελεύθερη πολιτική, όπως ισχυρίζεται ο Παύλος; Ο κ. Ασημόπουλος αναδεικνύει και μιαν άλλη, βαθύτερη ερμηνεία: «Στο πλαίσιο της παραδοσιακής ελληνικής αντίληψης, το άτομο με ψυχική ασθένεια θεωρείται μίασμα για τη γενεαλογική συνέχεια μιας οικογένειας. Ετσι, τα υπόλοιπα μέλη, των οποίων ο εαυτός στο ελληνικό πολιτισμικό πλαίσιο ετεροπροσδιορίζεται από την οικογενειακή καταγωγή, για λόγους αυτοπροστασίας και συνέχειας της οικογένειας, τείνουν προς την απομάκρυνση και τον ιδρυματικό αποκλεισμό των συγγενών τους. Εξαιτίας της άγνοιας και των προκαταλήψεων, παραμένει ακόμα ισχυρός ο φόβος της ψυχικής ασθένειας. Είναι φόβος για την απώλεια της λογικής, που για τη σημερινή κοινωνία ισοδυναμεί με κοινωνικό θάνατο».

Στο ίδιο επιμένει και ο κ. Μεγαλοοικονόμου: «Η ψυχική οδύνη ερμηνεύεται ως απλό \"βιολογικό γεγονός\", πράγμα που οδηγεί σε πτώχευση του νοήματός της. Ο προπατορικός μύθος της επικινδυνότητας των ασθενών αγκυροβολεί και πάλι στην έννοια και στην πραγματικότητα της διαφορετικότητας. Οι προϋποθέσεις της θεραπείας είναι συνυφασμένες με το δικαίωμα των ανθρώπων που σκέφτονται διαφορετικά να υπάρξουν μέσα στην κοινωνία. Η Λέρος έδειξε ακριβώς ότι το \"ανίατο\" είναι μια κατασκευή της ψυχιατρικής, των ψευδοεπιστημονικών της σχημάτων και των ψευδογνώσεών της.

»Ανθρωποι -που η κοινωνία, το κράτος και οι ψυχίατροι είχαν καταδικάσει σε συνθήκες βάρβαρου και ασφυκτικού εγκλεισμού επί 50 χρόνια- κατάφεραν να επανενταχθούν και να ζουν αυτόνομα. Η τρέλα δεν είναι απλώς μια αρρώστια. Είναι μια συνθήκη οδύνης, αλλά και ένας εναλλακτικός λόγος, που θα πρέπει να ακουστεί και να κατανοηθεί το νόημά του. Είναι και μια άλλη ανάγνωση ενός κόσμου άρρωστου από την πολλή \"κανονικότητα\"».



Διαβάστε

Erving Goffman, «Ασυλα. Δοκίμια για την κοινωνική κατάσταση των ασθενών του ψυχιατρείου και άλλων τροφίμων», μτφρ. Ξενοφών Κομνηνός, εκδ. Ευρύαλος

Η περιήγηση του Γκόφμαν στο εσωτερικό του κόσμου των τρελών θέτει ένα τεράστιο ερώτημα. Διότι, μελετώντας τα ψυχιατρικά ιδρύματα, τελικά ανακαλύπτει κανείς ότι η τρέλα και η «αντικανονική συμπεριφορά» που αποδίδεται στον ασθενή είναι κατά πολύ προϊόν -όχι της αρρώστιας του, αλλά- της κοινωνικής απόστασης που χωρίζει τον άρρωστο από αυτόν που τον χαρακτηρίζει έτσι.


Φράνκο Μπαζάλια, «Εναλλακτική ψυχιατρική ενάντια στην απαισιοδοξία της λογικής - Για την αισιοδοξία της πράξης», επιμέλεια Φράνκα Ονγκαρο Μπαζάλια, Μαρία Γκράτσια Τζανικέντα, πρόλογος-μετάφραση Γιώργος Αστρινάκης, εκδόσεις Καστανιώτη

Ο ιταλός ριζοσπάστης ψυχίατρος ασκεί κριτική που δεν εξαντλείται μόνο στον ψυχιατρικό, αλλά και σε άλλους κοινωνικούς θεσμούς, όπως το σχολείο, η οικογένεια, η φυλακή - που και εκεί διακρίνει τις ιδρυματικές διαδικασίες ως προοίμιο υποταγής, αποπροσωποποίησης και, τελικά, αρρώστιας του κοινωνικού σώματος στη δεδομένη τάξη πραγμάτων, στην παραγωγική διαδικασία, στο κέρδος και στην αλλοτρίωση.

Φράνκο Μπαζάλια, «Οι θεσμοί της βίας», εκδ. «Τετράδια Ψυχιατρικής»

Δέκα κείμενα που περιγράφουν το όραμα για μια «απελευθερωτική ψυχιατρική», η οποία αμφισβητεί τον κατεστημένο ψυχιατρικό θεσμό.

Χάρης Ασημόπουλος, «Η καθημερινή ζωή στο ψυχιατρείο. Μορφές ιδρυματισμού και ιδρυματικής κακοποίησης», εκδ. Καστανιώτη

Το βιβλίο αναφέρεται στη ζωή στο ψυχιατρείο, στον ψυχιατρικό ιδρυματισμό και στην ψυχιατρική ιδρυματική κακοποίηση. Στις σελίδες του περιγράφεται ο κόσμος της καθημερινής ζωής εβδομήντα οκτώ ανδρών κλεισμένων στην πτέρυγα ενός ψυχιατρείου της Ελλάδας.

Μισέλ Φουκό, «Η ιστορία της τρέλας», μτφρ. Φραγκ. Αμπατζοπούλου, εκδ. Ηριδανός

Η αναζήτηση του σημείου μηδέν της ιστορίας της τρέλας.








Τι μας είπε το κράτος
ΚΕΙΜΕΝΟ | ΝΤΙΝΑ ΔΑΣΚΑΛΟΠΟΥΛΟΥ (dida@enet.gr) ΦΩΤΟΓΡΑΦΗΣΗ | ΕΚΤΟΡΑΣ ΔΗΜΗΣΙΑΝΟΣ (ektordimisianos@yahoo.gr)

* Η μεταρρύθμιση στον τρόπο παροχής υπηρεσιών ψυχικής υγείας προχωρά με ικανοποιητικούς ρυθμούς, παρά τα μεγάλα και δυσεπίλυτα προβλήματα που εμπεριέχουν τέτοιου είδους μεταρρυθμίσεις.

* Το υπουργείο Υγείας μέσα από ένα πλήρες θεσμικό πλαίσιο αναθέτει σε κρατικές υπηρεσίες και σε αστικές μη κερδοσκοπικές εταιρείες τη σύσταση και λειτουργία στεγαστικών δομών, αξιολογώντας τις επιστημονικές και λειτουργικές προϋποθέσεις για την ανάπτυξη τέτοιων δράσεων. Ο έλεγχος της σύνθεσης των εταιρικών σχημάτων των αστικών μη κερδοσκοπικών εταιρειών είναι πολύ σημαντικός, αλλά σε κάθε περίπτωση δεν είναι δυνατόν να τεθούν επαγγελματικά κριτήρια σε δραστηριότητες της κοινωνίας των πολιτών, που έχει την ευαισθησία και εκφράζει την ανάγκη να μετέχει σε συλλογικές εκφράσεις υποστήριξης ατόμων που απειλούνται από -ή βιώνουν- κοινωνικό αποκλεισμό. Στο βαθμό που τηρούνται διαχρονικά με συγκεκριμένες διαδικασίες ελέγχου τα επιστημονικά και διαχειριστικά κριτήρια που θέτει το υπουργείο στους φορείς αυτούς (κρατικούς ή μη κρατικούς), δεν υφίσταται κανένα πρόβλημα. Τα προβλήματα δημιουργήθηκαν από την ανυπαρξία ελέγχων που εμείς είμαστε αποφασισμένοι να επιβάλουμε. Ελεγχοι θα γίνονται συστηματικά, εργαλεία υπάρχουν και θα τα βελτιώσουμε και, όπου χρειάζεται, οι υπηρεσίες του υπουργείου θα παρεμβαίνουν αποτελεσματικά. Τα τελευταία χρόνια υπήρχαν αρκετά προβλήματα με τη χρηματοδότηση των μονάδων ψυχικής υγείας που λειτουργούν υπό τη διοικητική και επιστημονική ευθύνη σωματείων και αστικών μη κερδοσκοπικών εταιρειών. Τα προβλήματα αυτά αφορούσαν κυρίως καθυστερήσεις στη χρηματοδότηση, που ορισμένες φορές ήταν για σημαντικό χρονικό διάστημα, και αποτέλεσαν μία από τις σοβαρότερες αιτίες που έφεραν τη χώρα μας στη δυσμενή θέση της «επιτήρησης» στην ψυχιατρική μεταρρύθμιση από την πλευρά της Ευρωπαϊκής Ενωσης, που χρηματοδοτεί ένα τμήμα των δραστηριοτήτων αυτών.

* Τα προβλήματα αυτά κληροδοτήθηκαν στη νέα κυβέρνηση του ΠΑΣΟΚ.Από τη στιγμή που αναλάβαμε, κάναμε ό,τι ήταν ανθρωπίνως δυνατόν για να αντιμετωπίσουμε αποτελεσματικά τα ελλείμματα στη χρηματοδότηση του συστήματος ψυχιατρικής φροντίδας και καταφέραμε αρκετά σε ελάχιστες ημέρες. Με αποτελεσματικούς χειρισμούς σε επίπεδο εξασφάλισης αναγκαίων οικονομικών πόρων, σε επίπεδο εξορθολογισμού των δαπανών, αλλά και σε επίπεδο διοίκησης και εμβάθυνσης των στόχων της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης. Πολιτική του υπουργείου είναι η διασφάλιση αυτής της ποιότητας στη λειτουργία των δομών και η συνεχής βελτίωσή της. Με τα κατάλληλα διοικητικά, θεσμικά και οικονομικά μέτρα, οι δομές της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης και του προγράμματος «Ψυχαργώς» όχι μόνο δεν πρόκειται να κλείσουν, αλλά αντίθετα θα επεκτείνονται και διαρκώς θα βελτιώνονται.

Φώφη Γεννηματά, υφυπουργός Υγείας & Κοινωνικής Αλληλεγγύης


http://www.enet.gr/?i=news.el.ellada&id=121533



ΥΓ....... μνημονευω την εκδοση του Μπαζαλια οπως επισης και του Φουκω σαν πολυ ενδιαφερουσες.

RainAndWind
01-02-2010, 10:08
Τα σεντόνια είναι κουραστικά για διάβασμα στο computer,θα προτιμούσα να ανταλλάσαμε απόψεις,όχι να δίνουμε links.Τίποτε δεν μπορεί να είναι τόσο ουσιαστικό όσο η ανταλλαγή απόψεων πάνω σε ένα καυτό θέμα.Η παράθεση δεν είναι το ίδιο με την επικοινωνία.Μη σου πω πως η παράθεση είναι ο στεγνότερος τρόπος επικοινωνίας,μονομερούς και σχετικά απωθητικής.Μία αντιπρόταση λοιπόν είναι Κρίνο να γράψεις τη δική σου ανάλυση,θα με ενδιέφερε περισσότερο.Κυρίως με ενδιαφέρουν τα γιατί του κάθε ατόμου,εκεί είναι το ζουμί.Τι σε έκανε να αμφισβητείς την ψυχιατρική,ποιες εμπειρίες σε οδήγησαν να αποκτήσεις συγκεκριμένες απόψεις και οπτικές.

krino
01-02-2010, 10:43
τα σεντονια ειναι οντως κουραστικα, πλην ομως αναγκαια για την συλλογη πληροφοριων.
Απο την αλλη σαφως και δεν ανοιξα ενα θρεντ για να μαζευω αρθρα και να τα διαβαζει κοσμος και τελος.
Σαφως και το ενδιαφερον υπαρχει οταν ανοιξει αυτο που λες και εσυ, ο διαλογος.

Προσωπικα εχω ψαξει αρκετα το ζητημα, εδω και χρονια.
Σαφως και εχω αποψη και θα την καταθεσω.
Ομως για να γραψω ενα αρθρακι, χρειαζομαι τα στοιχεια (αυτα που διαβαζεις και καμποσα ακομα) και επισης αρκετο χρονο μπροστα μου κατι που εν ωρα εργασιας δεν εχω.
Πιστευω οτι αν αργοτερα υπαρχει χρονος θα το ανεβασω,
ελπιζω στην συνεχεια να ανοιξει διαλογος.


Το θεμα ειναι αρκετα σοβαρο, ιδιως οταν μιλαμε για την ψυχιατρικη υγεια στην ελλαδα του σημερα,
με τα παρα πολλα προβληματα που υπαρχουν.

krino
01-02-2010, 10:54
«Οταν ο άρρωστος είναι δεμένος, ο ψυχίατρος είναι ελεύθερος. Οταν ο άρρωστος είναι ελεύθερος, ο ψυχίατρος είναι στη δουλειά του».



Φράνκο Μπαζάλια

Remedy
01-02-2010, 11:16
Originally posted by RainAndWind
Τα σεντόνια είναι κουραστικά για διάβασμα στο computer,θα προτιμούσα να ανταλλάσαμε απόψεις,όχι να δίνουμε links.Τίποτε δεν μπορεί να είναι τόσο ουσιαστικό όσο η ανταλλαγή απόψεων πάνω σε ένα καυτό θέμα.Η παράθεση δεν είναι το ίδιο με την επικοινωνία.Μη σου πω πως η παράθεση είναι ο στεγνότερος τρόπος επικοινωνίας,μονομερούς και σχετικά απωθητικής.Μία αντιπρόταση λοιπόν είναι Κρίνο να γράψεις τη δική σου ανάλυση,θα με ενδιέφερε περισσότερο.Κυρίως με ενδιαφέρουν τα γιατί του κάθε ατόμου,εκεί είναι το ζουμί.Τι σε έκανε να αμφισβητείς την ψυχιατρική,ποιες εμπειρίες σε οδήγησαν να αποκτήσεις συγκεκριμένες απόψεις και οπτικές.

συμφωνω απολυτα.
προσωπικα δεν τα διαβασα τα σεντονια.
αν ηθελα αρθρα δημοσιευμενα στο διαδικτυο θα γκουγκλαρα το θεμα, να διαβαζω 10 μερες..
το θεμα ειναι σαφως ενδιαφερον, και πιστευω οτι δεν ανοιγει ο διαλογος γιατι κανεις δεν καθεται να διαβασει τις αναδημοσιευσεις των κατεβατων.
αν σας ενδιαφερει ενας διαλογος καντε καποιες προσωπικες τοποθετησεις..
το να συμβουλευτει καποιος αρθρα για να αποκτησει αποψη, μπορει καλλιστα να το κανει στον δικο του υπολογιστη και να τα βαζει σαν παραθεση με απλο λινκ εδω,γραφοντας προσωπικη αποψη, αντι να γεμιζει σελιδες που κανεις δεν διαβαζει...

krino
01-02-2010, 11:44
ειλικρινα δεν καταλαβαινω,
τα αρθρα υπαρχουν εδω μαζεμενα, για οσους τυχον θελουν να αντλησουν καποιες πληροροφοριες, οχι για αναγκαστικη αναγνωση.

Ειπα οτι συντομα θα κατσω να γραψω αναλυτικα την γνωμη μου,
απλα χρειαζομαι αρκετο χρονο για αυτο, και απο την δουλεια μου ειναι αδυνατο κατι τετοιο.

Φαντασου να πληρωνατε το σερβερ του φορουμ....
Τωρα βεβαια το οτι καποιος δεν εχει να συνεισφερει κατι στο παρον θεμα, αλλα παρολα αυτα εχει αποψη,
αυτο δεν μπορει να το ερμηνευσει, ουτε η ψυχιατρικη αλλα ουτε η αντιΨυχιατρικη. ==============> λαθος νομιζω λεγεται ψυχαναγκασμος......

krino
03-02-2010, 00:15
Μερος 1ο



Εισαγωγη










Ξυσε τον ψυχιατρο και θα βρεις μεσα του τον παπα!


Η ψυχιατρικη σαν \"επιστημη\" κλεινει 150 χρονια ζωης.
Μια επιστημη που αμφισβητηται στο κατα ποσο δικαιουται να εχει θεση στον κλαδο της ιατρικης.
Και τουτο διοτι, δεν καταθετει επιστημονικες αποδειξεις, δεν εχει καμια συνεκτικη και περιεκτικη θεωρια.
Μετα απο ενα αιωνα ερευνων για την σχιζοφρενεια δεν υπαρχει κανενα διαγνωστικο τεστ η για τις αλλες διανοητικες διαταραχες.





Οι λιστες του Diagnostic and Statistic Manual of Mental Disorders ειναι μια σειρα ηθικολογιων που κατα καιρους εκδιδει η αμερικανικη ψυχιατρικη ενωση και αυτο αποτελει την παγκοσμια βιβλο της ψυχιατρικης.
Η επομενη αναθεωρηση του αναμενεται το 2013 και εκει θα δουμε τι θα βγει και τι θα μπει.
Επισης εχει ενδιαφερον να αναλυθει τι συμφεροντα εξυπηρετουνται απο ολη αυτη την υποθεση.

Οι ψυχιατροι σαν επιστημη ακολουθουν μεθοδους που σαφως δεν εχουν την συναινεση του ασθενους ενω δεν ειναι απαραιτητο να εχουν την τακτικη να αναρωσει ο ασθενης τους οσο το να εξυπηρετηθει η επιστημη τους.
Το ενα δεν ειναι παντα στον ιδιο αξονα με το αλλο.
Ετσι ο κυριος τους σκοπο ειναι καταρχην να επιβληθουν στον \"ασθενη\" στην χειροτερη περιπτωση αν μιλαμε για εγκλειστους, με τον φοβο η στην συνεχεια με αυξηση των νευροληπτικων η με πιο βαρια αντικαταθλιπτικα.

Υπαρχει μια αντιληψη οτι η περιπτωση της Λερου που εμεις γνωριζουμε απλα ξεφυγε της καταστασης και δεν ηταν μεσα στα πλαισια της επιστημης.
Ειναι λαθεμενη εντυπωση κατι τετοιο, μιας και η ψυχιατρικη επιστημη εχει χτιστει πανω σε αυτα τα θεμελια: Αυτα του φοβου και του τρομου, ο B. Ruth (ο πρωτος προεδρος της APA) τα ειχε σαν ευαγγελιο και αυτες ηταν οι μεθοδους που ακολουθησαν οι μετεγενεστεροι μετα απο αυτον.
Με μια πρωτη ματια αυτο δεν γινεται κατανοητο, ουτε ο ασθενης γνωριζει πως ο ψυχιατρος εφαρμοζει τους μεθοδους του.
Ακομα πο σαφες ειναι οτι ο ασθενης δεν γνωριζει τιποτα για το τι ακριβως ουσιες καταπινει καθως η υποθεση φαρμακα ειναι μια ξεχωριστη υποθεση που θελει ξεχωριστη ερευνα.

Οι σχεσεις θεαραποντος - ασθενη ειναι διττη:
Απο την μια πλευρα ο θεράπων ιατρος ειναι στο πλευρο του ασθενη και αγωνιζεται για την αποκατασταση της υγειας του αλλα απο την αλλη ο ασθενης εχει να αντιμετωπισει την αυθεντια και την εξουσια του γιατρου.
Η σχεση αυτη ενιοτε ειναι συγκρουσιακη και ακομα και σημερα δεν υπαρχει καποιο ξεκαθαρο συμπερασμα στην υπαρχουσα βιβλιογραφια.


(Θα συνεχισω αυριο γιατι ηδη με πηγε καπως αργα....)

weird
03-02-2010, 01:04
Krino το θέμα σου είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και φυσικά χρήζει της προσοχής και της ευαισθησίας όλων μας.

Εξαιρετικά λεπτά ζητήματα, όπως το πού σταματάν τα όρια μεταξύ φυσιολογικού και παθολογικού, ποιός χαράζει αυτά τα όρια καθώς και πόση εμπιστοσύνη μπορεί να δείξει κανείς στην αυθεντία κάποιου παρά στον ίδιο του τον εαυτό?
Πόσο εξαρτημένος απο τα φάρμακα ή αλλοτριωμένος απο τον εαυτό του μπορεί να αισθανθεί κάποιος δίχως την σωστή αντιμετώπιση.

Θα μείνω σε αυτό το σημείο \"Απο την μια πλευρα ο θεράπων ιατρος ειναι στο πλευρο του ασθενη και αγωνιζεται για την αποκατασταση της υγειας του αλλα απο την αλλη ο ασθενης εχει να αντιμετωπισει την αυθεντια και την εξουσια του γιατρου.
Η σχεση αυτη ενιοτε ειναι συγκρουσιακη και ακομα και σημερα δεν υπαρχει καποιο ξεκαθαρο συμπερασμα στην υπαρχουσα βιβλιογραφια.\"

Έτσι είναι τα πράγματα.
Η σχέση αυτή μεταξύ θεραπευτή και θεραπευόμενου είναι ανισότιμη. Έχοντας υπάρξει σε μια σχέση ανάλογη, αλλά και γνωρίζοντας και συζητώντας με άτομα που είναι σε θεραπεία, έκανα ορισμένες σκέψεις πάνω στο θέμα.

Πού σταματάει η εξουσία του θεραπευτή?
Ο θεραπευόμενος είναι συχνά εξαιρετικά επιρρεπής στις κρίσεις και τις αντιδράσεις του θεραπευτή του, καθώς τον εξιδανικεύει.
Το να θεωρήσει κανείς τον γιατρό του αυθεντία μπορεί να τον βοηθήσει να ενισχύσει την πορεία της ίασής του, μπορεί όμως και να τον καταστήσει έρμαιο των κρίσεών του γιατρού σε κάποια θέματα εξαιρετικά λεπτά. Είναι λοιπόν δίκοπο μαχαίρι.

Ποιός αλήθεια εγγυάται και ποιός ελέγχει, πώς ο κάθε θεραπευτής χρησιμοποιεί αυτήν τη δύναμη υποβολιμότητας που έχει έναντι του ασθενή του?
Ποιός είναι εκεί να παρακινήσει τον άρρωστο να παλέψει με τις δικές του δυνάμεις, όταν υπάρχουν αρκετοί νευρολόγοι - ψυχίατροι, οι οποίοι συνταγογραφούν με εξαιρετική συχνότητα και ευκολία?

Πόσο αυθαίρετα μπορεί να χρησιμοποιήσει κανείς την εξουσία του να κρίνει επι του συγκεκριμένου τα όρια του υγιούς με το παθολογικό, όταν ο ίδιος δεν μπορεί να παραδεχθεί στον εαυτό του ότι εμπλέκονται και δικά του, αδούλευτα κομμάτια στην κρίση του αυτή και ενδεχομένως πρέπει να την επανεξετάσει?

Πόσο εύκολα οι θεραπευτές επιλέγουν την λύση της συνταγογράφησης, αντί να παραδεχθούν στον εαυτό τους οτι το πιθανότερο είναι οι ίδιοι να είναι ανεπαρκείς για τον συγκεκριμένο ασθενή?

Πόσο πολύ φωτίζονται οι εναλλακτικές οδοί που υπάρχουν?

Ευτυχώς, δεν άκουσα ποτέ τις πάμπολλες προτροπές για το τάδε ή το δείνα αντικαταθλιπτικό/αγχολυτικό, όταν είχα τις κρίσεις πανικού.

Φυσικά δεν τάσσομαι γενικώς κατά των φαρμάκων, υπογραμμίζω ωστόσο, οτι καμιά φορά, θα πρέπει να ζητά κανείς και δεύτερη και τρίτη γνώμη και να το ψάχνει όσο περισσότερο μπορεί απο μόνος του.

Τέλος, κάποια θέματα, τα γνωρίζει μόνο ο καθένας καλύτερα για τον εαυτό του και καμία αυθεντία δεν μπορεί να ξέρει περισσότερο. Ναι, υπάρχουν φορές ( χωρίς να γενικεύω) που ο μόνος που μπορεί να εμπιστευθεί κανείς, είναι ο εαυτός του.


Να παραπέμψω σε ενδιαφέροντα λινκς.
Το πρώτο είναι το παρατηρητήριο για τα δικαιώματα στο χώρο της ψυχικής υγείας, μια αξιόλογη προσπάθεια που γίνεται στους κόλπους του, είναι να καταγράφονται και να έρχονται στο φως κρούσματα ιατρικών αυθαιρεσιών.


http://www.paratiritiriopsy.org/

Το δεύτερο είναι το σχετικό με τα \"σπίτια της φυγής\", εκεί όπου η ανισοτιμία μεταξύ γιατρού και ασθενή εξαφανίζεται και μετατρέπεται σε μια ισότιμη σχέση μεταξύ ανθρώπων διαφορετικών.

http://kersanidis.wordpress.com/2007/05/28/spf/

Alobar
03-02-2010, 01:12
Τελικά Κρίνο δε μας είπες... εσύ έβαλες το θρεντ για να συν - διαλλαγείς/λεχθείς μόνο με συγκεκριμένα μέλη;... αν θυμάμαι έκανα μια τοποθέτηση στη σελ. 2 και περιμένω το διάλογο...

\'... Φαντασου να πληρωνατε το σερβερ του φορουμ....
Τωρα βεβαια το οτι καποιος δεν εχει να συνεισφερει κατι στο παρον θεμα, αλλα παρολα αυτα εχει αποψη,
αυτο δεν μπορει να το ερμηνευσει, ουτε η ψυχιατρικη αλλα ουτε η αντιΨυχιατρικη. ==============> λαθος νομιζω λεγεται ψυχαναγκασμος......\'

... αυτή η ασυναρτησία, τί ακριβώς σημαίνει;... χμμ... τί πάει να πει \'δεν συνεισφέρω\' στο θέμα αλλά παρόλα αυτά έχω άποψη;... αν δε συνεισφέρει κανείς με την άποψή του δηλαδή,΄με τί άλλο μπορεί να το κάνει, με επιταγή, με κουπόνια ή εξαργυρώνει τα 5 αστεράκια στο ταμείο;... έχεις δίκιο, μάλλον θα συνεχίσεις το... διάλογο με όσους θεωρούν ότι έχεις αντιληπτική ικανότητα. Και η αλήθεια είναι πως το νόημα της φράσης σου, όχι μόνο η ψυχιατρική και αντιψυχιατρική κοινότητα δε μπορούν να ερμηνεύσουν, αλλά ούτε καν το συντακτικό, η γραμματική και το λεξικό των ανωμάλων ρημάτων... όχι δε λέγεται \'ψυχαναγκασμός\'... \'ατόπημα\' λέγεται. Καλή συνέχεια στο διάλογο...

krino
03-02-2010, 09:40
Originally posted by Alobar
Τελικά Κρίνο δε μας είπες... εσύ έβαλες το θρεντ για να συν - διαλλαγείς/λεχθείς μόνο με συγκεκριμένα μέλη;... αν θυμάμαι έκανα μια τοποθέτηση στη σελ. 2 και περιμένω το διάλογο...


Το θεμα ειναι ανοικτο, για τον οποιοδήποτε πιστευει οτι εχει να προσθεσει κατι πανω στο θεμα.
Ηδη 2 μελη δηλωσαν οτι τους ενδιαφερει παρα πολυ σαν θεμα και εβαλαν την δικη τους προσθηκη.

Για την δικη σου τοποθετηση,
θα την διαβασω και θα σου απαντησω,
αν και στο παρελθον εχεις απαξιωσει εντελως το τι λεω και εχεις δειξει οτι δεν σε ενδιαφερει το να ανοιξω ενα διαλογο μαζι σου.

Τωρα δειχνεις δυσαρεστημενη απο αυτο και αναθεωρεις.
Εφοσον ομως το ζητας θα διαβασω οτι εγραψες και θα γραψω σχετικως.




\'... Φαντασου να πληρωνατε το σερβερ του φορουμ....
Τωρα βεβαια το οτι καποιος δεν εχει να συνεισφερει κατι στο παρον θεμα, αλλα παρολα αυτα εχει αποψη,
αυτο δεν μπορει να το ερμηνευσει, ουτε η ψυχιατρικη αλλα ουτε η αντιΨυχιατρικη. ==============> λαθος νομιζω λεγεται ψυχαναγκασμος......\'

... αυτή η ασυναρτησία, τί ακριβώς σημαίνει;... χμμ... τί πάει να πει \'δεν συνεισφέρω\' στο θέμα αλλά παρόλα αυτά έχω άποψη;... αν δε συνεισφέρει κανείς με την άποψή του δηλαδή,΄με τί άλλο μπορεί να το κάνει, με επιταγή, με κουπόνια ή εξαργυρώνει τα 5 αστεράκια στο ταμείο;...



αυτη η ασυναρτησια αναφερεται ενδεικτικα στα παρακατω μυνηματα:


Originally posted by keep_walking


Ναι εχει ανοιχτει παλιοτερα αλλα δεν ονομαζοταν τετραδια...καλα επικοινωνια below zero.



Originally posted by Θεοφανία
Προφανως ήσουν σε απόγνωση, γιατί εδώ και κάμποσους μήνες μας τσαμπουνούσες πως θα έμπαινες μόνο για να \"μας τη λες\" και δεν θα έγραφες ούτε ένα ποστ συμπαράστασης ή συμμετοχής.
Τι έγινε ξαφνικά? αυτό μήπως που γίνεται τον τελευταίο καιρό αλλα κανείς δεν στην είπε?
Πως γουστάρεις τον χώρο, αλλα όπως σε βολεύει? Πχ, \"θελω να περναει το δικο μου αλλιως θα σας γμω\"?
Προφανώς δεν πέρασε και επιστρέφεις ως μέλος?
Σόρι, αλλα δεν έχω καταλάβει ακόμη. Γιατί μέχρι χτες απειλούσες και έλεγες τα δικά σου, αλλα όλο και έχωνες τη μουσούδα σου μήπως και νιώσεις πως ακόμη υπάρχεις....


ατακα πανω στην ατακα,
για να βρουμε ποιος ειναι ο πιο εξυπνος,
αλλα μιλια για την αντιψυχιατρικη.


Το πως ο καθενας εξαργυρωνει την παρουσια του εδω μεσα, ειναι θεμα μεγαλης συζητησης, την οποια θα την ανοιγα αν υπηρχε ελπιδα να βρουμε ακρη.





έχεις δίκιο, μάλλον θα συνεχίσεις το... διάλογο με όσους θεωρούν ότι έχεις αντιληπτική ικανότητα.



θα συνεχισω τον διαλογο,
με οσους τουλαχιστον δειχνουν οτι τους ενδιαφερει το θεμα, ειτε συμφωνουν με τις αποψεις μου ειτε διαφωνουν.

Σιγουρα σε μυνηματα οπως το παραπανω,
που το μονο που κανουν ειναι να τρολαρουν, δεν εχω σκοπο να συνεχισω.





Και η αλήθεια είναι πως το νόημα της φράσης σου, όχι μόνο η ψυχιατρική και αντιψυχιατρική κοινότητα δε μπορούν να ερμηνεύσουν, αλλά ούτε καν το συντακτικό, η γραμματική και το λεξικό των ανωμάλων ρημάτων... όχι δε λέγεται \'ψυχαναγκασμός\'... \'ατόπημα\' λέγεται.


το πως λεγεται εχει ελαχιστη σημασια.
Το οτι γινεται ομως γενναει ερωτηματα, οπως πχ το αν ο καθενας μας μπορει να κοντρολαρει τον εαυτο του.

Η σταση μας, καταγραφει και τα συμπερασματα.





Καλή συνέχεια στο διάλογο...


ευχαριστω, να σαι καλα,
οπως διαπιστωσες εχει ηδη αρχισει.
Και οποιος νομιζει οτι εχει κατι να πει μπορει ελευθερα να το προσθεσει (ακομα και το τρολαρισμα, αν μεχρι εκει μπορει να φτασει)

RainAndWind
03-02-2010, 09:44
Krino,συμφωνώ στη γενική σου θεώρηση.Ας μην ξεχνάμε πως μέχρι πρόσφατα η ομοφυλοφιλία ήταν,σύμφωνα με το ψυχιατρικό κατεστημένο,ψυχική νόσος.Μόλις το 1993 διαγράφηκε από τη λίστα της Διεθνούς Στατιστικής Ταξινόμησης Νοσημάτων και Συναφών Προβλημάτων Υγείας.
Και φυσικά,αυτό συνδεόταν με το ότι για την εκκλησία αποτελούσε αμάρτημα και απόκλιση από το φυσιολογικό-ακόμη θεωρείται από τους πλέον συντηρητικούς αρτηριοσκληρωτικούς φορείς της,δηλαδή την πλειοψηφία.
Επίσης,μέχρι το 1950 θεωρούνταν και ποινικό αδίκημα.Και τι γίνεται με φετιχιστές,ακόμη το τοπίο σε τέτοια πλαίσια κινείται και ως προς τις\"παραφιλίες\".

Κάπου είχα διαβάσει βάρβαρες ψυχιατρικές μεθόδους που χρησιμοποιούνταν για να γίνει κάποιος ετεροφυλόφιλος,του προκαλούσαν εμετό,ενώ του έδειχναν απεικονίσεις ομοφυλοφιλικού σεξ και αντρών,τον άφηναν μέσα σε δωμάτια μέρες μέσα στον εμετό,για να\"φτιάξει\".Και σίγουρα υπάρχουν πλείστα όσα παραδείγματα κακοποιήσεων από νοοτροπίες φασιστικές σε περασμένες δεκαετίες.

krino
03-02-2010, 10:08
Originally posted by Alobar


Προσωπικά το βρίσκω αστείο και δε πέφτω σε τέτοιες παγίδες. Δε νομίζω να χρειάζεται ιδιαίτερο μυαλό για να καταλάβει κανείς ότι πίσω απ\' αυτό κρύβεται σκοπιμότητα, κέρδος και πλουτισμός σε βάρος ημών των... αδαών. Νομίζω το έχω ξαναπεί, δεν είμαι σίγουρη, αλλά αν ρίξει κανείς μια ματιά στα χαρακτηριστικά για παράδειγμα που αναφέρονται σε κάθε μια απ\' τις λεγόμενες \'διαταραχές προσωπικότητας\' όλο και θα βρει κάτι δικό του. Λογικό και επόμενο είναι. Δεν έχουν αφήσει χαρακτηριστικό για χαρακτηριστικό που να μη το έχουν καλουπώσει. Εξού και η αδυναμία αρκετών επιστημόνων με αποτέλεσμα το \'λάθος\'. Αν πάει κανείς σε 5 ψυχιάτρους για παράδειγμα, οι 3 μπορεί να του φορέσουν στο κεφάλι την οριακή, και οι 2 την ψυχαναγκαστική. Λοιπόν; Θεωρώ εμμονή και ανοησία προσωπικά το να θεωρώ \'κάπως\' τη διαφορετικότητα του καθενός. Δυστυχώς ζούμε σ\' ένα κόσμο που δε \'σηκώνει\' όμως τη διαφορετικότητα με αποτέλεσμα να τη στιγματοποιεί ακόμη κι όταν δε συντρέχει λόγος. Για μένα \'πρόβλημα\' είναι όταν γίνεται δυσλειτουργική η ζωή του ατόμου, σε σχέση με τον εαυτό του και τους γύρω του. Κατ\' τ\' άλλα, ας είμαστε σε εγρήγορση και ας παίρνουμε την ανάλογη γνώση προκειμένου να αποφεύγουμε τις κακοτοπιές... ;) ...



καπως ετσι ειναι τα πραγματα,
αν και θελω να εμβαθυνω ακομα περισσοτερο.

Θελω να πιασω εκεινο το κομματι,
οπου ο \"ασθενης\" ειναι εγκλωβισμενος, και πηγαινει στον γιατρο σαν τελαυταια σανιδα σωτηριας.

Δεν ειναι τοσο ευκολο και απλο, να πουν ολοι, \"εγω δεν πεφτω σε τετοιες παγιδες\" και αυτο πρεπει να αναλυθει διεξοδικα.
Ενας τροπος ειναι η καταγραφη εμπειριων και ενας αλλος η αναλυση αυτο που αποκαλουμε κατεστημενο.

RainAndWind
03-02-2010, 10:16
Κάποια ερωτήματα που αναδύονται είναι κατά πόσο η ψυχιατρική διάγνωση συνδέεται ανά εποχές με τη θεώρηση της πλειοψηφίας σε κάθε κοινωνία ως προς το τι είναι φυσιολογικό ή όχι,από πολιτισμικές νόρμες,ιστορικοπολιτικές εποχές,φιλοσοφικές αναζητήσεις,γενικά ποιοι παράγοντες επηρεάζουν τη διαγνωστική διαφοροποίηση;
Παίζει ρόλο η κουλτούρα;Η φυλή;Η μαζική αντίληψη για την ψυχική ασθένεια;Oι προκαταλήψεις;Tα όρια μοιάζουν τόσο θολά και \"χυτά\"ανά εποχές,που σίγουρα όλες οι παραπάνω συνισταμένες έπαιξαν και παίζουν ρόλο.

krino
03-02-2010, 10:19
Originally posted by weird
Krino το θέμα σου είναι εξαιρετικά ενδιαφέρον και φυσικά χρήζει της προσοχής και της ευαισθησίας όλων μας.



με καλυπτουν τα οσα γραφεις,
ειναι ενα κομματι που θα πιασω αργοτερα μιας και εχει τεραστια σημασια.

Επισης πολυ ενδιαφερον τα λινκς που βαζεις.
Δεν τα γνωριζα.

krino
03-02-2010, 12:28
Originally posted by RainAndWind
Krino,συμφωνώ στη γενική σου θεώρηση.Ας μην ξεχνάμε πως μέχρι πρόσφατα η ομοφυλοφιλία ήταν,σύμφωνα με το ψυχιατρικό κατεστημένο,ψυχική νόσος.Μόλις το 1993 διαγράφηκε από τη λίστα της Διεθνούς Στατιστικής Ταξινόμησης Νοσημάτων και Συναφών Προβλημάτων Υγείας.
Και φυσικά,αυτό συνδεόταν με το ότι για την εκκλησία αποτελούσε αμάρτημα και απόκλιση από το φυσιολογικό-ακόμη θεωρείται από τους πλέον συντηρητικούς αρτηριοσκληρωτικούς φορείς της,δηλαδή την πλειοψηφία.
Επίσης,μέχρι το 1950 θεωρούνταν και ποινικό αδίκημα.Και τι γίνεται με φετιχιστές,ακόμη το τοπίο σε τέτοια πλαίσια κινείται και ως προς τις\"παραφιλίες\".


η υποθεση της ομοφυλοφιλιας και το ποτε βγηκε απο την λιστα διαταραχων του APA ειναι ενα ενδεικτικο το πως δουλευει η ψυχιατρικη.

Γιατι ειναι φανερο, οτι η ψυχιατρικη σαν επιστημη, δεν ακολουθει επιστημονικα δεδομενα (που να τα βρει αραγε??) αλλα κοινωνικες νορμες και κατα ποσο αυτες μπορει να τις αντεξει εστω και με επιστημονικο μανδυα.

Τωρα ομως αυτο εχει και την αλλη πλευρα του νομισματος.


Ακομα και εδω μεσα σε συζητησεις περι ομοφυλοφιλιας,
εχω επικαλεστει το οτι η APA την εχει βγαλει απο την λιστα της για να δειξω σε καποιον οτι η ομοφυλοφιλια δεν ειναι ψυχιατρικη παθηση.
Φτανεις στο σημειο να επικαλεισαι ενα αμφιβολου επιστημονικης καταρτισης οργανισμο για να θεμελιωσεις τις αποψεις σου....





Κάπου είχα διαβάσει βάρβαρες ψυχιατρικές μεθόδους που χρησιμοποιούνταν για να γίνει κάποιος ετεροφυλόφιλος,του προκαλούσαν εμετό,ενώ του έδειχναν απεικονίσεις ομοφυλοφιλικού σεξ και αντρών,τον άφηναν μέσα σε δωμάτια μέρες μέσα στον εμετό,για να\"φτιάξει\".Και σίγουρα υπάρχουν πλείστα όσα παραδείγματα κακοποιήσεων από νοοτροπίες φασιστικές σε περασμένες δεκαετίες.



ενα κομματι που θα γραψω λιγο πιο μετα,
ειναι το πως οι ψυχιατροι διαλυουν (τσακιζουν ειναι το πιο σωστο) καθε εννοια δικαιωματος του ασθενη.

Αυτο φτανει σε τετοιο σημειο οπου σε οποιοδηποτε αλλο ιατρικο κλαδο θα ηταν σκανδαλο....
Οχι ομως στην Ψυχιατρικη.

Φωτεινη!
03-02-2010, 16:04
Κρίνο,
πρέπει να σου πω οτι για εμένα το θέμα που εχεις ανοίξει,ειναι ΑΠΟΛΥΤΩΣ χρήσιμο..Σε ευχαριστώ γι΄αυτό.
Βαριέμαι και εγω τα κατεβατά αλλά χωρις αυτά ισως να μη το έψαχνα προς αυτή την κατεύθυνση μόνη μου..(το πρόβλημα εντείνεται γιατι ο σκύλος μάσησε στην ακρη τα γυαλιά μου).
Αν εχω καταλάβει καλά ,μονο κάποιος που εχει ακομα την κρίση του με το μέρος του ,μπορεί να αμφισβητήσει την αυθεντία του ψυχιάτρου,οπως θα έκανε με τον παθολόγο,οφθαλμίατρο κτλ.
Τι γίνεται ομως με τον άνθρωπο που είναι χαμένος,και ξαφνικά βρεθεί στο να αναζητά τη λύση στα \"τυφλά\"?
Που μπορεί να φτάσει μια τέτοια ανάλυση?
Με ενδιαφέρει παντως να την παρακολουθήσω.

krino
03-02-2010, 16:14
Φωτεινη,
αν εχεις βοηθηθει οπως λες, τοτε εισαι αναμεσα σε αυτους, που το θεμα αυτο,
εχει επιτελεσει ενα απο τους βασικους του στοχους.


Προς το παρον να προσεχεις τον σκυλο σου και θα σου απαντησω αργοτερα για αυτα που γραφεις.

keep_walking
03-02-2010, 16:27
Να κανω ενα ρεζουμε...μην εμπιστευεστε απολυτα τους ψυχιατρους γιατι αυτη η επιστημη ειναι στα γενοφασκια της.

Δεν ξερουν τοσα πολλα οσα αφηνουν πολλες φορες να εννοηθουν. Μερικοι εχουν την πεποιθηση οτι ο ψυχιατρος ειναι ενα υπερφυσικο ον που μπορει κατα καποιο να τους διαβασει και να τους βοηθησει....λαθος.

Δεν υπαρχει σχεδον κανενα ατομο που θα μπορουσαν να το περιγραψουν \"flawless\" δηλαδη τελειο μια μεριδα ψυχιατρων.

Θα το βγαλουν οτι εχει εκεινο το αλλο κλπ.

Σημασια εχει η λειτουργικοτητα...μπορεις εσυ με αυτα που κουβαλας να συνεχισεις την ζωη σου σε ενα α βιωτικο επιπεδο ανεκτο για σενα και αν δεν εισαι κατα καποιο τροπο επικινδυνος σε καποιους αλλους ή στο κοινωνικο συνολο. (κακο ιστορικο δηλαδη να εχει διαπραξει κατι και οχι να θεωρηθει εν δυναμει επικινδυνος...δηλαδη πως λεμε ενοχος χωρις να εχεις κανει κατι).

Η ψυχιατρικη πλεον εχει αναχθει στο ποσα φαρμακα...τοσα ή τοσα.

Δεν ειναι λυση ουτε τα φαρμακα αλλα πολλες φορες δεν ειναι και η λυση να πεις οχι στα φαρμακα.

Ποιος θα παρει την αποφαση για τα φαρμακα?

Ο ασθενης.
Πως?
Με την καθοδηγηση του ιατρου.

Μα αυτοι το παρακανουν.

Σαφως ετοιμασου να εμπιστευτεις και την κριση σου , δυστυχως δεν εχεις να κανεις με μια...επεμβαση σκωληκοειδητη αλλα με το πιο πολυπλοκο οργανο του ανθρωπου , τον εγκεφαλο που τυχαινει να εισαι εσυ κατα καποιο τροπο.

Δυστυχως δεν υπαρχουν στανταρ λυσεις γιατι δεν υπαρχουν ορια , γιατι ειναι πολυπλοκο το προβλημα, γιατι το ασθενες οργανο (εγκεφαλος) επηρεαζει και την κριση , ενω οι γιατροι ειναι ανεπαρκεις.

Καποιες σκεψεις.

keep_walking
03-02-2010, 16:37
http://www.e-psychology.gr/forum/viewthread.php?tid=1905#pid33548

Ριξτε αν θελετε και μια ματια σε αυτο το νημα.

krino
03-02-2010, 17:11
Originally posted by keep_walking


γιατι αυτη η επιστημη ειναι στα γενοφασκια της.



150 χρονια μετα, και ακομα φοραει πανες?


τρισέγγονα θα ειχε κανει.....
Ωστοσο, αυτο ειναι καλο, δεν φανταζεται κανεις το τι εχει να γινει,
αν η ψυχιατρικη ενηλικιωθει.





ΥΓ...... κατεβασες το επιπεδο σου για να επικοινωνησεις?
well done....

krino
03-02-2010, 17:25
Originally posted by Αφωτεινή



Αν εχω καταλάβει καλά ,μονο κάποιος που εχει ακομα την κρίση του με το μέρος του ,μπορεί να αμφισβητήσει την αυθεντία του ψυχιάτρου,οπως θα έκανε με τον παθολόγο,οφθαλμίατρο κτλ.


οχι δεν εχεις καταλαβει καλα.
Ο ασθενης δεν μπορει να αμφισβητησει την αυθεντια του ψυχιατρου.
Αν το κανει το πιο πιθανο ειναι να σταματησει ο γιατρος την \"θεραπεια\"

Σε σχεση με τον παθολογο η τον οφθαλμιατρο η σχεση ειναι διαφορετικη.
Αν πας να παρεις πχ γυαλια και ο οφθαλμιατρος σου δωσει 2 βαθμους πανω, τοτε θα ζαλιζεσαι και του λες,
κοίτα γιατρε, δεν βλεπω μια με αυτα που μου εδωσες, για τσεκαρε το παλι.
Εκει ο γιατρος δεν μπορει να κανει κολπα, η βλεπεις καλυτερα η δεν βλεπεις.
Και αν αυτος επιμενει, του χτυπας φιλικα την πλατη και του λες περαστικα και αντε γεια.

Ο ψυχιατρος θα επιμενει οτι φταιει πχ η παιδικη σου ηλικια και το απωθεις, για παρε ενα ροζ χαπακι να μην το απωθεις....




Τι γίνεται ομως με τον άνθρωπο που είναι χαμένος,και ξαφνικά βρεθεί στο να αναζητά τη λύση στα \"τυφλά\"?
Που μπορεί να φτάσει μια τέτοια ανάλυση?
Με ενδιαφέρει παντως να την παρακολουθήσω.



αυτος ειναι σε χειροτερη θεση.
Στους μοναδικους που μπορει να ελπιζει ειναι σε συγγενεις η φιλους που μπορουν να κρινουν σαν τριτο ματι.
Εισαι καλυτερα η σε βλεπω χειροτερα κλπ.

Και παλι ομως δεν θα καταφερεις κατι,
η αυθεντια του ψυχιατρου ΔΕΝ αμφισβητείται.

Και μιλαω απο προσωπικη εμπειρια,
γιατι εχω αμφισβητήσει ψυχιατρο σε εκτενη μας διαλογο (μιλαω για γνωστο ονομα) οπου οταν πηγε να μου το παιξει αυθεντια εγω του ανταπαντησα οτι ειναι εμπορος χαπιων.
(του ειπα βεβαια και αλλα, αλλα δυστυχως δεν μου επιτρεπουν οι κανονισμοι του φορουμ, να γραψω τους πληρεις διαλογους..... :PPPPP
η συζητηση μας τελειωσε με την ατακα, μακρια απο εμενα γιατι ετσι και σε ξαναπετυχω, οσες φαω και οσες φας και μετα δεν θα σου φευγει το αγχος με τιποτα.... )








Στην συνεχεια η λυση (αν υπαρχει λυση) ειναι καταρχην να αλλαξεις ψυχιατρο.
Υπαρχουν ονοματα (στην ελλαδα λιγα) που κινιουνται κατω απο το πνευμα της αντιψυχιατρικης.
Για πιο γενικες θεσεις σε επομενο κειμενο που θα γραψω.

Φωτεινη!
03-02-2010, 18:19
Εγώ ας πούμε πάω σε ενα ψυχίατρο και μου λεει τι πιστεύει,με \"κατατάσσει\" λοιπόν και μου κάνει τη διάγνωσή του.Αν τον αμφισβητήσω
ή που με παρατάει ή που επιμένει στη διαγνωσή του?
Μα εγω διαβάζω,ενημερώνομαι ξέρω πανω κατω τι μου συμβαίνει τον αντικρούω με επιχειρήματα..Δεν ξέρω Κρίνο..
Και η πλάκα είναι οτι ειμαι στην αναζήτηση ειδικού.

Αnyway,η συνέχεια έπεται..Εξάλλου εγώ εχω μηδαμινή εμπειρία με τους γιατρους ή ισως επειδή 2 που εχω δει ετυχε να ήταν διαλλακτικοί..

Υ.Γ : Α οταν εγραφα να αμφισβητήσει καποιος την αυθεντία του ψυχιάτρου εννοούσα οτι αν π.χ εχεις μυωπια ναι εχεις μυωπία δεν εχεις γλαύκωμα ,ετσι δεν θα δεχόσουν να πάρεις οτι χάπι σου δωσει ο ψυχίατρος αν εχεις αμφιβολίες για την διάγνωση..Θα πας αλλου οπως θα εκανες με τον οφθαλμίατρο.Που ειναι το πρόβλημα? Δεδομένης της ικανότητας κρίσης!

keep_walking
03-02-2010, 20:00
150 χρονια μετα, και ακομα φοραει πανες?

150 δεν ειναι τιποτα αν το μετρας με χρονια μιας και η κλασσικη ιατρικη μετραει χιλιαδες χρονια.

Αλλα δεν εχουν σημασια τα χρονια...ο εγκεφαλος ειναι ενα μυστηριο...μεχρι και κλωνοποιηση μπορει να εχουμε πετυχει , ισως και πειραγμα του dna στο μελλον αλλα ο ανθρωπος σαν συνολο ( ο εγκεφαλος του συγκεκριμενα) ειναι και παραμενει ενα μυστηριο.
Ουτε ειναι σε θεση κατα καποιο τροπο να αξιολογησει ενας εγκεφαλος ενα αλλο εγκεφαλο κατα καποιο τροπο....καταλαβαινεται πως το λεω.
Φυσικα αν καταφερουμε να καταλαβουμε πως λειτουργουν ορισμενα πραγματα...δικοπο μαχαιρι , πραγματι επικινδυνη γνωση αλλα ολα εχουν δυο πλευρες εντελει, οπως το κλασσικο παραδειγμα με το μαχαιρι που το χρησιμοποιεις για φονο ή για να κοψεις ψωμι , αλλα μιλαμε για γνωση ισω ςκαι πιο επικινδυνη και απο την ατομικη βομβα?
Τεσπα μελλοντολογικα σεναρια βγαζει ο καθενας οσα θελει.


ΥΓ...... κατεβασες το επιπεδο σου για να επικοινωνησεις?
well done....

Μια μπηχτη σε καθε ποστ για να μην ξεχνιομαστε...δεν εχουν σχεση με προσωπικες αντιπαραθεσεις η καταθεση μερικων αποψεων.

weird
03-02-2010, 20:02
Originally posted by krino





Ο ασθενης δεν μπορει να αμφισβητησει την αυθεντια του ψυχιατρου.
Αν το κανει το πιο πιθανο ειναι να σταματησει ο γιατρος την \"θεραπεια\"

Σε σχεση με τον παθολογο η τον οφθαλμιατρο η σχεση ειναι διαφορετικη.
............








Έχεις πολύ δίκιο σε αυτό που λες.
Χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει οτι μπορούμε να γενικεύουμε ( όλοι οι ψυχίατροι δεν είναι το ίδιο, ούτε λειτουργούν το ίδιο κτλ) ωστόσο σε ορισμένες περιπτώσεις, το τι κάνει ο θεραπευτής σε σχέση με τον πελάτη του είναι κάτι που γίνεται κεκλεισμένων των θυρών, που προαστατεύται (;) πίσω απο τη σφαίρα του απορρήτου.

Έχω ακούσει κι εγώ για περίπτωση που ο θεραπευτής ενός φίλου μου του είπε οτι είτε θα πήγαινε σε ψυχίατρο για να κρίνει ο ψυχίατρος αν χρειάζεται χάπια, είτε θα σταματούσαν την ψυχοθεραπεία μαζί. Το έλεγε αυτό, σε έναν άνθρωπο με τον οποίο έκαναν χρόνια δουλειά μαζί, ο οποίος τον είχε εξιδανικεύσει και είχε κι ένα είδος συναισθηματικής εξάρτησης απο αυτόν. Σημειωτέον οτι ο θεραπευτής είχε μιλήσει με τον ψυχίατρο, ο οποίος είχε ήδη γράψει την συνταγή με βάση τα λεγόμενά του.

Αυτό είναι κατά τη γνώμη μου μια μορφή αυθαίρετου εκβιασμού, υπο το πρόσχημα της αυθεντίας ( όλα αυτά είναι για το καλό σου, το οποίο εγώ τυχαίνει να ξέρω καλύτερα) και των καλών προθέσεων...

Ο δρόμος για την κόλαση, ειναι ενίοτε στρωμένος με καλές προθέσεις.

Γι αυτό καλό είναι να ενεργοποιείται ο εσωτερικός συναγερμός κάποιου σε τέτοιες περιπτώσεις ( αν και κινδυνεύει να χαρακτηριστεί ως κλασσική αντίσταση στην θεράπεία ο μηχανισμός του αυτός - στην περίπτωση αυτή θα πρέπει να δώσει ο ίδιος τη δική του ερμηνεία) και να αντιστέκεται στην αυθεντία (;)του ειδικού. Εξαιρετική και πολύτιμη βοήθεια μπορούν να παράσχουν στο σημείο αυτό οι στενοί φίλοι, ως τρίτοι παρατηρητές.

Όσον αφορά τα σπίτια της φυγής, είναι μια εναλλακτική πρόταση θεραπευτικού μοντέλου που έχει λειτουργήσει στην πράξη και έχει αποδόσει τα μέγιστα.
Θυμάμαι με πόση συγκίνηση άκουγα, στο σχετικό συνέδριο που είχα πάει, μαρτυρίες ανθρώπων που είχαν χρόνια ταλαιπωρηθεί με τη συμβατική οδό, πώς μέσα απο τη συλλογικότητα, την κατανόηση και την αλληλεγγύη που βρήκαν μέσα στα σπίτια αυτά, άρχισαν να στέκονται στα πόδια τους.

PETRAN
03-02-2010, 22:17
Ωραία αρθράκια κρίνο, διάβασα τα πρώτα. Όμως για μένα αυτή η οργή είναι λίγο άτοπη. Ναι η ψυχιατρική σαν ένα είδος \"θολής ημι-επιστημονικής ιατρικής\" έχει χρησιμοποιηθεί καταχραστικά, από διάφορες ολοκληρωτικές κοινωνίες και πολιτικές σκοπιμότητες και ιδεολογίες μέχρι τις μοντέρνες φαρμακευτικές εταιρείες, αυτό είναι αλήθεια. Όμως μέσα σε αυτό το επιστημονικό ημίφως έχουν πάρει βοήθεια πάρα πολοί άνθρωποι. Κάτι που είπα και πριν, είναι ότι χιλιάδες ψυχωσικοί έχουν πάρει σημαντική βοήθεια, έστω και με αυτά τα προτώγωνα-και-\"άγαρμπα\" φάρμακα. Ναι είναι ένας \"χοντροκομμένος τρόπος\" αντιμετώπισης αλλά το 1/3 των ψυχωσικών ασθενών δεν χρειάζεται να είναι πλεον το freak-show του άσυλου η το βάρος της οικογένειας ,της κοινωνίας και κυρίως-του εαυτού τους(με αποτέλεσμα να λειτουργεί κανονικότατα ανάμεσα μας) ενώ ένα ακόμα 1/3 τα καταφαίρνει αρκετά καλά, έστω με κάποιες περιστασιακές νοσηλείες. Νομίζεις ότι οι ίδιοι οι άνθρωποι με σχιζοφρένεια νιώθουν καλά όταν παιρνάνε κρίση? Οι ίδιοι καταλαβαίνουν όταν επανέρχονται ότι ήταν άρρωστοι και ότι δεν ήταν θέμα διαφορετικότητας η κοινωνικών απόψεων. Ναι, δυστυχώς υπάρχουν αντενδείξεις και αυτός είναι ο λόγος που κάποιοι τα σταματάνε (με άσχημα συνήθως αποτελέσματα) όμως τα κέρδη μπορεί να είναι σημαντικά.


Ναι είμαι εναντίον της πολυφαρμακίας και της υπερβολικής συνταγογράφησης, ιδιαίτερα όταν δεν υπάρχει κανείς αντικειμενικός τρόπος δικαιολόγησης της \"θεραπείας\" όπως στην ψυχιατρική. Και ναι τα SSRI μπορούν να έχουν πολύ άσχημες αντενδείξεις όπως...αυτοκτονία σε νεους. \"Overall\" όμως τα ποσοστά αυτοκτονιών έχουν μειωθεί πάρα πολύ και προφανώς αυτή η μείωση είναι λόγω αυτών των φαρμάκων αφού η ψυχοθεραπεία αποτελεί ακόμα δυστυχώς μάλλον πολυτέλεια για τους λίγους. Να τονίσω ότι στην περίπτωση των συναισθηματικών διαταραχών (εννοώ διαταραχές άγχους και διάθεσης που αποτελούν και το μεγαλύτερο ποσοστό ψυχοπαθολογίας) είμαι πάντα υπερ της ψυχοθεραπείας και κατά της φαρμακοθεραπείας καθαρά. Άλλωστε αυτό προτείνει και το \"British Royal College of Psychiatrists\" και ο NICE. Ότι η ψυχοθεραπεία πρέπει να αποτελεί την πρώτη γραμμή αντιμετώπισης αυτών των διαταραχών και μετά να ακολουθεί η φαρμακευτική αγωγή. Δυστυχώς αυτό δεν συμβαίνει και ο λόγος φυσικά είναι τα λεφτά. Πάρα πολλοί άνθρωποι δεν θα μπορούν να πληρώσουν την ψυχοθεραπεία. Γι\'αυτό φυσικά φταίει το παγκόσμιο σύστημα υγείας που είναι σκάρτο και λειτουργεί έχοντας ως βάση το κέρδος και όχι το άτομο με το πρόβλημα. Σε αυτά τα σκάρτα πλαίσια τα φάρμακα δυστυχώς μπορεί να αποτελέσουν σωτήρια για ένα τεράστιο αριθμό ανθρώπων που ποτέ δεν θα είχαν την οικονομική ευχέρεια να λάβουν ψυχο-θεραπεία (πλουτίζοντας με αυτό τον τρόπο τις φαρμακευτικές). Το σύστημα υγείας λοιπόν είναι αυτό που ίσως καθοδηγεί τον φαρμακο-κεντρισμό (?) και δυστυχώς και την ψυχιατρική.


Πέρα από όλο αυτό, η μοντέρνα ψυχιατρική βασίζεται στην βιολογική ψυχολογία και τις νευροεπιστήμες, τομείς που είναι τρομερά καινούργιοι. Η ψυχιατρική μπορεί να υπάρχει σαν \"πρακτική πραγματεία\" εδώ και 150 χρόνια, το θεωρητικό της επιστημονικό υπόβαθρο αλλάζει όμως ανάλογα με τις ανακαλύψεις. Δηλαδή πριν από 150 χρόνια δεν ήξεραν τι είναι ο νευρώνας η αν υπάρχει (η δομική μονάδα του εγκεφάλου) ενώ τα ψυχοτρόπα φάρμακα ανακαλύφθηκαν και εξελίχθηκαν τα τελευταία 50 (και όχι 150!) χρόνια. Πριν από αυτό το σημείο οι ψυχίατροι-νευρολόγοι είχαν κυρίως διαγνωστικούς ρόλους και παίζαν τον ρόλο των ερευνητών και του \"management\" των \"ασύλων \"και των \"ασθενών\" τους (οι νευρολόγοι παίζουν ακόμα αυτούς τους ρόλους μιας και εγκεφαλική βλάβη=no therapy, απλά κάνεις προσευχή και ελπίζεις οι ομάδες αποκατάστασης να κάνουν κάτι). Μπορεί να σου φαίνεται περίεργο αλλά ακόμα μερικά βασικά πράγματα δεν τα ξέρουμε. Δηλαδή στην ψυχολογία υπάρχει τεράστια βιβλιογραφία για την αντίληψη του χρώματος και ακόμα δεν ξέρουν πως βλέπουμε το χρώμα. Ένα τόσο φαινομενικά απλό πράγμα που όλοι νομίζουν ότι κάθε οφθαλμίατρος θα το γνώριζε. Είναι αδύνατο να φτιάξουν έναν απλό υπολογιστή που να καταλαβαίνει από μόνος του τι χρώμα του δείχνουμε σε διάφορες αποχρώσεις και σκιάσεις. Πόσο μάλλον να φτιάξουμε ένα σύστημα που θυμάται, μιλάει, ελπίζει, αγαπάει και δημιουργεί. Η δεκαετία του 90 ονομάστηκε \"Δεκαετία του εγκεφάλου\" και αυτό γιατί ανακαλύψαμε κάποια βασικά πράγματα που κάνουν περιοχές του εγκεφάλου (π.χ η χ περιοχή αντιλαμβάνεται τα χρώματα, αυτή η ψ περιοχή παίζει ρόλο στην μνήμη) Θέλει πολύ ακόμα για να βρούμε πως ο εγκέφαλος \"βλέπει στο μέλλον\", καταλαβαίνει την σημασία των πραγμάτων, αποκτάει πεποιθήσεις και δημιουργεί αισθήσεις και συν-αισθήματα. Κάποτε όμως θα τα ανακαλίψουμε και ίσως τότε κάνουμε διαγνώσεις με λειτουργική απεικόνιση του εγκεφάλου και ασκούμε προηγμένες θεραπείες, όπως αντικειμενικές ψυχοθεραπείες που θα ξέρουμε τι ακριβώς κάνουν στον εγκέφαλο και \"έξυπνες\" βιολογικές παρεμβάσεις που θα βρίσκουν μόνο τον στόχο και όχι όλο τον εγκέφαλο όπως τώρα. Όμως μέχρι τότε, η εμπειρική έστω άσκηση μπορεί να συνεχίσει να βοηθάει ανθρώπους. Αρκεί να γίνεται αιτιολογημένα, με σύνεση και όσο γίνεται ποιο πολύ με επιστημονική βάση και ενημέρωση. Το γεγονός ότι είχε σκοτεινό παρελθόν και μερικές φορές και παρόν, δεν πάει να πεί ότι δεν αξίζει. \'Ολη η ιατρική και επιστήμη είχε περάσει μάλλον από σκοτεινές περιόδους.

krino
03-02-2010, 22:17
Originally posted by Αφωτεινή
Εγώ ας πούμε πάω σε ενα ψυχίατρο και μου λεει τι πιστεύει,με \"κατατάσσει\" λοιπόν και μου κάνει τη διάγνωσή του.Αν τον αμφισβητήσω
ή που με παρατάει ή που επιμένει στη διαγνωσή του?



κατι δεν καταλαβες καλα, μαλλον.
Αν τον αμφισβητησεις, τελειωσε και η επαγγελματικη σας σχεση.

Δεν το ενδιαφερει να επιμεινει,
εχει χασει πια τον ελεγχο οσον σε αφορα οποτε δεν εχει να κανει καμια συζητηση μαζι σου μιλωντας για την σχεση γιατρου - ασθενη φυσικα.



Μα εγω διαβάζω,ενημερώνομαι ξέρω πανω κατω τι μου συμβαίνει τον αντικρούω με επιχειρήματα..Δεν ξέρω Κρίνο..
Και η πλάκα είναι οτι ειμαι στην αναζήτηση ειδικού.


ποσο εχεις μελετησει παραπανω απο αυτον?
τι οπλα εχεις να αντιπαραθεσεις?
πχ ας πουμε οτι σου λεει,
στο συνεδριο ψυχιατρικης που ειχα παει,
ειχα την ευκαιρια να συζητησουμε περιπτωσεις σαν την δικη σου.
Εκει σχεδον ολοι ειδαμε με το ιδιο ματι τετοιες περιπτωσεις μπλά μπλα μπλα....
Η πχ αν δεν με εμπιστευτεις πως θα μπορεσω να σε βοηθησω?

Ολα αυτα ειναι οπλα για να παραδοθεις αμαχητι.
Εσυ τι εχεις να αντιπαραθεσεις?

Υπερβάλλω λες?
Αν ναι, ζητησε απο τον ψυχιατρο σου, ακριβες χρονοδιαγραμμα μεχρι την πληρη αποθεραπεια σου, να δουμε τι θα σου απαντησει.





Αnyway,η συνέχεια έπεται..Εξάλλου εγώ εχω μηδαμινή εμπειρία με τους γιατρους ή ισως επειδή 2 που εχω δει ετυχε να ήταν διαλλακτικοί..


το διαλλακτικος ειναι σχετικο.
Αν ειναι τοσο διαλλακτικος ωσπου στο τελος να περναει το δικο του, αυτο δεν το κανει διαλλακτικο αλλα για ενα επαγγελματια που ξερει να ελλισεται και μεχρι εκει.




Υ.Γ : Α οταν εγραφα να αμφισβητήσει καποιος την αυθεντία του ψυχιάτρου εννοούσα οτι αν π.χ εχεις μυωπια ναι εχεις μυωπία δεν εχεις γλαύκωμα ,ετσι δεν θα δεχόσουν να πάρεις οτι χάπι σου δωσει ο ψυχίατρος αν εχεις αμφιβολίες για την διάγνωση..Θα πας αλλου οπως θα εκανες με τον οφθαλμίατρο.Που ειναι το πρόβλημα? Δεδομένης της ικανότητας κρίσης!


το προβλημα ειναι οτι αν ο επομενος ψυχιατρος ειναι της ιδιας κοπης, εν ολιγεις αν ανοιγει το ιδιο τεφτερι, θα παρεις το ιδιο πακετο που ειχες και πριν.

Η κριση σου, στην φαση που συζηταμε δεν εχει καμια σημασια.







Εχεις συνειδητοποιήσει σε τι σοι επαγγελματια απευθυνεσαι?
λες να μην εχει τις τεχνικες να μπορει να καμψει τετοιες αντιδρασεις?
Μα αυτο εχει σπουδασει στο κατω κατω, στο μπορει να χειραγωγει ατομα οπως εσυ και να δουλευει τις φοβιες σου.

Εσυ τωρα (ματαια) προσπαθεις να βγεις απο πανω και να διαπραγματευτεις κατι που στη ουσια εισαι χαμενη πριν καν προσπαθησεις.

krino
03-02-2010, 22:24
Originally posted by keep_walking

150 χρονια μετα, και ακομα φοραει πανες?

150 δεν ειναι τιποτα αν το μετρας με χρονια μιας και η κλασσικη ιατρικη μετραει χιλιαδες χρονια.

Αλλα δεν εχουν σημασια τα χρονια...ο εγκεφαλος ειναι ενα μυστηριο...


για το οποιο οι ψυχιατροι διαδιδουν οτι το εχουν αναλυσει καπως περισσοτερο απο οτι οι κοινοι θνητοι ετσι?

Σορρυ αλλα οι ιθαγενεις που περνανε καθρεπτακια μας τελειωσαν, βγηκανε κινεζικα σε καλυτερες τιμες.






ΥΓ...... κατεβασες το επιπεδο σου για να επικοινωνησεις?
well done....

Μια μπηχτη σε καθε ποστ για να μην ξεχνιομαστε...δεν εχουν σχεση με προσωπικες αντιπαραθεσεις η καταθεση μερικων αποψεων.



Ποτε δεν ξεχναω οτι μου θυμιζουν αγαπητε.
Αν προσπαθησεις να με τσακισεις στα δυο,
εγω θα σε κανω ανγκστρομ.
Φροντισε αν αυτο σε ενοχλει να εισαι κυριος οταν γραφεις, θα βοηθησει να εχεις μια πιο υγιεινη ζωη με λιγοτερο αγχος....
Αν παλι δεν σε ενοχλει τοτε να το κανεις συχνοτερα.

Αυτα απο συμβουλες για σημερα,
take it or leave it.

keep_walking
03-02-2010, 22:29
Σαφως και εισαι ηλιθιος...αλλα δεν θα στο αναλυσω.

Ο εχων ματια βλεπει.

krino
03-02-2010, 22:35
Originally posted by weird

Originally posted by krino





Ο ασθενης δεν μπορει να αμφισβητησει την αυθεντια του ψυχιατρου.
Αν το κανει το πιο πιθανο ειναι να σταματησει ο γιατρος την \"θεραπεια\"

Σε σχεση με τον παθολογο η τον οφθαλμιατρο η σχεση ειναι διαφορετικη.
............








Έχεις πολύ δίκιο σε αυτό που λες.
Χωρίς αυτό βέβαια να σημαίνει οτι μπορούμε να γενικεύουμε ( όλοι οι ψυχίατροι δεν είναι το ίδιο, ούτε λειτουργούν το ίδιο κτλ)


σωστα να μην γενικευουμε, γιατι το να εξιδικευσουμε ειναι παρα πολυ απλο.
Ξερεις ποσοι ειναι αυτοι που εχουν αντιταχθει στην κυριαρχη αποψη της ψυχιατρικης οπως αυτη εκφραζεται ας πουμε στην ελλαδα?

Μετρημενοι στα δαχτυλα ειναι και μπορω να τους γραψω σε μισο λεπτο.
Ας μην το κανουμε ομως γιατι θα αρχισει να με κυνηγαει ο αντμιν με το σκουπακι....

Ξερω ομως τι κανουν οι υπολοιποι,
οπου σε ημεριδες, σε συνεδρια δεν λενε ουτε μιση κουβεντα και ραβουν το στοματακι τους.
Η αλλους που παιρνουν κοινοτικα κονδυλια, στηνουν δομες σαν ΜΚΟ και παιρνουν εγκριση κανοντας αναφορες στο προγραμμα και στις μεθοσους που ακολουθουν.

Θες να πουμε και για τους εγκλειστους που εχουν μεσα στις δομες?
Για αυτους ειναι νουμερα και στατιστικες για επιβεβαιωση των θεωριων τους και οχι ανθρωποι.
Αν τους φυγει ενας δεν στεναχωριουνται γιατι εχουν ετοιμο υλικο να αντικατασταθει.

Για ολα αυτα ποιοι ψυχιατροι μιλανε?
Πες μου συγκεκριμενα ποσα επαγγελματιες εχεις ακουσει να καταγγελουν τετοιες υποθεσεις?





ωστόσο σε ορισμένες περιπτώσεις, το τι κάνει ο θεραπευτής σε σχέση με τον πελάτη του είναι κάτι που γίνεται κεκλεισμένων των θυρών, που προαστατεύται (;) πίσω απο τη σφαίρα του απορρήτου.


καλα τωρα αυτη η θεωρια περι απορρητου,
εγω δεν την εχω δει να εφαρμοζεται.
Εχω δει ψυχιατρο να με πεταει εξω οταν αμφισβητησα τις μεθοδους του.
Κανενα απορρητο δεν επαιξε εκει.
Και σιγα το απορρητο δηλαδη η σιγα τις μεθοδους που ειχε....
Αν μεθοδος ειναι το ταβορ και αλοπερντιν πιασαμε πατο....




Έχω ακούσει κι εγώ για περίπτωση που ο θεραπευτής ενός φίλου μου του είπε οτι είτε θα πήγαινε σε ψυχίατρο για να κρίνει ο ψυχίατρος αν χρειάζεται χάπια, είτε θα σταματούσαν την ψυχοθεραπεία μαζί. Το έλεγε αυτό, σε έναν άνθρωπο με τον οποίο έκαναν χρόνια δουλειά μαζί, ο οποίος τον είχε εξιδανικεύσει και είχε κι ένα είδος συναισθηματικής εξάρτησης απο αυτόν. Σημειωτέον οτι ο θεραπευτής είχε μιλήσει με τον ψυχίατρο, ο οποίος είχε ήδη γράψει την συνταγή με βάση τα λεγόμενά του.

Αυτό είναι κατά τη γνώμη μου μια μορφή αυθαίρετου εκβιασμού, υπο το πρόσχημα της αυθεντίας ( όλα αυτά είναι για το καλό σου, το οποίο εγώ τυχαίνει να ξέρω καλύτερα) και των καλών προθέσεων...

Ο δρόμος για την κόλαση, ειναι ενίοτε στρωμένος με καλές προθέσεις.


εγω το ξερω αλλιως,
ο δρομος για την κολαση περναει απο πολλα βολεματα και καλα φραγκα,
η οχι?




Γι αυτό καλό είναι να ενεργοποιείται ο εσωτερικός συναγερμός κάποιου σε τέτοιες περιπτώσεις ( αν και κινδυνεύει να χαρακτηριστεί ως κλασσική αντίσταση στην θεράπεία ο μηχανισμός του αυτός - στην περίπτωση αυτή θα πρέπει να δώσει ο ίδιος τη δική του ερμηνεία) και να αντιστέκεται στην αυθεντία (;)του ειδικού. Εξαιρετική και πολύτιμη βοήθεια μπορούν να παράσχουν στο σημείο αυτό οι στενοί φίλοι, ως τρίτοι παρατηρητές.


οπως ειπα και στην φωτεινη,
ενας ανθρωπος ειναι σχεδον αδυνατο να αντιπαρελθει.
Οντως οι φιλοι μπορει να γινουν πυλωνας στηριξης,
αλλα και παλι, λυνουν το προβλημα?
αυτο ειναι το ερωτημα ενος ανθρωπου που παει σε ενα ψυχιατρο, εχει ερωτηματα και θελει απαντησεις.





Όσον αφορά τα σπίτια της φυγής, είναι μια εναλλακτική πρόταση θεραπευτικού μοντέλου που έχει λειτουργήσει στην πράξη και έχει αποδόσει τα μέγιστα.
Θυμάμαι με πόση συγκίνηση άκουγα, στο σχετικό συνέδριο που είχα πάει, μαρτυρίες ανθρώπων που είχαν χρόνια ταλαιπωρηθεί με τη συμβατική οδό, πώς μέσα απο τη συλλογικότητα, την κατανόηση και την αλληλεγγύη που βρήκαν μέσα στα σπίτια αυτά, άρχισαν να στέκονται στα πόδια τους.


αυτο που βαζεις ειναι ενα μοντελο που δειχνει ενα καινουριο δρομο, μια λυση νεου τυπου, μπορει να πει κανεις υποφερτη και στα ορια της αξιοπρεπειας.

Ειναι ενα μοντελο που το δουλευω και εγω στο μυαλο μου.

krino
03-02-2010, 22:35
Originally posted by keep_walking
Σαφως και εισαι ηλιθιος...αλλα δεν θα στο αναλυσω.

Ο εχων ματια βλεπει.


μερσι.
;)


Αληθεια επειδη εχεις ματια,
δεν ξαναδιαβαζεις το πρωτο σου ποστ σε αυτο το νημα?
ετσι για το χαιλικι ρε αδερφε......

συνεχισε να τρολαρεις οπως σου ειπα,
αν αυτο σε κανει να νιωθεις καλα.

keep_walking
03-02-2010, 22:39
μερσι.
;)
Δεν κανει τιποτα...συνεχισε εσυ να θαβεις το θεμα σου προς το παρον.

krino
03-02-2010, 23:06
Originally posted by PETRAN
Ωραία αρθράκια κρίνο, διάβασα τα πρώτα. Όμως για μένα αυτή η οργή είναι λίγο άτοπη.


ατοπη?
για να δουμε τι επιχειρηματολογια εχεις και τι εχω να απαντησω και θα δουμε το ατοπο, ε?




Ναι η ψυχιατρική σαν ένα είδος \"θολής ημι-επιστημονικής ιατρικής\" έχει χρησιμοποιηθεί καταχραστικά, από διάφορες ολοκληρωτικές κοινωνίες και πολιτικές σκοπιμότητες και ιδεολογίες μέχρι τις μοντέρνες φαρμακευτικές εταιρείες, αυτό είναι αλήθεια.


μεχρι εδω καλα το πηγες....




Όμως μέσα σε αυτό το επιστημονικό ημίφως έχουν πάρει βοήθεια πάρα πολοί άνθρωποι. Κάτι που είπα και πριν, είναι ότι χιλιάδες ψυχωσικοί έχουν πάρει σημαντική βοήθεια, έστω και με αυτά τα προτώγωνα-και-\"άγαρμπα\" φάρμακα. Ναι είναι ένας \"χοντροκομμένος τρόπος\" αντιμετώπισης αλλά το 1/3 των ψυχωσικών ασθενών δεν χρειάζεται να είναι πλεον το freak-show του άσυλου η το βάρος της οικογένειας ,της κοινωνίας και κυρίως-του εαυτού τους(με αποτέλεσμα να λειτουργεί κανονικότατα ανάμεσα μας) ενώ ένα ακόμα 1/3 τα καταφαίρνει αρκετά καλά, έστω με κάποιες περιστασιακές νοσηλείες.



ΑΧΑ!
μαλιστα.....
εδω μου λες δηλαδη οτι εστω και ετσι υπαρχει κοσμος που υποφερει λιγοτερο....
εχω καποιες παρατηρησεις.
1. ο κοσμος αυτος γνωριζει σε τι διαδικασια μπαινει η του ειναι περιττο να μαθει?
2. υπαρχει περιθωρια (μιλωντας επιστημονικα παντα) να βελτιωθει η ψυχικη υγεια ενος ανθρωπου χωρις να λαβει ουτε ενα χαπι? ακομα και οταν προκειται για βαρια μορφης ψυχασθενεια? (προσεχε τι θα μου απαντησεις)
3. γνωριζεις περιπτωσεις ψυχιατρων που εχουν ασθενεις και τους βλεπουν για 10 λεπτα και το μονο που τους λενε ειναι να συνεχισουν τα φαρμακα τους?

4. εγω θελω το ποτηρι γεματο, ουτε μισογεματο, ουτε μισοαδειο.
Ειναι δικαιωμα μου σαν ανθρωπος να ζηταω κατι τετοιο.
Εσυ πιθανον να το βλεπεις απο την δικη σου επαγγελματικη σκοπια, μονο που απεχουμε παρασαγκας οσον αφορα το σκεπτικο μας, τα ωφελη μας και τις επιδιωξεις μας.




Νομίζεις ότι οι ίδιοι οι άνθρωποι με σχιζοφρένεια νιώθουν καλά όταν παιρνάνε κρίση? Οι ίδιοι καταλαβαίνουν όταν επανέρχονται ότι ήταν άρρωστοι και ότι δεν ήταν θέμα διαφορετικότητας η κοινωνικών απόψεων.


αμα περναγανε καλα, οι ψυχιατροι θα επρεπε να γινουν λαντζερηδες.
Οταν εισαι αρρωστος, ειτε παιρνεις φαρμακα και γινεσαι καλα,
εειτε οχι.
Παντως σε καμια περιπτωση αν εισαι αρρωστος, δεν παιρνεις φαρμακα για να ανακυκλωνεις την αρρωστια σου.

Χμμμμ πετραν.....
κατι ειναι σαπιο στο βασιλειο της δανιμαρκιας, δεν νομιζεις?









Ναι, δυστυχώς υπάρχουν αντενδείξεις και αυτός είναι ο λόγος που κάποιοι τα σταματάνε (με άσχημα συνήθως αποτελέσματα) όμως τα κέρδη μπορεί να είναι σημαντικά.



πες μου για πιο λογο οταν καποιος σταματαει την χρονια φαρμακευτικη του αγωγη αντιμετωπιζει παραπανω προβληματα απο οσα ειχε πριν τα αρχισει?
τι λεει το επιστημονικο κιταπι για αυτο?
Γνωριζεις η δεν κανει να το πεις?




Ναι είμαι εναντίον της πολυφαρμακίας και της υπερβολικής συνταγογράφησης, ιδιαίτερα όταν δεν υπάρχει κανείς αντικειμενικός τρόπος δικαιολόγησης της \"θεραπείας\" όπως στην ψυχιατρική. Και ναι τα SSRI μπορούν να έχουν πολύ άσχημες αντενδείξεις όπως...αυτοκτονία σε νεους. \"Overall\" όμως τα ποσοστά αυτοκτονιών έχουν μειωθεί πάρα πολύ και προφανώς αυτή η μείωση είναι λόγω αυτών των φαρμάκων αφού η ψυχοθεραπεία αποτελεί ακόμα δυστυχώς μάλλον πολυτέλεια για τους λίγους.


σορρυ αλλα αυτος ο αλτρουισμος δεν μου κανει.
Δεν μου λεει τιποτα να σωθει ενας ανθρωπος και να μην αυτοκτονησει και να ειναι ζομπι.
Αυτο εσυ το νομιζεις επιτεγμα?

Και ρωταω,
Ε ΚΑΙ ΛΟΙΠΟΝ?





Να τονίσω ότι στην περίπτωση των συναισθηματικών διαταραχών (εννοώ διαταραχές άγχους και διάθεσης που αποτελούν και το μεγαλύτερο ποσοστό ψυχοπαθολογίας) είμαι πάντα υπερ της ψυχοθεραπείας και κατά της φαρμακοθεραπείας καθαρά. Άλλωστε αυτό προτείνει και το \"British Royal College of Psychiatrists\" και ο NICE. Ότι η ψυχοθεραπεία πρέπει να αποτελεί την πρώτη γραμμή αντιμετώπισης αυτών των διαταραχών και μετά να ακολουθεί η φαρμακευτική αγωγή. Δυστυχώς αυτό δεν συμβαίνει και ο λόγος φυσικά είναι τα λεφτά.


τωρα με αυτο το δυστυχως με καθησυχασες....
:PPPPP




Πάρα πολλοί άνθρωποι δεν θα μπορούν να πληρώσουν την ψυχοθεραπεία. Γι\'αυτό φυσικά φταίει το παγκόσμιο σύστημα υγείας που είναι σκάρτο και λειτουργεί έχοντας ως βάση το κέρδος και όχι το άτομο με το πρόβλημα. Σε αυτά τα σκάρτα πλαίσια τα φάρμακα δυστυχώς μπορεί να αποτελέσουν σωτήρια για ένα τεράστιο αριθμό ανθρώπων που ποτέ δεν θα είχαν την οικονομική ευχέρεια να λάβουν ψυχο-θεραπεία (πλουτίζοντας με αυτό τον τρόπο τις φαρμακευτικές). Το σύστημα υγείας λοιπόν είναι αυτό που ίσως καθοδηγεί τον φαρμακο-κεντρισμό (?) και δυστυχώς και την ψυχιατρική.



δεν αμφιβαλλω οτι αρκετα ξεκινανε απο το συστημα υγειας οπως λες.

Η ερωτηση μου ειναι,
η ψυχιατρικη ειναι ενταγμενη στο συστημα γενικοτερα η οχι?




Πέρα από όλο αυτό, η μοντέρνα ψυχιατρική βασίζεται στην βιολογική ψυχολογία και τις νευροεπιστήμες, τομείς που είναι τρομερά καινούργιοι.


μην μπερδευεις τις νευροεπιστημες με την ψυχιατρικη, δεν εχει σχεση.



Η ψυχιατρική μπορεί να υπάρχει σαν \"πρακτική πραγματεία\" εδώ και 150 χρόνια, το θεωρητικό της επιστημονικό υπόβαθρο αλλάζει όμως ανάλογα με τις ανακαλύψεις. Δηλαδή πριν από 150 χρόνια δεν ήξεραν τι είναι ο νευρώνας η αν υπάρχει (η δομική μονάδα του εγκεφάλου) ενώ τα ψυχοτρόπα φάρμακα ανακαλύφθηκαν και εξελίχθηκαν τα τελευταία 50 (και όχι 150!) χρόνια. Πριν από αυτό το σημείο οι ψυχίατροι-νευρολόγοι είχαν κυρίως διαγνωστικούς ρόλους και παίζαν τον ρόλο των ερευνητών και του \"management\" των \"ασύλων \"και των \"ασθενών\" τους (οι νευρολόγοι παίζουν ακόμα αυτούς τους ρόλους μιας και εγκεφαλική βλάβη=no therapy, απλά κάνεις προσευχή και ελπίζεις οι ομάδες αποκατάστασης να κάνουν κάτι). Μπορεί να σου φαίνεται περίεργο αλλά ακόμα μερικά βασικά πράγματα δεν τα ξέρουμε.


εμενα μου φαινεται περιεργο?
εσενα δεν σου φαινεται περιεργο που η ψυχιατρικη δεν γνωριζει πως θεραπευεται η σχιζοφρενεια (η ακομα τι ακριβως την προκαλει) αλλα παρολα αυτα θεωρουν τους εαυτους τους ειδικους και γιατρους που κουραρουν \"ασθενεις\"????





Δηλαδή στην ψυχολογία υπάρχει τεράστια βιβλιογραφία για την αντίληψη του χρώματος και ακόμα δεν ξέρουν πως βλέπουμε το χρώμα. Ένα τόσο φαινομενικά απλό πράγμα που όλοι νομίζουν ότι κάθε οφθαλμίατρος θα το γνώριζε. Είναι αδύνατο να φτιάξουν έναν απλό υπολογιστή που να καταλαβαίνει από μόνος του τι χρώμα του δείχνουμε σε διάφορες αποχρώσεις και σκιάσεις. Πόσο μάλλον να φτιάξουμε ένα σύστημα που θυμάται, μιλάει, ελπίζει, αγαπάει και δημιουργεί. Η δεκαετία του 90 ονομάστηκε \"Δεκαετία του εγκεφάλου\" και αυτό γιατί ανακαλύψαμε κάποια βασικά πράγματα που κάνουν περιοχές του εγκεφάλου (π.χ η χ περιοχή αντιλαμβάνεται τα χρώματα, αυτή η ψ περιοχή παίζει ρόλο στην μνήμη) Θέλει πολύ ακόμα για να βρούμε πως ο εγκέφαλος \"βλέπει στο μέλλον\", καταλαβαίνει την σημασία των πραγμάτων, αποκτάει πεποιθήσεις και δημιουργεί αισθήσεις και συν-αισθήματα. Κάποτε όμως θα τα ανακαλίψουμε και ίσως τότε κάνουμε διαγνώσεις με λειτουργική απεικόνιση του εγκεφάλου και ασκούμε προηγμένες θεραπείες, όπως αντικειμενικές ψυχοθεραπείες που θα ξέρουμε τι ακριβώς κάνουν στον εγκέφαλο και \"έξυπνες\" βιολογικές παρεμβάσεις που θα βρίσκουν μόνο τον στόχο και όχι όλο τον εγκέφαλο όπως τώρα.


οοοοοχιιιιι μηηηηηηηηηηη....
καλυτερα να μεινετε στο σκοτος, μπας και μπορεσουμε να πεθανουμε ησυχοι.....
πληζ οχι αλλες ανακαλυψεις, οτι ανακαλυπτει η ψυχιατρικη ειναι σε βαρος του ανθρωπου οποτε μακρια απο εμας η αποφραδα τουτη μερα....





Όμως μέχρι τότε, η εμπειρική έστω άσκηση μπορεί να συνεχίσει να βοηθάει ανθρώπους. Αρκεί να γίνεται αιτιολογημένα, με σύνεση και όσο γίνεται ποιο πολύ με επιστημονική βάση και ενημέρωση.


καλα τωρα κανεις χιουμορ....
ξερω και εγω καλα ανεκδοτα, να σου πω ενα?

δωσε βαση στην πενια:

- λεει ο αντρας στη γυναικα του....
-Γυναικα παω για ποτο, βαλε το παλτο σου.
-Και θα με παρεις μαζι αντρα μου?
-Οχι, σβησε το καλοριφερ.

σορρυ αλλα το δικο μου ειναι καλυτερο....




Το γεγονός ότι είχε σκοτεινό παρελθόν και μερικές φορές και παρόν, δεν πάει να πεί ότι δεν αξίζει. \'Ολη η ιατρική και επιστήμη είχε περάσει μάλλον από σκοτεινές περιόδους.


το τι αξιζει το εχω γραψει αναλυτικα σε προηγουμενα ποστ,
μην κανεις να τα ξαναγραψω, θα γινομουν φλυαρος.

Οσο για την ιατρικη επιστημη,
για πες μου ενας χειρουργος πως περναει απο σκοτεινη περιοδο?
κοβει τον ασθενη φετες μπας και περισεψει κατι για πατσα?
Απλα δεν καταλαβαινω το πνευμα σου....









και μια ερωτηση επι του προσωπικου:
μπορεις να μου πεις με ακριβεια τι ειδους διπλωμα / ειδικευση εχεις παρει η προκειται να παρεις?
μου αρεσει να ξερω με ποιον μιλαω οχι κατι αλλο.....

krino
03-02-2010, 23:08
Originally posted by keep_walking

μερσι.
;)
Δεν κανει τιποτα...συνεχισε εσυ να θαβεις το θεμα σου προς το παρον.

καταρχην το θεμα δεν ειναι δικο μου,
κανενα θεμα δεν ειναι ιδιοκτησια κανενος, ανηκει στο φορουμ και σε οσους γραφουν.

Τωρα σαν θεμα, ασχετα απο αυτα που λες,
παει μια χαρα και εχω δει πολλες ενδιαφερουσες απαντησεις οσο και να σε λυπει αυτο.


Σκοπευα να γραψω ενα δευτερο κειμενο, αλλα δεν με παιρνει ο χρονος.
Χθες ξημερωσα και δεν ειχα σηκωμο....

Φωτεινη!
04-02-2010, 10:30
Κρίνο και ολοι οι υπολοιποι που σας ενδιαφέρει το θέμα,
Εχτες το βράδυ αφου διαβασα τις απόψεις σας ,εφαγα ενα μεγάλο FLASH.
Συνειδητοποίησα κατι και θέλω να το μοιραστώ,γιατι οπως βοηθήθηκα εγώ, ισως να βοηθήσω και κάποιον άλλο..
Εχω συναντήσει τρείς ψυχίατρους.
Την πρώτη φορά ,πήρα αντικαταθλιπτικά.Δεν μπορούσα να λειτουργήσω.Δεν μπορούσα να κάνω απλα πράγματα,τα φαρμακάκια μου μου έλυσαν το πρόβλημα.Αυτο που ένιωσα πέρασε ανεπιστρεπτί.τα πήρα για πολύ λίγο και Τα εκοψα μαχαίρι.Τότε δεν ηξερα οτι ειναι επικίνδυνο.Πέρασαν 9 μήνες και οταν γέννησα ,επικοινώνησα παλι με την ψυχίατρο και τη ρώτησα αν πρέπει να τα συνεχίσω.(Απο Άγνοια, δεν ηξερα πως λειτουργουν τα πραγματα, φοβόμουν μη ξαναπάθω τα ίδια.)
Η ΨΥΧΙΑΤΡΟΣ ΜΕ ΕΔΙΩΞΕ.
Τρία χρόνια μετά (στο σήμερα),με αφορμή πράγματα που με θλιβουν βαθιά και με την βαθιά ανάγκη να λύσω και να γιατρέψω αυτά που με πληγώνουν,ξαναπήγα σε ψυχίατρο.Ειδα αλλους δύο.ΜΕ ΕΔΙΩΞΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ.
Μάλιστα ο τελευταίος πήγε λίγο παραπέρα.Το φλασάκι το εφαγα χτες.Μου είπε οτι θα μπορούσε να πιαστεί απο κάτι που του είπα και να μου γράψει κατι(φαρμακάκι),αλλα ,ΟΧΙ δεν δημιουργεί ασθενείς.Οταν τον ρώτησα θα μπορουσε δηλαδη να μου συμβει και αυτό?μου ειπε ΝΑΙ.Στην πόλη μας οχι και τόσο ευκολα αλλα αλλου ΝΑΙ.

Ισως ημουν απλά τυχερή,(γιατί ακόμα και οταν πήρα τα φαρμακάκια μου εγω εγινα καλά,)αλλα ίσως και να μην ειναι ολα τόσο μαυρα!!!
Καλημέρα σε όλους σας.

RainAndWind
04-02-2010, 11:04
Φωτεινή,ο λόγος που το θέμα με ενδιαφέρει αρκετά,είναι γιατί γνωρίζω πως ένα άτομο βυθισμένο σε προβλήματα,είναι εξαιρετικά ευάλωτο σε χειρισμούς βασισμένους σε αρχές/θελήσεις έξω από τις δικές του.Για παράδειγμα,όταν εγώ ήμουν σε κατάθλιψη,έκανα μία επίσκεψη σε κάποιον ψυχίατρο.Στη συζήτησή μας αυτό που προέκυψε με σόκαρε.Η λύση που μου πρότεινε ήταν να μου γράψει ένα φάρμακο για να μη νιώθω τίποτε.Να μη νιώθω τίποτε,θα το βρω μετά θάνατον.Προσωπικά το να μη νιώθω τίποτε,το να μη με απασχολεί ο πόνος,άμα γούσταρα το έβρισκα,δε χρειάζομαι κανέναν ψυχίατρο ή ειδικό για να με κάνει φυτό.Συνειδητοποίησα πως μέσα από αυτό που μου πρότεινε,ουσιαστικά θα έχανα κάθε ευκαιρία να μάθω και να εξελιχθώ,γιατί η αφαίρεση του πόνου δε θα ήταν παρά η λοβοτόμηση της θαυμαστής ικανότητας του σώματός μου να μου στέλνει τα μηνύματά του για αλλαγή.Υπάρχουν φαντάζομαι κι άλλοι τέτοιοι σκιτζήδες.

Ο πόνος μου ήταν σημαντικός,όπως κάθε μου άλλο αίσθημα και έμαθα να τον ακούω παρά να τον αποκοιμίζω για να μου έρθει εύκολα η ουτοπία της γιατρειάς.Τίποτε δεν έρχεται εύκολα,η πρώτη μας ανάσα είναι το κλάμα,μέσω αυτού διεκδικούμε το δικαίωμα να ακουστούν οι ανάγκες μας.Παραλλήλισα λοιπόν την πρόταση του \"καλού\"ψυχίατρου με το βούβαμα του κλάματός μου στη γέννηση,κι έτσι του είπα ένα ωραίο χαίρετε και δεν ακολούθησα την υπέροχή του πρόταση για θεραπεία make me a vegetable,broccoli if you wish.:P:P

Φωτεινη!
04-02-2010, 11:35
Originally posted by RainAndWind
Φωτεινή,ο λόγος που το θέμα με ενδιαφέρει αρκετά,είναι γιατί γνωρίζω πως ένα άτομο βυθισμένο σε προβλήματα,είναι εξαιρετικά ευάλωτο σε χειρισμούς βασισμένους σε αρχές/θελήσεις έξω από τις δικές του.

Συμφωνώ απολύτως ,γι αυτο θα δεις παραπανω ,ρωτάω τι γίνεται με τετοιες περιπτώσεις,τι μπορείνα κανει ενας ανθρωπος που νιώθει ετσι?Γίνεται το θύμα του ψυχιατρου?Πολυ ασχημη διαπίστωση,με θλίβει βαθιά..

Παραλλήλισα λοιπόν την πρόταση του \"καλού\"ψυχίατρου με το βούβαμα του κλάματός μου στη γέννηση,κι έτσι του είπα ένα ωραίο χαίρετε και δεν ακολούθησα την υπέροχή του πρόταση για θεραπεία make me a vegetable,broccoli if you wish.:P:P


Αρα βρήκες την δύναμη να αντιταχτεις..Μπορεί λοιπον να γίνει κι αυτο..

RainAndWind
04-02-2010, 12:07
Ναι,αλλά τι συμβαίνει στις περιπτώσεις που η απελπισία έχει εντελώς δώσει το ρυθμό στο χορό;To δικαίωμα στην εγρήγορση του \"ασθενούς\"ή \"πελάτη\"ή όπως θες αλλιώς όρισέ τον,πώς εξασφαλίζεται;Aπό ποιον θα ελεγχθεί,υπάρχει κάποιο υπαρκτό πεδίο σκαναρίσματος τέτοιων πρακτικών φυτοποιήσεως εν είδει θεραπείας;Ή αφήνονται όλα στην τύχη/συγκυρίες/κωλοφαρδία/ικανότητα κρίσης και θέλησης κάθε ατόμου που επισκέπτεται έναν ψυχίατρο;

weird
04-02-2010, 12:39
Originally posted by Αφωτεινή
Κρίνο και ολοι οι υπολοιποι που σας ενδιαφέρει το θέμα,
Εχτες το βράδυ αφου διαβασα τις απόψεις σας ,εφαγα ενα μεγάλο FLASH.
Συνειδητοποίησα κατι και θέλω να το μοιραστώ,γιατι οπως βοηθήθηκα εγώ, ισως να βοηθήσω και κάποιον άλλο..
Εχω συναντήσει τρείς ψυχίατρους.
Την πρώτη φορά ,πήρα αντικαταθλιπτικά.Δεν μπορούσα να λειτουργήσω.Δεν μπορούσα να κάνω απλα πράγματα,τα φαρμακάκια μου μου έλυσαν το πρόβλημα.Αυτο που ένιωσα πέρασε ανεπιστρεπτί.τα πήρα για πολύ λίγο και Τα εκοψα μαχαίρι.Τότε δεν ηξερα οτι ειναι επικίνδυνο.Πέρασαν 9 μήνες και οταν γέννησα ,επικοινώνησα παλι με την ψυχίατρο και τη ρώτησα αν πρέπει να τα συνεχίσω.(Απο Άγνοια, δεν ηξερα πως λειτουργουν τα πραγματα, φοβόμουν μη ξαναπάθω τα ίδια.)
Η ΨΥΧΙΑΤΡΟΣ ΜΕ ΕΔΙΩΞΕ.
Τρία χρόνια μετά (στο σήμερα),με αφορμή πράγματα που με θλιβουν βαθιά και με την βαθιά ανάγκη να λύσω και να γιατρέψω αυτά που με πληγώνουν,ξαναπήγα σε ψυχίατρο.Ειδα αλλους δύο.ΜΕ ΕΔΙΩΞΑΝ ΚΑΙ ΟΙ ΔΥΟ.
Μάλιστα ο τελευταίος πήγε λίγο παραπέρα.Το φλασάκι το εφαγα χτες.Μου είπε οτι θα μπορούσε να πιαστεί απο κάτι που του είπα και να μου γράψει κατι(φαρμακάκι),αλλα ,ΟΧΙ δεν δημιουργεί ασθενείς.Οταν τον ρώτησα θα μπορουσε δηλαδη να μου συμβει και αυτό?μου ειπε ΝΑΙ.Στην πόλη μας οχι και τόσο ευκολα αλλα αλλου ΝΑΙ.

Ισως ημουν απλά τυχερή,(γιατί ακόμα και οταν πήρα τα φαρμακάκια μου εγω εγινα καλά,)αλλα ίσως και να μην ειναι ολα τόσο μαυρα!!!
Καλημέρα σε όλους σας.

Καλημέρα Φωτεινή μου!
Με ενδιαφέρει απίστευτα πολύ το θέμα και εμένα.
Με έχει αγγίξει προσωπικά αλλά και δικοί μου άνθρωποι έχουν έρθει αντιμέτωποι μαζί του.

όπως είπα και πιο πάνω, είναι άστοχο να γενικεύουμε και να τα βάζουμε όλα σε ένα τσουβάλι.

Χαίρομαι για την θετική εξέλιξη της ιστορίας σου Φωτεινή, καθώς έπεσες πάνω σε ανθρώπους που ασκούν ευσυνείδητα τον ρόλο και το έργο τους.

Έτσι έγινε και με το φιλαράκι μου. Σε δύο ψυχιάτρους πήγε λόγω της απαίτησης του θεραπευτή του. Ο πρώτος τον έδιωξε χωρίς πολλά λόγια, λέγοντάς του οτι γράφει καθημερινά φάρμακα για πολλούς, αλλά είναι αστείο έως τραγικό να συζητάνε κάν το ενδεχόμενο αυτό για τον φίλο μου.
Ο δεύτερος ψυχίατρος, αυτός που είχε ετοιμάσει την συνταγή βάσει των λεγομένων του θεραπευτή, αφού μίλησαν αρκετή ώρα, του είπε πιο σταράτα οτι δεν μπορεί να δώσει σε κάποιον φάρμακα επειδή δεν είναι φρόνιμος στην θεραπεία του κι επειδή ο θεραπευτής του δεν μπορεί να τα βγάλει πέρα μαζί του (!).


Ένας άλλος φίλος μου, αντιμετώπιζε άγχος λόγω της δουλειάς και του μεταπτυχιακού του αλλά και άλλων οικογενειακών του προβλημάτων και τον έπιαναν δύσνποιες. Πήρε τηλ έναν νευρολόγο - ψυχίατρο απο τον κατάλογο, ο οποίος έκανε διάγνωση τηλεφωνικά(!) και του είπε οτι πρέπει να πάει να του γράψει φάρμακα. Ευτυχώς ο φίλος μου δεν πήγε ποτέ. Σήμερα είναι μια χαρά.

Μια άλλη φίλη μου, πήγε σε μια ψυχίατρο και εξασφάλισε απο την πρώτη κιόλας επίσκεψη φαρμακευτική αγωγή καθώς και ένα χαρτάκι που έγραφε οτι δεν είναι σε θέση να φροντίζει τον εαυτό της λόγω της ψυχικής νόσου. Όλα αυτά σε μια συνεδρία.

Κι εγώ όταν πρωτοάρχισαν οι ταχυπαλμίες και οι πανικοί, μικρούλα ήμουν, έπαιρνα σβάρνα όλους τους γιατρούς. Μου είχαν γράψει, με περισσή ευκολία, αγχολυτικά, αντικαταθλιπτικά μια άλλη νευρολόγος, ηρεμιστικά ένας τρίτος.
ΕΥΤΥΧΩΣ δεν άκουσα ποτέ κανεναν τους.

weird
04-02-2010, 12:47
Originally posted by RainAndWind
Φωτεινή,ο λόγος που το θέμα με ενδιαφέρει αρκετά,είναι γιατί γνωρίζω πως ένα άτομο βυθισμένο σε προβλήματα,είναι εξαιρετικά ευάλωτο σε χειρισμούς βασισμένους σε αρχές/θελήσεις έξω από τις δικές του.Για παράδειγμα,όταν εγώ ήμουν σε κατάθλιψη,έκανα μία επίσκεψη σε κάποιον ψυχίατρο.Στη συζήτησή μας αυτό που προέκυψε με σόκαρε.Η λύση που μου πρότεινε ήταν να μου γράψει ένα φάρμακο για να μη νιώθω τίποτε.Να μη νιώθω τίποτε,θα το βρω μετά θάνατον.Προσωπικά το να μη νιώθω τίποτε,το να μη με απασχολεί ο πόνος,άμα γούσταρα το έβρισκα,δε χρειάζομαι κανέναν ψυχίατρο ή ειδικό για να με κάνει φυτό.Συνειδητοποίησα πως μέσα από αυτό που μου πρότεινε,ουσιαστικά θα έχανα κάθε ευκαιρία να μάθω και να εξελιχθώ,γιατί η αφαίρεση του πόνου δε θα ήταν παρά η λοβοτόμηση της θαυμαστής ικανότητας του σώματός μου να μου στέλνει τα μηνύματά του για αλλαγή.Υπάρχουν φαντάζομαι κι άλλοι τέτοιοι σκιτζήδες.

Ο πόνος μου ήταν σημαντικός,όπως κάθε μου άλλο αίσθημα και έμαθα να τον ακούω παρά να τον αποκοιμίζω για να μου έρθει εύκολα η ουτοπία της γιατρειάς.Τίποτε δεν έρχεται εύκολα,η πρώτη μας ανάσα είναι το κλάμα,μέσω αυτού διεκδικούμε το δικαίωμα να ακουστούν οι ανάγκες μας.Παραλλήλισα λοιπόν την πρόταση του \"καλού\"ψυχίατρου με το βούβαμα του κλάματός μου στη γέννηση,κι έτσι του είπα ένα ωραίο χαίρετε και δεν ακολούθησα την υπέροχή του πρόταση για θεραπεία make me a vegetable,broccoli if you wish.:P:P

Ρειν, αυτό σου το μήνυμα είναι τόσο σημαντικό για μένα, σ ευχαριστώ που το έγραψες... μου δίνει πολλά.

Κάποτε, προσπαθούσα να εξηγήσω κι εγώ με τη σειρά μου, γιατί ο πόνος μου είναι φίλος κι όχι εχθρός μου. Ο πόνος μου και κάθε συναίσθημα, έντονο, είναι αυτά που με οδηγούν ένα βήμα κάθε φορά πιο κοντά στην αλήθεια μου... και δεν μπορώ να τα απαρνηθώ.

Σε έναν απο τους νευρολόγους που είχα επισκεφτεί λοιπόν όταν δεν ήμουν στα καλύτερά μου, έζησα κι εγώ μια ανάλογη εμπειρία. Μου είπε, θα σου δώσω χάπια ώστε να μην νοιώθεις ούτε πολύ ούτε λίγο, θα ψαλιδίσει το χάπι τα συναισθήματά σου αναλόγως για να γίνει αυτό.

Δεν μου άρεσε καθόλου η προοπτική του να χάσω οποιοδήποτε τμήμα απο τα συναισθήματά μου, πράγμα το οποίο του εξέφρασα άμεσα. \"αν δεν νοιώθω έντονα, δεν θα μπορώ ούτε να γράφω, ούτε να βρω τις αλήθειες μου, θα χάσω ένα κομμάτι του εαυτού μου\". Με κοίταξε χωρίς να μιλά. Ηταν όμως με νόημα η σιωπή μας.
Σηκώθηκα και έφυγα. Ευτυχώς και πάλι.

Είναι φορές που, όσο ευάλωτος κι αν είναι κανείς και ευεπηρέαστος, η εσωτερική του φωνή παλεύει να ακουστεί... και τα καταφέρνει. :)

weird
04-02-2010, 12:53
Originally posted by RainAndWind
Ναι,αλλά τι συμβαίνει στις περιπτώσεις που η απελπισία έχει εντελώς δώσει το ρυθμό στο χορό;To δικαίωμα στην εγρήγορση του \"ασθενούς\"ή \"πελάτη\"ή όπως θες αλλιώς όρισέ τον,πώς εξασφαλίζεται;Aπό ποιον θα ελεγχθεί,υπάρχει κάποιο υπαρκτό πεδίο σκαναρίσματος τέτοιων πρακτικών φυτοποιήσεως εν είδει θεραπείας;Ή αφήνονται όλα στην τύχη/συγκυρίες/κωλοφαρδία/ικανότητα κρίσης και θέλησης κάθε ατόμου που επισκέπτεται έναν ψυχίατρο;

Θα πρέπει να υπάρξει ανάλογο θεσμικό πλαίσιο που απο όσο ξέρω στην χώρα μας δεν έχει αναπτυχθεί επαρκώς, αλλά και κινήσεις στον χώρο της κοινωνίας.
Πιστεύω οτι η ανταλλαγή των εμπειριών μας, όπως κάνουμε εμείς τώρα, είναι χρήσιμο όπλο για τον καθένα που μπορεί να διαβάσει.
Η αλληλεγγύη μεταξύ των παθόντων τους ενώνει και τους κάνει πιο δυνατούς, καθένας μπορεί να μάθει απο τα παθήματα του άλλου κι αυτό είναι κέρδος.

Υπάρχουν αξιόλογα εγχειρήματα, όπως αυτό που ανέφερα, το Παρατηρητήριο των δικαιωμάτων του ψυχικά ασθενούς,μια οργάνωση στην Θεσσαλονίκη που ενημερώνει και συνδράμει τον άλλο σε τέτοιες περιπτώσεις.

άλλα ενιδαφέροντα λινκς που βρήκα:

http://indy.gr/projects/o-imi-orofos/diakryksi-dikaiomaton-ton-psy3c7ika-asthenn-kai-ton-oikogenein-toys
Διακήρυξη δικαιωμάτων των ψυχικά ασθενών και των οικογενειών τους.

http://mentalhealthcommission.org.cy/el/news/
Επιτροπή Εποπτείας και Προστασίας
Δικαιωμάτων Ψυχικά Ασθενών ( Κύπρος).


http://psi-action.blogspot.com/2009/01/blog-post_19.html
ΣΥΝΗΓΌΡΟΣ ΤΟΥ ΠΟΛΙΤΗ

Σπίτια φυγής
http://www.kerstin-kempker.de/greek.htm

κίνημα αυτοβοήθειας ανθρώπων με ψυχωσική εμπειρία
http://imiorofos.org/node/105
\"πρόκειται κατά τη γνώμη μου για το μεγαλύτερο εγχείρημα εκμάθησης και συνεχούς άσκησης του αλληλοσεβασμού σε διαπροσωπικό και κοινωνικό επίπεδο, μια τεράστια πρόκληση πολιτισμού για την κοινωνία, θα προσπαθήσει να το ενσωματώσει ως παράδειγμα επικοινωνίας και κύτταρο ψυχοκοινωνικής δράσης.\"

weird
04-02-2010, 13:21
Originally posted by krino


αυτο που βαζεις ειναι ενα μοντελο που δειχνει ενα καινουριο δρομο, μια λυση νεου τυπου, μπορει να πει κανεις υποφερτη και στα ορια της αξιοπρεπειας.

Ειναι ενα μοντελο που το δουλευω και εγω στο μυαλο μου.





[/quote]

Η οργή δεν βοηθάει σε κάτι όμως κι εσύ φαίνεται να έχεις μέσα σου αρκετή.

Καλό είναι να δουλέψεις το συναίσθημά σου αυτό, είναι δύσκολο, μα εφικτό.

Οι άνθρωποι αυτοί του Βερολίνου ήρθαν και θα έρθουν παλι στην Ελλάδα, επιδίωξε να έρθεις σε επαφή μαζί τους, να επικοινωνήσετε τις ιδέες σας. Εϊναι πολύ προσιτοί και ανοιχτοί.

krino
04-02-2010, 13:30
Originally posted by weird
Η οργή δεν βοηθάει σε κάτι όμως κι εσύ φαίνεται να έχεις μέσα σου αρκετή.


εχω, απο την στιγμη που με βουτηξαν σε κολυμπηθρα.




Καλό είναι να δουλέψεις το συναίσθημά σου αυτό, είναι δύσκολο, μα εφικτό.



για ποιο λογο να το δουλεψω?
σε τι θα με κανει καλυτερο?
γιατι θα ειμαι καλυτερος χωρις οργη?
η αλλιως, ξερεις να βελτιωθηκε κατι στον κοσμο μας χωρις οργη?

σορρυ αλλα τον πασιφισμο του γκαντι δεν το μπορω, μου φερνει εμετιλα.




Οι άνθρωποι αυτοί του Βερολίνου ήρθαν και θα έρθουν παλι στην Ελλάδα, επιδίωξε να έρθεις σε επαφή μαζί τους, να επικοινωνήσετε τις ιδέες σας. Εϊναι πολύ προσιτοί και ανοιχτοί.


δεν εχω προβλημα,
συζηταω τα παντα με τους παντες,
και συνηθως αυτους που διαφωνουν μαζι μου.

weird
04-02-2010, 13:37
Originally posted by krino

Originally posted by weird
Η οργή δεν βοηθάει σε κάτι όμως κι εσύ φαίνεται να έχεις μέσα σου αρκετή.


εχω, απο την στιγμη που με βουτηξαν σε κολυμπηθρα.




Καλό είναι να δουλέψεις το συναίσθημά σου αυτό, είναι δύσκολο, μα εφικτό.



για ποιο λογο να το δουλεψω?
σε τι θα με κανει καλυτερο?
γιατι θα ειμαι καλυτερος χωρις οργη?
η αλλιως, ξερεις να βελτιωθηκε κατι στον κοσμο μας χωρις οργη?

σορρυ αλλα τον πασιφισμο του γκαντι δεν το μπορω, μου φερνει εμετιλα.




Οι άνθρωποι αυτοί του Βερολίνου ήρθαν και θα έρθουν παλι στην Ελλάδα, επιδίωξε να έρθεις σε επαφή μαζί τους, να επικοινωνήσετε τις ιδέες σας. Εϊναι πολύ προσιτοί και ανοιχτοί.


δεν εχω προβλημα,
συζηταω τα παντα με τους παντες,
και συνηθως αυτους που διαφωνουν μαζι μου.






Δεν ενοχοποιώ το συναίσθημα της οργής, πιστεύω όμως οτι καμιά φορά θολώνει τα νερά και οδηγεί στα άκρα.
Ενδεχομένως κάποια πράγματα να χρειάζονται την ψύχραιμη ματιά μας.

Δεν σου λέω να το δουλέψεις για να το αφανίσεις και να γίνεις έτσι καλύτερος.

Να βρεις την βαθύτερη αιτία σου λέω, να εξιχνιάσεις την οργή σου και να την μεταπλάσεις σε κινητήριο δύναμη, σε δύναμη που σε κάνει να προχωράς, να εξελίσσεσαι.

Η οργή μπορεί να είναι ένα εφαλτήριο για αλλαγή, αρκεί να αξιοποιείται με τον κατάλληλο τρόπο.
Να μην σε τυφλώνει απο την μία, να σε παθιάζει βέβαια απο την άλλη.

:)

krino
04-02-2010, 13:45
Originally posted by weird

Δεν ενοχοποιώ το συναίσθημα της οργής, πιστεύω όμως οτι καμιά φορά θολώνει τα νερά και οδηγεί στα άκρα.


σωστο, αν εχεις παρατηρησει μερικες φορες ειμαι ακραιος,
ομως παλι δεν καταλαβα γιατι ειναι δυσλειτουργικο αυτο.
Τα ακρα ειναι και αυτη μια νορμαλ κατασταση, η λαθος?





Ενδεχομένως κάποια πράγματα να χρειάζονται την ψύχραιμη ματιά μας.


εδω συμφωνω, οταν φερομαι ακραια, παντα ειμαι ψυχραιμος.




Δεν σου λέω να το δουλέψεις για να το αφανίσεις και να γίνεις έτσι καλύτερος.

Να βρεις την βαθύτερη αιτία σου λέω, να εξιχνιάσεις την οργή σου και να την μεταπλάσεις σε κινητήριο δύναμη, σε δύναμη που σε κάνει να προχωράς, να εξελίσσεσαι.



μα η οργη ειναι και αυτη εξελισιμη.
Πιστευω οτι η οργη σου δινει ευνασμα για να σκεφτεις και να πραξεις.
Αντιθετα η νωθροτητα μπορει να σε καθηλωσει.

Δες ποσα πραγματα εχουν γινει τις προηγουμενες δεκαετιες με οργη.
Πχ ο μαης του 68 που ειχε μεσα της οργη, ξερεις τι δυναμεις απελευθερωσε?



Η οργή μπορεί να είναι ένα εφαλτήριο για αλλαγή, αρκεί να αξιοποιείται με τον κατάλληλο τρόπο.
Να μην σε τυφλώνει απο την μία, να σε παθιάζει βέβαια απο την άλλη.




ποτε δεν μπορεις με σιγουρια να καναλιζαρεις ετσι τα συναισθηματα σου, δεν το θελω αλλωστε.
Προτιμω να τα αφηνω να βγαινουν και οπως κατσει.
Αυτο ειναι μια εκδοχη της πεμπτουσιας της ευτυχιας στη ζωη ενος ανθρωπου.



:)

;)

weird
04-02-2010, 13:51
Κρινάκι το οτι είσαι αντιδραστικό το ξέραμε δεν θα το μάθουμε τώρα :P

Θα σου απαντήσω άλλη ώρα όμως γιατί υποχρεώσεις με εξωθούν στους δρόμους να τρέχω να βρω στολή ;)

krino
04-02-2010, 13:56
Originally posted by weird
Κρινάκι το οτι είσαι αντιδραστικό το ξέραμε δεν θα το μάθουμε τώρα :P


ουφφφφφ κακιες.... :P





Θα σου απαντήσω άλλη ώρα όμως γιατί υποχρεώσεις με εξωθούν στους δρόμους να τρέχω να βρω στολή ;)




ψαροντουφεκοστολη?
:cool:

Alobar
04-02-2010, 21:06
... μιας και αναφέρθηκε η οργή, ας ξαναγράψω πάλι το εξαιρετικό του Αριστοτέλη, που γίνεται \'εξαιρετικό\' αν και όταν αποτελεί στάση ζωής κι όχι επειδή ειπώθηκε απ\' αυτόν... οργή δείχνει και ο πορωμένος που ουρλιάζει στις κερκίδες και πετάει καρέκλες ή σπάει τα τζάμια της κυρά - Φρόσως - κι ότι είχε βάλει καινούργια κουφώματα η κακομοίρα - επομένως αυτό δε μας λέει κάτι, όπως επίσης δε μου λέει κάτι - σιχαίνομαι τους \'ολούθε\' πληθυντικούς - το να βλέπω οργή συνοδευόμενη από \'έχω πάντα δίκιο\', \'πες την άποψή σου, αλλά αφού έχω πάντα δίκιο σιγά μη δώσω σημασία\' και όλα αυτά τα γνωστά και συνηθισμένα... ά τί έλεγα;... α, ναι...

\'... το να είσαι οργισμένος είναι εύκολο. Το να εξοργιστείς όμως με το σωστό άτομο, για το σωστό λόγο, στο σωστό βαθμό, τη σωστή στιγμή, για το σωστό σκοπό και με το σωστό τρόπο, αυτό είναι δύσκολο...\'

... όντως. Θέλει διαχείριση, και δεν αναφέρομαι σε αυτήν των... κοινοχρήστων μιας οικοδομής. Οπότε, αρχικά να πω το εξής πάνω σε απάντηση του χρήστη Κρίνο, η οποία με τη σειρά της αναφερόταν στο ποστ μου στη σελ.2...

\'... Το θεμα ειναι ανοικτο, για τον οποιοδήποτε πιστευει οτι εχει να προσθεσει κατι πανω στο θεμα.
Ηδη 2 μελη δηλωσαν οτι τους ενδιαφερει παρα πολυ σαν θεμα και εβαλαν την δικη τους προσθηκη.

Για την δικη σου τοποθετηση,
θα την διαβασω και θα σου απαντησω,
αν και στο παρελθον εχεις απαξιωσει εντελως το τι λεω και εχεις δειξει οτι δεν σε ενδιαφερει το να ανοιξω ενα διαλογο μαζι σου.

Τωρα δειχνεις δυσαρεστημενη απο αυτο και αναθεωρεις.
Εφοσον ομως το ζητας θα διαβασω οτι εγραψες και θα γραψω σχετικως...\'


... πάντα βιαστικός, πάντα... έχει γίνει ένα μπέρδεμα. Βασικά η αλήθεια είναι ότι συνεχίζω όχι να \'απαξιώνω\' τα όσα λες, αλλά να ΑΔΥΝΑΤΩ να τοποθετηθώ όταν δε βγαίνει νόημα απ\' τις φράσεις σου. Είναι ένα πρόβλημα, δε νομίζεις; Ο λόγος είναι το \'χειροπιαστό\' του μυαλού. Αν κάποιος έχει χάος και μπέρδεμα εκεί μέσα, αυτό θα βγει και πάνω στο χαρτί ή την οθόνη, δε νομίζω να λέω κάτι που δε γνωρίζουμε. Στην προκειμένη, συνεχίζω να πιστεύω ότι αγνοείς βασικούς κανόνες στο διάλογο και την επικοινωνία με την εμφανέστατη συμπεριφορά σου, και στην προκειμένη - ξανά - δε σχολίασα καν άποψή σου αφού μέχρι εκείνη τη στιγμή απλά παρέθετες κατεβατά άλλων. Το ποστ μου αφορούσε ένα μικρό κομμάτι μιας απ\' τις πηγές σου, καθώς και άποψη/θέση του Πετράν. Παρόλα ταύτα, θέλω να τοποθετηθώ, χωρίς να έχω καμιά ανάγκη από πηγές, διότι απλά έχω τον εαυτό μου. Η δική μου οπτική είναι πολύ πιο συγκεκριμένη και συμπυκνωμένη, με βάση το τρίπτυχο \'ψυχιατρική - αλκοολισμός - κατάθλιψη\'. Για να μπορέσω να κάνω την αρχή, θα παραθέσω φράσεις - κλειδιά της θεωρίας των \'Αλκοολικών - Ανωνύμων\' για να γίνει κουβέντα, αν για κάποιους έχει ενδιαφέρον.

.................................................. .................................................. ................................

ΤΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΙ ΑΛΚΟΟΛΙΚΟΙ ΑΝΩΝΥΜΟΙ ΓΙΑ ΤΟΝ ΑΛΚΟΟΛΙΣΜΟ

\'... Ο Παγκόσμιος Οργανισμός Υγείας , κατατάσσει τον Αλκοολισμό στις χρόνιες
ασθένειες..
Ο αλκοολισμός είναι μια προοδευτική (από την άποψη ότι πάει από το κακό
στο χειρότερο όσο συνεχίζει κάποιος να πίνει ), ανίατη ( από την άποψη
ότι δεν μπορεί ένας αλκοολικός να ξανα πιει κανονικά γιατί έχει χάσει πλέον
τον έλεγχο του πόσο πίνει) και θανατηφόρα (είναι η τρίτη αιτία θανάτου στον
κόσμο αλλά και στη χώρα μας) ασθένεια...\'

(... όχι μόνο την θεωρούν \'χρόνια\' αλλά και \'ανίατη\'. Φυσικά, εφόσον έχουν καταφέρει να καλύπτουν τις απόψεις τους πίσω από μερίδα της ψυχιατρικής κοινότητας. Βλέπετε πώς αιτιολογούν το \'ανίατη\'; Ένας αλκοολικός λέει, δε μπορεί να ξαναπιεί κανονικά. Τρίχες κατσαρές και το μαλλί της γριάς μαζί. Αρκετοί μπορούν, μέσα σ\' αυτούς κι εγώ. Καταρχάς, χρησιμοποιούν τη λέξη \'μπορώ\'. Μάνι - μάνι, ισοπεδώνουν την ανθρώπινη θέληση, εσωτερική δύναμη, αυτοέλεγχο και τη δυνατότητα της επιβολής του ίδιου του εαυτού πάνω στην \'αδυναμία\' του. Για να μη παρεξηγηθώ, δεν είμαι υπέρ του να έχει κάποιος σαν σκοπό το να γίνει ελεγχόμενος πότης. Απ\' την άλλη όμως, δε δέχομαι την αντίφαση της θεωρίας τους όπου απ\' τη μια σταματάμε να πίνουμε, απ\' την άλλη είμαστε \'άρρωστοι\' μέχρι να πεθάνουμε. Σόρυ, αλλά θεωρώ απαράδεκτο να πάει ένας αλκοολικός σε αποχή - έτσι το λένε, δε λένε \'πρώην\' - σε έναν καρκινοπαθή και να του πει \'γεια χαρά φίλε, δε πίνω πια αλλά πάσχω από ανίατη ασθένεια\'... πού το κολλάω όλο αυτό με την ψυχιατρική;... στο εξής, που δε μας λέει όμως η θεωρία. Ότι δηλαδή μεγάλο μέρος των αλκοολικών, έχει χρησιμοποιήσει την ουσία επειδή αρνείται να παίρνει την αγωγή του. Κυρίως βενζοδιαζεπίνες και αντιψυχωσικά. Που σημαίνει τί; Ότι άλλο να έχει κάποιος ήδη προβλήματα και να γίνεται αλκοολικός προκειμένου να μη παίρνει φάρμακα, κι άλλο να σου λένε ότι με το αλκοόλ ντε και καλά παρουσιάζεις αυτά τα προβλήματα. Όταν εγώ λοιπόν πήγα για να πάρω διάγνωση από δημόσιο ψυχίατρο για την κατάθλιψή μου - αφού είχα φύγει απ\' την ομάδα - και με σκοπό περισσότερο να μου μιλήσει για το πρακτικό/ οικονομικό κομμάτι κι αν υπάρχει κάποια μέριμνα γι\' αυτό, σας πληροφορώ ότι αντιμετωπίστηκα ως \'άρρωστη\'. Όταν μάλιστα του είπα ότι αποχώρησα απ\' την ομάδα, θεώρησε ΑΠΑΡΑΙΤΗΤΗ την... συνταγογράφηση. Να σας πω εδώ, ότι τα φάρμακα που χρησιμοποιούνται είναι οι βενζοδιαζεπίνες κατά κύριο λόγο. Ειλικρινά σας το λέω. Έλα όμως που είχα ήδη ερευνήσει όλα αυτά που σας λέω τώρα. Καταρχάς, πώς μου γράφεις αγχολυτικά ενώ δε διακρίνεις τα αντίστοιχα συμπτώματα. Κατά δεύτερον, πώς αποφασίζεις ότι το καταθλιπτικό μου επεισόδιο είναι αποτέλεσμα της απεξάρτησης, όταν εγώ έχω διαγνωστεί ως χρόνια καταθλιπτική προτού καν δω τις μπύρες σε φωτογραφία... :P ... το καλύτερο είναι, πως τις βενζοδιαζεπίνες τις γράφουν με το που μπαίνεις σε αποχή για να αποφύγουν το λεγόμενο \'tremens delirium\'. Δεκτόν, είναι σπάνιο αλλά συμβαίνει και μπορεί να αποβεί και μοιραίο. Είναι τυχαίο όμως ότι συνήθως συμβαίνει σε αλκοολικούς που ήδη είχαν εθιστεί σε ψυχοφάρμακα, υπνωτικά, ηρεμιστικά προτού φτάσουν στο αλκοόλ;... πώς γράφεις χωρίς να ρωτάς;... και πώς θα το πάθω αφού είμαι ήδη στον 5ο και φεύγα μήνα;... και γιατί θεωρείς \'βέβαιο\' ότι όλοι οι αλκοολικοί είναι ίδιοι και παθαίνουν τα ίδια;... δυστυχώς, είναι αρκετοί οι γιατροί που παραπέμπουν σε \'κλειστά\' προγράμματα... τα οποία \'κλειστά\' πώς γίνεται και τα έχουν πρώην χρήστες, αφού έχουν περάσει από την ομάδα;... γερές κονόμες, αποτοξινώσεις 3 και 10 ημερών - ούτε ταχύρρυθμα αγγλικών να ήτανε - και κάποιες \'σχολές\' όπου τάχα γίνονται \'σύμβουλοι ψυχικής υγείας\'... να σας πω τί γίνεται στα κλειστά;... και δε τα λέω εγώ, μου τα είπανε παιδιά που είναι σα τους φύτουλες, που τα απομονώνανε, που έρχονταν σε επαφή με άλλα μέλη μόνο για λίγα λεπτά, και που δεν έβλεπαν κανονικό ψυχολόγο ούτε για αστείο... διάγνωση: αλκοολισμός. Μόνο που πολλά χρόνια πριν αρχίσουν να πίνουν, είχαν ήδη άλλα θέματα και το γνωρίζουν. Εν ολίγοις, ένας φαύλος κύκλος. Γίναν πότες για να αποφύγουν τα φάρμακα, κι έχουν καταλήξει να παίρνουν τα ίδια φάρμακα προκειμένου να μην ξαναπιούν. Οι περισσότεροι ξαναπέφτουν στη χρήση αφού φύγουν απ\' το \'κλειστό\', τους ξαναπλευρίζουν απ\' την ομάδα και πάει λέγοντας. Είναι κάθε μέρα στην ομάδα. Καμιά ψυχοθεραπεία, καμιά λύση...)

\'... Οι προσωπικές μας εμπειρίες δείχνουν ότι ο αλκοολισμός είναι μία σοβαρή
σωματική, πνευματική και ψυχική ασθένεια...\'

(... δώστε βάση στο \'πνευματική\'. Ας μη ξαναπώ τα ίδια...)

\'... Σαν αλκοολικοί μάθαμε ότι η θέληση μόνο, όσο δυνατή κι αν είναι, δεν
φτάνει για να μας κρατήσει μακριά από το ποτό...\'

(... εγώ πάλι ξέρω το αντίθετο... :P ... θα μου πεις τώρα, αν δίναμε αξία στον άνθρωπο και τη θέληση, πώς θα είχαμε οφέλη;...)

\'... Εάν γίνεις αλκοολικός, θα παραμείνεις για πάντα αλκοολικός...\'

(... εδώ κάποιοι παλεύουν και παλεύουν για να αποτινάξουν τις ταμπέλες, αλλά οι ΑΑ τις καπελώνονται από μόνοι τους... μάλιστα... άρα, εγώ δεν ήμουν καρκινοπαθής, είμαι ακόμη... ενδεχομένως νη μη το ξέρω κιόλας... :P ...)

\'... Ο μόνος τρόπος αντιμετώπισης της ασθένειας είναι η απόλυτη αποχή από το αλκοόλ...\'

(... σεβαστόν, αλλά δεκτόν εν μέρει. Ναι, έτσι χρειάζεται να είναι για ανθρώπους φοβικούς. Για αυτούς που όντως δεν έχουν κάνει κάτι άλλο στη ζωή τους πέρα απ\' το να πίνουν. Και που κυρίως δε σκέφτονται όπως εγώ. Και δεν είμαι η μοναδική φυσικά...)

... όπως καταλαβαίνετε, αμφισβήτησα την \'αυθεντία\' του κυρίου ψυχιάτρου. Δεν έκανα καμιά συζήτηση όσο τα έλεγε όλα αυτά. Απλά περίμενα να φύγω. Νά \'φευγα τουλάχιστον με συνταγή για αντικαταθλιπτικό, πάει στο διάολο... λολ!... θα κλείσω λέγοντας το εξής. Αυτά έγιναν πολύ πριν γίνει έντονο το επεισόδιο που περνάω. Δυστυχώς - κι αφού δοκίμασα όλες τις εναλλακτικές - αναγκάστηκα να ξαναπάω σε ψυχίατρο. Πέρα από την παντελή έλλειψη διάθεσης που αφορά την χρόνια καταθλιπτική συνδρομή, έχω ξεπεράσει τα όριά μου ως άνθρωπος με τα δυο βασικά συμπτώματα - αϋπνία και ανορεξία - να έχουν χτυπήσει \'κόκκινο\'... με τη διαφορά ότι ΑΠΑΙΤΗΣΑ να μου γράψει φάρμακο που να έχει οπωσδήποτε σαν παρενέργειες τα αντίστροφα, δηλαδή υπνηλία και αύξηση όρεξης... είμαι ανορθόδοξη, θέλω τις παρενέργειες... :P ... επίσης απαίτησα να μην έχει ανάμεσα σε αυτές, άμεσο αντίκτυπο σε ασθένειες του ΚΝΣ λόγω του παλιού προβλήματος. Καταλήξαμε. Η αλήθεια είναι ότι δε πιστεύω στην αντικαταθλιπτική τους δράση, εξού και δεν έχω ξαναπάρει αν και είμαι απ\' τα 21 με το πρώτο επεισόδιο. Επομένως, και μόνο οι παρενέργειες να υπάρξουν μου είναι υπέρ αρκετό. Ο συγκεκριμένος με αντιμετώπισε όπως μου άξιζε θέλω να πιστεύω. Ως έναν άνθρωπο δηλαδή με πολλές εμπειρίες, άποψη και οξυδέρκεια. Μάλιστα, αν δεν επέμενα εγώ, δε θα μου συνταγογραφούσε τίποτα, μιας και καλύφθηκε απ\' το ότι κάνω ήδη ψυχανάλυση, αλλά μάλλον τον συγκίνησαν τα... άϋπνα και κομμένα ματάκια μου... :P ...κλείνω με ένα απόσπασμα της θέσης του ψυχολόγου Stanton Peele, που όταν τον ανακάλυψα και τον μελέτησα ένιωσα και να επιβεβαιώνομαι για πράγματα που έβλεπα να συμβαίνουν σε μένα, και κυρίως ένιωσα μια ας το πω δικαίωση όσον αφορά τη θέση μου γενικότερα στη σχέση μου με την εξάρτηση...

\'... Γιατί περιγράφω τη φύση και τη συχνότητα της διαδικασίας του να ξεπερνάμε τα ναρκωτικά, το αλκοόλ και τα τσιγάρα, καθώς ωριμάζουμε; Γιατί αυτή είναι η πεμπτουσία του τρόπου που βλέπω και αντιμετωπίζω την εξάρτηση. Το να λέει κανείς ότι οι άνθρωποι «το ξεπερνούν ωριμάζοντας», δε σημαίνει ότι υποστηρίζει πως αυτή είναι μια παθητική διαδικασία. Το να μπαίνουμε, μεγαλώνοντας, σ\' έναν ενήλικο ρόλο απαιτεί χρόνο, κινητοποίηση, προσπάθεια και ένα διευκολυντικό περιβάλλον. Επιπλέον, ακόμη και γι\' αυτούς που είναι ικανοί να εγκαταλείψουν τον αλκοολισμό χωρίς θεραπεία, μερικές φορές η διαδικασία της εξάλειψης της παθολογικής αυτής πόσης μπορεί να πάρει δεκαετίες.

Προφανώς, στους ανθρώπους είναι πιθανό να συμβούν άσχημα πράγματα μέχρι τελικά να αναρρώσουν μόνοι τους (αν ποτέ αυτό συμβεί), γι\' αυτό και είναι σοφό να επιταχύνουν αυτή τη διαδικασία. Πώς το κάνω εγώ αυτό; Πρώτον, βοηθώ τους ανθρώπους να δουν ότι, σύμφωνα με τις δικές τους αξίες, το να αφήσουν πίσω την εξάρτηση είναι πολυτιμότερο από το να τη συνεχίσουν. Δεύτερον, δουλεύω μαζί τους για να διοχετεύσω αυτή τη συνειδητοποίηση σε προσπάθειες βελτίωσης της ζωής τους ως προς την εργασία, τις κοινωνικές σχέσεις και τον ελεύθερο χρόνο τους. Τρίτον, επικεντρώνομαι στο περιβάλλον τους -για να ψάξω την υποστήριξη που θα χρειαστούν σε αυτή τη διαδικασία και για να παρατηρήσω τις αλλαγές που θα χρειαστούν στη ζωή τους, ώστε να ξεφύγουν από την εξάρτηση.

Τι θεωρώ πλεονέκτημα στην προσέγγιση «το ξεπερνάς ωριμάζοντας»; Πολλοί σκέφτονται ότι το «νοσολογικό» μοντέλο επιτρέπει στους ανθρώπους να νιώσουν ότι η εξάρτησή τους δεν είναι δικό τους λάθος και ότι θα πρέπει να ζητούν βοήθεια για να την ξεπεράσουν. Στην προσέγγιση της ωρίμανσης, οι άνθρωποι βλέπουν τελικά ότι η «ανάρρωση» είναι μια φυσική διαδικασία που πιθανότερο είναι να συμβεί παρά να μη συμβεί, αρκεί να πετύχουν μια λογική πρόοδο σε κεντρικούς τομείς της ζωής τους. Η εξάρτηση δεν είναι ούτε ισόβια, ούτε παντοδύναμη· αντίθετα, είναι κάτι πάνω στο οποίο συνηθισμένοι άνθρωποι σαν κι αυτούς μπορούν να επιβληθούν. Αν οπλιστούν με αυτή την αντίληψη, πολλοί άνθρωποι αποκτούν πρόσθετη δύναμη και κινητοποιούνται για να ακολουθήσουν ένα μονοπάτι υγείας και ανάπτυξης, αφήνοντας πίσω τους την εξάρτηση...\'

www.peele.net

... και... \'Alcoholism Is Not a Disease\'...
http://www.youtube.com/watch?v=mCEkAmYwuno

:)

krino
04-02-2010, 22:05
Originally posted by Alobar

... πάντα βιαστικός, πάντα... έχει γίνει ένα μπέρδεμα.


λαμπρα.... ευκαιρια να το ξεμπερδεψουμε.




Βασικά η αλήθεια είναι ότι συνεχίζω όχι να \'απαξιώνω\' τα όσα λες, αλλά να ΑΔΥΝΑΤΩ να τοποθετηθώ όταν δε βγαίνει νόημα απ\' τις φράσεις σου. Είναι ένα πρόβλημα, δε νομίζεις;


οχι απαραιτητα,
αν δεν σε ενδιαφερουν αυτα που λεω, γιατι να ειναι προβλημα?
Απο την αλλη, αν σε ενδιαφερουν εκει μπορει να υπαρχουν πολλες ερμηνειες.
Εχει να κανει με το τι κλικ σου κανουν αυτα που γραφω.




Ο λόγος είναι το \'χειροπιαστό\' του μυαλού. Αν κάποιος έχει χάος και μπέρδεμα εκεί μέσα, αυτό θα βγει και πάνω στο χαρτί ή την οθόνη, δε νομίζω να λέω κάτι που δε γνωρίζουμε.


ομως με αυτο το χαος και το μπερδεμα που λες,
ειναι ο τροπος που σκεπτομαι και γενικα το πως εχω στημενο το μυαλο και την σκεψη μου.

Επειδη ετσι κινουμαι, ωφειλεις να το σεβαστεις.
Αλλωστε ο καθενας μας εχει το δικο του τροπο σκεψης, ο οποιος ειναι μοναδικος και αλλοτε ταιριαζει με καποιους αλλοτε οχι.


Ειχαμε μια παρομοια στιχομυθια εγω, εσυ και η R&W και τοτε φανηκε οτι εσυ δεν μπορεις να καταλαβεις τον τροπο σκεψης μου, μπορουσε ομως η R_W,
εμενα αυτο δεν με ενοχλει, μπορει να συμβει κατι τετοιο.
Γιατι ομως για σενα ειναι δυσβασταχτο εμποδιο?




Στην προκειμένη, συνεχίζω να πιστεύω ότι αγνοείς βασικούς κανόνες στο διάλογο και την επικοινωνία με την εμφανέστατη συμπεριφορά σου,



ειδικα εσυ δεν θα επρεπε να μιλας.
Με διαβαζεις κοντα μια δεκαετια και γνωριζεις οτι ετσι ακριβως γραφω παντα.
Ειτε με αποδεχεσαι οπως ειμαι, ειτε με προσπερνας.
Αν μη τι αλλο, ασχετως αν δεν με κανεις κεφι, γνωριζεις οτι δεν ειμαι fake γιατι αν ημουν στο περασμα αυτης της δεκαετιας θα ειχε φανει κατι διαφορετικο.





και στην προκειμένη - ξανά - δε σχολίασα καν άποψή σου αφού μέχρι εκείνη τη στιγμή απλά παρέθετες κατεβατά άλλων.
Το ποστ μου αφορούσε ένα μικρό κομμάτι μιας απ\' τις πηγές σου, καθώς και άποψη/θέση του Πετράν.


Καπου ροταρεις τωρα και σορρυ για αυτο.
Αν σχολιαζες κειμενα που εχω βαλει,
η γνωμη μου δεν ειναι απαραιτητη.

Οποτε το παρακατω σου ποστ,


Originally posted by Alobar
Τελικά Κρίνο δε μας είπες... εσύ έβαλες το θρεντ για να συν - διαλλαγείς/λεχθείς μόνο με συγκεκριμένα μέλη;... αν θυμάμαι έκανα μια τοποθέτηση στη σελ. 2 και περιμένω το διάλογο...


δεν συναδει με τα οσα γραφεις πιο πανω.

Ειτε ηθελες να σου απαντησω οπως και εγραψες και τελικα το εκανα, ειτε οχι οπως λες πιο πριν, πλην ομως το επομενο ποστ σου ειναι ακυρο.

Οταν κατασταλαξεις πες μου....








Και για να το ληγουμε:
Δεν μπορω τα σχολια,
ηξεις, αφήξεις, ου θνήξεις εν πολέμω και ηξεις, αφήξεις ου, θνήξεις εν πολέμω.....

Αμα η τακτικη σου ειναι να μου τα κανεις πλανητες,
εχω το καταλληλο τροπο να στα κανω γαλαξιες.
Αν ομως θελεις να σου πω τι σκεψεις εχω, ευχαριστως να το κανω.
Μπορω να επιβιωσω και με τις δυο καταστασεις, οποια ειναι πιο βολικη, και οχι για μενα.
Διαλεξε και πορεψου.

krino
04-02-2010, 23:12
Μερος 2ο

Ψυχικα πασχοντες και δικαιωματα




Ο τιτλος του θεματος ειναι απο μονος του σχημα οξυμωρο.
Και αυτο γιατι οι ψυχικα πασχοντες εξ ορισμου οταν περιερχονται σε θεραπεια ενος ψυχιατρου, δεν εχουν δικαιωματα.
Οι δε ψυχιατροι που επικαλουνται διαφορες χαρτες δικαιωματων των ψυχικα πασχοντων, στην ουσια κοροιδευουν τους εαυτους τους.

Η ψυχιατρικη τεχνη στην ουσια ειναι παραβιαση των δικαιωματων του πολιτη.
Ο ψυχικα πασχων θα επρεπε να εχει τα ιδια δικαιωματα με τον οποοδηποτε αλλο πολιτη.
Αντιθετα ενας ψυχιατρος μπορει να διαταξει τον εγκλεισμο ενος ανθρωπου με βαση τα δικα του κριτηρια ασχετως αν ο ψυχικα ασθενης δεν εχει διαπραξει καποιο ποινικο αδικημα.
Ετσι λοιπον ο ψυχιατρος αποκτα ενα ρολο, χωροφυλακα ψυχων με μεγαλες αρμοδιοτητες.


Σχετικα με το οτι οι ψυχικες παθησεις ειναι κληρονομικες, αν ασχοληθουμε με τα ψυχιατρια και τους χωρους εγκλεισμους για ατομα με ψυχικα νοσηματα, κατα πλειοψηφια βλεπεις ατομα που δεν εχουν στο ηλιο μοιρα.
Σπανιως θα δεις ανθρωπους με αρκετη οικονομικη επιφανεια.
Λες και αυτους τους εχει πιασει μια ανοσια και δεν παθαινουν τιποτα.

Ισως οι ψυχικες παθησεις να ειναι μια υποθεση που εξελιχθηκε με την ανοδο της βιομηχανικης επαναστασης και μετα.
Υποθετω οτι οι κοινωνιες μετεξελιχθηκαν σαν τετοιες που ασκουν στο εσωτερικο της, τρομερες πιεσεις στα μελη της.
Κυριοι αποδεκτες αυτης της πιεσης προφανως ειναι εκεινοι που δεν μπορουν με υλικους ορους καταρχην να εκτονωσουν αυτες τις πιεσεις.
Η επιλογη ενος ανθρωπου να παει στον ψυχιατρο ειναι μονοδρομος γιατι αφενως δεχεται πιεσεις χωρις να ξερει πως προηλθαν αυτες οι πιεσεις αλλα απο την αλλη δεν γνωριζει πως μπορει να τις διαχειριστει.
Πιστευει αφελως οτι ο ψυχιατρος γνωριζει κατι που αυτος το αγνοει.

Εκεινο που δεν γνωριζει ειναι οτι και ο ιδιος ο θεραπευτης του, κινιεται στα μαυρα σκοταδια, προχωραει με τον ιδιο φανο που εχει και ο ιδιος.
Μονο που ειναι ενα βημα μπροστα, μικρο ισως βημα αλλα σημαντικο.
Εχει την εμπειρια απο παρομιες περιπτωσεις και ετσι ειναι σε θεση να γνωριζει για την συμπεριφολογια ενος ασθενη με βαση την προτερη εμπειρια.
Εκεινο δηλαδη που γνωριζει ειναι τι αντανακλαστικα εχει ο ασθενης του αλλα οχι απο τι προκαλειται το προβλημα που εχει.


Τωρα σε ενα αλλο επιπεδο,
στην ελλαδα δεν γνωριζουμε με ακριβεια ποσοι ειναι οι νεκροι εκεινοι που ειχαν χρονια ψυχιατρικη παρακολουθηση σε συνδυασμο με φαρμακολογικη υποστηριξη.
Πιθανον να μην κρατανε και στατιστικα στοιχεια, ισως και να μην συμφερει κατι τετοιο.


Πολυ καλυτερα ομως τα λεει η ανακοινωση της
ΠΑΝΕΛΛΗΝΙΑΣ ΕΠΙΤΡΟΠΗΣ (ΠΡΩΗΝ)ΧΡΗΣΤΩΝ ΚΑΙ ΕΠΙΖΩΝΤΩΝ ΤΗΣ ΨΥΧΙΑΤΡΙΚΗΣ




Αποτελεί πρόκληση για καθένα από μας η προσπάθεια εκμετάλλευσής μας για ακόμα μια φορά από τις διάφορες κερδοσκοπικές εταιρίες που ανέλαβαν την κατ’ αποκοπή επιτάχυνση της διαδικασίας απορρόφησης κονδυλίων με τη δημιουργία οικοτροφείων-ιδρυμάτων στην κοινότητα διατηρώντας και αναπαράγοντας την ιδρυματική λογική και όχι για να προάγουν την χειραφέτησή μας και την απεμπλοκή μας από την ψυχιατρική βαρβαρότητα.

Η διένεξή και αντιπαράθεσή τους με το ΥΥΚΑ σχετίζεται περισσότερο με την αναξιοπιστία των συμβαλλόμενων στην κατεύθυνση της ιδιωτικοποίησης της ψυχικής υγείας και όχι με την ψυχιατρική μεταρρύθμιση την οποία αυθαίρετα επιτείνονται ότι υπηρετούν «εδώ και 25 χρόνια».
Το ότι σε αυτήν τη διένεξή προσπαθούν να εγκλωβίσουν και εμάς αναπαράγοντας το κυρίαρχο ψυχιατρικό σύστημα, τα στερεότυπα και προκαταλήψεις και επαναφέροντας το κλασικό και ανήθικο επιχείρημα περί επικινδυνότητας μας «για την οικογένεια και την κοινωνία», όπως ανερυθρίαστα αναφέρουν στην ανακοίνωσή τους, τεκμηριώνει ακόμα περισσότερο το ενδιαφέρον για τις επιχειρήσεις τους και όχι για μας τους ίδιους, παρασύροντας και πολλούς καλόβουλους εργαζόμενους που πίστεψαν και πιστεύουν σε μια άλλη ανθρώπινη συνάντηση και συνεργασία μαζί μας ενάντια στην ιδρυματική λογική των μικρών και μεγάλων ψυχιατρείων.

Εμείς τα μέλη της Πανελλήνιας Επιτροπής (πρώην)Χρηστών και Επιζώντων της Ψυχιατρικής θεωρούμε ότι τόσο η κυβέρνηση και το ΥΥΚΑ όσο και οι ιδιώτες συμβαλλόμενοι μαζί του ποτέ δεν είδαν τη μεταρρύθμιση σαν διαδικασία αποκατάστασης των δικαιωμάτων μας αλλά σαν μια διαδικασία απορρόφησης κονδυλίων μέσα από μια δημοσιονομική λογική που τη συνταγματική υποχρέωση για καθολική, δημόσια και δωρεάν φροντίδα υγείας την αντικαθιστά η στυγνή εμπορευματοποίηση. Ας πάψουν λοιπόν να μας χρησιμοποιούν για ιδία οφέλη και δηλώνουμε ότι θα συνεχίσουμε τους αγώνες μας για μια κοινωνία χωρίς ψυχιατρεία, για την αποκατάσταση των δικαιωμάτων μας, σε μια κοινωνία αλληλέγγυα και χωρίς προκαταλήψεις.

Γι’ αυτό:

- Διεκδικούμε τα δικαιώματά μας σαν άνθρωποι και σαν πολίτες.
- Ζητούμε να εφαρμόζεται η ευρωπαϊκή και η ελληνική νομοθεσία για την υπεράσπιση των δικαιωμάτων μας.
- Ζητούμε να ποινικοποιηθούν οι παραβιάσεις των δικαιωμάτων μας με σαφείς διατάξεις του νόμου και όχι με γενικότητες. Να ισχύσουν οι διατάξεις του ποινικού κώδικα εναντίον κάθε παραβάτη των δικαιωμάτων μας, όπως ισχύει για κάθε πολίτη.
- Απαιτούμε την απόλυτη ενημέρωσή μας για τις παρενέργειες των χορηγούμενων ψυχοφαρμάκων. Επίσης, να έχουμε τη δυνατότητα της επιλογής εναλλακτικών μορφών θεραπείας ακόμα και χωρίς ψυχοφάρμακα. Δηλώνουμε ότι για οποιαδήποτε δραστηριότητά μας δεν θα δεχθούμε την οποιασδήποτε μορφής χορηγία ψυχοφαρμακευτικών εταιρειών.

- Η εκπροσώπηση και η παρουσία μας σε όσες κατά νόμον και κατά διατάξεων των νόμων θέσεις, να είναι θέσεις ουσίας. Αυτό θα μας δώσει τη δυνατότητα να παρεμβαίνουμε και να ακυρώνουμε τις τυχόν δυσμενείς και μεροληπτικές εναντίον μας θέσεις και αποφάσεις και όχι να έχουμε έναν διακοσμητικό ρόλο όπως έχουμε σήμερα.
- Συνέχιση των εναλλακτικών προς την παραδοσιακή ψυχιατρική προσέγγιση μορφών υποστήριξης από εθνικούς πόρους.
- Απαιτούμε την ουσιαστική και καθολική επαγγελματική μας αποκατάσταση και ζητούμε οι Κοινωνικοί Συνεταιρισμοί Περιορισμένης Ευθύνης (ΚοιΣΠΕ) να μετατραπούν σε πραγματικούς φορείς επαγγελματικής αποκατάστασης με πλειοψηφική τη συμμετοχή μας στο Διοικητικό Συμβούλιο και με αναγνώριση όλων των πολιτικών και δικαιοπρακτικών μας δικαιωμάτων.
- Να κοινοποιηθεί άμεσα από τους αρμόδιους:
▫ Ποιο είναι το προσδόκιμο επιβίωσης των καταναλωτών συνταγογραφούμενων ψυχοφαρμάκων.
▫ Ποια η αναλογία θανάτων μεταξύ των ψυχασθενών και ίσου δείγματος του γενικού πληθυσμού.
▫ Πόσες εκατοντάδες ψυχικά πάσχοντες πεθαίνουν κάθε χρόνο από τις παρενέργειες των χορηγούμενων ψυχοφαρμάκων.
▫ Γιατί δεν ενδιαφέρεται το κράτος γι αυτούς τους θανάτους.
- Καταγγέλλουμε την ψυχιατρική βία και καταστολή, τις μηχανικές και χημικές καθηλώσεις, τις προθέσεις για «ήσυχα δωμάτια θεραπευτικής απομόνωσης», την ανεξέλεγκτη χορήγηση ψυχοφαρμάκων. Καταγγέλλουμε επίσης και ζητούμε την ακύρωση των εισαγγελικών παραγγελιών για αναγκαστικό εγκλεισμό.
- Ζητούμε η ενδεχόμενη νοσηλεία μας να γίνεται με τρόπο που να σέβεται την προσωπικότητά μας.
- Αντιδρούμε στο δημόσιο εξευτελισμό μας με τη μεταφορά μας στα ψυχιατρεία σαν κακοποιούς και όχι σαν όλους τους πολίτες που χρησιμοποιούν τις υπηρεσίες υγείας.
- Καλούμε τους εργαζόμενους στο χώρο της ψυχικής υγείας να αποδεχτούνε και να εναρμονιστούνε στην καθημερινότητά τους με τις παραπάνω προτάσεις και να υπερασπιστούνε μαζί με εμάς τα δικαιώματά μας.

Επικοινωνία: freemindgr@gmail.com

link (http://criticalpsygreece.org/2008/11/26/%CE%B1%CE%BD%CE%B1%CE%BA%CE%BF%CE%B9%CE%BD%CF%89%C F%83%CE%B7-%CF%84%CF%85%CF%80%CE%BF%CF%85-%CF%84%CE%B7%CF%83-%CF%80%CE%B1%CE%BD%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%B7%CE%BD%C E%B9%CE%B1%CF%83-%CE%B5%CF%80%CE%B9/)




Με μια τετοια προοπτικη τι να υποθεσει κανεις?
Τι ακριβως προωθουν οι κρατουντες?
σε ενα πιθανο σεναριο, θα ελεγε κανεις οτι συστηματικα δημιουργειται ενα κλιμα κοινωνικης ευγονικης.



Τελος αν η λερος φαινεται πολυ μακρια, το Δρομοκαΐτειο Θεραπευτήριο Αθηνών ειναι διπλα μας, μεχρι το επομενο ποστ.

krino
04-02-2010, 23:14
Επιστρέφει ο εφιάλτης της Λέρου;


Είκοσι χρόνια μετά την «ντροπή» της Λέρου όπου οι απαράδεκτες συνθήκες εγκλεισμού των ασθενών στην ψυχιατρική κλινική συγκλόνισαν την κοινή γνώμη σε παγκόσμιο επίπεδο, το «φάντασμα» των άθλιων συνθηκών κάνει και πάλι την εμφάνιση του στο Δρομοκαΐτειο Θεραπευτήριο Αθηνών.

Ρεπορτάζ του BBC από την Αθήνα αποκαλύπτει ότι σε «ορισμένους τομείς λίγα πράγματα έχουν αλλάξει από την δεκαετία του’80».


Το ρεπορτάζ επικεντρώνεται στην γυναίκεια πτέρυγα του Δρομοκαΐτειου. «Καθώς πλησιάζω στη πτέρυγα νομίζω ότι πρόκειται για εγκαταλελειμμένο κτήριο. Οι τοίχοι καταρρέουν και τα σπασμένα παντζούρια αιωρούνται από τα παράθυρα», σημειώνει η δημοσιογράφος.


«Βλέπω ασθενείς ξαπλωμένες στα κρεβάτια σε άδεια δωμάτια να κοιτούν το ταβάνι…Καθώς περπατώ στους διαδρόμους παρατηρώ δερμάτινα λουριά και σιδερένιους κρίκους κάτω από τα κρεβάτια», συνεχίζει η δημοσιογράφος.

«Είμαστε αναγκασμένοι να δένουμε τους ασθενείς κατά την διάρκεια της νύχτας για να μην περιφέρονται άσκοπα και ενοχλούν τους άλλους ασθενείς», δηλώνει η επικεφαλής του νοσηλευτικού προσωπικού Μαρία Μακράκη.

Ο καθηγητής Γιώργος Αστρινάκης, ψυχίατρος, την διακόπτει λέγοντας:«Tις δένετε όπως δένουν τους σκύλους …αυτή μάλλον είναι η κτηνιατρική προσέγγιση στην ψυχιατρική». Ταυτόχρονα δείχνει στην δημοσιογράφο τα μικρά κουβαδάκια κάτω από τα κρεβάτια που χρησιμεύουν σαν πρόχειρες τουαλέτες.

Η δημοσιογράφος του βλέπει με τα ίδια της τα μάτια μια γυναίκα δεμένη στο κρεβάτι. «Όταν την αφήνουμε ελεύθερη γίνεται επιθετική προς τις άλλες ασθενείς», σημειώνει η κ. Μακράκη. «Δεν έχουμε το αναγκαίο προσωπικό για να παρέχουμε σωστή περίθαλψη» λέει και προσθέτει ότι λόγω των περικοπών, υπάρχουν μόλις δυο νοσοκόμες για τριάντα ασθενείς.

Το 1989 –σημειώνει το ρεπορτάζ- η Ευρώπη σοκαρίσθηκε από τις φωτογραφίες δεμένων και γυμνών ασθενών στην Ψυχιατρική κλινική της Λέρου.

Οι φωτογραφίες του Observer και τα ρεπορτάζ διεθνών τηλεοπτικών σταθμών έκαναν τον γύρο του κόσμου. Το «νησί των καταδικασμένων» -όπως χαρακτηρίσθηκε η Λέρος – ανάγκασε την ελληνική πολιτεία να λάβει μέτρα και να προωθήσει μεταρρυθμίσεις. Όμως αυτή η προσπάθεια φαίνεται ότι εξασθενεί και σε ορισμένες περιπτώσεις υπάρχει χειροτέρευση, σημειώνει το BBC.

Οι Βρυξέλλες προειδοποιούν

Ο αρμόδιος Επίτροπος της ΕΕ Βλάντιμιρ Σπίντλα προειδοποιεί την Ελλάδα να μην εγκαταλείψει τις προσπάθειες βελτίωσης του τομέα. «Οι μεταρρυθμίσεις συνεχίζονται, αλλά πρέπει να τονίσω ότι εάν οι ασθενείς είναι δεμένοι στα κρεβάτια τους για ώρες ολόκληρες ή μέρες αυτό είναι παντελώς απαράδεκτο. Με λυπεί πως κάτι τέτοιο γίνεται σε χώρα της Ευρωπαϊκής Ενωσης\", δηλώνει ο επίτροπος.

Η ΕΕ απειλεί ότι εάν δεν προωθηθούν αλλαγές μέσα στον επόμενο μήνα τότε θα διακόψει την παροχή οικονομικής βοήθειας για κοινωνικά έργα προς την Ελλάδα.

http://www.foreignpress-gr.com/2009/07/blog-post_4744.html



Και για οσους τους ενδιαφερει το ηχητικο ρεπορταζ του BBC,
http://news.bbc.co.uk/2/hi/europe/8125114.stm









Αυτα σχετικα με τα δικαιωματα των ασθενων με ψυχικες παθησεις.

Alobar
05-02-2010, 00:52
\'... οχι απαραιτητα,
αν δεν σε ενδιαφερουν αυτα που λεω, γιατι να ειναι προβλημα?
Απο την αλλη, αν σε ενδιαφερουν εκει μπορει να υπαρχουν πολλες ερμηνειες.
Εχει να κανει με το τι κλικ σου κανουν αυτα που γραφω...\'

... για τον απλούστατο λόγο που γνωρίζεις. Συνηθίζεις να εκφέρεις άποψη για έννοιες που δεν κατέχεις κατά κόρον. Καθώς και για βιωματικές καταστάσεις που εφόσον τις αγνοείς, τις παρερμηνεύεις. Αυτά είναι τα βασικά. Αλλά και τα υπόλοιπα που συνηθίζεις, γνωστά ΜΟΥ είναι. Πάντα μπορούν να βρεθούν ερμηνείες, αν κάποιος ξέρει πώς να τις αιτιολογίσει. Αλλά μόλις τώρα είπα κάτι που δε συνηθίζεις καθόλου. Μ\' αρέσει που σ\' ενδιαφέρουν οι πολλές ερμηνείες. Έχεις ένα μοναδικό τρόπο να καταφέρνεις να απαξιώνεις ό,τι δεν καταλαβαίνεις και να καταλήγεις πάντα στο δικό σου. Σωστά!...

\'... ομως με αυτο το χαος και το μπερδεμα που λες,
ειναι ο τροπος που σκεπτομαι και γενικα το πως εχω στημενο το μυαλο και την σκεψη μου.
Επειδη ετσι κινουμαι, ωφειλεις να το σεβαστεις.
Αλλωστε ο καθενας μας εχει το δικο του τροπο σκεψης, ο οποιος ειναι μοναδικος και αλλοτε ταιριαζει με καποιους αλλοτε οχι.
Ειχαμε μια παρομοια στιχομυθια εγω, εσυ και η R&W και τοτε φανηκε οτι εσυ δεν μπορεις να καταλαβεις τον τροπο σκεψης μου, μπορουσε ομως η R_W,
εμενα αυτο δεν με ενοχλει, μπορει να συμβει κατι τετοιο.
Γιατι ομως για σενα ειναι δυσβασταχτο εμποδιο?...\'

... απ\' τις τρεις πρώτες σειρές θα κρατήσω μόνο την αναφορά στον σεβασμό... συγκινητικό να μιλάς εσύ γι\' αυτόν... φαντάζομαι Κρίνε οφείλεται στο γενικότερο υπόβαθρό σου κατά το οποίο τον επιδεικνύεις και αποδεικνύεις καθημερινά ε;... χρησιμοποιείς πάλι άλλο μέλος, μια φορά μόνος σου ρε αδερφέ δε θα εκφραστείς;... πολύ ωραία η ερμηνεία σου λοιπόν ότι το μέλος έχει καταλάβει τον τρόπο σκέψης σου. Αλλά μόλις πριν λίγο έλεγες ότι υπάρχουν κι άλλες, το ξέχασες κιόλα;... για παράδειγμα, μια άλλη άποψη θα μπορούσε να είναι ότι κι οι δυο μπορεί να σε καταλαβαίνουμε και η μια να μη σε πάει... αλλά εγώ δε συνηθίζω να ομιλώ για λογαριασμό των υπολοίπων και δε με αφορά... εσύ μπορείς να συνεχίσεις να ομιλείς για λογαριασμό όποιου επιθυμείς, άλλωστε είναι σε αυτά που ήδη είπαμε πριν πως συνηθίζεις. Γκόου ον λοιπόν...

\'... ειδικα εσυ δεν θα επρεπε να μιλας.
Με διαβαζεις κοντα μια δεκαετια και γνωριζεις οτι ετσι ακριβως γραφω παντα.
Ειτε με αποδεχεσαι οπως ειμαι, ειτε με προσπερνας.
Αν μη τι αλλο, ασχετως αν δεν με κανεις κεφι, γνωριζεις οτι δεν ειμαι fake γιατι αν ημουν στο περασμα αυτης της δεκαετιας θα ειχε φανει κατι διαφορετικο...\'

... εν ολίγοις \'ζαμαν φου\' στο να αλλάξεις τη συμπεριφορά σου ενώ επιθυμείς το διάλογο... ποιό είναι το σκεπτικό άκριβώς πίσω απ\' αυτό;... ά ξέχασα, είσαι άψογος και ποτέ δεν έχεις να αλλάξεις κάτι. Κι εδώ δίκιο έχεις. Δεν υπάρχει πιο φυσιολογικό πράγμα απ\' το να θέλει κάποιος επικοινωνία με τους άλλους, ειρωνευόμενος, με αγένεια, με απολυτότητα, με κακεντρέχεια για να πληγώσει κάποιους που τους θεωρεί υποδεέστερους. Φάνταζομαι είναι νέοι οι κανόνες που τηρείς κι ως αδαής έχω μείνει πίσω... όσο για την δεκαετία κατά την οποία δεν έχεις διαφοροποιηθεί, μη το λες...

(... τέλος πάντων, ήθελα να σχολιάσω και κάποιες απόψεις της Αφώτεινης, αλλά με τα μακρυνάρια που μεσολαβούν, μου είναι δύσκολο... νομίζω ότι αν έμπαιναν ένα - ένα κι ακολουθούσαν σχόλια, θα ήταν καλύτερα... και καλημέρα...)

Φωτεινη!
05-02-2010, 00:57
Originally posted by Alobar
.. όπως καταλαβαίνετε, αμφισβήτησα την \'αυθεντία\' του κυρίου ψυχιάτρου. Δεν έκανα καμιά συζήτηση όσο τα έλεγε όλα αυτά. Απλά περίμενα να φύγω. Νά \'φευγα τουλάχιστον με συνταγή για αντικαταθλιπτικό, πάει στο διάολο... λολ!... θα κλείσω λέγοντας το εξής. Αυτά έγιναν πολύ πριν γίνει έντονο το επεισόδιο που περνάω.

Αλομπαρ πριν ξεκινήσω να σου πω οτι την πρωτη φορά που ειδα το νικ σου και τις λεπτομέρειες στην ακρη αριστερά,κατάλαβα οτι εχεις τρελό χιούμορ.Για μένα το χιουμορ,εκτος απο εξυπνάδα, σημαινει πολλα πράγματα.Ηθελα απλά να στο πω.

Εγω πιστευω οτι μπορείς να αμφισβητησεις την αφεντιά του,οταν ξέρεις πανω κατω τι σου συμβαίνει..Και αυτο δεν μπορεί να στο αλλάξει κάποιος γιατι εσυ ο ίδιος θες τη λύση του..Και εσύ ήξερες..

Να σου πω λίγες σκέψεις μου?
Ο πατέρας μου αμα κάτσει να πιει θα γίνει μπαούλο ,κατεβάζει ποσότητες.Του αρέσει το ποτό και πιστευω οτι με αυτό παλεύει να κοιμήσει τους δαιμονές του..Παρόλα αυτά και ενω μπορει να το κανει αυτο για πολυ καιρο ,δεν πίνει οποτε εχει δουλειά ή κοινώς δεν τον παίρνει.
Κάποιοι φίλοι μου,που αντιμετωπίζουν \"καταστάσεις μη λυμένες\" όλως παραδόξως ,ειναι συνέχεια μεθυσμένοι,οταν ειμαστε εξω.
Αυτό που θέλω να πω ειναι οτι, πριν κάτσει κάποιος στο τραπέζι και πιει ,εχει καποια πράγματα μεσα στο κεφάλι του..και του ρχεται πιο ευκολο να ξεχάσει ,παρα να τα αντιμετωπίσει..
Τελος
Δεν συμφωνώ με την άποψη οτι οι απεξαρτημένοι απο το αλκοολ άνθρωποι,ειναι μια \"ανίατη περίπτωση\".
Αλλα αν βγούμε εξω με τον πατέρα μου πάντα θα φοβάμαι οτι θα γίνει ντέφι..



:)

Alobar
05-02-2010, 00:58
Αλέξανδρε, το \'γαμήσου\' πάει σε μένα ή στους ψυχιάτρους;... έχεις κάνει παράθεση σε δική μου απάντηση. Το γιατί δεν κατάλαβα. Γράφω καθαρά γιατί πήγα. Όχι δε θα με σώσει κανένας απ\' αυτούς και δεν πήγα για να σωθώ από κάτι. Το φάρμακο το ζήτησα εγώ. Και τα γαμημένα συμπτώματα είναι δικά μου. Άντε καλημέρα και πάλι...

Alobar
05-02-2010, 01:14
Αφωτεινή σ\' ευχαριστώ... :P ... ειδικά το χιούμορ, χρειάζεται να κρατιέται σε εγρήγορση όσο πιο δύσκολες οι καταστάσεις. Γενικά μ\' αρέσει να διακωμωδώ τα πάντα, ξεκινώντας πάντα από μένα όμως. Συμφωνώ με όλα όσα λες. Κανένας δεν αρχίζει να θέλει την ουσία πέραν του μέτρου για πλάκα ή διασκέδαση. Όσο για την αμφισβήτηση, τί να σου πω; Μακάρι όλοι να είμαστε πάντα σε θέση να το κάνουμε βρε Αφωτεινή μου. Έχει ήδη τεθεί το ζήτημα του τί γίνεται όταν κάποιος δεν είναι στη θέση αυτή. Απ\' την άλλη, προσωπικά δε μου λένε τίποτα οι επίσημες ιδιότητες που έχουν προκειμένου να τους αμφισβητώ. Νομίζω το έχω ξαναπεί κι αλλού. Οι άνθρωποι πολλές φορές προσδίδουν μια ιδιότητα σε όποιον είναι ψυχίατρος ή ψυχολόγος, λες και έχουν έρθει απ\' τον Κρόνο ή είναι ανώτερα πλάσματα εμών. Ποτέ δε το υιοθέτησα κι ούτε θα το κάνω. Είναι αυτό μάλλον που λέει κι ο Αλέξανδρος. Αν ο άλλος είναι κωλοχαρακτήρας με βάση τα δικά μου δεδομένα, και τί έγινε δηλαδή που είναι επιστήμονας;... είναι πολλά, δεν είναι μόνο το τί χαρακτήρα μπορεί να έχουν. Αυτά για την ώρα... :) ...

Alobar
05-02-2010, 01:15
Originally posted by alexandros3
Στους ψυχίατρους πάει, γιατί να πάει σε σένα alobar??!
Δεν διάβασα τα πάντα, το μυαλό μου είναι θολο.
στους ψυχίατρους πάει,πάντως το άντε γαμήσου ανθρωπάκι :)
και για λόγους που εξήγησα.

... ε καλά, ευχούλα είναι κι αυτή!... :P ... άντε καλό ξεθόλωμα σε όλους εσάς τους τσικνισμένους...

:P

Φωτεινη!
05-02-2010, 01:22
Originally posted by Alobar
. Έχει ήδη τεθεί το ζήτημα του τί γίνεται όταν κάποιος δεν είναι στη θέση αυτή. ...

Ηταν απο τα πρώτα που με απασχόλησαν...
Αντε και εγω αυτο περιμένω ,κατι ειπε η μη γουιρντ...Κρίνο,ρειν και λοιποι?

krino
05-02-2010, 01:30
ειναι σαφες οτι η νυχτα εχει μια ηρεμια και εχεις ορεξη για κουβεντα.
Ας ειναι, τελειωνα το τσιγαρο μου και ετοιμαζομουν για υπνο και ειμαι ορεξατος για να γραψω λιγο.




Originally posted by Alobar
\'... οχι απαραιτητα,
αν δεν σε ενδιαφερουν αυτα που λεω, γιατι να ειναι προβλημα?
Απο την αλλη, αν σε ενδιαφερουν εκει μπορει να υπαρχουν πολλες ερμηνειες.
Εχει να κανει με το τι κλικ σου κανουν αυτα που γραφω...\'

... για τον απλούστατο λόγο που γνωρίζεις. Συνηθίζεις να εκφέρεις άποψη για έννοιες που δεν κατέχεις κατά κόρον.


ας κανουμε την υποθεση εργασιας οτι ειναι ετσι οπως τα λες.
Λοιπον? το προβλημα που ειναι?
Εσυ αυτο που θα ηθελες, ειναι να σωπασω για παντα σωστα?
παρολα αυτα ξερεις οτι αυτο δεν θα συμβει, αλλα δεν θες να συμβιβαστεις....

λαμπρα....



Καθώς και για βιωματικές καταστάσεις που εφόσον τις αγνοείς, τις παρερμηνεύεις. Αυτά είναι τα βασικά.



παλι πες μου που ειναι το προβλημα και σε αυτο.





Αλλά και τα υπόλοιπα που συνηθίζεις, γνωστά ΜΟΥ είναι. Πάντα μπορούν να βρεθούν ερμηνείες, αν κάποιος ξέρει πώς να τις αιτιολογίσει. Αλλά μόλις τώρα είπα κάτι που δε συνηθίζεις καθόλου. Μ\' αρέσει που σ\' ενδιαφέρουν οι πολλές ερμηνείες. Έχεις ένα μοναδικό τρόπο να καταφέρνεις να απαξιώνεις ό,τι δεν καταλαβαίνεις και να καταλήγεις πάντα στο δικό σου. Σωστά!...



προτιμουσες να κατεληγα στο δικο σου ε?
ε τι να κανουμε, τα πνευματα μας δεν συναντιονται....
:P :P :P





\'... ομως με αυτο το χαος και το μπερδεμα που λες,
ειναι ο τροπος που σκεπτομαι και γενικα το πως εχω στημενο το μυαλο και την σκεψη μου.
Επειδη ετσι κινουμαι, ωφειλεις να το σεβαστεις.
Αλλωστε ο καθενας μας εχει το δικο του τροπο σκεψης, ο οποιος ειναι μοναδικος και αλλοτε ταιριαζει με καποιους αλλοτε οχι.
Ειχαμε μια παρομοια στιχομυθια εγω, εσυ και η R&W και τοτε φανηκε οτι εσυ δεν μπορεις να καταλαβεις τον τροπο σκεψης μου, μπορουσε ομως η R_W,
εμενα αυτο δεν με ενοχλει, μπορει να συμβει κατι τετοιο.
Γιατι ομως για σενα ειναι δυσβασταχτο εμποδιο?...\'

... απ\' τις τρεις πρώτες σειρές θα κρατήσω μόνο την αναφορά στον σεβασμό... συγκινητικό να μιλάς εσύ γι\' αυτόν...



να προσεξεις να μην βραχει το πληκτρολογιο σου....




φαντάζομαι Κρίνε οφείλεται στο γενικότερο υπόβαθρό σου κατά το οποίο τον επιδεικνύεις και αποδεικνύεις καθημερινά ε;...



εχεις πεσει μεσα.
οτι διαβαζεις χρειαστηκε πολυς κοπο για να γινει.
;)




χρησιμοποιείς πάλι άλλο μέλος, μια φορά μόνος σου ρε αδερφέ δε θα εκφραστείς;...



χρησιμοποιω ενα συμβαν που εγινε και το γνωριζουμε ολοι.
Πρεπει να το κανω γαργαρα επειδη δεν σε βολευει?




πολύ ωραία η ερμηνεία σου λοιπόν ότι το μέλος έχει καταλάβει τον τρόπο σκέψης σου. Αλλά μόλις πριν λίγο έλεγες ότι υπάρχουν κι άλλες, το ξέχασες κιόλα;...



σαφως και υπαρχουν και αλλες,
θες να κανουμε καταμετρηση?





για παράδειγμα, μια άλλη άποψη θα μπορούσε να είναι ότι κι οι δυο μπορεί να σε καταλαβαίνουμε και η μια να μη σε πάει...



ολα μπορει να συμβαινουν, και αυτο που λες φυσικα.



αλλά εγώ δε συνηθίζω να ομιλώ για λογαριασμό των υπολοίπων και δε με αφορά... εσύ μπορείς να συνεχίσεις να ομιλείς για λογαριασμό όποιου επιθυμείς, άλλωστε είναι σε αυτά που ήδη είπαμε πριν πως συνηθίζεις. Γκόου ον λοιπόν...



θα σε βολευε καλυτερα αν αντι να τα γραψω εκανα quote την ακριβη στιχομυθια?
Δεν ειναι βαρετο αυτο το παιχνιδακι που παιζεις?
Αλλα ισως σε κανει να νιωθεις καλυτερα οποτε παω πασο.



\'... ειδικα εσυ δεν θα επρεπε να μιλας.
Με διαβαζεις κοντα μια δεκαετια και γνωριζεις οτι ετσι ακριβως γραφω παντα.
Ειτε με αποδεχεσαι οπως ειμαι, ειτε με προσπερνας.
Αν μη τι αλλο, ασχετως αν δεν με κανεις κεφι, γνωριζεις οτι δεν ειμαι fake γιατι αν ημουν στο περασμα αυτης της δεκαετιας θα ειχε φανει κατι διαφορετικο...\'

... εν ολίγοις \'ζαμαν φου\' στο να αλλάξεις τη συμπεριφορά σου ενώ επιθυμείς το διάλογο...



δηλαδη οποιος επιθυμει τον διαλογο, πρεπει να αλλαζει και την συμπεριφορα του?
Μηπως εχεις πολλες απαιτησεις με αυτους που θες να κανεις διαλογο?




ποιό είναι το σκεπτικό άκριβώς πίσω απ\' αυτό;... ά ξέχασα, είσαι άψογος και ποτέ δεν έχεις να αλλάξεις κάτι. Κι εδώ δίκιο έχεις.



αψογοι δεν υπαρχουν,
απλα συνηθως μας αρεσει ο εαυτος μας οπως ειναι ετσι.






Δεν υπάρχει πιο φυσιολογικό πράγμα απ\' το να θέλει κάποιος επικοινωνία με τους άλλους, ειρωνευόμενος, με αγένεια, με απολυτότητα, με κακεντρέχεια για να πληγώσει κάποιους που τους θεωρεί υποδεέστερους.



αφου τα κανω ολα αυτα, γιατ θελεις επικοινωνια μαζι μου?
Ειναι σαφες οτι οι κωδικες μας ειναι αλλου για αλλου.
Εφοσον σε χαλαει γιατι το συνεχιζεις?

Γιατι δεν συνεχιζεις να μιλας μονο με μη ειρωνες, με ευγενικους, μη απολυτους και κακεντρεχεις κλπ κλπ???




Φάνταζομαι είναι νέοι οι κανόνες που τηρείς κι ως αδαής έχω μείνει πίσω...



το εχω ξαναπει,
ειμαι αυτος που ειμαι και σε οποιον αρεσω.
Εκπτωσεις δεν εχω μαθει να κανω στη ζωη μου, οπως δεν εχω μαθει και να κρυβομαι για αυτο που ειμαι.

Ασχετο αλλα αν εσενα δεν σου αρεσω,
εμενα ο εαυτος μου, μου κανει παρα πολυ και σε πληροφορω αυτο εμενα μου αρκει.





όσο για την δεκαετία κατά την οποία δεν έχεις διαφοροποιηθεί, μη το λες...



δεν καταλαβαινω τι εννοεις.
Αυτος ημουν παντα και αυτος σκοπευω να συνεχιζω να ειμαι.
Αν εχεις να πεις κατι διαφορετικο εδω ειμαι να το ακουσω.




(... τέλος πάντων, ήθελα να σχολιάσω και κάποιες απόψεις της Αφώτεινης, αλλά με τα μακρυνάρια που μεσολαβούν, μου είναι δύσκολο... νομίζω ότι αν έμπαιναν ένα - ένα κι ακολουθούσαν σχόλια, θα ήταν καλύτερα... και καλημέρα...)


επισης καλημερα.

krino
05-02-2010, 01:31
Originally posted by Αφωτεινή

Originally posted by Alobar
. Έχει ήδη τεθεί το ζήτημα του τί γίνεται όταν κάποιος δεν είναι στη θέση αυτή. ...

Ηταν απο τα πρώτα που με απασχόλησαν...
Αντε και εγω αυτο περιμένω ,κατι ειπε η μη γουιρντ...Κρίνο,ρειν και λοιποι?


ρωτησε με συγκεκριμενα να σου απαντησω.

RainAndWind
05-02-2010, 13:40
Η οργή είναι όπλο.Μαθαίνω να ακούω τι μου λέει,μαθαίνω να την χρησιμοποιώ για να αλλάξω πράγματα.Αυτό λέει η Rain.:P

weird
05-02-2010, 14:12
Originally posted by krino

Originally posted by weird
Κρινάκι το οτι είσαι αντιδραστικό το ξέραμε δεν θα το μάθουμε τώρα :P


ουφφφφφ κακιες.... :P





Θα σου απαντήσω άλλη ώρα όμως γιατί υποχρεώσεις με εξωθούν στους δρόμους να τρέχω να βρω στολή ;)




ψαροντουφεκοστολη?
:cool:






χαχαχαχαχαχα μάντεψες λανθασμένα!
Το μυαλό μου το είχα στα λουλουδάκια όχι στα καμάκια οπότε ντύθηκα αναλόγως :PPPPP

krino
05-02-2010, 14:19
Originally posted by weird

Originally posted by krino

Originally posted by weird
Κρινάκι το οτι είσαι αντιδραστικό το ξέραμε δεν θα το μάθουμε τώρα :P


ουφφφφφ κακιες.... :P





Θα σου απαντήσω άλλη ώρα όμως γιατί υποχρεώσεις με εξωθούν στους δρόμους να τρέχω να βρω στολή ;)




ψαροντουφεκοστολη?
:cool:






χαχαχαχαχαχα μάντεψες λανθασμένα!
Το μυαλό μου το είχα στα λουλουδάκια όχι στα καμάκια οπότε ντύθηκα αναλόγως :PPPPP


απορω πως σου ηρθε αυτο το αντιδραστικος....
τεσπα.... τεσπα....

weird
05-02-2010, 14:29
Originally posted by krino

Originally posted by weird

Δεν ενοχοποιώ το συναίσθημα της οργής, πιστεύω όμως οτι καμιά φορά θολώνει τα νερά και οδηγεί στα άκρα.


σωστο, αν εχεις παρατηρησει μερικες φορες ειμαι ακραιος,
ομως παλι δεν καταλαβα γιατι ειναι δυσλειτουργικο αυτο.
Τα ακρα ειναι και αυτη μια νορμαλ κατασταση, η λαθος?



----Δεν είπα οτι είναι κάτι δυσλειτουργικό Κρίνο μου ούτε είπα οτι δεν είναι νορμάλ. Όλα τα συναισθήματα είναι καλοδεχούμενα. Πιστεύω απλά οτι τα άκρα δεν δίνουν πάντα μια ματιά καθαρή πάνω στα πράγματα, η αλήθεια βρίσκεται στην μέση που λέμε.
Γι αυτό προτιμώ να μην λειτουργώ και διαμορφώνω στάσεις και απόψεις υπο το κράτος δυνατών συναισθημάτων που μπορεί να με φανατίσουν, να με οδηγήσουν σε αυθαίρετες γενικεύσεις κτλ.



Ενδεχομένως κάποια πράγματα να χρειάζονται την ψύχραιμη ματιά μας.


εδω συμφωνω, οταν φερομαι ακραια, παντα ειμαι ψυχραιμος.




Δεν σου λέω να το δουλέψεις για να το αφανίσεις και να γίνεις έτσι καλύτερος.

Να βρεις την βαθύτερη αιτία σου λέω, να εξιχνιάσεις την οργή σου και να την μεταπλάσεις σε κινητήριο δύναμη, σε δύναμη που σε κάνει να προχωράς, να εξελίσσεσαι.



μα η οργη ειναι και αυτη εξελισιμη.
Πιστευω οτι η οργη σου δινει ευνασμα για να σκεφτεις και να πραξεις.
Αντιθετα η νωθροτητα μπορει να σε καθηλωσει.


Δες ποσα πραγματα εχουν γινει τις προηγουμενες δεκαετιες με οργη.
Πχ ο μαης του 68 που ειχε μεσα της οργη, ξερεις τι δυναμεις απελευθερωσε?


-------- Το να μην είναι κανείς οργισμένος δεν σημαίνει οτι είναι νωθρός. Στην Γαλλία η επανάσταση έγινε με αίμα που χύθηκε, στην Αγγλία έγινε με άλλη μορφή πιο ειρηνική, υπάρχουν πολλών ειδών επαναστάσεις ανάλογα με τις συνθήκες πάντως.

Απο την άλλη, άλλο πράγμα η \"κοινωνική\" οργή για την καταπίεση ή τις συνθήκες εργασίας πχ κι άλλο ο προσωπικός θυμός που έχει αιτίες προσωπικές πχ που βρίσκονται στα βιώματα του συγκεκριμένου ανθρώπου που τον βιώνει. Κυρίως στον δεύτερο θυμό αναφέρομαι, αυτός άν δουλευτεί, μπορεί να γίνει σύμμαχος ακόμα πιο στενός και να οδηγήσει σε μεγάλες προσωπικές αλήθειες.

Η οργή μπορεί να είναι ένα εφαλτήριο για αλλαγή, αρκεί να αξιοποιείται με τον κατάλληλο τρόπο.
Να μην σε τυφλώνει απο την μία, να σε παθιάζει βέβαια απο την άλλη.




ποτε δεν μπορεις με σιγουρια να καναλιζαρεις ετσι τα συναισθηματα σου, δεν το θελω αλλωστε.
Προτιμω να τα αφηνω να βγαινουν και οπως κατσει.
Αυτο ειναι μια εκδοχη της πεμπτουσιας της ευτυχιας στη ζωη ενος ανθρωπου.



:)

;)



Το τελευταίο που λες το καταλαβαίνω.
Είναι άνθρωποι που δεν παίρνουν καθόλου χαρά απο το να \"δουλεύουν\" τα συναισθήματά τους. Που δεν λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο. Κάπου είχα διαβάσει ότι ο Ελύτης την ιδέα της ψυχανάλυσης δεν την έβλεπε θετικά γιατί κι εκείνος την εκλάμβανε σαν μορφή καλουπώματος των συναισθημάτων.

Προσωπικά δεν δουλεύω ένα συναίσθημα για να το αφανίσω, αλλά για να ψαχτώ βαθύτερα μέσα μου και πάντα κάπου με οδηγεί, σε μια άλλη ματιά της κατάστασης.

Ωστόσο εσένα αυτό ίσως να μην σε βοηθά και να θέλεις απλά να βιώνεις τα συναισθήματά σου χωρίς παραπέρα ψάξιμο.
Αυτή είναι η δική σου εκδοχή της ευτυχίας, όπως όμορφα λες :)


Ο καθένας κάνει ότι τον ωφελεί τον ίδιο περισσότερο.

weird
05-02-2010, 14:30
Originally posted by krino

Originally posted by weird

Originally posted by krino

Originally posted by weird
Κρινάκι το οτι είσαι αντιδραστικό το ξέραμε δεν θα το μάθουμε τώρα :P


ουφφφφφ κακιες.... :P





Θα σου απαντήσω άλλη ώρα όμως γιατί υποχρεώσεις με εξωθούν στους δρόμους να τρέχω να βρω στολή ;)




ψαροντουφεκοστολη?
:cool:






χαχαχαχαχαχα μάντεψες λανθασμένα!
Το μυαλό μου το είχα στα λουλουδάκια όχι στα καμάκια οπότε ντύθηκα αναλόγως :PPPPP


απορω πως σου ηρθε αυτο το αντιδραστικος....
τεσπα.... τεσπα....

Ε κάποια πράγματα έχω το χάρισμα να τα διακρίνω κι ας μην φαίνονται καθόλου μα καθόλου μα καθόλου!
;)

weird
05-02-2010, 14:45
Originally posted by Alobar
..

\'... το να είσαι οργισμένος είναι εύκολο. Το να εξοργιστείς όμως με το σωστό άτομο, για το σωστό λόγο, στο σωστό βαθμό, τη σωστή στιγμή, για το σωστό σκοπό και με το σωστό τρόπο, αυτό είναι δύσκολο...\'

...........................................

Στην προσέγγιση της ωρίμανσης, οι άνθρωποι βλέπουν τελικά ότι η «ανάρρωση» είναι μια φυσική διαδικασία που πιθανότερο είναι να συμβεί παρά να μη συμβεί, αρκεί να πετύχουν μια λογική πρόοδο σε κεντρικούς τομείς της ζωής τους. Η εξάρτηση δεν είναι ούτε ισόβια, ούτε παντοδύναμη· αντίθετα, είναι κάτι πάνω στο οποίο συνηθισμένοι άνθρωποι σαν κι αυτούς μπορούν να επιβληθούν. Αν οπλιστούν με αυτή την αντίληψη, πολλοί άνθρωποι αποκτούν πρόσθετη δύναμη και κινητοποιούνται για να ακολουθήσουν ένα μονοπάτι υγείας και ανάπτυξης, αφήνοντας πίσω τους την εξάρτηση...\'

www.peele.net

... και... \'Alcoholism Is Not a Disease\'...
http://www.youtube.com/watch?v=mCEkAmYwuno

:)

H ανάρρωση ως φυσική διαδικασία και η εξάρτηση σαν κάτι που μπορείς να του επιβληθείς, αρκεί να το θέλεις.
Εξαιρετικά μηνύματα αυτά.
Και το άλλο για την οργή υπέροχο Αλόμπαρ.

Τέλος, πάντα με συγκινεί να σε διαβάζω όταν μοιράζεσαι κάτι απο την προσωπική σου ιστορία.

:)

krino
05-02-2010, 14:51
Originally posted by weird
----Δεν είπα οτι είναι κάτι δυσλειτουργικό Κρίνο μου ούτε είπα οτι δεν είναι νορμάλ. Όλα τα συναισθήματα είναι καλοδεχούμενα. Πιστεύω απλά οτι τα άκρα δεν δίνουν πάντα μια ματιά καθαρή πάνω στα πράγματα, η αλήθεια βρίσκεται στην μέση που λέμε.
Γι αυτό προτιμώ να μην λειτουργώ και διαμορφώνω στάσεις και απόψεις υπο το κράτος δυνατών συναισθημάτων που μπορεί να με φανατίσουν, να με οδηγήσουν σε αυθαίρετες γενικεύσεις κτλ.



διακρινω ενα φοβο, οτι δεν θεωρεις τον εαυτο σου ικανο να τον διαχειριστεις οπως επιθυμεις οταν ζει κατι εντονο....
Δεν ξερω αν αυτο ειναι προβλημα, εσυ το γνωριζεις.

Για μενα ειναι σιγουρα μια ζωντανη προκληση,
την οποια σαν τετοια παντα θα ηθελα να την ζησω, ιδιως οταν ειναι σε πρωτογενης μορφη.

Θεωρω οτι ειμαι ικανος να την διαχειριστω σωστα, χωρις να φανατιστω η οτι αλλο.
Ο φοβος ηταν παντα εχθρος σε οτιδηποτε εκανα, μιας και τον θεωρω απο τα πιο ανασταλτικα συναισθηματα.




-------- Το να μην είναι κανείς οργισμένος δεν σημαίνει οτι είναι νωθρός.


σιγουρα σημαινει οτι δεν περπαταει σε μονοπατια που δεν γνωριζει ομως ε?




Στην Γαλλία η επανάσταση έγινε με αίμα που χύθηκε, στην Αγγλία έγινε με άλλη μορφή πιο ειρηνική, υπάρχουν πολλών ειδών επαναστάσεις ανάλογα με τις συνθήκες πάντως.

Απο την άλλη, άλλο πράγμα η \"κοινωνική\" οργή για την καταπίεση ή τις συνθήκες εργασίας πχ κι άλλο ο προσωπικός θυμός που έχει αιτίες προσωπικές πχ που βρίσκονται στα βιώματα του συγκεκριμένου ανθρώπου που τον βιώνει. Κυρίως στον δεύτερο θυμό αναφέρομαι, αυτός άν δουλευτεί, μπορεί να γίνει σύμμαχος ακόμα πιο στενός και να οδηγήσει σε μεγάλες προσωπικές αλήθειες.

Η οργή μπορεί να είναι ένα εφαλτήριο για αλλαγή, αρκεί να αξιοποιείται με τον κατάλληλο τρόπο.
Να μην σε τυφλώνει απο την μία, να σε παθιάζει βέβαια απο την άλλη.


τι να σου πω....
δεν μπαινω στν διαδικασια να κανω τοση πια εκλογικευση των συναισθηματων μου.
Θα κανω τοση αναλυση που στο τελος θα μου μεινει η αναλυση και δεν θα εχω νιωσει τιποτα.
Βαλε τον φοβο, βαλε τις ενοχες βαλε οτι αλλο θες ανασταλτικο και παει περιπατο οι σκεψεις σου.....


Τις κνισαρες που κοσκινιζουν τα θελω μου, τις εχω πεταξει στον καιαδα προ πολλου.





ποτε δεν μπορεις με σιγουρια να καναλιζαρεις ετσι τα συναισθηματα σου, δεν το θελω αλλωστε.
Προτιμω να τα αφηνω να βγαινουν και οπως κατσει.
Αυτο ειναι μια εκδοχη της πεμπτουσιας της ευτυχιας στη ζωη ενος ανθρωπου.



:)

;)

[/quote]

Το τελευταίο που λες το καταλαβαίνω.
Είναι άνθρωποι που δεν παίρνουν καθόλου χαρά απο το να \"δουλεύουν\" τα συναισθήματά τους. Που δεν λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο. Κάπου είχα διαβάσει ότι ο Ελύτης την ιδέα της ψυχανάλυσης δεν την έβλεπε θετικά γιατί κι εκείνος την εκλάμβανε σαν μορφή καλουπώματος των συναισθημάτων.

Προσωπικά δεν δουλεύω ένα συναίσθημα για να το αφανίσω, αλλά για να ψαχτώ βαθύτερα μέσα μου και πάντα κάπου με οδηγεί, σε μια άλλη ματιά της κατάστασης.

Ωστόσο εσένα αυτό ίσως να μην σε βοηθά και να θέλεις απλά να βιώνεις τα συναισθήματά σου χωρίς παραπέρα ψάξιμο.
Αυτή είναι η δική σου εκδοχή της ευτυχίας, όπως όμορφα λες :)


Ο καθένας κάνει ότι τον ωφελεί τον ίδιο περισσότερο.



αναλυση και κοντρα αναλυση,
και γιατι το νιωθεις ετσι και γιατι γιουβετσι
και κανε το κεφαλι σου σαν κολοκυθα για να βρεις ακρη με το στανιο.

Μερικα πραγματα δεν χρειαζονται αναλυση,
παρα μονο να τα νιωσεις ως εχουν.
Οταν συνεχιζεις να τα αναλυεις, τοτε δεν τα νιωθεις.
Μεγαλο λουκι αυτο αν δεν το προσεξεις.






[/quote]

weird
05-02-2010, 15:23
Originally posted by krino

----Δεν είπα οτι είναι κάτι δυσλειτουργικό Κρίνο μου ούτε είπα οτι δεν είναι νορμάλ. Όλα τα συναισθήματα είναι καλοδεχούμενα. Πιστεύω απλά οτι τα άκρα δεν δίνουν πάντα μια ματιά καθαρή πάνω στα πράγματα, η αλήθεια βρίσκεται στην μέση που λέμε.
Γι αυτό προτιμώ να μην λειτουργώ και διαμορφώνω στάσεις και απόψεις υπο το κράτος δυνατών συναισθημάτων που μπορεί να με φανατίσουν, να με οδηγήσουν σε αυθαίρετες γενικεύσεις κτλ.



διακρινω ενα φοβο, οτι δεν θεωρεις τον εαυτο σου ικανο να τον διαχειριστεις οπως επιθυμεις οταν ζει κατι εντονο....
Δεν ξερω αν αυτο ειναι προβλημα, εσυ το γνωριζεις.

Κρίνο, είναι άλλο το να ζω κάτι έντονο κι άλλο το να ενδοσκοπώ, να στοχάζομαι, να δουλεύω με τα συναισθήματά μου σε μια προσπάθεια να με γνωρίσω όσο μπορώ περισσότερο και να διαχειριστώ τα διάφορα προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίζω. Όταν ζω, ζω. Με το συναίσθημα στο τέρμα φουλ... δεν φοβάμαι, να κάνω και τις τρέλες μου, να πάω και στα άκρα, να φερθώ αυθόρμητα ή παρορμητικά, να αφεθώ να ζήσω τη στιγμή. Ίσα ίσα, μου αρέσουν πολύ αυτά όλα. Όταν ζεις κάτι έντονο, το μυαλό μένει πίσω. αφήνεσαι κι αυτό είναι το ωραίο.

Για μενα ειναι σιγουρα μια ζωντανη προκληση,
την οποια σαν τετοια παντα θα ηθελα να την ζησω, ιδιως οταν ειναι σε πρωτογενης μορφη.

Είναι πρόκληση το να μην ελέγχεις την κατάσταση και τον εαυτό σου εννοείς? Σαφώς είναι, έχει μια... άγρια νότα απο ελευθερία μέσα, όμως σχεδόν όλοι έχουνε μάθει τον έλεγχο και την φοβούνται την ελευθερία.

Θεωρω οτι ειμαι ικανος να την διαχειριστω σωστα, χωρις να φανατιστω η οτι αλλο.
Ναι. Άλλο όμως το πώς ζει κανείς τις στιγμές του αφηνόμενος στα συναισθήματα που του δημιουργούν και άλλο το πόσο μπορεί καμιά φορά τα έντονα συναισθήματα να οδηγούν σε μια στρεβλή θεώρηση των πραγμάτων.


Ο φοβος ηταν παντα εχθρος σε οτιδηποτε εκανα, μιας και τον θεωρω απο τα πιο ανασταλτικα συναισθηματα.
Ο φόβος μπορεί τις περισσότερες φορές να λειτουργεί ανασταλτικά όντως, αλλά δεν μπορώ να τον θεωρήσω λόγω αυτού άχρηστο ή εχθρικό συναίσθημα. Ο φόβος μπορεί να σου δείχνει τα όριά σου και καλό είναι να σου τα δείχνει. Το αν εσύ θα τα ξεπεράσεις, είναι δικό σου θέμα και επιλογή.




-------- Το να μην είναι κανείς οργισμένος δεν σημαίνει οτι είναι νωθρός.


σιγουρα σημαινει οτι δεν περπαταει σε μονοπατια που δεν γνωριζει ομως ε?

Τι εννοείς με αυτό? Θα μπορούσες να γίνεις λίγο πιο σαφης?





Στην Γαλλία η επανάσταση έγινε με αίμα που χύθηκε, στην Αγγλία έγινε με άλλη μορφή πιο ειρηνική, υπάρχουν πολλών ειδών επαναστάσεις ανάλογα με τις συνθήκες πάντως.

Απο την άλλη, άλλο πράγμα η \"κοινωνική\" οργή για την καταπίεση ή τις συνθήκες εργασίας πχ κι άλλο ο προσωπικός θυμός που έχει αιτίες προσωπικές πχ που βρίσκονται στα βιώματα του συγκεκριμένου ανθρώπου που τον βιώνει. Κυρίως στον δεύτερο θυμό αναφέρομαι, αυτός άν δουλευτεί, μπορεί να γίνει σύμμαχος ακόμα πιο στενός και να οδηγήσει σε μεγάλες προσωπικές αλήθειες.

Η οργή μπορεί να είναι ένα εφαλτήριο για αλλαγή, αρκεί να αξιοποιείται με τον κατάλληλο τρόπο.
Να μην σε τυφλώνει απο την μία, να σε παθιάζει βέβαια απο την άλλη.


τι να σου πω....
δεν μπαινω στν διαδικασια να κανω τοση πια εκλογικευση των συναισθηματων μου.
Εκλογικεύω τα συναισθήματα σημαίνει τα αποχωρίζω απο τον πυρήνα τους, το νοιώσιμο, και τα βιώνω μέσω της λογικής μου. Δεν θα με χαρακτήριζα άνθρωπο που δεν βιώνει τα συναισθήματά του, ίσα ίσα που το κάνω σε σημείο πολύ έντονο. Χρησιμοποιώ όμως το όπλο της λογικής, όχι για να τα βιώσω αλλά για να τα κατανοήσω. Είναι σπουδαίο πράγμα το να \"κατανοείς\" ένα συναίσθημα αφού το έχεις βιώσει, τουλάχιστον για μένα, πολύτιμο.

Θα κανω τοση αναλυση που στο τελος θα μου μεινει η αναλυση και δεν θα εχω νιωσει τιποτα.

Διακρίνω μια έντονη αρνητικότητα στο θέμα της ανάλυσης. Σαν για σένα να ισχύει το ρητό, αναλύω άρα δεν ζω. Θα σου το έθετα λίγο διαφορετικά. Ξεδιαλύνω τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου στον βαθμό που μου είναι απαραίτητο για να έρθω πιο κοντά στην σε βάθος γνώση του εαυτού μου, χωρίς όμως παράλληλα να φτάνω στο σημείο να χάνομαι στην ανάλυση και να μην ζω. Μια ωραία κατάσταση συνθετικής ισορροπίας δηλ. Αναλύω δεν σημαίνει δεν νοιώθω τίποτα. Πολύ απόλυτα το βλέπεις, υπάρχουν και διαβαθμίσεις. :)

Βαλε τον φοβο, βαλε τις ενοχες βαλε οτι αλλο θες ανασταλτικο και παει περιπατο οι σκεψεις σου.....
Ο φόβος είναι συναίσθημα που συχνά μεταφράζεται σε σκέψεις. Κρίνο, τα συναισθήματα, είχε πει κάποιος αλλά δεν θυμάμαι ποιός, δεν είναι παρά εκλεπτυσμένες μορφές σκέψης.. κάπως έτσι. Δεν υπάρχει απόλυτος και σαφής διαχωρισμός ανάμεσα στη σκέψη και το συναίσθημα. Δεν είναι κάθε μορφή σκέψεων απειλητική, ούτε το να μην το σκέφτεται πολύ κανείς, μπορεί να τον γλυτώσει απο συμπλέγματα, φόβους και ενοχές, όταν αυτά τα νοιώθει γιατί έχουν μπει στο πετσί του. Το \"μην το σκέφτεσαι, απλά κάντο κι ότι βγει\" και το \"πολλή σκέψη ίσον λίγο δράση, λίγη ζωή\", τα κατανοώ σαν αξιώματα αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσαν να με οδηγήσουν σε μια απόλυτη θεώρηση όπου παύω τελείως να σκέφτομαι και λειτουργώ με το ένστικτο και το συναίσθημα. Κάτι τέτοιο, πέρα του οτι είναι πρακτικά αδύνατο ( δεν μπορείς να ξαναγίνεις πρωτόγονος, πολιτισμένε άνθρωπε, δυστυχώς ή ευτυχώς, αναλόγως τι επιθυμεί ο καθείς) δεν θα μου ήταν ευχάριστο.

Σε κάποια πράγματα, θέλω να φέρομαι με το ένστικο, πιο πολύ κοντά στην άγρια φύση μου παρά στην πολιτισμένη. Άλλες φορές όμως, θέλω σκέψη, ανάλυση, εμβάθυνση για να κρίνω και να λειτουργήσω. Τα χρειάζομαι και τα δύο και δεν θεωρώ οτι πρέπει το ένα να παλεύει απαραίτητα το άλλο.


Τις κνισαρες που κοσκινιζουν τα θελω μου, τις εχω πεταξει στον καιαδα προ πολλου.


Μήπως πέταξες όμως και κάποιο άλλο κομμάτι σου ενώ θα μπορούσες να το είχες κρατήσει? Υποθέσεις κάνω.





ποτε δεν μπορεις με σιγουρια να καναλιζαρεις ετσι τα συναισθηματα σου, δεν το θελω αλλωστε.
Προτιμω να τα αφηνω να βγαινουν και οπως κατσει.
Αυτο ειναι μια εκδοχη της πεμπτουσιας της ευτυχιας στη ζωη ενος ανθρωπου.




Το τελευταίο που λες το καταλαβαίνω.
Είναι άνθρωποι που δεν παίρνουν καθόλου χαρά απο το να \"δουλεύουν\" τα συναισθήματά τους. Που δεν λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο. Κάπου είχα διαβάσει ότι ο Ελύτης την ιδέα της ψυχανάλυσης δεν την έβλεπε θετικά γιατί κι εκείνος την εκλάμβανε σαν μορφή καλουπώματος των συναισθημάτων.

Προσωπικά δεν δουλεύω ένα συναίσθημα για να το αφανίσω, αλλά για να ψαχτώ βαθύτερα μέσα μου και πάντα κάπου με οδηγεί, σε μια άλλη ματιά της κατάστασης.

Ωστόσο εσένα αυτό ίσως να μην σε βοηθά και να θέλεις απλά να βιώνεις τα συναισθήματά σου χωρίς παραπέρα ψάξιμο.
Αυτή είναι η δική σου εκδοχή της ευτυχίας, όπως όμορφα λες :)


Ο καθένας κάνει ότι τον ωφελεί τον ίδιο περισσότερο.



αναλυση και κοντρα αναλυση,
και γιατι το νιωθεις ετσι και γιατι γιουβετσι
και κανε το κεφαλι σου σαν κολοκυθα για να βρεις ακρη με το στανιο.
Και εμείς τώρα αυτό δεν κάνουμε? Συζητάμε πράγματα αναλύοντας ο καθένας την σκέψη του και βαθαίνοντάς την. Δεν βλέπω κάτι άσχημο σε αυτό.

Μερικα πραγματα δεν χρειαζονται αναλυση,
παρα μονο να τα νιωσεις ως εχουν.
Οταν συνεχιζεις να τα αναλυεις, τοτε δεν τα νιωθεις.
Μεγαλο λουκι αυτο αν δεν το προσεξεις.

Συμφωνώ πολύ με την παραπάνω πρόταση και ιδίως με το \"μερικά\" ;)

weird
05-02-2010, 15:36
Originally posted by Αφωτεινή

Originally posted by Alobar
. Έχει ήδη τεθεί το ζήτημα του τί γίνεται όταν κάποιος δεν είναι στη θέση αυτή. ...

Ηταν απο τα πρώτα που με απασχόλησαν...
Αντε και εγω αυτο περιμένω ,κατι ειπε η μη γουιρντ...Κρίνο,ρειν και λοιποι?

Φωτεινή τι ακριβώς αναρωτιέσαι?
Όταν κάποιος είναι ευεπηρέαστος και δεν αμφισβητεί την αυθεντία, τον γιατρό του σε οτιδήποτε του πει, ίσως μπλέξει σε μονοπάτια που αντί να τον οδηγούν ένα βήμα πιο κοντά στην ίαση θα τον απομακρύνουν απο εκείνη.

krino
05-02-2010, 16:30
Originally posted by weird



Κρίνο, είναι άλλο το να ζω κάτι έντονο κι άλλο το να ενδοσκοπώ, να στοχάζομαι, να δουλεύω με τα συναισθήματά μου σε μια προσπάθεια να με γνωρίσω όσο μπορώ περισσότερο και να διαχειριστώ τα διάφορα προβλήματα που μπορεί να αντιμετωπίζω.




μα τι θες επειτελους να γνωρισεις?
επιτελους οσοι ψαχνεται το τι συμβαινει στη ψυχη του ανθρωπου, οσοι υπεραναλυεται το εγω, εσυ, αυτος, αυτη και τα μυστηρια νομιζετε οτι καπου κρυβεται ενας χαμενος θησαυρος.

Στο τελος οταν δεν το βρισκεται, πιστευεται οτι κατι δεν κανατε καλα.

Σορρυ που θα σε απαγοητεψω αλλα τα πραγματα ειναι πολυ πιο απλα. Τα εχουμε κανει συνθετα για να νομιζουμε οτι εχουμε κατι να βρουμε....
:P





Όταν ζω, ζω. Με το συναίσθημα στο τέρμα φουλ... δεν φοβάμαι, να κάνω και τις τρέλες μου, να πάω και στα άκρα, να φερθώ αυθόρμητα ή παρορμητικά, να αφεθώ να ζήσω τη στιγμή. Ίσα ίσα, μου αρέσουν πολύ αυτά όλα. Όταν ζεις κάτι έντονο, το μυαλό μένει πίσω. αφήνεσαι κι αυτό είναι το ωραίο.




τρελες?
εγω σπανιως κανω τρελες, ζω και πρατω τελειως λιτοδιαιτα.
Δεν πιστευω στις παρορμησεις, αντιθετα πιστευω και απλοποιω τα παντα.

Θεωρω το οτι ζω, ειναι κατι εντελως ασημαντο και δεν εχει νοημα να του δινω αλλες διαστασεις.

Ο ανθρωπος για να δωσει ενα μεγαλειο στην υπαρξη του και την ελευση του στο πλανητη εχει φτιαξει μια απιστευτη θεωρια οτι το να ζει ειναι και ενα μεγαλειο της φυσης....
Η μεγαλυτερη απατεωνια που δεν θα μπορουσε να την εφευρει κανενας αλλος πλην του ανθρωπου.




Είναι πρόκληση το να μην ελέγχεις την κατάσταση και τον εαυτό σου εννοείς? Σαφώς είναι, έχει μια... άγρια νότα απο ελευθερία μέσα, όμως σχεδόν όλοι έχουνε μάθει τον έλεγχο και την φοβούνται την ελευθερία.


δεν κανω τιποτα το ιδιαιτερο,
απλα δεν δινω σημασια ουτε στο να προκαλεσω αλλα ουτε και στο να σταματησω κατι.
Ζουμε μεσα σε ενα πλαισιο ανελευθεριας οποτε ειναι ματαιο να λες οτι φαβασαι την ελευθερια.
Πως να φοβηθεις κατι οταν δεν μπορεις να το εχεις?





Ναι. Άλλο όμως το πώς ζει κανείς τις στιγμές του αφηνόμενος στα συναισθήματα που του δημιουργούν και άλλο το πόσο μπορεί καμιά φορά τα έντονα συναισθήματα να οδηγούν σε μια στρεβλή θεώρηση των πραγμάτων.


λοιπον?
και αμα οδηγηθουμε σε μια στρεβλη θεωρηση των πραγματων τι θα γινει?
και αυτο μια εμπειρια ειναι....
Μια μανια που υπαρχει οτι πρεπει σωνει και καλα να κανουμε παντα το σωστο, ενω αμα κανεις το λαθος ειναι κακο.
Εγω το βλεπω αλλιως: Ειμαι ανθρωπος αρα και ατελες ον, αρα ειναι δεδομενο οτι θα κανω λαθη.
Δεν βλεπω κατι προβληματικο σε αυτο.







Ο φόβος μπορεί τις περισσότερες φορές να λειτουργεί ανασταλτικά όντως, αλλά δεν μπορώ να τον θεωρήσω λόγω αυτού άχρηστο ή εχθρικό συναίσθημα. Ο φόβος μπορεί να σου δείχνει τα όριά σου και καλό είναι να σου τα δείχνει. Το αν εσύ θα τα ξεπεράσεις, είναι δικό σου θέμα και επιλογή.


τελειως αχρηστο και ανασταλτικο συναισθημα.
Τα ορια ειναι τεχνητα φτιαγμενα με κοινωνικους ορους και οταν αυτα με εμποδιζουν να ζω μου ειναι προβλημα.
Μιλωντας για ορια, ειναι διαφορετικο να τα βαλω εγω και διαφορετικο να μου τα βαλουν αλλοι.






-------- Το να μην είναι κανείς οργισμένος δεν σημαίνει οτι είναι νωθρός.


Τι εννοείς με αυτό? Θα μπορούσες να γίνεις λίγο πιο σαφης?



η οργη σαν εντονο συναισθημα, θα σε κανει να προχωρησεις σε καταστασεις που δεν γνωριζες.
Μονο αν νιωσεις κατι μπορεις να το αξιολογησεις και να το κρινεις, οχι πριν.





Εκλογικεύω τα συναισθήματα σημαίνει τα αποχωρίζω απο τον πυρήνα τους, το νοιώσιμο, και τα βιώνω μέσω της λογικής μου. Δεν θα με χαρακτήριζα άνθρωπο που δεν βιώνει τα συναισθήματά του, ίσα ίσα που το κάνω σε σημείο πολύ έντονο. Χρησιμοποιώ όμως το όπλο της λογικής, όχι για να τα βιώσω αλλά για να τα κατανοήσω. Είναι σπουδαίο πράγμα το να \"κατανοείς\" ένα συναίσθημα αφού το έχεις βιώσει, τουλάχιστον για μένα, πολύτιμο.



παλι να κατανοησεις, να αναλυσεις, να εμβαθυνεις κλπ κλπ....
Μονο που το σκεφτηκα κουραστηκα κιολας.....



Διακρίνω μια έντονη αρνητικότητα στο θέμα της ανάλυσης. Σαν για σένα να ισχύει το ρητό, αναλύω άρα δεν ζω. Θα σου το έθετα λίγο διαφορετικά. Ξεδιαλύνω τις σκέψεις και τα συναισθήματά μου στον βαθμό που μου είναι απαραίτητο για να έρθω πιο κοντά στην σε βάθος γνώση του εαυτού μου, χωρίς όμως παράλληλα να φτάνω στο σημείο να χάνομαι στην ανάλυση και να μην ζω. Μια ωραία κατάσταση συνθετικής ισορροπίας δηλ. Αναλύω δεν σημαίνει δεν νοιώθω τίποτα. Πολύ απόλυτα το βλέπεις, υπάρχουν και διαβαθμίσεις. :)


αντε μερικες φορες μπορει να αναλυω, αλλα ειναι σαφες οτι (εγω τουλαχιστον) οταν το κανω, δεν μπορω να κανω τιποτα αλλο εκεινη την στιγμη, και οταν λεμε τιποτα εννοω στο 100%.
Κατι τετοιο το κανω μονο υπο συγκεκριμενες συνθηκες.

Γενικα οι μεθοδοι που ακολουθω ειναι πολυ κουραστικοι και οταν αναλυω κατι με καταπονει αρκετα οποτε αν θες ειναι και θεμα αν θελω να μπω σε μια τετοια διαδικασια εξανλτησης.

Οποτε παιζουν και στιγμες που πραγματικα αρνουμε να αναλυσω το οτιδηποτε.
Ετσι ισως εχεις δικαιο οτι κατα περιπτωσεις λειτουργω με ασπρο - μαυρο, αλλα δεν γινεται αλλιως.
Δεν γνωριζω αλλο τροπο σκεψης οποτε ετσι λειτουργω.





Ο φόβος είναι συναίσθημα που συχνά μεταφράζεται σε σκέψεις. Κρίνο, τα συναισθήματα, είχε πει κάποιος αλλά δεν θυμάμαι ποιός, δεν είναι παρά εκλεπτυσμένες μορφές σκέψης.. κάπως έτσι. Δεν υπάρχει απόλυτος και σαφής διαχωρισμός ανάμεσα στη σκέψη και το συναίσθημα.


οχι δεν λειτουργω ετσι, δηλαδη δεν μπορω με αυτο το σκεπτικο.
Οταν αναλυω συναισθηματα τα διαχωριζω τελειως απο εμενα.
Τα βγαζω τελειως εκτος απο το μυαλο μου και τοποθετω τα συναισθηματα καπου αλλου, σε ενα ξενο σωμα ισως, δανεικο.

Δεν θεωρω οτι θα ειχα σωστη κριση και αναλυση αν δεν μπορουσα να τα διαχωρισω ολα αυτα.
Σκεψη, συναισθημα τελειως ξεχωριστα πραγματα.






Δεν είναι κάθε μορφή σκέψεων απειλητική, ούτε το να μην το σκέφτεται πολύ κανείς, μπορεί να τον γλυτώσει απο συμπλέγματα, φόβους και ενοχές, όταν αυτά τα νοιώθει γιατί έχουν μπει στο πετσί του. Το \"μην το σκέφτεσαι, απλά κάντο κι ότι βγει\" και το \"πολλή σκέψη ίσον λίγο δράση, λίγη ζωή\", τα κατανοώ σαν αξιώματα αλλά σε καμία περίπτωση δεν θα μπορούσαν να με οδηγήσουν σε μια απόλυτη θεώρηση όπου παύω τελείως να σκέφτομαι και λειτουργώ με το ένστικτο και το συναίσθημα. Κάτι τέτοιο, πέρα του οτι είναι πρακτικά αδύνατο ( δεν μπορείς να ξαναγίνεις πρωτόγονος, πολιτισμένε άνθρωπε, δυστυχώς ή ευτυχώς, αναλόγως τι επιθυμεί ο καθείς) δεν θα μου ήταν ευχάριστο.


γενικα μιλωντας με θεωρω κομματακι πρωτογονο για τα μετρα και σταθμα αυτης της κοινωνιας....
Γνωριζεις οτι η κοινωνια σημερα ειναι αδυσωπητη, και δεν θελω να λειτουργω με τους νομους της και την ηθικη της.

Ετσι προτιμω να ειμαι ανηθικος κατα το κοινως λεγομενο.






Σε κάποια πράγματα, θέλω να φέρομαι με το ένστικο, πιο πολύ κοντά στην άγρια φύση μου παρά στην πολιτισμένη. Άλλες φορές όμως, θέλω σκέψη, ανάλυση, εμβάθυνση για να κρίνω και να λειτουργήσω. Τα χρειάζομαι και τα δύο και δεν θεωρώ οτι πρέπει το ένα να παλεύει απαραίτητα το άλλο.



δεν βαζω κατι ανταγωνιστικα, μονο διαχωρισμενα.






Μήπως πέταξες όμως και κάποιο άλλο κομμάτι σου ενώ θα μπορούσες να το είχες κρατήσει? Υποθέσεις κάνω.


δεν το γνωριζω αυτο, μπορει να ειναι και ετσι.
Για μενα πανω απο ολα, εκεινο που εχει πρωτευων ρολο ειναι η επιβιωση με τους δικους μου ορους.
Ετσι με αυτο το σκεπτικο εχω κρατησει και πεταξει διαφορα πραγματα.

Οι επιλογες μου ειναι δυσκολες με πολλες πιεσεις, οποτε πρεπει να εχεις ξεκαθαρες σκεψεις στο πως θες να επιβιωσεις.
Αλλιως μπλεκεις σε ενα φαυλο κυκλο με ανυπολογιστες συνεπειες, μερικες απο αυτες οδηγουν στην παρανοια.








Το τελευταίο που λες το καταλαβαίνω.
Είναι άνθρωποι που δεν παίρνουν καθόλου χαρά απο το να \"δουλεύουν\" τα συναισθήματά τους. Που δεν λειτουργούν με τον ίδιο τρόπο. Κάπου είχα διαβάσει ότι ο Ελύτης την ιδέα της ψυχανάλυσης δεν την έβλεπε θετικά γιατί κι εκείνος την εκλάμβανε σαν μορφή καλουπώματος των συναισθημάτων.


χαρα?
δεν το γνωριζω, παντως δεν μου κανει κεφι να ερθει ενας επαγγελματιας να μου κανει ψυχαναλυση.
Ο ελυτης ειχε δικαιο.






Προσωπικά δεν δουλεύω ένα συναίσθημα για να το αφανίσω, αλλά για να ψαχτώ βαθύτερα μέσα μου και πάντα κάπου με οδηγεί, σε μια άλλη ματιά της κατάστασης.


εγω δεν νομιζω οτι ενα συναισθημα θελει να του κανεις κατι.
Ουτε να το αφανισεις, ουτε να το καλλιεργησεις, ουτε να το σμιλεψεις.
Απλα να το νιωσεις και τελος.

Εσυ τωρα σε ενδιαφερει να τετραγωνισεις το κυκλο.
Αλλος μαζευει γραμματοσημα..... :P





Ωστόσο εσένα αυτό ίσως να μην σε βοηθά και να θέλεις απλά να βιώνεις τα συναισθήματά σου χωρίς παραπέρα ψάξιμο.
Αυτή είναι η δική σου εκδοχή της ευτυχίας, όπως όμορφα λες :)



μα δεν καταλαβαινω τι ακριβως ψαχνεις....
Νομιζω οτι ματαια ψαχνεις οτι ψαχνεις, τοσο απλα.

Η δικη μου εκδοχη της ευτυχιας λεει,
οτι η συνεχομενη διαιρεση του 3,14 οδηγει στη παρανοια.



Ο καθένας κάνει ότι τον ωφελεί τον ίδιο περισσότερο.


αυτο ξαναπεστο....





Και εμείς τώρα αυτό δεν κάνουμε? Συζητάμε πράγματα αναλύοντας ο καθένας την σκέψη του και βαθαίνοντάς την. Δεν βλέπω κάτι άσχημο σε αυτό.


χμμμ ναι.....
κατι χρησιμο βλεπεις?
:P :P






Συμφωνώ πολύ με την παραπάνω πρόταση και ιδίως με το \"μερικά\" ;)



γενικα ειμαι οπαδος να μην κανουμε την ζωη μας πιο δυσκολη απο οτι ειναι.
Ηδη υπαρχουν τοσα φορτια απο μονα τους, που ειναι πολυ βιτσιοζικο να βαζουμε και εμεις ενα παραπανω.

weird
05-02-2010, 22:21
Ενδιαφέρον έχουν, πάνω στο θέμα που συζητάμε, οι παρακάτω ιστοσελίδες.
Στην πρώτη απο αυτές, παρατίθεται συνέντευξη απο κάποιον \"επιζήσαντα της ψυχιατρικής βίας\" και έχει πραγματικά μεγάλο ενδιαφέρον να την παρακολουθήσει κανείς.

http://aikaterinitempeli.wordpress.com/2009/12/17/peter-lehmann-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%85%C E%BE%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BA%CF%8E%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CF%80%CE%B1%CF%8A%CF%81%CE%B1%CE%BA%CF%84%C E%AC%CF%81%CE%B7/

Ο άντρας που καταθέτει την εμπειρία του, περιγράφει το πώς ξεκίνησε να αποβάλλει απο μέσα του την ιδέα οτι είναι άρρωστος. Σπουδαίο πράγμα ο τρόπος που ερμηνεύουμε τα φαινόμενα. Όλα απο εκεί ξεκινούνε.

Στο παρακάτω site αναφέρεται το έργο αυτού του ανθρώπου και τον πρωτοποριακό τρόπο με τον οποίο διεξάγεται το μετατπυχιακό πρόγραμμα πάνω στον κοινωνικό αποκλεισμό. Είναι πράγματι αξιόλογο. Οι φοιτητές διδάσκονται απο τους αποκλεισμένους ανθρώπους.
http://tvxs.gr/news/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1/%CE%BF%CE%B9-%C2%AB%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%BB%CE%B5%CE%B9%C F%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CE%B9%C2%BB-%CE%B4%CE%B9%CE%B4%CE%AC%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%85%C E%BD-%CF%86%CE%BF%CE%B9%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%AD%CF%82-%CF%88%CF%85%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%C E%B1%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CF%80%CE%B8

weird
05-02-2010, 22:39
Πάνω στα προηγούμενα \"γενικα ειμαι οπαδος να μην κανουμε την ζωη μας πιο δυσκολη απο οτι ειναι.\"

Ξέρεις, και το να υπεραπλουστεύουμε τα πράγματα όμως απο την άλλη, δεν βοηθάει. Κι αυτό μας απομακρύνει απο την αλήθεια των πραγμάτων.
Η αλήθεια έχει το πρόσωπο του Ιανού. Η πολυπλοκότητα της ζωής και η απλότητά της συνυπάρχουν και αλληλεπιδρούν.
Καμία δεν κάνει να καταργήσουμε χάριν της άλλης.

Καταλαβαίνω αυτό που λες οτι έχεις μάθει να τα βλέπεις σε κάποιες περιπτώσεις, άσπρο - μαύρο, μπορείς όμως να αλλάξεις, εφόσον το θελήσεις την οπτική σου ώστε να περιλαμβάνει και άλλα σημεία του μωσαϊκού.

Για μένα το σημαντικότερο όλων, είναι να κάμπτω όσο περισσότερο μπορώ τις ψευδαισθήσεις και τις αντιστάσεις μου απέναντι στην αλήθεια για να έχω μια καθαρότερη, στο βαθμό που αυτό είναι εφικτό, ματιά πάνω στα πράγματα του εαυτού μου, των άλλων, της ζωής.

Σε αυτό βοηθά πολύ το ξεκαθάρισμα του τι γίνεται μέσα μου. Και κάποια συναισθήματα, είναι απλά παραπλανητικά.
Όπως έχεις πει και ο ίδιος, σε παλιότερη συζήτησή μας, αυτός που τα βλέπει συναισθηματικά, αλλοιώνει πολλές φορές αυτά που βλέπει ( το έλεγες σε εμένα προσωπικά).

Αυτά επι του συγκεκριμένου ενδιάμεσου, ενδιαφέροντος διαλόγου που ανοίξαμε.

:)

weird
05-02-2010, 23:50
Originally posted by weird
Ενδιαφέρον έχουν, πάνω στο θέμα που συζητάμε, οι παρακάτω ιστοσελίδες.
Στην πρώτη απο αυτές, παρατίθεται συνέντευξη απο κάποιον \"επιζήσαντα της ψυχιατρικής βίας\" και έχει πραγματικά μεγάλο ενδιαφέρον να την παρακολουθήσει κανείς.

http://aikaterinitempeli.wordpress.com/2009/12/17/peter-lehmann-%CF%83%CF%85%CE%BD%CE%AD%CE%BD%CF%84%CE%B5%CF%85%C E%BE%CE%B7-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%BA%CF%8E%CF%83%CF%84%CE%B1-%CE%BC%CF%80%CE%B1%CF%8A%CF%81%CE%B1%CE%BA%CF%84%C E%AC%CF%81%CE%B7/

Ο άντρας που καταθέτει την εμπειρία του, περιγράφει το πώς ξεκίνησε να αποβάλλει απο μέσα του την ιδέα οτι είναι άρρωστος. Σπουδαίο πράγμα ο τρόπος που ερμηνεύουμε τα φαινόμενα. Όλα απο εκεί ξεκινούνε.

Στο παρακάτω site αναφέρεται το έργο αυτού του ανθρώπου και τον πρωτοποριακό τρόπο με τον οποίο διεξάγεται το μετατπυχιακό πρόγραμμα πάνω στον κοινωνικό αποκλεισμό. Είναι πράγματι αξιόλογο. Οι φοιτητές διδάσκονται απο τους αποκλεισμένους ανθρώπους.
http://tvxs.gr/news/%CE%B5%CE%BB%CE%BB%CE%AC%CE%B4%CE%B1/%CE%BF%CE%B9-%C2%AB%CE%B1%CF%80%CE%BF%CE%BA%CE%BB%CE%B5%CE%B9%C F%83%CE%BC%CE%AD%CE%BD%CE%BF%CE%B9%C2%BB-%CE%B4%CE%B9%CE%B4%CE%AC%CF%83%CE%BA%CE%BF%CF%85%C E%BD-%CF%86%CE%BF%CE%B9%CF%84%CE%B7%CF%84%CE%AD%CF%82-%CF%88%CF%85%CF%87%CE%BF%CE%BB%CE%BF%CE%B3%CE%AF%C E%B1%CF%82-%CF%84%CE%BF%CF%85-%CE%B1%CF%80%CE%B8

Στο τέλος του πρώτου βίντεο εμφανίζει σαν επιλογή άλλα διαφορετικά βιντεάκια που μιλούν για την έννοια της τρέλας ( καλύτερα για την κατάρριψή της) και την ιδέα οτι είμαστε όλοι διαφορετικοί.

Μου φάνηκαν πολύ πολύ ενδιαφέροντα.

anwnimi
06-02-2010, 19:47
Δεν πρόλαβα να διαβάσω όλα τα ποστ αλλά πραγματικά είναι ένα πολύ ενδιαφέρον θέμα...

Αυτό που με κέντρισε είναι η τάση των φαρμακοβιομηχανιών να καταστήσουν την ανάγκη για επιπέδωση του συναισθήματος, μέσω των happy pills...

Δε θα ξεχάσω την πρώτη μου εμπειρία με τα φάρμακα.
Μόλις είχα ξεκινήσει τις σπουδές μου και με είχαν επισκεφτεί οι πανικοί και οι δύσπνοιες...
Πήγα απεγνωσμένη σε έναν παθολόγο ο οποίος που έγραψε αγχολυτικά (!) λέγοντάς μου ότι είναι απλά για να νιώσω καλύτερα...Χωρίς να μου εξηγήσει καν τι είναι, για πόσο θα το λαμβάνω και αν θα τον ξαναεπισκεφθώ εκείνον ή κάποιον ψυχολόγο/ψυχίατρο...
Τα πήρα για λίγες μέρες μέσα στην άγνοιά μου και μόλις διάβασα περί τίνος πρόκειται τα πέταξα επί τόπου...

Δεν μπορώ να πω ότι ο συγκεκριμένος ήθελε να με χειραγωγήσει... Αλλά ούτε και ότι με βοήθησε ουσιαστικά δίνοτνάς μου κάτι τέτοιο, πόσο μάλλον που δεν είχε καν την κατάλληλη ειδικότητα... Αν εγώ συνέχιζα να το παίρνω και σήμερα είχα εθιστεί στα αγχολυτικά λόγω ενός παθολόγου;

Πόσο καλή δουλειά έχουν κάνει οι φαρμακοβιομηχανίες και έχουν πείσει άπαντες, γιατρούς και μη, ότι το χαπάκι είναι πάντα η πρώτη γραμμή αντιμετώπισης...

Πόση ανάγκη για τελειότητα βομβαρδιζόμαστε από παντού; Από την οικογένεια, σχολείο, κοινωνία, μμε...
Να είστε τέλειοι, ψύχραιμοι, πειστικοί, πανέμορφοι, αλάνθαστοι, ευτυχισμένοι...
Αν όχι, προσοχή! Κάτι δεν πάει καλά με εσάς...Πάρτέ ένα happy pill και όλα θα είναι οκ.

Arsi
06-02-2010, 19:56
Originally posted by anwnimi
Δεν μπορώ να πω ότι ο συγκεκριμένος ήθελε να με χειραγωγήσει... Αλλά ούτε και ότι με βοήθησε ουσιαστικά δίνοτνάς μου κάτι τέτοιο, πόσο μάλλον που δεν είχε καν την κατάλληλη ειδικότητα... Αν εγώ συνέχιζα να το παίρνω και σήμερα είχα εθιστεί στα αγχολυτικά λόγω ενός παθολόγου;

Πόσο καλή δουλειά έχουν κάνει οι φαρμακοβιομηχανίες και έχουν πείσει άπαντες, γιατρούς και μη, ότι το χαπάκι είναι πάντα η πρώτη γραμμή αντιμετώπισης...
Κάτι ανάλογο συνέβη και σε μένα όταν ήμουν 10.
Ένας παθολόγος επειδή ένιωθα αδυναμία και προφανώς φαινόμουν αγχωμένη συνταγογράφησε αγχολυτικά!αν είναι δυνατόν τώρα που το σκέφτομαι.....

Ευτυχώς,οι γονείς μου δεν τα πήραν καν τα φάρμακα.

Πηγαίνοντας στη συνέχεια στο δερματολογικό,λόγω ψωρίασης,θυμάμαι σαν τώρα τη σκηνή με τον δερματολόγο φρικαρισμένο που είδε τέτοια φάρμακα στο βιβλιάριο και το πέταξε στον αέρα απ\'τα νεύρα του λέγοντας \'ποιος τα\'γραψε αυτά???\' κ φυσικά να μην τα πάρω με τίποτα.

Άγνοια?ανευθυνότητα?τι?

anwnimi
06-02-2010, 20:04
Απαράδεκτο Άρσι...

Οι γιατροί, ανεξαρτήτως ειδικότητας, έχουν αφεθεί στην αλόγιστη συνταγογράφηση, στην έλλειψη ουσιαστικής ενημέρωσης και στα ταξιδια και τα μπόνους που τους προσφέρουν οι συνεργαζόμενες φαρμακευτικές εταιρίες...

Η επιθυμία για κέρδος και οι εύκολες λύσεις έχουν αφανίσει κάθε νοιάξιμο για τον άνθρωπο. Αυτό που πρωτίστως ώφειλε να είναι το μέλημα και ο λόγος ύπαρξης κάθε λειτουργού-γιατρού.

Arsi
06-02-2010, 20:22
Ναι,ανώνυμη,έχεις δίκιο.

Λυπηρό να εμποροποιούνται θέματα υγείας αλλά και αναμενόμενο αφού είναι ο τομέας που \'καίει\' και έχει \'ψωμί\' αφού ο καθένας μας προσπαθεί να πιαστεί απ\'το οτιδήποτε για την υγεία του.
Ας έχουμε όσο μπορούμε τα μάτια μας ανοιχτά,τι να πω.

giwta2
06-02-2010, 21:38
Να πω και για τον δικό μου γιατρό.κατάρχήν δεν κρατά σημειώσεις κάτι που τον ρώτησα επανειλημμένως.Δεν έχει υπολογιστή για να κρατά ιστορικό.γράφει πολλά πολλά κουτιά χωρίς να το ζητήσω.παίρνει 120 ευρώ επίσκεψη χρήματα που δεν είναι εύκολο να διαθέττει κανείς κάθε μήνα αν κάνει και ψυχοθεραπεία.Ετσι λοιπόν βλέπει ο πελάτης ότι δεν χρειάζεται να πάει κάθε μήνα στον γιατρό του φτάνουν τα κούτιά.Ο γιατρός απο την άλλη λέει και ότι χρειαστείς πάρε με τηλέφωνο.Ποτε γιατρέ;την άλλη εβδομάδα να μου πείς πως πάς.Γράφει μια πάθηση βαρύτερη στο βιβλίάριο χωρίς να σε ρωτήσει, βάζει και μια σφαγίδα του νοσοκομειου(άσχετα ααν πήγες στο ιατρείο του),και ο% συμμετοχή.Μιλάμε ότι τα αντικαταθλιπτικά είναι πανακριβα.Πολλές φορές βγαίνοντας απο το φαρμακείο υπολόγιζα πόσο κάνουν τα φάρμακα εαν τα αγόραζα.Παίρνω την επόμενη εβδομάδα να πω πως είμαι.Είμαι σίγουρη ότι δεν με θυμάται και πως να με θυμάται όταν απο το πρωι ακούει τόσα περιστατικά.Η απάντηση γνωστή.Συνέχισε και με πάιρνεις σε 15 μέρες.Απο εκεί και πέρα αρχίζει η πρόσθεση πάρε άλλο ενα λαντός πάρε και ενα ακόμη εφεξόρ και τα ξαναλέμε.Βασικά με δούλευε και κορόϊδευα κι εγώ τον εαυτό μου.Αυτό λέγεται ιατρική απο σοβαρό επιστήμονα καθηγητή ψυχιατρικής.Γιατρέ δεν κοιμάμαι τι θα γίνει με το θέμα του ύπνου;Απάντηση.Και τι πρόβλημα εχεις;μην κοιμηθείς εξ άλλου αργά εχει τις καλές ταινίες,μακάρι και εγώ να μην μπορούσα να κοιμηθώ, κοίτα με κλείνουν τα μάτια μου.Την τελευταία φορά ήθελα να του πω και δικά μου μάτια γύρισαν ανάποδα ίσα και κρατιέμαι.Ετσι είπα να αλλάξω λίγο μυαλό, να δω λίγο πιο απλά τα πράγματα γιατί δεν βγαίνει ζωή.Εκοψα τα αντικαταθλιπτικά ο ύπνος είναι άλλο πρόβλημα.Είπα και εγώ μην αγχώνεσαι κάποτε θα κοιμηθείς.Ετσι έχω καταφέρει να βγάλω ενα μήνα ανευ φαρμάκων.Τώρα πόσο θα αντέξω δεν γνωρίζω.είναι γεγονός ότι ξαναείδα τα ίδια πράγματα με άλλο μάτι. πολλά πέταξα πολλά κράτησα.

krino
31-03-2010, 01:34
Σημερα, καθως φευγει η μερα με επιασε μια νοτα φιλοσοφιας ετσι συνεχιζω με αλλο πνευμα στα τετραδια εδω.



Σκεφτομουν τι ρολο παιζουν λοιπον οχι μονο οι ψυχιατροι αλλα και καμποσοι ακομα που μηχανευονται να κουρδισουν το μυαλο των ανθρωπων.


Ψυχιατροι, ψυχολογοι, παπαδες, ανθρωποι των μηντια, τραπεζιτες, μπατσοι, κυβερνητικοι παραγοντες και αρκετοι ακομα που θελω πολλες αραδες για να τους πιασω, κανουν ολοι τους την ιδια δουλεια:

Χειραγωγουν, κατευθυνουν και αποβλακωνουν το μυαλο μας.
Ο καθενας τους απο το ποστο του, ο καθενας με το τροπο που γνωριζει καλυτερα.
Ολοι τους ομως - αθελα τους η οχι - κινουνται με επιστημονικο τροπο η οχι, προς αυτη την κατευθυνση.


Προσπαθουν να κρατησουν το μυαλο ειτε απασχολημενο ειτε προς μια συκγκεριμενη κατευθυνση.


Ο ψυχιατρος κατευναζει τους νευρωνες μας με χημικα.
ο ψυχολογος διεισδύει στο ειναι μας με ανασκαφες,
ο παπας μας υποσχεται ενα παραδεισο οποτε και οταν,
ο μπατσος μας μαζευει οταν ξεφευγουμε απο το μεσο ορο,
ο πολιτικος μας υποσχεται καλυτερες μερες και δεν τις πραγματοποιει ποτε,
ο τραπεζιτης μας πουλαει ονειρα για μια σιγουρη ζωη με αντάλλαγμα την ιδια την ζωη,
και παει λεγοντας.....

Σεκφτομουν οτι παλια ο κοσμος πειναγε και δεν ειχε τηλεοραση, η πεινα ομως τον κραταγε απασχολημενο.
Σημερα η πεινα υποχωρησε αλλα με την τεχνολογια αναπτυχθηκε μια αλλη βιομηχανια θεαματος και ειμαστε μπορει και χειροτερα απο οτι στο παρελθον.
Γιατι αραγε υπαρχει τοση πληθωρα θεαματων?
Τοση υπερβολικη πληροφορια που πια δεν ξερεις τι να την κανεις?
Ακριβως για τον ιδιο λογο που παλια υπηρχε η πεινα.
Για να ειναι το μυαλο του καθενος απασχολημενο.
Η ενημερωση δεν ειναι πια ενημερωση αλλα εμφυτευση.
Η διασκεδαση δεν ειναι πια διασκεδαση αλλα απασχοληση του μυαλου.
Μαθαινεις οχι για να μαθεις ακριβως αλλα για να περασει η ωρα απο την ανια και την βαρεμαρα.



Και εμεις?
Οι απλοι και οι μη εχοντες εξουσια, τι ρολο βαραμε σε αυτη την υποθεση?
Θα υπεθετε κανεις οτι ειμαστε θυματα...
Δεν το νομιζω, ακομα και η αριστερα ειχε λαθος σε αυτο.
Δημιουργησε ενα μυθο περι καταπιεσης των λιγων εναντι σε πολλους, μονο που σημερα εχω διαφοροποιηθει σε αυτο.

Πιστευω οτι ειναι πιο πολυπλοκο απο οσο φαινεται και λιγοτερο αθωο απο δειχνει αλλα και καθολου ιδεαλιστικο απο θα ηθελε κανεις.
Ασχετως αν φαινεται με γυμνο ματι, εχω σχηματισει την εντυπωση οτι ολα γυρνανε γυρω απο ενα κυκλο σαν καλοκουρδισμενο ρολοι.

Εχω καταληξει λοιπον,
οτι ασχετως αν μας καταπιεζει κατι γυρω μας, σε καποιο βαθμο (λιγοτερο η περισσοτερο δεν εχει σημασια) καταπιεζουμε εξισου κατι η καποιον και εμεις.
Ετσι κανεις δεν ξεφευγει απο αυτη την αλυσιδα.
Για να επιβιωσεις πρεπει να τσακιζεις καποιον διπλα σου οπως ακριβως στο κανουν καποιοι αλλοι.
Κανεις λοιπον δεν ειναι τοσο αθωος οσο θελει να δειχνει.
Τοσο λαμπρος και ευγενικος, τοσο δικαιος και αθωος.
Καπου υπαρχει και η αλλη μας πλευρα που εχει υποκυψει στο να καταδυναστευει με το τροπο του τον διπλανο του.



Ολα αυτα βεβαια,
δεν αλλαζουν την καθημερινοτητα μας.
Το οτι εχουμε προβληματα, απο τα πολυ μικρα μικρα και καθημερινα μεχρι αλλα τεραστια και ανυπερβλητα.
Προσωπικα θεωρω τον θανατο σαν μια μορφη λυτρωσης με βαση το ποσοστο δυστυχιας που στοιβαζεται σε μια ανθρωπινη ζωη στο διηνεκες της υπαρξης της.
Ομως ας μην γελιομαστε, οσο περνανε τα χρονια, αντιλαμβανομαστε οτι κανεις δεν πεθαινει οσο και να το ευχομαστε.
Η ζωη παιρνει ενα ρολο οπως αυτος του σισυφου, που κουβαλαμε μια πετρα σε μια ανηφορικη διαδρομη και οταν την φτασεις σε καποιο σημειο, αυτη κατρακυλαει και πεφτει κατω εκει που την ειχαμε βρει και ξαναρχιζουμε να την κουβαλαμε προς τα πανω εκ νεου.


Δεν θα με απασχολουσε το οτι κουβαλαω μια πετρα και αυτη ξανακυλαει παλι κατω για να βαλω ενα ζητημα διαμαρτυριας σε αυτο, οσο το γιατι κουβαλω αυτη την πετρα.
Και φυσικα το κυριοτερο απο ολα οτι αν το μελλουμενο μου ειναι να κουβαλαω μια πετρα να δω αν εχω το περιθωριο διαπραγματευσης με εμενα να επιλεξω την πετρα που θα κουβαλαω.
Μεσα σε αυτες τις επιλογες μου, μπορω να εχω απο ενα τεραστιο βραχο μεχρι ενα πετραδακι και ολα τα ενδιαμεσα.
Αρα ασχετα με την διαδρομη φαινεται οτι ισως εχω περιθωρια να επιλεξω τα φορτια μου και αυτο ισως κριθει ως το πιο σημαντικο θεμα στην ζωη μου.
Αλλιως θα σκαρφαλώνω με ενα τεραστιο βραχο και αλλιως με ενα πετραδακι στη τσεπη.

Δυστυχως, φαινεται οτι το να κατσω να επιλεξω τον βραχο μου δεν ειναι και απολυτα στο χερι μου. Ισως και να μου το δωσουν ετοιμο, λες και το ειχα απο το σπερμα του πατερα μου.
Αλλα ακομα και ετσι μπορω να κανω αρκετα, μπορω να σμιλεψω την πετρα να την κανω λιγοτερο κοφτερη και ισως λιγοτερο βαρια καθως θα την λειανω χρονο με το χρονο.

Αποδεικνύεται λοιπον οτι για ολα χρειαζεται μυαλο και αυτο το μυαλο να μηχανευτει οτι καλυτερο μπορει να σκεφτει για να δρασει οπως πρεπει.




Επιμενω ομως οτι ολα οσα ανεφερα στην αρχη του κειμενου,
εχουν αποσαθρωσει αν οχι ολες, τις περισσοτερες ινες του μυαλου μας.
Το μυαλο πλεον εχει σταματησει να σκεφτεται.
Εχει μαθει να δουλευει την εικονα και το ματι να σκεφτεται αντι το μυαλο.
Το ματι εχει γινει το εργαλειο που δινει κινησεις στον εγκεφαλο και αποφασιζει.
Η εικονα λοιπον ειναι αυτη που δινει τις εντολες και ετσι παιρνονται και οι αποφασεις μας και ειναι σαφες ποιες εικονες θα δω αρα και πως θα πραξω.


Δεν εχω ακριβως λυσεις σε ολα αυτα.
Ισως αν ειχα δεν θα εγραφα εδω, μαλλον θα εκανα και αλλη δουλεια.
Ομως μπορω να προσδιορισω το προβλημα αρα μπορω να ψαξω και την λυση.
Για αυτο το λογο ανοιξα και αυτο το θεμα.
Στο κατα ποσο ανθρωποι που η εικονα ειναι εκεινη που τους καθοδηγει η και τους χειραγωγει μπορουν να αποστασιοποιηθουν εστω και για μια στιγμη και να βαλουν ενα μικρο φρενο στη ζωη τους, στην φοβια τους, η στην οποια απογνωση τους.

Ενας δρομος λοιπον ειναι να σταματησουμε το να δεχομαστε εικονες και αντιληψεις οπως μας σερβιρονται για χρονια τωρα και να κανουμε ενα κρατει.
Η αμυνα απεναντι σε ολα αυτα, δεν ειναι αλλη παρα να αρχιζουμε να δουλευουμε το μυαλο μας.
Οτιδηποτε μπορει να βαλει σε κινηση το μυαλο μας, οτιδηποτε μπορει να μας θεσει σε κινηση με διαφορετικο τροπο απο οτι ειχαμε συνηθισει θα μας δημιουργησει και θυλακες αμυνας απεναντι σε οτι μας μπαινει εμποδιο στη ζωη μας.
Δεν ξερω αν γινομαι κατανοητος και αν θα επρεπε να πω κατι πιο χειροπιαστο.
Ομως ο καθενας μας εχει το δικο του προβλημα και ετσι οτι παραδειγμα και να ελεγα, μαλλον δεν θα βοηθουσα.


Παντως ειμαι βεβαιος,
οτι ο καθε ειδικος στην ουσια δεν λυνει το προβλημα μας και ουτε ενδιαφερεται για κατι τετοιο.
Στην καλυτερη των περιπτωσεων μας \"πουλαει\" ενα φιλικο ωμο που δεν υπηρξε ποτε διπλα μας.
Ισως αυτο να θεωρηθει σημαντικο, σωστα?
Λαθος...... ο μονος ωμος που ειναι σημαντικος ειναι ο δικος μας και απο εκει πρεπει να αρχιζουμε την στηριξη μας και στην συνεχεια να επεκταθουμε σε καποιο γειτονικο.




Για να ειμαι ξεκαθαρος πριν παω να ριξω ενα υπνακο
αν δεν παλεψουμε να λειτουργησει το απονευρωμενο μυαλο μας, τιποτα δεν μπορει να λυθει και κανενα χαπι δεν μπορει να βοηθησει.



Αυτο για μενα ονομαζεται αντιΨυχιατρικη.






Καληνυχτα

RainAndWind
31-03-2010, 09:56
Κρίνο,σαβουριάζεις.Από προσωπική μου εμπειρία,έχω δει ψυχίατρους κάφρους και ψυχίατρους γιατρούς.Όχι,δεν θεραπεύονται τα πάντα με φιλοσοφία.Η μητέρα μου που πάσχει από ψυχική νόσο και μια ζωή έκανε τον ειδικό πάνω στον εαυτό της,η κατάληξη ήταν να φτάσει σε σημείο να κινδυνέψουν οι ζωές άλλων γύρω της από τη δική της άποψη πως δεν είχε τίποτε.Εκεί πώς θα παρενέβαινε η ίδια,εφόσον πάντα πιστεύει πώς είναι μια χαρούλα;Σε πληροφορώ πως η μόνη περίοδος που μπορώ να κοιτάξω πίσω και να πω πως η μητέρα μου ήταν ισορροπημένη και για μένα η μόνη περίοδος που λειτούργησε σαν μητέρα επίσης,ήταν ένα εξάμηνο μονάχα που έκανε τη σωστή αγωγή.

Είναι υπεραπλουστευμένο και αφελές να ισχυριζόμαστε πως όλα είναι θέμα φιλοσοφίας.Όπως και στις σωματικές ασθένειες,έτσι και στις ψυχικές,δεν είναι όλα ένας απλός πονοκέφαλος που μπορεί και να σου περάσει δίχως φάρμακο,άρα και δίχως ψυχίατρο.Η διπολική,η ocd,η ψύχωση,για να σου αναφέρω μερικές μόνο περιπτώσεις,δεν θεραπεύονται με πατ πατ στον ώμο.Μπορεί να είναι και το πατ πατ ιδιαίτερα χρήσιμο,αλλά δεν αρκεί.

Σου υπενθυμίζω πως δεν είναι όλα τα ίδια,άρα δεν μπορούμε να τα αντιμετωπίζουμε όλα ως ίδια.Μακάρι,αυτόν τον ψυχίατρο που τώρα εσύ τον βάζεις σε μία κατηγορία άχρηστου,να τον είχε η μητέρα μου στη ζωή της για μεγαλύτερο διάστημα.Θα είχα περισσότερες αναμνήσεις μητέρας,όχι ένα διάστημα έξι μόνο μηνών,απέναντι σε μία ζωή πόνου και θυμού.

krino
31-03-2010, 10:23
Originally posted by RainAndWind
Κρίνο,σαβουριάζεις.




σορρυ αλλα εσυ σαβουριαζεις και μαλιστα επι αδικω.....






Από προσωπική μου εμπειρία,έχω δει ψυχίατρους κάφρους και ψυχίατρους γιατρούς.Όχι,δεν θεραπεύονται τα πάντα με φιλοσοφία.Η μητέρα μου που πάσχει από ψυχική νόσο και μια ζωή έκανε τον ειδικό πάνω στον εαυτό της,η κατάληξη ήταν να φτάσει σε σημείο να κινδυνέψουν οι ζωές άλλων γύρω της από τη δική της άποψη πως δεν είχε τίποτε.Εκεί πώς θα παρενέβαινε η ίδια,εφόσον πάντα πιστεύει πώς είναι μια χαρούλα;Σε πληροφορώ πως η μόνη περίοδος που μπορώ να κοιτάξω πίσω και να πω πως η μητέρα μου ήταν ισορροπημένη και για μένα η μόνη περίοδος που λειτούργησε σαν μητέρα επίσης,ήταν ένα εξάμηνο μονάχα που έκανε τη σωστή αγωγή.

Είναι υπεραπλουστευμένο και αφελές να ισχυριζόμαστε πως όλα είναι θέμα φιλοσοφίας.Όπως και στις σωματικές ασθένειες,έτσι και στις ψυχικές,δεν είναι όλα ένας απλός πονοκέφαλος που μπορεί και να σου περάσει δίχως φάρμακο,άρα και δίχως ψυχίατρο.Η διπολική,η ocd,η ψύχωση,για να σου αναφέρω μερικές μόνο περιπτώσεις,δεν θεραπεύονται με πατ πατ στον ώμο.Μπορεί να είναι και το πατ πατ ιδιαίτερα χρήσιμο,αλλά δεν αρκεί.

Σου υπενθυμίζω πως δεν είναι όλα τα ίδια,άρα δεν μπορούμε να τα αντιμετωπίζουμε όλα ως ίδια.Μακάρι,αυτόν τον ψυχίατρο που τώρα εσύ τον βάζεις σε μία κατηγορία άχρηστου,να τον είχε η μητέρα μου στη ζωή της για μεγαλύτερο διάστημα.Θα είχα περισσότερες αναμνήσεις μητέρας,όχι ένα διάστημα έξι μόνο μηνών,απέναντι σε μία ζωή πόνου και θυμού.



Και εξηγουμε:
Πως καταλαβες οτι οσα εχω γραψει, προσπαθουν να δωσουν μια λυση στη μαμα σου? η και ακομα σε εσενα?
Ειναι δυνατον αυτο να γινει ποτε?

Οταν ενας οργανισμος εχει μαθει να δουλευει με ενα τροπο,
λες να ειμαι εγω ο τρελος που θα του πει αυριο που θα ξημερωσει, ξεχασε τα ολα και μπορεις να λειτουργεις με βαση τα οσα γραφω εγω?

Μα καλα με εχεις για τετοιο αφελη?
Απορω κιολας.....


Εγω γραφω τις σκεψεις μου και μεχρι εκει.
Δεν προτεινω λυσεις σε κανενα, ουτε να τις αποδεχτει ουτε να τις υοθετησει.

Εκεινο που κανω ειναι να καταγραφω σκεψεις σε ενα λευκο καμβα και οποιος νομιζει οτι θελει να τις επεξεργαστει εχει καλως.
Οποιος απο την αλλη νομιζει οτι γραφω την λυση στο προβλημα του σωνει και καλα, σορρυ αλλα εχασε τον χρονο του.



Εκεινο που σου απαντω λοιπον,
ειναι οτι αν ψαχνοσουνα να βρεις λυση στο προβλημα της μητερας σου μεσα απο οσα εγραψα, τοτε υποτιμας την νοημοσυνη μου.
Προσπαθω να απευθυνθω σε ανθρωπους που η σκεψη τους εστω και στο ελαχιστο θελει να σκαλισει και μεχρι εκει.

Λυσεις, γιατροσοφια και σωτηριες,
τραβατε να τα βρειτε στους επαγγελματιες σωτηρες που μεχρι τωρα πηγαινατε.



Και κατι ακομα,
σε συζητησεις που ειχα,
καπως παρερμηνευτηκε οτι πχ το παραπανω κειμενο εχει να κανει με βιωματα μου κλπ κλπ.....
ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ.

Κανενα βραχο δεν κουβαλω και κανενα ζορι δεν τραβαω.
Το μονο που με φτιαχνει ειναι η ορεξη μου να σκεφτομαι και να γραφω.
Κατα τα αλλα,
ολα καλα - ολα ανθηρα.

krino
31-03-2010, 10:32
πιανω εκτος αυτο το κομματι γιατι εχω μια-δυο σκεψεις.....





Είναι υπεραπλουστευμένο και αφελές να ισχυριζόμαστε πως όλα είναι θέμα φιλοσοφίας.Όπως και στις σωματικές ασθένειες,έτσι και στις ψυχικές,δεν είναι όλα ένας απλός πονοκέφαλος που μπορεί και να σου περάσει δίχως φάρμακο,άρα και δίχως ψυχίατρο.Η διπολική,η ocd,η ψύχωση,για να σου αναφέρω μερικές μόνο περιπτώσεις,δεν θεραπεύονται με πατ πατ στον ώμο.Μπορεί να είναι και το πατ πατ ιδιαίτερα χρήσιμο,αλλά δεν αρκεί.


Ειναι υπεραπλουστεμενο να νομιζει κανεις οτι οταν εχει χτισει την ζωη του πανω σε περιθωρια να νομιζει οτι μπορει να τα υπερβει η αν θες να τα υπερβει ετσι ευκολα.
Αν εχεις μαθει να τρως οτι σου σερβιρουν απο γεννησιμιού σου, εχεις σοβαρες πιθανοτητες να εχεις χασει το παιχνιδι.
Εχω συζητησει με απειρο κοσμο που εχει ψυχολογικα ζητηματα και εχω δει αρκετες φορες οτι το να ανοιξεις μια συζητηση με μερικους απο αυτους ειναι σαν να μιλας στο τοιχο.
Εχουν δρομολογησει το μυαλο τους να δουλευει κατω απο μια διαδικασια η οποια ειναι ανεπιστροφη.

Μου μιλας για θεραπεια οτι δεν ειναι αρκετη, λες και ειμαι γιατρος!!!
Ημαρτον....

Elie
31-03-2010, 10:36
Συμφωνώ με τo posting freak ;-) παραπάνω.Όπως συμβαίνει με όλους τους επαγγελματίες σε όλους τους χώρους, υπάρχουν σοβαροί και μη σοβαροί επαγγελματίες και στο χώρο της ψυχιατρικής. Έχω και εγώ την αντίστοιχη εμπειρία, και θετική και αρνητική. Μετά από πολλές περιπέτειες με πολλούς καταπηληκτικούς αλλά και γιατρούς - λαμόγια (έχω διαγνωσθεί με Σύνδρομο Χρόνιας Κόπωσης, οπότε έχω κάνει εκτενή τουρ σε διάφορες ειδικότητες), μπορώ να πω πως πολλές φορές είναι στο χέρι μας να δεχτούμε ή να αρνηθούμε τη χειραγώγηση. Πολλές φορές, ιδίως όταν είμαστε άρρωστοι, είτε σωματικά είτε ψυχικά, γινόμαστε πολύ ευάλωτοι και υποκύπτουμε στη δήθεν αυθεντία του καθενός, τυφλά, χωρίς να την αμφισβητούμε. Φυσικά και δεν έχουμε την ίδια κατάρτιση με έναν γιατρό, πολλές φορές όμως έχουμε την κρίση μας και το ένστικτό μας, όσο αφελές και να φαίνεται. Και πάντα έχουμε το δικαίωμα της επιλογής.

Χρωστάω απίστευτη ευγνωμοσύνη σε έναν ψυχίατρο σε κρατικό νοσοκομείο, ο οποίος ήταν ο μόνος που ασχολήθηκε μαζί μου σοβαρά (όταν οι παθολόγοι που δε γνώριζαν καν ότι το ΣΧΚ είναι νευρολογική πάθηση με έστειλαν σε αυτόν, γιατί ήταν πεπεισμένοι ότι πάσχω από κατάθλιψη). Μου έγραψε αντικαταθλιπτικά σε πολή χαμηλή δόση για να με βοήθησει με την κόπωση και με καθοδήγησε βήμα βήμα προς την ανάρρωση. Όταν άρχισα να συνέρχομαι και ενώ ήταν πάντα διαθέσιμος στο κινητό του, μου είπε πως δε θέλει να έρχομαι στην ψυχιατρική κλινική γιατί δεν ανήκω εκεί.

Η εμπειρία μου με ιδιώτη ψυχίατρο τον οποίο επισκέφθηκα (μετά από παραίνεση μιας φίλης, η οποία τον γνώριζε και νόμιζε πως ήταν νευρολόγος), ήταν εξοργιστική. Θέλησε α.)να ξεκινήσουμε ψυχοθεραπεία (4 φορές το μήνα επί 80 ευρώ την επίσκεψη), β.) να διπλασιάσουμε τη δόση των αντικαταθλιπτικών και γ. ) να μου συνταγογραφήσει διεγερτικά του κεντρικού νευρικού συστήματος (σκεύασμα το οποίο θεωρείται αναβολικό). Σαφώς και τον έστειλα να κουρεύεται γιατί α. )είχα πολύ καλύτερα πράγματα να κάνω με το χρόνο μου (να μην αναφέρω τα λεφτά μου), τη στιγμή που δεν έβλεπα για ποιο λόγο θα έπρεπε να κάθομαι και να συζητάω τα καθ\'ολα ευτυχισμένα παιδικά μου χρόνια μαζί του ενώ υποφέρω από μία νευρολογική πάθηση, β.)δεν είχα την παραμικρή όρεξη να γίνω ζόμπι από τα χαπια και γ.) η άγνοιά του σχετικά με την επίδραση των διεγερτικών σε ένα άτομο που πάσχει από ΣΧΚ ήταν τουλάχιστον εγκληματική.

Τα σκευάσματα φυσικά και είναι απαραίτητα και έχω τσακωθεί πολλές φορές με κόσμο που τα κατακρίνει, όταν όμως η συνταγογράφησή τους δεν εξυπηρετεί τη \"διευκόλυνση\" κάποιων γιατρών και τα τρελά φράγκα που αρπάζουν ως προμήθεια από τις φαρμακευτικές, τη μεγαλύτερη μαφία που υπάρχει εκεί έξω.

Φωτεινη!
31-03-2010, 11:55
Originally posted by krino

Από προσωπική μου εμπειρία,έχω δει ψυχίατρους κάφρους και ψυχίατρους γιατρούς.Όχι,δεν θεραπεύονται τα πάντα με φιλοσοφία.Η μητέρα μου που πάσχει από ψυχική νόσο και μια ζωή έκανε τον ειδικό πάνω στον εαυτό της,η κατάληξη ήταν να φτάσει σε σημείο να κινδυνέψουν οι ζωές άλλων γύρω της από τη δική της άποψη πως δεν είχε τίποτε.Εκεί πώς θα παρενέβαινε η ίδια,εφόσον πάντα πιστεύει πώς είναι μια χαρούλα;Σε πληροφορώ πως η μόνη περίοδος που μπορώ να κοιτάξω πίσω και να πω πως η μητέρα μου ήταν ισορροπημένη και για μένα η μόνη περίοδος που λειτούργησε σαν μητέρα επίσης,ήταν ένα εξάμηνο μονάχα που έκανε τη σωστή αγωγή.

Είναι υπεραπλουστευμένο και αφελές να ισχυριζόμαστε πως όλα είναι θέμα φιλοσοφίας.Όπως και στις σωματικές ασθένειες,έτσι και στις ψυχικές,δεν είναι όλα ένας απλός πονοκέφαλος που μπορεί και να σου περάσει δίχως φάρμακο,άρα και δίχως ψυχίατρο.Η διπολική,η ocd,η ψύχωση,για να σου αναφέρω μερικές μόνο περιπτώσεις,δεν θεραπεύονται με πατ πατ στον ώμο.Μπορεί να είναι και το πατ πατ ιδιαίτερα χρήσιμο,αλλά δεν αρκεί.

Σου υπενθυμίζω πως δεν είναι όλα τα ίδια,άρα δεν μπορούμε να τα αντιμετωπίζουμε όλα ως ίδια.Μακάρι,αυτόν τον ψυχίατρο που τώρα εσύ τον βάζεις σε μία κατηγορία άχρηστου,να τον είχε η μητέρα μου στη ζωή της για μεγαλύτερο διάστημα.Θα είχα περισσότερες αναμνήσεις μητέρας,όχι ένα διάστημα έξι μόνο μηνών,απέναντι σε μία ζωή πόνου και θυμού.



Και εξηγουμε:
Πως καταλαβες οτι οσα εχω γραψει, προσπαθουν να δωσουν μια λυση στη μαμα σου? η και ακομα σε εσενα?
Ειναι δυνατον αυτο να γινει ποτε?

Οταν ενας οργανισμος εχει μαθει να δουλευει με ενα τροπο,
λες να ειμαι εγω ο τρελος που θα του πει αυριο που θα ξημερωσει, ξεχασε τα ολα και μπορεις να λειτουργεις με βαση τα οσα γραφω εγω?

Μα καλα με εχεις για τετοιο αφελη?
Απορω κιολας.....


Εγω γραφω τις σκεψεις μου και μεχρι εκει.
Δεν προτεινω λυσεις σε κανενα, ουτε να τις αποδεχτει ουτε να τις υοθετησει.

Εκεινο που κανω ειναι να καταγραφω σκεψεις σε ενα λευκο καμβα και οποιος νομιζει οτι θελει να τις επεξεργαστει εχει καλως.
Οποιος απο την αλλη νομιζει οτι γραφω την λυση στο προβλημα του σωνει και καλα, σορρυ αλλα εχασε τον χρονο του.



Εκεινο που σου απαντω λοιπον,
ειναι οτι αν ψαχνοσουνα να βρεις λυση στο προβλημα της μητερας σου μεσα απο οσα εγραψα, τοτε υποτιμας την νοημοσυνη μου.
Προσπαθω να απευθυνθω σε ανθρωπους που η σκεψη τους εστω και στο ελαχιστο θελει να σκαλισει και μεχρι εκει.

Λυσεις, γιατροσοφια και σωτηριες,
τραβατε να τα βρειτε στους επαγγελματιες σωτηρες που μεχρι τωρα πηγαινατε.



Και κατι ακομα,
σε συζητησεις που ειχα,
καπως παρερμηνευτηκε οτι πχ το παραπανω κειμενο εχει να κανει με βιωματα μου κλπ κλπ.....
ΑΠΟΛΥΤΩΣ ΚΑΜΙΑ ΣΧΕΣΗ.

Κανενα βραχο δεν κουβαλω και κανενα ζορι δεν τραβαω.
Το μονο που με φτιαχνει ειναι η ορεξη μου να σκεφτομαι και να γραφω.
Κατα τα αλλα,
ολα καλα - ολα ανθηρα. [/quote]

κρινε,
π καθένας που γραφει και διαβάζει εδω μέσα,κατι δίνει κατι παιρνει.
Η Ρειν δίνει ενα παραδειγμα για το αν η δικη της περιπτωση βρισκει εφαρμογή σε αυτα που γράφεις.Δεν νομίζω οτι στηρίζεται στα γραφόμενά σου,αλλα σε καποιες περιπτωσεις μπορει να γραψεις κατι εσύ ή εγω ή οποιοσδήποτε που να δώσει μια καλή οπτική..ΚΑΙ ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΣΗΜΑΝΤΙΚΟ.
Τωρα για τα υπολοιπα ,γραφε οτι σου αρεσει και κανε μια προσπαθεια με την επαρση..φιλικά.

krino
31-03-2010, 12:09
Originally posted by Αφωτεινή


και κανε μια προσπαθεια με την επαρση..φιλικά.

τσουκου τσουκου το πετας το καρφι....
αυτο για το φιλικα ελεγχεται.


αλλα θα το ξαναπω και οποιος μπορει να καταλαβει εχει καλως,
δεν ειναι δικο μου ζητημα αν καποιος ειναι γονατιστος, και ουτε μπορω να ειμαι και εγω γονατιστος για να ειμαστε ισοτιμοι.


Αλλα αυτο εσυ το ονομαζεις επαρση.


Ταμαμ.

Φωτεινη!
31-03-2010, 12:56
Originally posted by krino

Originally posted by Αφωτεινή


και κανε μια προσπαθεια με την επαρση..φιλικά.

τσουκου τσουκου το πετας το καρφι....

.....αν καποιος ειναι γονατιστος, και ουτε μπορω να ειμαι και εγω γονατιστος για να ειμαστε ισοτιμοι. Για να κατανοησεις το γονατισμα βάζω αυτα τα λογακια που ειναι δικά σου και μπορει να σου δειξουν ποιος ακριβως ειναι γονατιστός..γιατι το εισπρατεις σαν καρφί?

αυτο για το φιλικα ελεγχεται.

κανενα προβλημα,παρτο οπως θες


Αλλα αυτο εσυ το ονομαζεις επαρση.

και εσυ το λες γονατισμα..ενος άλλου ανθρωπου !!

Ταμαμ.
whatever...


Ειναι υποτιμητικό να λες \"δεν φταιω εγω που εσυ εισαι γονατιστός και εγω όρθιος\",ειναι έπαρση απο μεριας σου για αλλη μια φορά..

krino
31-03-2010, 13:27
σορρυ αλλα διαφωνουμε ισως δινουμε αλλη εννοια και ερμηνεια στα ελληνικα μας.

Κατ\' εμε δεν υπαρχει καμια επαρση,
αλλα ειναι γνωμη σου.

keep_walking
31-03-2010, 15:06
Το σαϊτ ειναι ψυχολογιας αλλα δεν σημαινει οτι οι παρευρισκαμενοι ειναι γονατιστοι...πολλοι εχουν στα ακροδαχτυλα τους πολυ περισσοτεροι δυναμη απο μια διμοιρια λοκατζηδων.
Αλλα ο Τζισους Κραϊστ ειπε στον αναπηρο σηκω και σηκωθηκε και αρχισε να πιλαλαει μονο που εδω δεν υπαρχουν αναπηροι ουτε Τζισους Κραϊστ.

Arsi
31-03-2010, 16:39
Originally posted by krino
Ειναι υπεραπλουστεμενο να νομιζει κανεις οτι οταν εχει χτισει την ζωη του πανω σε περιθωρια να νομιζει οτι μπορει να τα υπερβει η αν θες να τα υπερβει ετσι ευκολα.
Αν εχεις μαθει να τρως οτι σου σερβιρουν απο γεννησιμιού σου, εχεις σοβαρες πιθανοτητες να εχεις χασει το παιχνιδι.

Αυτό ίσως να ισχύει.Γενικά για όλους τους ανθρώπους και όλες τις καταστάσεις ανεξαρτήτου περιθωρίου ή μη.Γενικώς όπως στρώνουμε κοιμόμαστε και επιπλέον η συνήθεια μεγάλος βραχνάς.Κατευθυνόμενη ζωή υπάρχει και σε ένα καλό περιβάλλον και για να βρει κάποιος το δικό του δρόμο δε γίνεται εύκολα όπου κι αν μεγάλωσε ότι κι αν έκανε.

Εχω συζητησει με απειρο κοσμο που εχει ψυχολογικα ζητηματα και εχω δει αρκετες φορες οτι το να ανοιξεις μια συζητηση με μερικους απο αυτους ειναι σαν να μιλας στο τοιχο.
Εχουν δρομολογησει το μυαλο τους να δουλευει κατω απο μια διαδικασια η οποια ειναι ανεπιστροφη.

Και επίσης προσωπικά με πάρα πολύ κόσμο που δηθεν δεν τον αφορούν ψυχολογικά θέματα.Να μη σου πω αυτοί είναι πολλοί περισσότεροι γιατί δεν αναγκάστηκαν ποτέ να στραφούν μέσα τους και να δουν τι τους γίνεται και για αυτόν ακριβώς το λόγο για να μην αναγκαστούν να δουν κατεβάζουν ρολά και δεν ακούν ή βλέπουν τίποτα.

Τα παραπάνω που λες αφορούν γενικά κάποιους ανθρώπους και όχι αποκλειστικά αυτούς που έχουν ψυχολογικά προβλήματα...αν και δε νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος χωρίς κανένα ψυχολογικό θέμα!απλά διαβαθμίσεις υπάρχουν.

krino
31-03-2010, 17:57
Originally posted by Arsi
Αυτό ίσως να ισχύει.Γενικά για όλους τους ανθρώπους και όλες τις καταστάσεις ανεξαρτήτου περιθωρίου ή μη.Γενικώς όπως στρώνουμε κοιμόμαστε και επιπλέον η συνήθεια μεγάλος βραχνάς.Κατευθυνόμενη ζωή υπάρχει και σε ένα καλό περιβάλλον και για να βρει κάποιος το δικό του δρόμο δε γίνεται εύκολα όπου κι αν μεγάλωσε ότι κι αν έκανε.



ισχυει αυτο που γραφεις,
αλλα και παλι εγω ελεγα οτι τιποτα δεν ειναι οριστικα γραμμενο και τελειωμενο επειδη ετσι στο γραψανε.
Αναλογα το χωρο που μεγαλωσε καποιος, αναλογα το μυαλο του ισως,
μπορει να αλλαξει τα παντα στην ζωη του.
Ευκλολο μπορει και να μην ειναι, παντως δεν ειναι και αδυνατο.
Σαφως βαζω σαν προυποθεση οτι το Α - Ω ειναι να θες να κανεις κατι τετοιο.


Εν ολιγεις και εγω σε ενα κυκλο μεγαλωσα, καταπιεση ειχα και εγω οπως ολοι.
Αυτο τι σημαινει?
Οτι ημουν καταδικασμενος να τα αποδεχτω ολα αυτα και να πω ετσι θα ειναι η ζωη μου?
Δεν εκανα τιποτα απο ολα αυτα, ομως ειχα και κοστος και αυτο ειναι σημαντικος παραγοντας.
Δυσαρεστησα προσφιλη μου ατομα, εγινα κακος, αλλα ακολουθησα αυτο που ηθελα στη ζωη μου.





Και επίσης προσωπικά με πάρα πολύ κόσμο που δηθεν δεν τον αφορούν ψυχολογικά θέματα.Να μη σου πω αυτοί είναι πολλοί περισσότεροι γιατί δεν αναγκάστηκαν ποτέ να στραφούν μέσα τους και να δουν τι τους γίνεται και για αυτόν ακριβώς το λόγο για να μην αναγκαστούν να δουν κατεβάζουν ρολά και δεν ακούν ή βλέπουν τίποτα.

Τα παραπάνω που λες αφορούν γενικά κάποιους ανθρώπους και όχι αποκλειστικά αυτούς που έχουν ψυχολογικά προβλήματα...αν και δε νομίζω ότι υπάρχει άνθρωπος χωρίς κανένα ψυχολογικό θέμα!απλά διαβαθμίσεις υπάρχουν.


καποιος που εχει δυσλειτουργικη ζωη και αγνοει τον εσωτερικο του κοσμο, τοτε ταλαιπωρειται μπορει και εφ ορου ζωης.
Δικο τους το ζορι ομως, δικο τους και το προβλημα.

τα παραπανω που λεω αφορουν οσους ζουν κατω απο πιεσεις και συνεχιζουν να ζουν με αυτες κανοντας τις, ενα με το πετσι τους, χωρις να μπαινουν σε διαδικασια τι ειναι αυτο που γενναει τις πιεσεις.




[/quote]

Oneiroplasmenos
31-03-2010, 18:07
Originally posted by krino
Ο ψυχιατρος κατευναζει τους νευρωνες μας με χημικα.
ο ψυχολογος διεισδύει στο ειναι μας με ανασκαφες,
ο παπας μας υποσχεται ενα παραδεισο οποτε και οταν,
ο μπατσος μας μαζευει οταν ξεφευγουμε απο το μεσο ορο,
ο πολιτικος μας υποσχεται καλυτερες μερες και δεν τις πραγματοποιει ποτε,
ο τραπεζιτης μας πουλαει ονειρα για μια σιγουρη ζωη με αντάλλαγμα την ιδια την ζωη,
και παει λεγοντας.....


Φιλαράκο η ίδια η ζωή είναι μια πλάνη και δεν είναι σε καμία περίπτωση δίκαια για όλους.
Και ένα λιοντάρι αν το μεγαλώσεις με αγάπη θα εξημερωθεί, το ίδιο και έναν άνθρωπο. Αν όμως το ζώο μεγαλώσει σε άγριες βίαιες συνθήκες θα εξελιχθεί επιθετικό, το ίδιο και ένας άνθρωπος. Ένας άνθρωπος μπορεί να οδηγηθεί στην τρέλα από κακομεταχείριση, από ουσίες, από αδικία και να μην καταλάβει καν πως βρέθηκε εκεί. Ασχέτως που για ευνόητους λόγους η κάθε μορφή αντίδρασης (πχ οι εκρήξεις θυμού όπως αυτές που συναντάμε στη ψύχωση) είναι ανεπιθύμητη, βασικά βλάπτει το ίδιο το άτομο και όχι την ατελείωτη κοινωνία ζούγκλα
Λίγο η πολύ, όλοι μας συντηρούμε το σύστημα, είμαστε καταναλωτές, άλλοι κλέβουν, άλλοι είναι η δουλειά τους να γράφουν όμορφα κείμενα όπως γράφεις εσύ ή άλλα παιδιά εδώ μέσα και να πλουτίζουν μάλιστα, πουλώντας παραμύθια, άλλοι πλήττουν και δεν κάνουν τίποτα, άλλοι διψάνε για πολέμους επειδή οι ίδιοι ξέρουν πως δεν θα πολεμήσουν ποτέ τους, άλλοι βγάζουν λεφτά εις βάρος του πλανήτη, πάντως στην συντριπτική πλειοψηφία οι άνθρωποι βγάζουν χρήματα βλέποντας πως είναι το πιο σημαντικό μέσο που θα τους προφυλάξει από αρρώστιες, κοινωνική απομόνωση και δυστυχία.
Έτσι λοιπόν, επειδή τα αντικείμενα που αναφέρεις είναι βασικά εργασιακές κατηγορίες, δεν υπάρχει άλλο υπόβαθρο/ αίτιο απο το οικονομικό. Οι ψυχίατροι στις δυτικές χώρες φαίνονται πως συντηρούν το έργο της ανίατης ψυχολογικής ασθένειας, ότι οι τρελοί θα πρέπει να παίρνουν τα φάρμακα τους για μια ζωή, γιατί δεν υπάρχουν καλύτεροι πελάτες απο αυτούς που πληρώνουν σε μηναία βάση, το ίδιο και για τις τράπεζες, που θα βρουν καλύτερα κορόιδα απο τα θύματα των πλουτοκρατικών κοινωνιών. Πόσο μάλλον που οι άρρωστοι δεν έχουν και πολλές επιλογές. Τα φάρμακα δεν είναι επένδυση, είναι υποχρέωση..
Και βέβαια με ένα βασικό μισθό δεν μπορείς να κάνεις τίποτα, ούτε να αποκτήσεις σπίτι, ούτε να συντηρήσεις οικογένεια, άρα ο περισσότερος κόσμος κοιτάει πως να βγάλει φράγκα..
Έτσι λοιπόν, δεν βλέπω άλλο λόγο πέραν του ότι ο κάθε επαγγελματίας, απο τις κατηγορίες που αναφέρεις, ουσιαστικά ακολουθεί τον δρόμο που θα του αποφέρει περισσότερο οικονομικό όφελος..
Ο σκοπός δεν αγιάζει τα μέσα. η δύστυχης αλήθεια.
Ταπεινά και ειλικρινά.

keep_walking
31-03-2010, 18:13
Δεν το δεχομαι αυτο ειναι πολυ...\"μαυρο\".
Το οτι καποιοι θελουν να πλουτισουν δεν σημαινει οτι οσοι θελησαν να γινουν γιατροι ειναι αυτης της φαρας.
Προσωπικα ποτε δεν θελησα να γινω γιατρος γιατι ηξερα οτι θα...αρωσταινα ο ιδιος απο την ευθυνη και ειμαι σιγουρος οτι οι περισσοτεροι ειναι υπευθυνα ατομα.
Σιγουρα βεβαια με τα χρονια γινεσαι και λιγο πιο ανευθυνος για να επιβιωσεις, κατι και η ρουτινα αλλα σε γενικες γραμμες δεν βλεπω εναν κοσμο τοσο \"σκοτεινο\".

krino
31-03-2010, 19:15
ταπεινα και ειλικρινα ονειροπλασμενε,
συμφωνω με τα οσα γραφεις.
Νομιζω εχουμε κοινο τοπο σκεψης,
για να μην σου απαντω και γραφω τα ιδια οπως τα εγραψες εσυ.

Βλεπω οτι για τα δικα μου δεδομενα εχεις πιασει το νοημα.
Παρακατω, ομως σκεφτομαι αν θα μπορουσες να εμβαθυνεις περισσοτερο.....

RainAndWind
01-04-2010, 01:18
Τι προτείνετε εις αντικατάστασιν των ψυχολόγων και ψυχιάτρων;

krino
01-04-2010, 09:30
Originally posted by RainAndWind
Τι προτείνετε εις αντικατάστασιν των ψυχολόγων και ψυχιάτρων;


εισαι σε λαθος thread, αλλα δεν το εχεις καταλαβει.

:P

keep_walking
01-04-2010, 12:50
Τι προτείνετε εις αντικατάστασιν των ψυχολόγων και ψυχιάτρων;

Α ρε rain μην κανεις δυσκολες ερωτησεις λολ.

krino
01-04-2010, 13:27
Originally posted by keep_walking

Τι προτείνετε εις αντικατάστασιν των ψυχολόγων και ψυχιάτρων;

Α ρε rain μην κανεις δυσκολες ερωτησεις λολ.



δυσκολευτηκες εσυ σωστα?

keep_walking
01-04-2010, 13:28
δυσκολευτηκες εσυ σωστα?

Φυσικα μου πηρε πολυ χρονο να εμπεδωσω τις απαντησεις λολ

krino
01-04-2010, 13:30
Originally posted by keep_walking

δυσκολευτηκες εσυ σωστα?

Φυσικα μου πηρε πολυ χρονο να εμπεδωσω τις απαντησεις λολ


δεν βαριεσαι,
το αποτελεσμα μετραει.

Oneiroplasmenos
02-04-2010, 01:25
Originally posted by krino
ταπεινα και ειλικρινα ονειροπλασμενε,
συμφωνω με τα οσα γραφεις.
Νομιζω εχουμε κοινο τοπο σκεψης,
για να μην σου απαντω και γραφω τα ιδια οπως τα εγραψες εσυ.

Βλεπω οτι για τα δικα μου δεδομενα εχεις πιασει το νοημα.
Παρακατω, ομως σκεφτομαι αν θα μπορουσες να εμβαθυνεις περισσοτερο.....

Κι αν εμβαθύνω.. to b honest δεν έχω διαβάσει το θέμα από την αρχή, ούτε όλα τα κείμενα, απάντησα βασικώς στο κείμενο που παρέθεσα προηγουμένως.
Τι άλλο να πω πέραν των όσων είπα.
Σύστημα που βασίζεται στο κέρδος
Υγεία που χωρίς χρήμα δεν υπάρχει
Ψυχική υγεία, η οποία σε ένα μεγάλο βαθμό βασίζεται στην αυτοπεποίθηση, δεν υπάρχει σαν απουσιάζει το πραγματικό ενδιαφέρον. Φάρμακα και ψυχολόγοι μπαλώνουν στην ουσία ένα πρόβλημα και χρειάζεται αρκετό χρήμα και για το ένα και (ειδικά) για το δεύτερο. Εδώ γυαλιά όρασης να πας να αγοράσεις θα δόσεις μισό μηνιάτικο, άρα στην ουσία δεν μιλάμε μόνο για αρρώστους αλλά καταναλωτές, ενεργούς στην κοινωνία, με σπουδαίο προσόν την συχνή, έως εξωφρενικά υψηλή, συνδρομή σε κάθε δραστηριότητα που θα καλύψει την κάθε αρρώστια.
Κάπου εδώ θα σταματήσω το γράψιμο γιατί δεν συμφέρει (εννοώ οικονομικά) εφόσον τα πολλά λόγια είναι φτώχεια!
only joking.

krino
07-04-2010, 15:35
Πάσχα, δεμένη στο Δρομοκαΐτειο
Η απίστευτη ταλαιπωρία μιας νεαρής γυναίκας που βρέθηκε καθηλωμένη στο ψυχιατρείο λόγω έλλειψης προσωπικού!
ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΟΥΚΛΑΚΗ | Τετάρτη 7 Απριλίου 2010





«Με έβαλαν στον θάλαμο, με έριξαν σε ένα κρεβάτι και μου έδεσαν το πόδι. Οταν ζήτησα να πάω στην τουαλέτα, αρνήθηκαν να με λύσουν... Δεν με εξέτασε κανένας γιατρός, η οικογένειά μου δεν έμαθε ποτέ τη διάγνωση. Πρωί και βράδυ ερχόταν ένας νοσοκόμος και μου έδινε χάπια, απειλώντας πως αν δεν τα πάρω θα μου κάνει ένεση...».

Πάσχα στο Δρομοκαΐτειο έκανε η 37χρονη Κατερίνα. Μια κρίση πανικού- με αφορμή ένα προσωπικό της πρόβλημα- την οδήγησε στην εφημερία του ψυχιατρικού νοσοκομείου. Εισήχθη τη Μεγάλη Πέμπτη με αυτεπάγγελτη εισαγγελική παραγγελία και συνοδεία αστυνομικού, ο οποίος απλώς βρέθηκε εκεί όταν παρουσίασε την κρίση. Ως το μεσημέρι της Μεγάλης Παρασκευής όμως ήταν δεμένη στο κρεβάτι της, μαζί με άλλους καθηλωμένους (έτσι ονομάζεται επιστημονικά το δεμένο πόδι...) ασθενείς, με σοβαρότερα ή ελαφρότερα προβλήματα.

Την έλυσαν έπειτα από πολλά παρακάλια των συγγενών της και τελικά πήρε εξιτήριο χθες το μεσημέρι, όταν ο γιατρός που την εξέτασε- για πρώτη φορά μετά τόσες ημέρες νοσηλείας- αποφάνθηκε ότι δεν έχει τίποτε! «Επί τέσσερις ημέρες δεν ήξερα τι μου συμβαίνει και γιατί βρίσκομαι εκεί. Οσες φορές ρώτησα πού είναι ο γιατρός και γιατί δεν έρχεται να με εξετάσει, δεν πήρα απάντηση. Μόνο χάπια μου έδιναν, που μου προκαλούσαν υπνηλία και σχεδόν δεν μπορούσα να μιλήσω. Τελικά ο γιατρός εμφανίστηκε την Τρίτη το πρωί και μόλις με εξέτασε είπε:“Κακώς βρίσκεσαι εδώ μέσα, να πας σπίτι σου”» λέει η Κατερίνα, περιγράφοντας στο «Βήμα» την περιπέτειά της στο δημόσιο ψυχιατρικό κατάστημα.

Στα διπλανά κρεβάτια και στους άλλους θαλάμους είδε επίσης δεμένους ασθενείς κάθε ηλικίας. «Αλλοι ούρλιαζαν και παρακαλούσαν να τους λύσουν, άλλοι απλώς δεν μπορούσαν να ανοίξουν το στόμα τους. Προσπάθησα να ρωτήσω τους νοσοκόμους γιατί μας έχουν δεμένους, και η δικαιολογία που άκουσα ήταν ότι δεν υπάρχει αρκετό προσωπικό για να μας προσέχει...».

Τ α όσα έζησε η Κατερίνα τις τελευταίες τέσσερις ημέρες βιώνουν δεκάδες ασθενείς που εισάγονται στα τμήματα επειγόντων περιστατικών των ψυχιατρικών νοσοκομείων. Σε αυτούς τους χώρους είναι κοινό μυστικό ότι τους δένουν λόγω έλλειψης προσωπικού! « Είναι αλήθεια ότι οι ασθενείς μένουν δεμένοι περισσότερες ώρες από όσο πρέπει. Το νοσηλευτικό προσωπικό είναι τόσο λίγο που αδυνατεί να φροντίσει τόσο πολλούς ασθενείς» αναφέρει στο «Βήμα» ο κ. Μιχάλης Γιαννάκος, πρόεδρος των εργαζομένων στο Δρομοκαΐτειο. Οπως προσθέτει, «τα τελευταία πέντε χρόνια δεν έχει γίνει ούτε μία πρόσληψη, ενώ έχουν αποχωρήσει περίπου 100 άτομα. Συνολικά, από τις 1.400 θέσεις προσωπικού, οι 800 περίπου μένουν κενές» !

Με αυτά τα δεδομένα, «βαριά περιστατικά νοσηλεύονται στους ίδιους θαλάμους με απλές περιπτώσεις, ακόμη και με καταδίκους που εκτίουν την ποινή τους στο νοσοκομείο. Το προσωπικό δεν επαρκεί για τον διαχωρισμό των περιστατικών, ενώ κυρίως τα βράδια μια νοσηλεύτρια πρέπει να φροντίζει 35 ή 40 αρρώστους» .

Το Δρομοκαΐτειο διαθέτει 160 κλίνες βραχείας νοσηλείας όπου εισάγονται τα επείγοντα περιστατικά και εφημερεύει δύο φορές την εβδομάδα. Τα κρεβάτια δεν μένουν ποτέ άδεια. «Το 2009 έγιναν περίπου 1.500 εισαγωγές. Από αυτές το 65% ήταν εισαγωγές με εισαγγελική παραγγελία. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι ο φόρτος εργασίας δεν επιτρέπει να υπάρχουν τόσες ελλείψεις προσωπικού» λέει ο κ. Γιαννάκος.

«Ψυχικός θάνατος» για τους τροφίμους
Μεσαιωνική χαρακτηρίζουν οι επιστήμονες την πρακτική της καθήλωσης των ψυχικά ασθενών. Στα μεγάλα ψυχιατρικά νοσοκομεία της χώρας, ωστόσο, το να μένουν οι ασθενείς στα κρεβάτια δεμένοι από το ένα πόδι δεν αποτελεί εξαίρεση, αλλά τον κανόνα της νοσηλείας.

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που ασθενείς μένουν δεμένοι για ημέρες ολόκληρες. Και αυτό παρά το γεγονός ότι η εν λόγω πρακτική δεν συνιστάται για παραπάνω από μερικές ώρες... Και όλα αυτά ενώ, εδώ και μερικά χρόνια, υπάρχει ένα πρωτόκολλο βάσει του οποίου θα πρέπει να εφαρμόζεται αυτή η πρακτική, που προβλέπει συνεχή παρακολούθηση του καθηλωμένου ασθενούς.

Σύμφωνα με τους γνώστες του χώρου, η καθήλωση μπορεί και να σκοτώσει τον ασθενή. Αν και δεν βλέπουν συχνά το φως της δημοσιότητας, αρκετοί ασθενείς έχουν πεθάνει από πνευμονική εμβολή ή καίγονται δεμένοι μη μπορώντας να αντιδράσουν... Ωστόσο, όπως εξηγούν οι ειδικοί, πιο συχνός είναι ο «ψυχικός θάνατος» των καθηλωμένων ασθενών, ο ανεπανόρθωτος τραυματισμός της αξιοπρέπειας και της αυτοεκτίμησής τους.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=324181&dt=07/04/2010#ixzz0kPwV22sS



αυτια.

pelariry
07-04-2010, 16:27
το σχόλιο σου στο άρθρο ποιο είναι;

pelariry
07-04-2010, 16:30
γιατί υπάρχει και αυτή η πλευρά:

Στο Δαφνί το Πάσχα των \"μοναχικών\"

Μοναχική Ανάσταση στους θαλάμους του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής θα κάνουν και φέτος δεκάδες «παρκαρισμένες» ψυχές, μιας και οι δικοί τους άνθρωποι αποφάσισαν να περάσουν τις άγιες ημέρες του Πάσχα μακριά από τα «δύσκολα» μέλη της οικογένειάς τους!

Οσο άσχημο και απάνθρωπο κι αν ακούγεται, κάθε χρόνο στις γιορτές του Πάσχα (όπως αντίστοιχα και των Χριστουγέννων) ολοένα και περισσότεροι συνάνθρωποί μας αποφασίζουν να απομακρύνουν τους «αρρώστους» συγγενείς από τα σπίτια τους και να τους αφήσουν για λίγες ημέρες στο Δαφνί και σε άλλα νοσηλευτικά ιδρύματα προκειμένου ξέγνοιαστοι να περάσουν οι ίδιοι καλά.

Οπως ανέφερε στην «Espresso της Κυριακής» ο πρώην πλέον διοικητής του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου Αττικής Θανάσης Κοσμόπουλος: «Είναι μια τραγική πραγματικότητα. Στα εξωτερικά ιατρεία του Ιδρύματος από την αρχή της Μεγάλης Εβδομάδας παρατηρείται μια σημαντική αύξηση προσέλευσης ασθενών που αγγίζει περίπου το 40%. Αρχικά θεωρήσαμε ότι πρόκειται για φυσιολογικό φαινόμενο, για περιστατικά προεόρτιας κατάθλιψης, αλλά, όταν ερευνήσαμε το θέμα, διαπιστώσαμε δυστυχώς ότι αρκετοί φέρνουν τους συγγενείς τους για να απομακρύνουν έστω και για λίγες ημέρες το “πρόβλημα” από το σπίτι τους, για να πάνε εκδρομή». Και πρόσθεσε: «Το μόνο που θέλουν είναι να τους “παρκάρουν” κάπου με ασφάλεια για λίγες ημέρες και χωρίς έξοδα. Είναι πραγματικά λυπηρό. Για τον λόγο αυτό αποφασίσαμε το κάθε “ύποπτο” περιστατικό να εξετάζεται με ιδιαίτερη προσοχή από δύο γιατρούς και ειδικούς επιστήμονες προτού αποφασιστεί η παραμονή στο νοσοκομείο. Το Δαφνί δεν είναι πάρκινγκ ψυχών! Είναι ένα νοσηλευτικό ίδρυμα που προσφέρει φιλοξενία σε ασθενείς με ψυχικά προβλήματα για όσον καιρό χρειαστεί. Βέβαια, το γεγονός αυτό δεν παρατηρείται μόνο στα δικά μας ιατρεία αλλά και σε άλλα νοσηλευτικά ιδρύύματα της χώρας. Για παράδειγμα, ραγδαία αύξηση παρατηρείται στην Κρήτη την περίοδο των ρακοκάζανων, δηλαδή την περίοδο που φτιάχνουν τη ρακή, γιατί δεν θέλουν “εμπόδια” στα πόδια τους».

Σύμφωνα με τον κ. Κοσμόπουλο, «μετά την Κυριακή της Αναστάσεως οι περισσότεροι έρχονται και παίρνουν ξανά τους δικούς τους στο σπίτι. Είναι γενικά μια περίεργη κατάσταση που προκαλεί σε όλους μας ανάμεικτα συναισθήματα. Από τη μία λύπη για τους αρρώστους και οργή για τους συγγενείς και από την άλλη λύπη και για τους ίδιους τους συγγενείς, που θέλουν έστω και για λίγες ημέρες να σταματήσουν να ανεβαίνουν τον Γολγοθά τους. Βέβαια, δεν είναι όλοι για λύπηση, καθώς υπάρχουν και άνθρωποι-τέρατα».

Ο κ. Θανάσης Κοσμόπουλος μας εξιστόρησε ένα από τα εκατοντάδες περιστατικά που έχει αντιμετωπίσει όλα αυτά τα χρόνια, το οποίο θα μείνει για πάντα χαραγμένο στη μνήμη του. «Δεν θα ξεχάσω ποτέ έναν 30χρονο άνδρα, ο οποίος έφερε εδώ τις ημέρες του Πάσχα την 70χρονη μητέρα του. Η ηλικιωμένη ήταν σε τραγική κατάσταση και ούρλιαζε. Μας είπε ότι εδώ και χρόνια τα είχε χαμένα και ότι πλέον αποτρελάθηκε. Οντως, η γυναίκα φώναζε και έλεγε παράλογα πράγματα. Οταν όμως εξετάστηκε από τους γιατρούς, διαπιστώθηκε ότι είχε παραισθήσεις, οι οποίες είχαν προκληθεί από αφυδάτωση και πείνα. Η γιαγιά είχε να φάει και να πιει νερό αρκετές ημέρες, με αποτέλεσμα να είναι σε τραγική κατάσταση. Οταν ενημερώθηκα για το περιστατικό κατέβηκα στα επείγοντα για να δω ιδίοις όμμασι τι ακριβώς συμβαίνει. Και πραγματικά λύγισα. Είδα μια ανήμπορη γυναίκα σε τρισάθλια κατάσταση. Τα είχε τετρακόσια, αλλά η αφυδάτωση την είχε εξαντλήσει. Ηταν ένα βήμα πριν από τον θάνατο. Εγινα έξαλλος, πήγα στον γιο της και ζήτησα εξηγήσεις. Και τότε ο κύριος αυτός μου τόνισε σε έντονο ύφος ότι δεν είναι δουλειά μου να του κάνω παρατηρήσεις και ότι η μάνα του ήταν τρελή. Μάλιστα, μου είπε αν δεν την κρατήσουμε, να την πετάξουμε στον δρόμο, γιατί αυτός δεν τη θέλει άλλο στο σπίτι. Επειτα έφυγε αδιάφορος και αναίσθητος. Τελικά ειδοποίησα ασθενοφόρο του ΕΚΑΒ, το οποίο παρέλαβε και μετέφερε τη γιαγιά σε νοσοκομείο, όπου αφού τις παρασχέθηκε για ημέρες ορός και φαρμακευτική αγωγή συνήλθε πλήρως».

Αρκετοί πάντως είναι ειλικρινείς και ζητούν ευθέως από τους υπευθύνους του Ψυχιατρικού Νοσοκομείου να κρατήσουν τους συγγενείς τους για λίγες ημέρες, προκειμένου να ξεκουραστούν και να μαζέψουν δυνάμεις, ώστε να σταθούν καλύτερα στο πλευρό τους.


Η «κατάθλιψη» των εορτών...

Εκτός από τους «παρκαρισμένους» ασθενείς σημαντική αύξηση παρουσιάζουν την περίοδο του Πάσχα και τα περιστατικά καταθλιπτικής συνδρομής και αυτοκτονικού ιδεασμού. «Στην πρώτη περίπτωση έχουμε αύξηση της τάξεως του 25% και στη δεύτερη το ποσοστό αγγίζει το 13%» σημειώνει ο κ. Κοσμόπουλος και συμπληρώνει: «Πάντα τις εορτές οι άνθρωποι πρέπει να είναι χαρούμενοι. Κάποιοι που δεν είναι πρέπει να το κρύβουν και να δείχνουν καλά. Αυτό τους επηρεάζει σημαντικά και στο τέλος τους λυγίζει. Γι’ αυτό πρέπει ο καθένας μας να σκύψει στον διπλανό του και να τον βοηθήσει. Να τον στηρίξει σε κάθε δύσκολη στιγμή».
Ερευνες δείχνουν ότι ένας στους τέσσερις Ελληνες πάσχει από κατάθλιψη, ενώ σε ολόκληρη την Ευρώπη, σύμφωνα με μελέτες, τα επόμενα δέκα χρόνια οι θάνατοι από αυτοκτονίες θα ξεπεράσουν τους θανάτους από έμφραγμα και εγκεφαλικά.
Espressonews.gr

http://www.madata.gr/epikairotita/social/57774.html

keep_walking
07-04-2010, 16:37
Χμ ειχα ακουσει για μια πρωτοποριακη ιδεα δεν θυμαμε σε ποια χωρα για την απονοσηλοποιηση των ασθενων , καποιος μου την περιεγραφε δεν θυμαμε.

Οτι εχει δουλεψει δοκιμασμενα γιατι δεν το υιοθετουμε και εδω τελος παντων σε αυτη την χωρα?

Ισως βρω κατι και να το ποσταρω αν με βοηθησει η μνημη.

pelariry
07-04-2010, 16:42
no money, no honey.

ξεκίνησε έτσι:
Κλείνουν άσυλα, ανοίγουν ξενώνες
http://archive.enet.gr/online/online_text/c=112,dt=13.02.2005,id=7506472

και καταλήγει έτσι:
Απλήρωτοι εργαζόμενοι, στον αέρα οι φιλοξενούμενοι, κινδυνεύουν να κλείσουν 2000 Ξενώνες του Ψυχαργώς
http://criticalpsygreece.org/2008/07/25/%CE%B1%CF%80%CE%BB%CE%AE%CF%81%CF%89%CF%84%CE%BF%C E%B9-%CE%B5%CF%81%CE%B3%CE%B1%CE%B6%CF%8C%CE%BC%CE%B5%C E%BD%CE%BF%CE%B9-%CF%83%CF%84%CE%BF%CE%BD-%CE%B1%CE%AD%CF%81%CE%B1-%CE%BF%CE%B9-%CF%86%CE%B9/

keep_walking
07-04-2010, 16:46
Χμ ναι pelariry συμφωνω τα λεφτα ειναι αναγκαια αλλα υπαρχει και το θεμα της....διαχειρισης και των πρωτοποριακων ιδεων.

krino
07-04-2010, 16:50
Originally posted by pelariry
το σχόλιο σου στο άρθρο ποιο είναι;


Το σχολιο μου ειναι οτι η αρωγη ψυχικης υγειας απο τους φορεις,
ειναι κατω του μηδενος ακομα και σημερα εν ετη 2010, οχι οταν μιλαγαμε για την Λερο.

Η αισχρη τους πλειοψηφια ειναι οτι εχουν μαζευτει καποιοι οι οποιοι εχουν κορνιζαρει ενα χαρτι στο τοιχο και αυτο τους εχει δωσει δικαιωμα να παιζουν με τον ανθρωπινο πονο.
Επισης νομιζουν οτι διαικπεραιωνουν την δουλεια τους λες και δουλευουν το 6ωρο τους στη πολεοδομια και κοπανανε σφραγιδες.....
- δουλεια μωρε πολυ σημερα, εδεσα 2-3 γιατι εκαναν φασαρια αλλα ευτυχως το ΣΚ θα παω με το σκαφος να ξεσκασω.....


Λιγοι, ελαχιστοι εχουν απομεινει που ασχολουνται με τον ανθρωπο, αλλα και αυτοι με τις ελαχιστες δυναμεις που τους εχουν απομεινει αρχιζουν να τα φτυνουν.....


Πελαριτιε,
παμε για πιο σκατα απο οτι ειμασταν η ειναι ιδεα μου?

pelariry
07-04-2010, 17:01
Originally posted by keep_walking
Χμ ναι pelariry συμφωνω τα λεφτα ειναι αναγκαια αλλα υπαρχει και το θεμα της....διαχειρισης και των πρωτοποριακων ιδεων.

χμ και τι λες γι\' αυτό \"Εθνικό σχέδιο δράσης για την κατάθλιψη 2008-2012 (http://webcache.googleusercontent.com/search?q=cache:i9LfMQvCHlcJ:www.iatronet.gr/photos/enimerosi/%CE%A3%CE%A7%CE%95%CE%94%CE%99%CE%9F.doc+%CF%85%CF %80%CE%BF%CF%85%CF%81%CE%B3%CE%B5%CE%AF%CE%BF+%CF% 85%CE%B3%CE%B5%CE%AF%CE%B1%CF%82+%CE%BA%CE%B1%CF%8 4%CE%AC%CE%B8%CE%BB%CE%B9%CF%88%CE%B7&cd=3&hl=el&c t=clnk&gl=gr&client=firefox-a)\"; όπως βλέπεις λοιπόν \"πρωτοποριακές ιδέες\" υπάρχουν, τίμιοι άνθρωποι να τις υλοποιήσουν δεν υπάρχουν.
(γιατί για το πρόγραμμα αποασυλοποίησης πήραμε ευρωπαϊκές επιδοτήσεις σαφώς)

krino
07-04-2010, 17:14
ειναι πολλα τα λεφτα pelariry ....

και σε αυτο το πακετο, ευθυνες δεν εχουν μονο τα υπουργεια που ειναι οι συνηθεις υποπτοι,
αλλα και οι υπολοιποι εμπλεκομενοι στην υποθεση.


Εμμενω στην θεση μου οτι στην ελλαδα αν υποκεισαι στην ψυχιατρικη φροντιδα του ελληνικου κρατους,
τοτε εισαι ενας ανθρωπος κατωτερου θεου.
Ετσι ηταν στα ψυχιατρια της Λερου την δεκατια του \'90, ετσι ειναι και σημερα.
Εκεινο που δεν γνωριζω ειναι ποτε ειναι το χειροτερο....

keep_walking
07-04-2010, 17:16
Δεν αμφεβαλλα για τις πρωτοποριακες ιδεες...και ποσες θα υπαρχουν ακομα στα ραφια, για την διαχεiριση τι να πω...τα ξερουμε δεν τα ξερουμε...σε ολους τους τομεις:(

pelariry
07-04-2010, 17:19
για του λόγου το αληθές...


ΑΓΓΕΛΙΟΦΟΡΟΣ Ημερομηνία: 27/2/2009
Τίτλος: Ζωή - μαρτύριο για τους ψυχικά ασθενείς

«Οι ασθενείς κάνουν μπάνιο με κρύο νερό, πετρέλαιο δεν υπάρχει για να ζεσταθούν και ανεβάζουν πυρετό. Σε ορισμένα οικοτροφεία τα χρήματα δε φτάνουν πλέον ούτε για φαγητό. Οι φιλοξενούμενοι τρώνε κάθε απόγευμα τραχανά. Σε λίγο δε θα έχουν ούτε στέγη, αφού δεν υπάρχουν λεφτά για το ενοίκιο. Ολες οι μονάδες ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης κινδυνεύουν να κλείσουν», αναφέρει στον «Α» ο πρόεδρος του Σωματείου Εργαζομένων Δομών Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης Μακεδονίας - Θράκης, Γιώργος Σουμελίδης.

Ο ίδιος και οι συνάδελφοί του βλέπουν καθημερινά τους ανθρώπους με προβλήματα ψυχικής υγείας να καταδικάζονται σε ζωή - μαρτύριο λόγω της αδιαφορίας του υπουργείου Υγείας. Βιώνοντας τα προβλήματα από πρώτο χέρι και έχοντας μείνει απλήρωτοι για 7 μήνες, βγήκαν χτες για μια ακόμη φορά στους δρόμους της Θεσσαλονίκης, απαιτώντας τη στήριξη από την Πολιτεία των μονάδων που αναπτύχθηκαν στο πλαίσιο της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης «Ψυχαργώς». Οπως κατήγγειλαν, «λουκέτο» απειλεί άμεσα όλες τις δομές που λειτουργούν στη Μακεδονία και τη Θράκη, ενώ στην πλέον τραγική κατάσταση βρίσκεται το Οικοτροφείο Ψυχοκοινωνικής Αποκατάστασης «Αλθαία» στη Χαλκιδική όπου φιλοξενούνται 15 ενήλικες.

Καταδικασμένοι οι ψυχικά ασθενείς

Η υποχρηματοδότηση των μονάδων έχει γιγαντώσει τα λειτουργικά προβλήματα, υποβαθμίζοντας και τις υπηρεσίες που προσφέρονται σε ανθρώπους η καθημερινότητα των οποίων «κρέμεται» από αυτές. «Η κατάσταση έχει φτάσει στο απροχώρητο εδώ και πολύ καιρό. Σε αρκετές μονάδες δεν υπάρχουν πλέον χρήματα για να πληρωθεί το ενοίκιο και να καλυφτούν βασικές ανάγκες, όπως η παροχή θέρμανσης. Είναι απαράδεκτο να κάνουν μπάνιο οι οικότροφοι με κρύο νερό και να παρατηρούνται συνεχώς εμπύρετα περιστατικά, όπως και να τρέφονται κάθε απόγευμα αποκλειστικά με τραχανά. Πρόκειται για ανθρώπους που αντιμετωπίζουν προβλήματα υγείας και δεν τους αξίζει τέτοια αντιμετώπιση», υπογραμμίζει ο κ. Σουμελίδης.

Οι εργαζόμενοι έχουν προειδοποιήσει επανειλημμένα το υπουργείο Υγείας ότι υπάρχει κίνδυνος για τη δημόσια υγεία, ωστόσο δε βρήκαν ανταπόκριση. «Η τακτική τους είναι ή να υπόσχονται και να μην υλοποιούν ή να μεταθέτουν τις ευθύνες από... τον Αννα στον Καϊάφα και να μας παραπέμπουν ακόμη και στο υπουργείο Απασχόλησης. Στο μεταξύ, στην Αθήνα έχουν κλείσει ήδη δομές λόγω της υποχρηματοδότησης, ενώ καταρρέουν οι ξενώνες φιλοξενίας και άλλες μονάδες σε περιοχές της Μακεδονίας και της Θράκης, στις οποίες εργάζονται περίπου 600 άτομα διαφόρων ειδικοτήτων.

«Θα αφεθούν στη μοίρα τους»

Οι δομές του προγράμματος «Ψυχαργώς» ξεκίνησαν να λειτουργούν το 2003, με ευθύνη εταιριών μη κερδοσκοπικού χαρακτήρα (ΜΚΟ), οι οποίες επιδοτήθηκαν από ευρωπαϊκά κονδύλια. Η κοινοτική επιδότηση διήρκεσε 18 μήνες και από τότε το πρόγραμμα -με στόχο την αποασυλοποίηση των ψυχικά ασθενών και την επανένταξή τους στην κοινωνία- επιχορηγείται από το υπουργείο Υγείας.

Παρά τα προβλήματα, οι εργαζόμενοι εξακολουθούν να παρέχουν ψυχοκοινωνική φροντίδα σε περίπου 500 ψυχιατρικούς ασθενείς που φιλοξενούνται σε οικοτροφεία, ξενώνες, κέντρα ημέρας και προστατευόμενα διαμερίσματα στη Μακεδονία και τη Θράκη, εξυπηρετώντας συνολικά πολύ περισσότερα άτομα, καθώς από τις υπηρεσίες επωφελούνται και οι οικογένειές τους. Ωστόσο, εκείνο που τους προβληματίζει είναι ότι υπό τις απαράδεκτες συνθήκες που επικρατούν στις δομές η θεραπευτική συνέχεια για τη φροντίδα ασθενών δεν μπορεί να διασφαλιστεί και οι οικότροφοι θα αφεθούν στη μοίρα τους. Εξάλλου, «συστηματική καταπάτηση των δικαιωμάτων των ψυχικά ασθενών», διαπιστώνει σε πρόσφατη έκθεσή του και ο Συνήγορος του Πολίτη.

«Σφαλιάρα» από την Κομισιόν

Τη στιγμή που η αδιαφορία ορθώνει τα συρματοπλέγματα του κοινωνικού αποκλεισμού και οι άνθρωποι που φιλοξενούνται στις δομές κινδυνεύουν να επιστρέψουν στα ψυχιατρεία, η χώρα μας δε λέει να συμμορφωθεί. Πρόσφατα το θέμα της κατάντιας στις μονάδες ψυχοκοινωνικής αποκατάστασης απασχόλησε για μια ακόμη φορά το Ευρωκοινοβούλιο. Η Επιτροπή διέκοψε τη συγχρηματοδότηση του προγράμματος «Ψυχαργώς» και εκπρόσωποι της Κομισιόν υπογράμμισαν ότι μετά από έξι χρόνια προειδοποιήσεων στην Ελλάδα για το έλλειμμα της χρηματοδότησης των δομών από το δημόσιο προϋπολογισμό, τίθεται πλέον σε κίνδυνο η αποτελεσματική λειτουργία των μονάδων αυτών. «Η χρηματοδότηση από την Κομισιόν «πάγωσε» μέχρι να ρυθμιστεί απόλυτα το θέμα. Στις 6 Μαρτίου ο αρμόδιος κοινοτικός επίτροπος θα επισκεφθεί την Αθήνα και αναμένεται να ανακοινώσει οριστική διακοπή της χρηματοδότησης και ίσως χρηματικό πρόστιμα στην Ελλάδα για την ασυνέπειά της», τονίζει ο κ. Σουμελίδης.
Απεργία

Για τις 6 Μαρτίου έχει προγραμματιστεί νέα, πανελλαδική απεργία. Χτες, οι εργαζόμενοι της Μακεδονίας και της Θράκης διαμαρτυρήθηκαν στήνοντας αντίσκηνο έξω από τα γραφεία των ΥΠΕ (Υγειονομικές Περιφέρειες) στην οδό Αριστοτέλους, προειδοποιώντας ότι αν συνεχίσουν να είναι απλήρωτοι θα διαμένουν σε σκηνές. Στη συνέχεια, πραγματοποίησαν πορεία προς το υπουργείο Μακεδονίας - Θράκης και επέδωσαν ψήφισμα με τα αιτήματά τους στο γενικό γραμματέα.

krino
07-04-2010, 17:23
pelariry,
παντως οκ,
λεφτα δεν υπαρχουν (η τα τρωνε...) και μοναδες κλεινουν....

Αυτο ομως τι σχεση εχει με αυτους που πηραν ενα χαρτι και το παιζουν ψυχιατροι,
οπως λεει το αρθρο που ποσταρα?

pelariry
07-04-2010, 17:31
το άρθρο που πόσταρες δεν λέει πως κάποιοι το παίζουν ψυχίατροι αλλά πως δεν υπάρχει προσωπικό. εκτός κι αν μιλάμε για άλλο άρθρο. για ποιο άρθρο μιλάμε λοιπόν;

krino
07-04-2010, 17:35
δηλαδη ο νοσοκομος που ελεγε οτι θα κανει ενεση αν δεν παρει η 37χρονη τα χαπια που ειχε στη τσεπη του,
το εκανε γιατι ηταν απληρωτος?

Η δεν καταλαβα εγω καλα?

keep_walking
07-04-2010, 17:39
Προφανως χωρις διαγνωση θα ακολουθειτε καποιο πρωτοκολλο , ετσι κι αλλιως δεμενη ηταν!!!!!!

Τι να πω και σιγουρα ο νοσοκομος δεν ειναι ψυχιατρος.


Πως κατεληξε εκει...προσεξατε οτι το αρθρο δεν αναφερει γιατι κατεληξε εκει?

Δεν εχω ιδιαιτερη εμπιστοσυνη και στους δημοσιογραφους , ξερετε οτι ο γραπτος λογος ειναι πολυ ευπλαστος.

Δεν παιζει η δικαιολογια να μην αναφερθει λογω προσωπικων δεδομενων δεν αναφερεται ονομα.

keep_walking
07-04-2010, 17:42
Πάσχα στο Δρομοκαΐτειο έκανε η 37χρονη Κατερίνα. Μια κρίση πανικού- με αφορμή ένα προσωπικό της πρόβλημα- την οδήγησε στην εφημερία του ψυχιατρικού νοσοκομείου. Εισήχθη τη Μεγάλη Πέμπτη με αυτεπάγγελτη εισαγγελική παραγγελία και συνοδεία αστυνομικού, ο οποίος απλώς βρέθηκε εκεί όταν παρουσίασε την κρίση. Ως το μεσημέρι της Μεγάλης Παρασκευής όμως ήταν δεμένη στο κρεβάτι της, μαζί με άλλους καθηλωμένους (έτσι ονομάζεται επιστημονικά το δεμένο πόδι...) ασθενείς, με σοβαρότερα ή ελαφρότερα προβλήματα.


Λαθος μου!!!!! sorry.

keep_walking
07-04-2010, 17:44
Αλλα τι ειδους κριση πανικου ηταν?

Περιεργο...οκ εχεις μια κριση πανικου μερικων λεπτων μετα δεν μιλας με τους αλλους δεν τους εξηγεις?
Τι εισαγγελεις και πρασινα αλογα?

krino
07-04-2010, 17:46
μαστα.
Αυτο τι σημαινει?
Οτι παθαινεις μια κριση πανικου και εχεις διπλα σου ενα αστυνομικο ο οποιος σε μαζευει και σε στελνει με συμφωνια εισαγγελεα στο Δρομοκαιτειο....


λαμπρα.

keep_walking
07-04-2010, 17:47
Ακριβως τι ακριβως εκανε ο εισαγγελεας και ο αστυνομικος???????????????????????????? ??\\


Κατι παιζει.

Μιση ιστορια ή βλακεια αστυνομικου εισαγγελεα?

keep_walking
07-04-2010, 17:49
Εδω υπαρχει τρελλα και τρελλα αν τους συλλαμβαναν ολους που ειναι καπως (μεθυσμενους, ναρκομανεις , ελαφρως περιεργους τι να πω?)

pelariry
07-04-2010, 17:55
Originally posted by krino
δηλαδη ο νοσοκομος που ελεγε οτι θα κανει ενεση αν δεν παρει η 37χρονη τα χαπια που ειχε στη τσεπη του,
το εκανε γιατι ηταν απληρωτος?

Η δεν καταλαβα εγω καλα?

διαστρεβλώνεις. δεν αναφέρεται καμμία τσέπη, όπως και καμμία αυθαιρεσία του νοσοκόμου. με άλλα λόγια, φαινομενικά έκανε τη δουλειά του εν ελλείψει προσωπικού.

krino
07-04-2010, 17:57
αντε καλα, εγω ειμαι ο κακος....
:D

εσυ που το επιασες, αν ηταν 3 οι νοσοκομοι τι θα γινονταν διαφορετικο?

pelariry
07-04-2010, 17:59
Originally posted by krino
μαστα.
Αυτο τι σημαινει?
Οτι παθαινεις μια κριση πανικου και εχεις διπλα σου ενα αστυνομικο ο οποιος σε μαζευει και σε στελνει με συμφωνια εισαγγελεα στο Δρομοκαιτειο....


λαμπρα.

σημαίνει ότι προφανώς δεν γνωρίζουμε ολόκληρη την ιστορία.

krino
07-04-2010, 18:04
ναι σε αυτο υπαρχουν αναγκαστικες ελλειψεις και δεν βλεπω να εχουμε το στορυ.
Απο την στιγμη ομως που υφιστατε σαν γεγονος,
εγω το εβαλα για να το διαβασει καποιος κοσμος και να εχει τετοιες εμπειριες υποψη του.

keep_walking
07-04-2010, 18:04
Παιδες αφηστε το να σας πω τι φανταζομαι...κατι χοντρο εκανε η κοπελλα ή σε περιουσια ή σε καποιους ή ακομα και στον εαυτο της.

Δεν νομιζω να ειναι ντιπ βλακες αστυνομος εισαγγελεις κλπ.

Ακολουθηθηκε καποιο πρωτοκολλο μεχρι να εξεταστει (δεν συμφωνω βεβαια).

Απο κει και περα με την ευκαιρια του περιστατικου βγηκε ευκαιρια η δημοσιογραφος να κανει μια εκτενης περιγραφη ολων των στραβων και καλα κανει.

Αν πηρε και συνεντευξη απο την ασθενη-μαρτυρα που θα πηρε...αυτη δεν θα ηταν και πολυ χαρουμενη με αυτα που αντιμετωπισε οποτε ειπε οτι ηθελε στην δημοσιογραφο.

Ας μην το χοντρενουμε ,δεν ξερουμε αλλα φανταζομαι τα προβληματα ειναι υπαρκτα.

Σερλοκ χολμς over.

Lou!
07-04-2010, 18:05
πράγματι.

δε νομίζω οι εισαγγελείς να ειδοποιούνται με τηλεενοραση.

αυτή έπαθε κρίση και κάποιος πήγε και το είπε σε κάποια αστυνομία (?)

krino
07-04-2010, 18:05
Originally posted by keep_walking

Σερλοκ χολμς over.

οτι το εχεις, το εχεις.
Επισης οτι παει χαμενο το ταλεντο και αυτο ειναι αληθεια.

pelariry
07-04-2010, 18:08
Originally posted by krino
αντε καλα, εγω ειμαι ο κακος....
:D

εσυ που το επιασες, αν ηταν 3 οι νοσοκομοι τι θα γινονταν διαφορετικο?

krino, καλή και χρήσιμη η καταγγελία. εύκολη όμως γι\' αυτό και καλλίτερες και χρησιμότερες οι προτάσεις όμως. οπότε τι προτείνεις; να το κλείσουμε το δρομοκαϊτειο; να φτιάξουμε ξενώνες που θα κλείσουν αύριο αφού δεν υπάρχει χρηματοδότηση; να φτιάξουμε ιδιωτικά θεραπευτήρια για τους λίγους; να πληρώνουμε επιπλέον φόρους για να χρηματοδοτούν οι δήμοι τους ξενώνες; να τα καταργήσουμε όλα; και τους ψυχιάτρους; και τους ψυχολόγους; και όσους ασχολούνται με τη ψυχική υγεία; τι είναι αυτό που προτείνεις;

krino
07-04-2010, 18:17
χαλαρωσε καταρχην, εγω δεν μπορω να προτεινω τιποτα απο αυτα που γραφεις.

Εκεινο ομως που σιγουρα προτεινω και εχει νοημα,
ειναι αυτος ο κοσμος που διαβαζει, να καταλαβει οτι ολοι αυτοι που εμπλεκονται στα γραναζια των ειδικων,
και τους οδηγουν τοσο ευκολα σε γνωματευσεις, καλο ειναι να ενημερώνονται και να εχουν υποψη τους τετοια συμβαντα.
Καλο ειναι να γνωριζουμε ολες τις πτυχες αυτων που ονομαζονται ειδικοι ψυχικης υγειας.

Σαφως αν θες,
οπως περναει απο το χερι του καθενα, να πιεσει για περισσοτερους πορους στην ψυχικη υγεια αν ρωτας και αυτο.
Ομως αυτο ειναι μια γενικολογη συζητηση που νομιζω δεν υπαρχει κανεις εδω μεσα να διαφωνει.

Μηπως ομως πρεπει να γινεται και πιο επι μερους κριτικη?
Αυτη ειναι η ουσια καταρχην του θεματος που εχω ανοιξει εδω και μηνες....

pelariry
07-04-2010, 18:30
Originally posted by krino
Μηπως ομως πρεπει να γινεται και πιο επι μερους κριτικη?
Αυτη ειναι η ουσια καταρχην του θεματος που εχω ανοιξει εδω και μηνες....

κριτική για το αν υπάρχουν καλοί και κακοί ψυχίατροι, καλοί και κακοί γιατροί, καλοί και κακοί άνθρωποι; και λες την προηγούμενη κουβέντα γενικόλογη; :o

Φωτεινη!
07-04-2010, 18:30
Προσεξα κατι,
εκει που έδεσαν την κοπέλα,υπήρχαν και άλλα ελαφρύτερα!!! και σοβαρότερα περιστατικά..
Δηλαδη αντιμετωπίζονται ολοι με τον ιδιο τρόπο?
Δεν μπορει να αξιολογηθεί καποιος ως επικινδυνος ή μη?αυτο θα το περίμενες απο κάποιον σαν τη μανα μου,που αμα ακουσει για ψυχολογικά, ενα πραγμα σκέφτεται:τρελος=επικίνδυν ος.
Ειναι ισως το παραλογο της υποθεσης που το εκανε και θεμα..Λέω εγω..

krino
07-04-2010, 18:37
Originally posted by pelariry


καλοί και κακοί ψυχίατροι


δεν υπαρχουν καλοι και κακοι ψυχιατροι,
το εχω ξαναγραψει αυτο.

Υπαρχουν ψυχιατροι εντος και εκτος συστηματος.
Και οι εκτος ειναι μετρημενοι στα δαχτυλα χεριων και ποδιων μποουθ.


οβερ.

krino
07-04-2010, 18:39
Originally posted by Αφωτεινή


Δηλαδη αντιμετωπίζονται ολοι με τον ιδιο τρόπο?




ετσι φαινεται απο το ρεπορταζ,
και εδω οντως εχει να κανει με αυτο που λεει ο pelariry,
το θεμα με τα λεφτα.

pelariry
07-04-2010, 18:47
Originally posted by krino
Καλο ειναι να γνωριζουμε ολες τις πτυχες αυτων που ονομαζονται ειδικοι ψυχικης υγειας.

μια διαφορετική πτυχή: http://www.blackhumor.gr/more_content_keimena.php?s=3&c=142&mid=526

pelariry
07-04-2010, 18:52
Originally posted by krino

Originally posted by pelariry


καλοί και κακοί ψυχίατροι


δεν υπαρχουν καλοι και κακοι ψυχιατροι,
το εχω ξαναγραψει αυτο.

Υπαρχουν ψυχιατροι εντος και εκτος συστηματος.
Και οι εκτος ειναι μετρημενοι στα δαχτυλα χεριων και ποδιων μποουθ.


οβερ.

υπερβάλλεις αλλά για να συνεννοηθούμε πόσοι άνθρωποι -ανεξαρτήτου επαγγέλματος- είναι εκτός συστήματος;

pelariry
07-04-2010, 18:56
Originally posted by Αφωτεινή
Προσεξα κατι,
εκει που έδεσαν την κοπέλα,υπήρχαν και άλλα ελαφρύτερα!!! και σοβαρότερα περιστατικά..
Δηλαδη αντιμετωπίζονται ολοι με τον ιδιο τρόπο?
Δεν μπορει να αξιολογηθεί καποιος ως επικινδυνος ή μη?αυτο θα το περίμενες απο κάποιον σαν τη μανα μου,που αμα ακουσει για ψυχολογικά, ενα πραγμα σκέφτεται:τρελος=επικίνδυν ος.
Ειναι ισως το παραλογο της υποθεσης που το εκανε και θεμα..Λέω εγω..

με άλλα λόγια έλλειψη προσωπικού... με άλλα λόγια μπάχαλο...

Φωτεινη!
07-04-2010, 19:05
Σιγουρα,γιατι καλείται να αποφασίσει για τον εγκλεισμο ο εισαγγελεας ,η νοσοκόμα να ακολουθήσει το πρωτόκολο (ενεσούλα,δεσιμο),
γιατι ο ψυχίατρος που ειναι και η μοναδικά σου ελπίδα!!!(κακή σου τυχη αν ειναι τουρίστας) λειπει σε άδεια πχ.
Ολο αυτό μαρτυρα απο την αρχη ως το τελος,ποσο μεγάλο ειναι το θεμα..
Εχει προβληθει και εκπομπη απο αγγλικό κανάλι,για τις απανθρωπες συνθήκες με καμερες και λεπτομέρειες,στα ελληνικά ψυχιατρεια..ετσι για του λόγου το αληθες.

katerinaki
07-04-2010, 19:10
ΕΡΩΤΗΣΗ


ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΗ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΑΝ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΤΗΝ ΦΑΡΜΑΚΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΨΥΧΙΑΤΡΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΤΩΝ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΨΥΧΙΚΩΝ ΑΣΘΕΝΕΙΩΝ?? (απο την στιγμη που δεν ειναι επικινδυνη η συμπεριφορα του) και να μεινει εξω απο αναγκαστικη εισαγωγη σε ψυχιατρειο επειδη δεν παιρνει τα φαρμακα του και δεν δημιουργει προβλημα σε κανενα παρα μονο συμπεριφορικα στον εαυτο του (με την εννοια της προτογωνης αποσυρσης)

arktos
07-04-2010, 19:26
διάβασα την ιστορία της κοπέλας μέσα στο Δρομοκαΐτειο και μου έκαναν εντύπωση κάποια πράγματα, αλλά τα δικαιολόγησα κιόλας.
θα ήθελα να είναι μια ψεύτικη ιστορία.
1)πόσο πιθανό είναι να βρεθεί ένας αστυνομικός δίπλα σου και να έχει την όρεξη να επιτελέσει τόσο πιστά το καθήκον του?
( για άλλους λόγους τους βγάλανε με τη σέσουλα στους δρόμους ).
2)το Δρομοκαΐτειο είναι από τα λίγα ψυχιατρικά ιδρύματα της αττικής και ήταν σε εφημερία προφανώς τη μεγάλη πέμπτη.έγινε εισαγωγή ασθενούς και παραμονή, χωρίς να εξεταστεί από γιατρούς?
(ποιος νοσηλευτής θα ριψοκινδύνευε τη θέση του έτσι ?)
αν τα πράγματα είναι έτσι όπως παρουσιάζονται, πέφτουν κεφάλια μέσα στο νοσοκομείο.
πάνε οι εποχές με τις ένορκες διοικητικές εξετάσεις.

arktos
07-04-2010, 19:37
Originally posted by katerinaki
ΕΡΩΤΗΣΗ


ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΗ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΑΝ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΤΗΝ ΦΑΡΜΑΚΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΨΥΧΙΑΤΡΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΤΩΝ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΨΥΧΙΚΩΝ ΑΣΘΕΝΕΙΩΝ?? (απο την στιγμη που δεν ειναι επικινδυνη η συμπεριφορα του) και να μεινει εξω απο αναγκαστικη εισαγωγη σε ψυχιατρειο επειδη δεν παιρνει τα φαρμακα του και δεν δημιουργει προβλημα σε κανενα παρα μονο συμπεριφορικα στον εαυτο του (με την εννοια της προτογωνης αποσυρσης)


katerinaki, γίνε λίγο πιο σαφής.
πάντως αν βγει εισαγγελική εντολή, αναγκαστικά εισάγεσαι στο ψυχιατρείο.

keep_walking
07-04-2010, 19:44
Σύμφωνα με τους γνώστες του χώρου, η καθήλωση μπορεί και να σκοτώσει τον ασθενή. Αν και δεν βλέπουν συχνά το φως της δημοσιότητας, αρκετοί ασθενείς έχουν πεθάνει από πνευμονική εμβολή ή καίγονται δεμένοι μη μπορώντας να αντιδράσουν

Δεν μου αρεσει το αρθρο γενικως.

Δεν ειμαι γιατρος για να πω για την πνευμονικη εμβολη αλλα για το οτι καιγονται ζωντανοι!!!!! εννοουν οτι αν αρπαξει το κτιριο φωτια δεν μπορουν να αντιδρασουν οι ασθενεις και αυτο γινεται συχνα χωρις να ερχεται στην δημοσιοτητα!!!!!!

Οσο για τον εργατοπατερα ποσες θεσεις ειπε ειναι κενες 800...απο τις ποσες τις 1400?

1500 εισαγωγες το 2009?
Ποσες εξαγωγες δεν μας λεει?

Μηπως το κειμενο ωφειλει να σεβεται τους αναγνωστες?

Αστο αρκτος μην το ψαχνεις καταστροφολογικα κειμενα μπορει να γραψει ο καθενας μας , μονο που δεν ειμαστε δημοσιογραφοι να βγαζουμε το ψωμι μας με αυτο τον τροπο!!!!!!!!!

Αει σιχτηρ.

arktos
07-04-2010, 19:47
Originally posted by Αφωτεινή
Προσεξα κατι,
εκει που έδεσαν την κοπέλα,υπήρχαν και άλλα ελαφρύτερα!!! και σοβαρότερα περιστατικά..
Δηλαδη αντιμετωπίζονται ολοι με τον ιδιο τρόπο?
Δεν μπορει να αξιολογηθεί καποιος ως επικινδυνος ή μη?αυτο θα το περίμενες απο κάποιον σαν τη μανα μου,που αμα ακουσει για ψυχολογικά, ενα πραγμα σκέφτεται:τρελος=επικίνδυν ος.
Ειναι ισως το παραλογο της υποθεσης που το εκανε και θεμα..Λέω εγω..

το διορθώνω...
Αφωτεινή, στο αιγηνήτειο ( ήμουν σε μία μονάδα με λιγα άτομα, ήσυχα ).μου είχε όμως τύχει το εξής : είχα φάει μία χαστούκα λέμε από μία κοπέλα δίμετρη και γεροδεμένη.
δεν με σκότωσε, αλλά ότι με ταρακούνησε στην πραγματικότητα :D το έκανε.μετά από αυτό δεν συνέβη κάτι άλλο.όλα κυλούσαν ήσυχα.
λίγο καιρό μετά άκουσα κάτι φωνές - κραυγές.
όταν ρώτησα ποιος είναι μου απάντησαν \" δέσανε τη θάλεια \"

με αυτό θέλω να σου πω ότι είναι λεπτή η γραμμή ανάμεσα στο πότε κάποιος θα περάσει από το ελαφρύ στο βαρύ περιστατικό ή το αντίστροφο.

krino
07-04-2010, 19:55
Originally posted by pelariry


υπερβάλλεις αλλά για να συνεννοηθούμε πόσοι άνθρωποι -ανεξαρτήτου επαγγέλματος- είναι εκτός συστήματος;


χμμμ δεν εχεις αδικο, αλλα απο την υπερβολη ποτε δεν επαθε κανεις κατι ε?


Οσο για το επαγγελμα εκτος συστηματος, θα δυσκολευτω να βρω τετοιο.
Πχ ισως ποιητης.... :P
Καθε επαγγελμα ομως εχει και την βαρυτητα του επανω στον ανθρωπο μην το ξεχνας αυτο.
Αλλο πραγμα ο ψυχιατρος, αλλο πραγμα ο αστυνομικος, αλλο ο ταχυδρομος, αλλο ο εκπαιδευτικος και αλλο αυτος που κοπαναει σφραγιδες.
Ολα αυτα ειναι επαγγελματα, ολα ειναι ενταγμενα στο συστημα και ολα εχουν ενα μινιμουν / μαξιμουμ οριο στο πως μπορουν να επηρεασουν την ζωη ενος ανθρωπου.
Κανε ενα emulation να δεις αυτο που σου λεω....

arktos
07-04-2010, 20:11
[quote]Originally posted by krino






χμμμ δεν εχεις αδικο, αλλα απο την υπερβολη ποτε δεν επαθε κανεις κατι ε?



κι ο μανωλάκης από τί πήγε τότε ? :P

marian_m
07-04-2010, 20:22
[i]Originally posted by krino

χμμμ δεν εχεις αδικο, αλλα απο την υπερβολη ποτε δεν επαθε κανεις κατι ε?



Έτσι λες?

Τελείως άκυρος ισχυρισμός!

krino
07-04-2010, 20:35
σιγα ρε κοριτσα....
μην υπερβαλλετε και εσεις ε?


:D

arktos
07-04-2010, 20:59
Originally posted by krino
σιγα ρε κοριτσα....
μην υπερβαλλετε και εσεις ε?


:D




οκ.
αλλά, ο μανωλάκης έτσι είδε τα ραδίκια ανάποδα, που λένε :D

weird
07-04-2010, 21:56
Ψάχνοντας για το περίφημο πείραμα του Ντέιβιντ Ρόζενχαιμ, βρήκα αυτό το βίντεο.
Το Βίντεο αναφέρεται μέσα στον Λανγκ, που θεωρείται απο τους θεμελιωτές της αντι-ψυχιατρικής και τον παρουσιάζει. Σύμφωνα με το βιβλίο από όπου διάβασα το πείραμα, και έχει και άλλα ενδιαφέροντα πειράματα (Το κουτί της ψυχής, Lauren Slater, εκδ. αντι- ύλη), ο Λανγκ, είχε προκαλέσει τους ψυχιάτρους να αναθεωρήσουν την άποψή τους για την σχιζοφρένεια και να την δουν σαν μια πιθανή μορφή ποίησης.. Ο Ρόζενχαιμ, είχε συνειδητοποιήσει και επέκρινε τον τεράστιο κοινωνικό έλεγχο που ασκούσαν οι ψυχίατροι. Αναρωτήθηκε σε πόσα νοσοκομεία, υπήρχαν άνθρωποι που υπέφεραν λόγω εσφαλμένων διαγνώσεων, που τους χορηγούσαν φάρμακα και τους κρατούσαν εγκλείστους παρά τη θέλησή τους. Το κρίσιμο στοιχείο το οποίο έχει ερευνηθεί και παλιότερα, είναι, πόσο επηρεάζει η προσδοκία του υποκειμένου ( πχ γιατρού) την ερμηνεία που αυτό κάνει? Πόση δύναμη ασκούν η προκατάληψη και το γενικό πλαίσιο, ως προς τον καθορισμό της πραγματικότητας? Μήπως συχνά είμαστε πρόθυμοι, να ανακαλύψουμε στους άλλους τις ίδιες ακριβώς τάσεις που νιώθουμε μέσα μας? Τελικά οι ετικέτες καθορίζουν πώς βλέπουμε αυτό που βλέπουμε? Μήπως, σε κάποιες περιπτώσεις, όπως λέει και η Lauren , η ετικέτα της τρέλας γεννάει την τρέλα, και τελικά η διάγνωση διαμορφώνει τον εγκέφαλο, και όχι το αντίστροφο. \"Ίσως διαμορφώνουμε εμείς τον εγκέφαλό μας, ίσως είμαστε φτιαγμένοι από ετικέτες που είναι στερεωμένες στην σάρκα μας\".
Το πείραμα το επανέλαβε η ψυχολόγος που γράφει για αυτό, πηγαίνοντας σε πολλά νοσοκομεία για να πάρει διάγνωση. Το βιβλίο γράφηκε το 2004. Το αποτέλεσμα του δικού της \"πειράματος\"? Της πρότειναν αντιψυχωτικά φάρμακα, δεν πρότειναν όμως τον εγκλεισμό της, εφόσον δεν είχε σκέψεις να βλάψει τον εαυτό της ή άλλον. Της προτείνουν τα χάπια, γιατί ακούει μια φωνή, όπως υπαινίσσεται, ώστε να ηρεμήσει το ακουστικό κέντρο του εγκεφάλου της. Η ίδια, γράφει \" Γίνεται αρκετά σαφές οτι η χορήγηση φαρμάκων καθοδηγεί τις αποφάσεις και όχι το αντίστροφο. ....Η διάγνωση δεν έγκειται στο άτομο\".
Μετά την χαρακτήρισαν ως καταθλιπτική. Πηγαίνει σε άλλα 7 νοσοκομεία, δίνει συνεντεύξεις λέγοντας ότι απλά ακούει μια φωνή και φερόμενη απόλυτα φυσικά, ώστε της δίνουν την διάγνωση \"κατάθλιψη με ψυχωσικά χαρακτηριστικά\". Γράφει \" Μου δίνουν συνταγές για συνολικά 25 αντιψυχωτικά και 60 αντικαταθλιπτικά\". Καταλήγει \" Πιστεύω οτι στις μέρες μας, αυτό που ωθεί την διάγνωση σε πολλές περιπτώσεις, είναι ο ζήλος των γιατρών να συνταγογραφήσουν φάρμακα.


http://dotsub.com/view/72c52775-f53a-4426-98da-0364bc32f1c3

Σε πολλά πράγματα συμφωνώ και σε άλλα τόσα διαφωνώ μαζί του.
Το θέμα της μέτρησης, ποσοτικοποίησης και αντικειμενικοποίησης των πάντων, ( είναι αλήθεια οτι ζούμε στην εποχή των αριθμών) το θέμα της αυτούσιας μεταφοράς στο κοινωνικό ή το οικονομικό επίπεδο ψυχολογικών θεωριών συμπεριφοράς, το θέμα της αντίληψης των ανθρώπων ως όντα με απλοποιημένη λογική που στερείται ουσιαστικού βάθους, το θέμα της προσπάθειας αντίληψης του πολύπλοκου κόσμου μέσα από σύνθετες θεωρίες, ανθρώπινα κατασκευάσματα που τελικά διεκδικούν τον ορισμό τους ως αντικειμενικά ισχύοντα και αδυνατούν να συλλάβουν την πραγματικότητα σε όλη της την διάσταση.

keep_walking
07-04-2010, 22:02
Μου δίνουν συνταγές για συνολικά 25 αντιψυχωτικά και 60 αντικαταθλιπτικά\". Καταλήγει \" Πιστεύω οτι στις μέρες μας, αυτό που ωθεί την διάγνωση σε πολλές περιπτώσεις, είναι ο ζήλος των γιατρών να συνταγογραφήσουν φάρμακα.

Δε μου κανει καμμια εντυπωση weird παντα ηξερα οτι ειναι ετσι
Δες πχ τα δυο πανω μυνηματα μου σε αυτο το νημα.

http://www.e-psychology.gr/forum/viewthread.php?tid=6178&page=1

και κατσε να κανω μια αναζητηση για ενα αλλο νημα.

keep_walking
07-04-2010, 22:06
http://www.e-psychology.gr/forum/viewthread.php?tid=1905#pid33548


Νατο \"να αμφισβητεις ή να μην αμφισβητεις τους γιατρους\" και εαν θυμαμε καλα δενειχα μεινει και πολυ ικανοποιημενος απο τις απαντησεις...μια στιγμη να θυμηθω.

weird
07-04-2010, 22:27
Το παίζει το βιντεάκι? Γιατί πάω να το παίξω και μου βγάζει πρόβλημα, δεν το φορτώνει...

Alobar
07-04-2010, 22:29
Originally posted by arktos

Originally posted by krino
σιγα ρε κοριτσα....
μην υπερβαλλετε και εσεις ε?


:D




οκ.
αλλά, ο μανωλάκης έτσι είδε τα ραδίκια ανάποδα, που λένε :D

... ρε συ Αρκούδι;... μπας κι εννοείς τον Μιχαλάκη ωρέ;... \'τί τό \'θελες το αρνί Μιχαλάκη μου;\'...

:)

keep_walking
07-04-2010, 22:31
Το παίζει το βιντεάκι? Γιατί πάω να το παίξω και μου βγάζει πρόβλημα, δεν το φορτώνει...

Ναι το παιζει...αλλα δεν το εχω δει, δεν ξερω αν θα το δω γιατι φανταζομαι οτι ειναι των...ακρων κραταει και μια ωρα λολ ,αλλα ενδιαφερον φαινεται:)

arktos
07-04-2010, 22:52
Originally posted by Alobar

Originally posted by arktos

Originally posted by krino
σιγα ρε κοριτσα....
μην υπερβαλλετε και εσεις ε?


:D




οκ.
αλλά, ο μανωλάκης έτσι είδε τα ραδίκια ανάποδα, που λένε :D

... ρε συ Αρκούδι;... μπας κι εννοείς τον Μιχαλάκη ωρέ;... \'τί τό \'θελες το αρνί Μιχαλάκη μου;\'...

:)



:D :D :D
ναι, μωρέ, το μιχαλάκη με το αρνί!
και μου αρέσει που επιμένω κιόλας!
ευχαριστώ, Alobar!
( το στόρυ το είχα, στα όνοματα τελικά ήθελα βοήθεια ) ;)

katerinaki
07-04-2010, 23:16
Originally posted by arktos

Originally posted by katerinaki
ΕΡΩΤΗΣΗ


ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΗ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΑΝ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΤΗΝ ΦΑΡΜΑΚΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΨΥΧΙΑΤΡΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΤΩΝ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΨΥΧΙΚΩΝ ΑΣΘΕΝΕΙΩΝ?? (απο την στιγμη που δεν ειναι επικινδυνη η συμπεριφορα του) και να μεινει εξω απο αναγκαστικη εισαγωγη σε ψυχιατρειο επειδη δεν παιρνει τα φαρμακα του και δεν δημιουργει προβλημα σε κανενα παρα μονο συμπεριφορικα στον εαυτο του (με την εννοια της προτογωνης αποσυρσης)


katerinaki, γίνε λίγο πιο σαφής.
πάντως αν βγει εισαγγελική εντολή, αναγκαστικά εισάγεσαι στο ψυχιατρείο. Θελω να πω οτι εντελει οεγκλεισμος σε ψυχιατρειο με εισαγγελικη εντολη γινεται οχι μονο οταν ο πασχων ειναι επικυνδυνος κ εκτος πραγματικοτητας αλλα βρισκουν τροπους οι συγγενεις με τους εξουσιαστες τρομοκρατες ψυχιατρους να δωσουν ενα μαθημα στον ασθενη για να συμμορφωθει και να αποδεχθει την κατασκευασμενη απο τους ιδιους χρονιοτητα της ασθενειας του,κ νομιζω οτι αυτο ειναι εναντια στα δικαιωματα του ανθρωπου περι διαχειρησεως της υγειας του..

arktos
07-04-2010, 23:33
Originally posted by katerinaki

Originally posted by arktos

Originally posted by katerinaki
ΕΡΩΤΗΣΗ


ΕΙΝΑΙ ΔΙΚΑΙΩΜΑ ΤΟΥ ΑΣΘΕΝΗ ΝΑ ΑΠΟΦΑΣΙΖΕΙ ΑΝ ΘΑ ΑΚΟΛΟΥΘΗΣΕΙ ΤΗΝ ΦΑΡΜΑΚΟΛΟΓΙΚΗ ΘΕΡΑΠΕΙΑ ΤΟΥ ΨΥΧΙΑΤΡΟΥ ΓΙΑ ΤΗΝ ΚΑΤΑΣΤΟΛΗ ΤΩΝ ΣΥΜΠΤΩΜΑΤΩΝ ΤΩΝ ΨΥΧΙΚΩΝ ΑΣΘΕΝΕΙΩΝ?? (απο την στιγμη που δεν ειναι επικινδυνη η συμπεριφορα του) και να μεινει εξω απο αναγκαστικη εισαγωγη σε ψυχιατρειο επειδη δεν παιρνει τα φαρμακα του και δεν δημιουργει προβλημα σε κανενα παρα μονο συμπεριφορικα στον εαυτο του (με την εννοια της προτογωνης αποσυρσης)


katerinaki, γίνε λίγο πιο σαφής.
πάντως αν βγει εισαγγελική εντολή, αναγκαστικά εισάγεσαι στο ψυχιατρείο. Θελω να πω οτι εντελει οεγκλεισμος σε ψυχιατρειο με εισαγγελικη εντολη γινεται οχι μονο οταν ο πασχων ειναι επικυνδυνος κ εκτος πραγματικοτητας αλλα βρισκουν τροπους οι συγγενεις με τους εξουσιαστες τρομοκρατες ψυχιατρους να δωσουν ενα μαθημα στον ασθενη για να συμμορφωθει και να αποδεχθει την κατασκευασμενη απο τους ιδιους χρονιοτητα της ασθενειας του,κ νομιζω οτι αυτο ειναι εναντια στα δικαιωματα του ανθρωπου περι διαχειρησεως της υγειας του..




katerinaki, οι συγγενείς μπορούν να ζητήσουν εισγγελική.
οι ψυχίατροι θα σε εξετάσουν και θα κρίνουν αν είναι απαραίτητο να νοσηλευτείς.
εξετάζεσαι από 2 ψυχίατρους για να γίνει η εισαγωγή.

keep_walking
07-04-2010, 23:37
Ειχα ασχοληθει παλιοτερα...με ις νομοθεσιες και τα συναφη αλλα δεν θυμαμε τωρα κατερινα καπου μεσα σε ολα αυτα τα ποστ ειχαμε κανει μαι συζητηση με το κρινο...τεσπα.

Δεν νομιζω να ειναι τοσο απλα τα πραγματα ωστε να κλεισουν τον οποιοδηποτε μεσα , καθολου απλα.

katerinaki
08-04-2010, 00:05
ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ ΕΚΕΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΕΜΑ!Θα σε δουν οι δυο ψυχιατροι σε κρατικο νοσοκομειο οπου σε πηγαινουν συνοδεια αστυνομικοι κ εκει τους λες την ταυτοτητα σου τους δειχνεις το προβλημα σου,το βλεπουν απο την συμπεριφορα σου ,φοβισμενη,κ καθολου επικυνδυνη,παραμιλημα για διωξη η απαγωγη -παραμιλημα η ιδεοληψιες ?δεν το ψαχνουν ,πολυ ευκολα δινουν διαγνωση ψυχωση -ψυχιατρειο,ομως γιατι ψυχιατρειο ? επειδη πρεπει να συμμορφωθεις με την θεραπεια ,γιατι αντιδρας κ δεν παιρνεις τα φαρμακα σου,
Ρωταω λοιπον ,μπορω να μη παιρνω τα φαρμακα γιατι ανεχομαι τα συμπτωματα ,αφου δεν βλαπτω κανενα κ δεν ειμαι επικυνδυνη για τον εαυτο μου!---Οχι λοιπον οι καλοι μας φιλοι οι ψυχιατροι (οι περισσοτεροι προτεινουν εγκλεισμο στην ιδωτικη κλινικη που επισκεπτονται) για καλυτερη παρακολουθηση κ ασφαλεια με τις μεγαλες δοσολογιες για να βγει απο την ψυχωση οπως λενε γιατι μετα θα ειναι πιο δυσκολο!-ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΓΙ ΑΥΤΟ.ΠΟΛΛΟΙ ΛΕΝΕ ΟΤΑΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙς ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙς ΤΗΝ ΨΥΧΩΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ Κ ΕΠΤΑ ΗΜΕΡΕς ΧΩΡΙς ΝΕΥΡΟΛΗΠΤΙΚΑ ΕΧΕΙΣ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΣ ΙΑΣΗΣ.
Επισης οι ψυχιατρι πολυ σπανια θ ασχοληθουν με κατι πιο ιδιαιτρο πχ διαταραχη προσωπικοτητας οταν φυσικα ο ασθενης θα τον επισκεφτει οταν βρισκετα στα προθυρα κρισης κ ο γιατρος θα του δωσει νευροληπτικα κ ετικετα ψυχωτικου στα γρηγορα
Ειμαι πολυ απογοητευμενη κ απο το κλασσικο συστημα της ψυχιατρικης στην χωρα μας αλλα κ απο τις διαφορες ψυχοθεραπευτικες μεθοδους που δοκιμασα-πιστευω οτι ειναι σπανιο δωρο ο καλος κ εξυπνος ψυχοθεραπευτης.ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΓΙΑΤΡΟΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ,ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΨΥΧΙΑΤΡΟΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΤΙ Η ΨΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ.

weird
08-04-2010, 00:23
Originally posted by keep_walking

Το παίζει το βιντεάκι? Γιατί πάω να το παίξω και μου βγάζει πρόβλημα, δεν το φορτώνει...

Ναι το παιζει...αλλα δεν το εχω δει, δεν ξερω αν θα το δω γιατι φανταζομαι οτι ειναι των...ακρων κραταει και μια ωρα λολ ,αλλα ενδιαφερον φαινεται:)

Εχει αρκετά ενδιαφέροντα σημεία το βίντεο, χαίρομαι που φαίνεται γιατί η σύνδεση μου προφανώς έχει προβλημα.

weird
08-04-2010, 00:27
Originally posted by katerinaki
ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ ΕΚΕΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΕΜΑ!Θα σε δουν οι δυο ψυχιατροι σε κρατικο νοσοκομειο οπου σε πηγαινουν συνοδεια αστυνομικοι κ εκει τους λες την ταυτοτητα σου τους δειχνεις το προβλημα σου,το βλεπουν απο την συμπεριφορα σου ,φοβισμενη,κ καθολου επικυνδυνη,παραμιλημα για διωξη η απαγωγη -παραμιλημα η ιδεοληψιες ?δεν το ψαχνουν ,πολυ ευκολα δινουν διαγνωση ψυχωση -ψυχιατρειο,ομως γιατι ψυχιατρειο ? επειδη πρεπει να συμμορφωθεις με την θεραπεια ,γιατι αντιδρας κ δεν παιρνεις τα φαρμακα σου,
Ρωταω λοιπον ,μπορω να μη παιρνω τα φαρμακα γιατι ανεχομαι τα συμπτωματα ,αφου δεν βλαπτω κανενα κ δεν ειμαι επικυνδυνη για τον εαυτο μου!---Οχι λοιπον οι καλοι μας φιλοι οι ψυχιατροι (οι περισσοτεροι προτεινουν εγκλεισμο στην ιδωτικη κλινικη που επισκεπτονται) για καλυτερη παρακολουθηση κ ασφαλεια με τις μεγαλες δοσολογιες για να βγει απο την ψυχωση οπως λενε γιατι μετα θα ειναι πιο δυσκολο!-ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΓΙ ΑΥΤΟ.ΠΟΛΛΟΙ ΛΕΝΕ ΟΤΑΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙς ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙς ΤΗΝ ΨΥΧΩΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ Κ ΕΠΤΑ ΗΜΕΡΕς ΧΩΡΙς ΝΕΥΡΟΛΗΠΤΙΚΑ ΕΧΕΙΣ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΣ ΙΑΣΗΣ.
Επισης οι ψυχιατρι πολυ σπανια θ ασχοληθουν με κατι πιο ιδιαιτρο πχ διαταραχη προσωπικοτητας οταν φυσικα ο ασθενης θα τον επισκεφτει οταν βρισκετα στα προθυρα κρισης κ ο γιατρος θα του δωσει νευροληπτικα κ ετικετα ψυχωτικου στα γρηγορα
Ειμαι πολυ απογοητευμενη κ απο το κλασσικο συστημα της ψυχιατρικης στην χωρα μας αλλα κ απο τις διαφορες ψυχοθεραπευτικες μεθοδους που δοκιμασα-πιστευω οτι ειναι σπανιο δωρο ο καλος κ εξυπνος ψυχοθεραπευτης.ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΓΙΑΤΡΟΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ,ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΨΥΧΙΑΤΡΟΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΤΙ Η ΨΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ.

Βιομετρική ψυχιατρικη... μετράει τα σωματικα κύτταρα για να ανιχνεύσει την ψυχή...
Κατερινάκι μου, στην εποχή μας είναι δύσκολο να αναφερόμαστε σε μη μετρήσιμες και επαρκώς προσδιορίσιμες έννοιες, όπως η ανθρώπινη ψυχή.

;)

pelariry
08-04-2010, 09:23
Originally posted by keep_walking
Δεν ειμαι γιατρος για να πω για την πνευμονικη εμβολη αλλα για το οτι καιγονται ζωντανοι!!!!! εννοουν οτι αν αρπαξει το κτιριο φωτια δεν μπορουν να αντιδρασουν οι ασθενεις και αυτο γινεται συχνα χωρις να ερχεται στην δημοσιοτητα!!!!!!

γεγονός είναι πως δεν κατάλαβα τι εννοούσε με το καίγονται ζωντανοί μέχρι που διάβασα πως το διάστημα 2005-2007 έλαβαν χώρα εννέα πυρκαγιές σε δωμάτια ασθενών.

μετά διαβάζω αυτό:
Αναφερόμενος στα οικονομικά του ΨΝΑ «Δρομοκαΐτειο» τόνισε ότι από τα 150 νοσοκομεία, είναι το μοναδικό που είχε στο ενεργητικό του 25 εκατ. ευρώ, σ’ αντίθεση με το σύνολο των δημόσιων νοσοκομείων που είναι παθητικά.
http://www.chiosnews.com/cn2652009801330.asp
από μέλος του ΔΣ και αναρωτιέμαι τι διάολο; πλάκα μας κάνει; το δρομοκαϊτειο είναι σε τέτοιο χάλι και έχει και ενεργητικό; να το κάνει τι; πάρτο λίζα και κάντο κορνίζα;

pelariry
08-04-2010, 09:28
Originally posted by krino

Originally posted by pelariry


υπερβάλλεις αλλά για να συνεννοηθούμε πόσοι άνθρωποι -ανεξαρτήτου επαγγέλματος- είναι εκτός συστήματος;


χμμμ δεν εχεις αδικο, αλλα απο την υπερβολη ποτε δεν επαθε κανεις κατι ε?


Οσο για το επαγγελμα εκτος συστηματος, θα δυσκολευτω να βρω τετοιο.
Πχ ισως ποιητης.... :P
Καθε επαγγελμα ομως εχει και την βαρυτητα του επανω στον ανθρωπο μην το ξεχνας αυτο.
Αλλο πραγμα ο ψυχιατρος, αλλο πραγμα ο αστυνομικος, αλλο ο ταχυδρομος, αλλο ο εκπαιδευτικος και αλλο αυτος που κοπαναει σφραγιδες.
Ολα αυτα ειναι επαγγελματα, ολα ειναι ενταγμενα στο συστημα και ολα εχουν ενα μινιμουν / μαξιμουμ οριο στο πως μπορουν να επηρεασουν την ζωη ενος ανθρωπου.
Κανε ενα emulation να δεις αυτο που σου λεω....

τώρα εσύ υποτιμάς αυτόν που κοπανάει σφραγίδες μου φαίνεται...:D

pelariry
08-04-2010, 09:38
Originally posted by katerinaki
ΓΙΝΕΤΑΙ ΠΟΛΥ ΑΠΛΑ ΕΚΕΙ ΕΙΝΑΙ ΤΟ ΘΕΜΑ!Θα σε δουν οι δυο ψυχιατροι σε κρατικο νοσοκομειο οπου σε πηγαινουν συνοδεια αστυνομικοι κ εκει τους λες την ταυτοτητα σου τους δειχνεις το προβλημα σου,το βλεπουν απο την συμπεριφορα σου ,φοβισμενη,κ καθολου επικυνδυνη,παραμιλημα για διωξη η απαγωγη -παραμιλημα η ιδεοληψιες ?δεν το ψαχνουν ,πολυ ευκολα δινουν διαγνωση ψυχωση -ψυχιατρειο,ομως γιατι ψυχιατρειο ? επειδη πρεπει να συμμορφωθεις με την θεραπεια ,γιατι αντιδρας κ δεν παιρνεις τα φαρμακα σου,
Ρωταω λοιπον ,μπορω να μη παιρνω τα φαρμακα γιατι ανεχομαι τα συμπτωματα ,αφου δεν βλαπτω κανενα κ δεν ειμαι επικυνδυνη για τον εαυτο μου!---Οχι λοιπον οι καλοι μας φιλοι οι ψυχιατροι (οι περισσοτεροι προτεινουν εγκλεισμο στην ιδωτικη κλινικη που επισκεπτονται) για καλυτερη παρακολουθηση κ ασφαλεια με τις μεγαλες δοσολογιες για να βγει απο την ψυχωση οπως λενε γιατι μετα θα ειναι πιο δυσκολο!-ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΑΠΟΔΕΙΞΕΙΣ ΓΙ ΑΥΤΟ.ΠΟΛΛΟΙ ΛΕΝΕ ΟΤΑΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙς ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙς ΤΗΝ ΨΥΧΩΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ Κ ΕΠΤΑ ΗΜΕΡΕς ΧΩΡΙς ΝΕΥΡΟΛΗΠΤΙΚΑ ΕΧΕΙΣ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΣ ΙΑΣΗΣ.
Επισης οι ψυχιατρι πολυ σπανια θ ασχοληθουν με κατι πιο ιδιαιτρο πχ διαταραχη προσωπικοτητας οταν φυσικα ο ασθενης θα τον επισκεφτει οταν βρισκετα στα προθυρα κρισης κ ο γιατρος θα του δωσει νευροληπτικα κ ετικετα ψυχωτικου στα γρηγορα
Ειμαι πολυ απογοητευμενη κ απο το κλασσικο συστημα της ψυχιατρικης στην χωρα μας αλλα κ απο τις διαφορες ψυχοθεραπευτικες μεθοδους που δοκιμασα-πιστευω οτι ειναι σπανιο δωρο ο καλος κ εξυπνος ψυχοθεραπευτης.ΠΡΕΠΕΙ ΝΑ ΓΙΝΟΥΜΕ ΓΙΑΤΡΟΙ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ ,ΓΙΑΤΙ ΟΙ ΕΠΙΣΤΗΜΟΝΕΣ ΨΥΧΙΑΤΡΟΙ ΠΙΣΤΕΥΟΥΝ ΟΤΙ Η ΨΥΧΗ ΕΙΝΑΙ ΒΙΟΛΟΓΙΚΗ ΠΡΟΕΚΤΑΣΗ ΤΟΥ ΕΓΚΕΦΑΛΟΥ.

μάλιστα. αναφέρεσαι σε σένα;

katerinaki
08-04-2010, 20:30
ΝΑΙ! αναφερομαι σε μενα !

keep_walking
08-04-2010, 21:12
ΠΟΛΛΟΙ ΛΕΝΕ ΟΤΑΝ ΚΑΤΑΦΕΡΕΙς ΝΑ ΞΕΠΕΡΑΣΕΙς ΤΗΝ ΨΥΧΩΤΙΚΗ ΚΡΙΣΗ ΠΟΥ ΜΠΟΡΕΙ ΝΑ ΚΡΑΤΗΣΕΙ Κ ΕΠΤΑ ΗΜΕΡΕς ΧΩΡΙς ΝΕΥΡΟΛΗΠΤΙΚΑ ΕΧΕΙΣ ΠΙΘΑΝΟΤΗΤΣ ΙΑΣΗΣ.


Μπορεις να στηριξεις τα λεγομενα σου με καποιο αρθρο απο εναν απο τους πολλους?

Oneiroplasmenos
02-06-2010, 14:03
Έριξα μια ματιά στα βίντεο, τι σου είναι οι άνθρωποι, σαν τους δοθεί εξουσία δεν θα έχουν κανέναν ενδοιασμό για τον συνάνθρωπο τους. Θα έλεγα σήμερα έχει γίνει μια πρόοδος στο θέμα, ειδάλλως οι περισσότεροι που γράφουμε εδώ μέσα να τα λέγαμε σε κάποιο θάλαμο βασανιστηρίων. Αμάν και αυτή η κληρονομικότητα, πολύ απλά αν ήταν βάσιμος ο συλλογισμός των ναζί και των ψυχιάτρων δεν θα υπήρχαν πλέον ψυχικά άρρωστοι, ούτε ψυχίατροι βέβαια ;)
Αλήθεια ψυχίατρος για τους ψυχιάτρους υπάρχει?

Oneiroplasmenos
02-06-2010, 14:11
Άλλωστε θα μπορούσα να περιγράψω την κατάσταση υπο κοινωνικό πρίσμα όπως λέω παρακάτω...

(υποθετική συζήτηση ψυχίατρου - ασθενή που δεν βασίζεται σε αληθινά πρόσωπα)

Γιατρός: Έχω ελιξήριο που θεραπεύει την τρέλα

Ασθενής: Το δοκιμάσατε?

Γιατρός: -

Ασθενής: Νιώθω λιγότερη ζωή μέσα μου γιατρέ με το ελιξίριο

Γιατρός: Να σας δώσω και ένα ακόμα τότε

Ασθενής: Ωραία, καλό θα μου κάνει, έτσι θα συνεισφέρω στο σύστημα που παίρνει όσα λεφτά μπορεί από τους φόρους για να έχει τον περισσότερο κόσμο εξαρτημένο και άρρωστο, ανίκανο να αντιδράσει στις οδηγίες της ελίτ!

Alobar
02-06-2010, 18:18
... άλλωστε Ονειροπλασμένε, είναι τόσοι πολλοί οι λόγοι που δε συμφέρει να μην υπάρχουν \'ψυχικώς πάσχοντες\'... και στην πορεία θα κατασκευάζονται όλο και περισσότεροι...
... εξαιρετική η τελευταία απάντηση του \'ασθενή\' στο διάλογό σου!... ;) ...

Oneiroplasmenos
02-06-2010, 18:20
thanks Alobar!

pelariry
02-11-2010, 09:49
Originally posted by krino
Πάσχα, δεμένη στο Δρομοκαΐτειο
Η απίστευτη ταλαιπωρία μιας νεαρής γυναίκας που βρέθηκε καθηλωμένη στο ψυχιατρείο λόγω έλλειψης προσωπικού!
ΔΕΣΠΟΙΝΑ ΚΟΥΚΛΑΚΗ | Τετάρτη 7 Απριλίου 2010





«Με έβαλαν στον θάλαμο, με έριξαν σε ένα κρεβάτι και μου έδεσαν το πόδι. Οταν ζήτησα να πάω στην τουαλέτα, αρνήθηκαν να με λύσουν... Δεν με εξέτασε κανένας γιατρός, η οικογένειά μου δεν έμαθε ποτέ τη διάγνωση. Πρωί και βράδυ ερχόταν ένας νοσοκόμος και μου έδινε χάπια, απειλώντας πως αν δεν τα πάρω θα μου κάνει ένεση...».

Πάσχα στο Δρομοκαΐτειο έκανε η 37χρονη Κατερίνα. Μια κρίση πανικού- με αφορμή ένα προσωπικό της πρόβλημα- την οδήγησε στην εφημερία του ψυχιατρικού νοσοκομείου. Εισήχθη τη Μεγάλη Πέμπτη με αυτεπάγγελτη εισαγγελική παραγγελία και συνοδεία αστυνομικού, ο οποίος απλώς βρέθηκε εκεί όταν παρουσίασε την κρίση. Ως το μεσημέρι της Μεγάλης Παρασκευής όμως ήταν δεμένη στο κρεβάτι της, μαζί με άλλους καθηλωμένους (έτσι ονομάζεται επιστημονικά το δεμένο πόδι...) ασθενείς, με σοβαρότερα ή ελαφρότερα προβλήματα.

Την έλυσαν έπειτα από πολλά παρακάλια των συγγενών της και τελικά πήρε εξιτήριο χθες το μεσημέρι, όταν ο γιατρός που την εξέτασε- για πρώτη φορά μετά τόσες ημέρες νοσηλείας- αποφάνθηκε ότι δεν έχει τίποτε! «Επί τέσσερις ημέρες δεν ήξερα τι μου συμβαίνει και γιατί βρίσκομαι εκεί. Οσες φορές ρώτησα πού είναι ο γιατρός και γιατί δεν έρχεται να με εξετάσει, δεν πήρα απάντηση. Μόνο χάπια μου έδιναν, που μου προκαλούσαν υπνηλία και σχεδόν δεν μπορούσα να μιλήσω. Τελικά ο γιατρός εμφανίστηκε την Τρίτη το πρωί και μόλις με εξέτασε είπε:“Κακώς βρίσκεσαι εδώ μέσα, να πας σπίτι σου”» λέει η Κατερίνα, περιγράφοντας στο «Βήμα» την περιπέτειά της στο δημόσιο ψυχιατρικό κατάστημα.

Στα διπλανά κρεβάτια και στους άλλους θαλάμους είδε επίσης δεμένους ασθενείς κάθε ηλικίας. «Αλλοι ούρλιαζαν και παρακαλούσαν να τους λύσουν, άλλοι απλώς δεν μπορούσαν να ανοίξουν το στόμα τους. Προσπάθησα να ρωτήσω τους νοσοκόμους γιατί μας έχουν δεμένους, και η δικαιολογία που άκουσα ήταν ότι δεν υπάρχει αρκετό προσωπικό για να μας προσέχει...».

Τ α όσα έζησε η Κατερίνα τις τελευταίες τέσσερις ημέρες βιώνουν δεκάδες ασθενείς που εισάγονται στα τμήματα επειγόντων περιστατικών των ψυχιατρικών νοσοκομείων. Σε αυτούς τους χώρους είναι κοινό μυστικό ότι τους δένουν λόγω έλλειψης προσωπικού! « Είναι αλήθεια ότι οι ασθενείς μένουν δεμένοι περισσότερες ώρες από όσο πρέπει. Το νοσηλευτικό προσωπικό είναι τόσο λίγο που αδυνατεί να φροντίσει τόσο πολλούς ασθενείς» αναφέρει στο «Βήμα» ο κ. Μιχάλης Γιαννάκος, πρόεδρος των εργαζομένων στο Δρομοκαΐτειο. Οπως προσθέτει, «τα τελευταία πέντε χρόνια δεν έχει γίνει ούτε μία πρόσληψη, ενώ έχουν αποχωρήσει περίπου 100 άτομα. Συνολικά, από τις 1.400 θέσεις προσωπικού, οι 800 περίπου μένουν κενές» !

Με αυτά τα δεδομένα, «βαριά περιστατικά νοσηλεύονται στους ίδιους θαλάμους με απλές περιπτώσεις, ακόμη και με καταδίκους που εκτίουν την ποινή τους στο νοσοκομείο. Το προσωπικό δεν επαρκεί για τον διαχωρισμό των περιστατικών, ενώ κυρίως τα βράδια μια νοσηλεύτρια πρέπει να φροντίζει 35 ή 40 αρρώστους» .

Το Δρομοκαΐτειο διαθέτει 160 κλίνες βραχείας νοσηλείας όπου εισάγονται τα επείγοντα περιστατικά και εφημερεύει δύο φορές την εβδομάδα. Τα κρεβάτια δεν μένουν ποτέ άδεια. «Το 2009 έγιναν περίπου 1.500 εισαγωγές. Από αυτές το 65% ήταν εισαγωγές με εισαγγελική παραγγελία. Αντιλαμβάνεται κανείς ότι ο φόρτος εργασίας δεν επιτρέπει να υπάρχουν τόσες ελλείψεις προσωπικού» λέει ο κ. Γιαννάκος.

«Ψυχικός θάνατος» για τους τροφίμους
Μεσαιωνική χαρακτηρίζουν οι επιστήμονες την πρακτική της καθήλωσης των ψυχικά ασθενών. Στα μεγάλα ψυχιατρικά νοσοκομεία της χώρας, ωστόσο, το να μένουν οι ασθενείς στα κρεβάτια δεμένοι από το ένα πόδι δεν αποτελεί εξαίρεση, αλλά τον κανόνα της νοσηλείας.

Δεν είναι λίγες οι περιπτώσεις που ασθενείς μένουν δεμένοι για ημέρες ολόκληρες. Και αυτό παρά το γεγονός ότι η εν λόγω πρακτική δεν συνιστάται για παραπάνω από μερικές ώρες... Και όλα αυτά ενώ, εδώ και μερικά χρόνια, υπάρχει ένα πρωτόκολλο βάσει του οποίου θα πρέπει να εφαρμόζεται αυτή η πρακτική, που προβλέπει συνεχή παρακολούθηση του καθηλωμένου ασθενούς.

Σύμφωνα με τους γνώστες του χώρου, η καθήλωση μπορεί και να σκοτώσει τον ασθενή. Αν και δεν βλέπουν συχνά το φως της δημοσιότητας, αρκετοί ασθενείς έχουν πεθάνει από πνευμονική εμβολή ή καίγονται δεμένοι μη μπορώντας να αντιδράσουν... Ωστόσο, όπως εξηγούν οι ειδικοί, πιο συχνός είναι ο «ψυχικός θάνατος» των καθηλωμένων ασθενών, ο ανεπανόρθωτος τραυματισμός της αξιοπρέπειας και της αυτοεκτίμησής τους.

Διαβάστε περισσότερα: http://www.tovima.gr/default.asp?pid=2&ct=1&artId=324181&dt=07/04/2010#ixzz0kPwV22sS



αυτια.

Διαμαρτύρονται οι νοσηλευτές των ψυχιατρικών νοσοκομείων

Πρώτη καταχώρηση: Δευτέρα, 10 Μαΐου 2010, 14:41

Ο Σύλλογος Νοσηλευτών Ψυχιατρικών Νοσοκομείων – Ε.Σ.Υ. του Νομού Αττικής σχετικά με το δημοσίευμα της εφημερίδας «Το Βήμα» στις 7/4/2010 με τίτλο «Πάσχα στο Δρομοκαΐτειο: Με έδεσαν για μια κρίση Πανικού» επισημαίνει τα εξής: «Στο συγκεκριμένο δημοσίευμα καταγράφεται η επώδυνη εμπειρία μιας γυναίκας η οποία εισήχθη στο Ψ.Ν.Α. «Δρομοκαΐτειο» τη μέρα της εφημερίας στη 1/4/2010.

Πρώτα από όλα έχουμε την υποχρέωση να αναφέρουμε ότι τις συνθήκες νοσηλείας στο Ψ.Ν.Α. «Δρομοκαΐτειο» επανειλημμένως τις έχουμε καταγγείλει τόσο προς το Υπουργείο Υγείας όσο και σε όλα τα πολιτικά κόμματα. Παρ\' όλα αυτά δυστυχώς μέχρι και σήμερα δεν έγινε καμία ουσιαστική παρέμβαση από την πλευρά της Πολιτείας και η κατάσταση παραμένει η ίδια.

Με αφορμή το συγκεκριμένο περιστατικό που πήρε δημοσιότητα αξίζει και πρέπει να προσεγγίσουμε το πρόβλημα γενικότερα στον τρόπο που μεταχειρίζεται κάποιος πολίτης, ο οποίος αντιμετωπίζει κάποια ψυχική διαταραχή και έχει ανάγκη νοσηλείας σε κάποια ψυχιατρική κλινική.

Συγκεκριμένα ως επαγγελματίες ψυχικής υγείας καταγγέλλουμε τον τρόπο με τον οποίο οδηγούνται οι ασθενείς μετά από εισαγγελική παραγγελία στο εφημερεύον ψυχιατρικό νοσοκομείο ή στα εξωτερικά ιατρεία ενός γενικού νοσοκομείου που εφημερεύει για ψυχιατρικά περιστατικά. Εφόσον πρόκειται για εισαγγελική παραγγελία οδηγείται με συνοδεία αστυνομικών οργάνων. Είναι δηλαδή υποχρεωμένη η αστυνομία να μεταφέρει τον ασθενή προς εξέταση στο Τμήμα Επειγόντων Περιστατικών.

Σε αυτό το σημείο πρέπει να αναφερθεί ότι σε όλες τις πολιτισμένες χώρες αυτή την παρέμβαση την κάνει ομάδα επιστημόνων αποτελούμενη από ψυχίατρο, ψυχολόγο, νοσηλευτή ψυχικής υγείας και κοινωνικό λειτουργό. Σε κάποιες περιπτώσεις ζητείται η παρουσία της αστυνομίας η οποία είναι «διακριτική». Αυτή η πολυκλαδική ομάδα λοιπόν είναι που αξιολογεί την κατάσταση του ασθενή και παρεμβαίνει προκειμένου να διαχειριστεί την κρίση.

Τον ειδικό ρόλο αυτής της συγκεκριμένης πολυκλαδικής ομάδας δυστυχώς στην Ελλάδα τον αναλαμβάνει η αστυνομία χωρίς τη συμβολή κανενός επαγγελματία ψυχικής υγείας, η οποία συλλαμβάνει τον ασθενή και τον οδηγεί με το περιπολικό στο Τ.Ε.Π. Αρκετές φορές βέβαια μεσολαβεί και η πολύωρη παραμονή τους στα κρατητήρια της αστυνομίας. Ο ασθενής έτσι βιώνει τη βία και τον εγκλεισμό πριν ακόμη οδηγηθεί σε κάποια υπηρεσία υγείας που έχει ανάγκη.

Η συγκεκριμένη τακτική φυσικά αρκετές φορές από μόνη της έχει σαν επακόλουθο την επιδείνωση των συμπτωμάτων του ασθενή και την εκδήλωση βίαιης και επιθετικής (ουσιαστικά αμυντικής) συμπεριφοράς τόσο πριν όσο και κατά τη εισαγωγή του στο τμήμα. Η βία και ο εγκλεισμός παράγουν βία. Παράλληλα τον στιγματίζει ως «επικίνδυνο». Στην Ελλάδα λόγω της έλλειψης υπηρεσιών κοινοτικής παρέμβασης το ποσοστό της ακούσιας νοσηλείας ψυχικά ασθενών ξεπερνάει το 55% με 60% των περιπτώσεων που εισάγονται.

Στο δημοσίευμα της εφημερίδας αναφέρει ότι «Εισήχθη τη Μεγάλη Πέμπτη με αυτεπάγγελτη εισαγγελική παραγγελία και συνοδεία αστυνομικού, ο οποίος απλώς βρέθηκε εκεί όταν παρουσίασε την κρίση». Εδώ θα κάνουμε τις εξής διευκρινήσεις: Στο άρθρο 96 του νόμου 2071/1992 γίνεται περιγραφή της διαδικασίας εισαγωγής κατά την ακούσια νοσηλεία.

Στην παράγραφο 1 γίνεται αναφορά για το ποιος μπορεί να ζητήσει την ακούσια νοσηλεία, συγκεκριμένα «την ακούσια νοσηλεία του φερόμενου στην αίτηση ως ασθενή, μπορούν να ζητήσουν ο σύζυγός του ή συγγενής σε ευθεία γραμμή απεριόριστα ή συγγενής εκ πλαγίου μέχρι και το δεύτερο βαθμό ή όποιος έχει την επιμέλεια του προσώπου του ή ο επίτροπος του δικαστικά απαγορευμένου.

Εάν δεν υπάρχει κανένα από τα πρόσωπα αυτά, σε επείγουσα περίπτωση, την ακούσια νοσηλεία μπορεί να ζητήσει και αυτεπάγγελτα ο εισαγγελέας πρωτοδικών του τόπου καταγωγής ή διαμονής του ασθενή». Στη συνέχεια ο εισαγγελέας δίνει την εντολή στην αστυνομία προκειμένου να οδηγήσουν τον ασθενή προς εξέταση.

Ο αστυνομικός δηλαδή δεν βρέθηκε «απλώς» στο σημείο που ήταν η ασθενής όπως αναφέρει το δημοσίευμα αλλά εκτελούσε την εισαγγελική παραγγελία. Είχε υπηρεσία και υποχρέωση να συνοδέψει την ασθενή. Επιπλέον με τις διατάξεις του νόμου 2071/1992 άρθρο 95 και 96 ο ασθενής θα πρέπει να εξεταστεί από δύο ψυχιάτρους και εφόσον υπάρχει σύμφωνη γνώμη για ανάγκη νοσηλείας, τότε οδηγείται στο νοσηλευτικό τμήμα για νοσηλεία.

Τα συγκεκριμένα άρθρα του νόμου περιγράφουν τα κριτήρια της ακούσιας νοσηλείας κατοχυρώνοντάς την έτσι και ως μία νόμιμη διαδικασία. Αν και έχουν περάσει περίπου είκοσι χρόνια από τη θέσπισή της και περίπου 11 χρόνια όπου σύμφωνα με τον νόμο 2716/1999 έχουμε προχωρήσει στον «εκσυγχρονισμό των υπηρεσιών ψυχικής υγείας» ο νόμος για την ακούσια νοσηλεία παραμένει σε ισχύ χωρίς καμία μεταβολή.

Αν δεν αναπτυχθούν μονάδες κοινοτικής παρέμβασης όπως είναι τα κέντρα ψυχικής υγείας και οι κινητές μονάδες ψυχικής υγείας, δυστυχώς η αναγκαστική νοσηλεία με ότι αυτό συνεπάγεται δεν θα πάψει να υφίσταται και όχι μόνο αυτό, αλλά χρόνο με το χρόνο συνεχώς θα αυξάνεται, κάτι το οποίο διαπιστώνεται και από τα στατιστικά στοιχεία των εισαγωγών τόσο των ψυχιατρικών νοσοκομείων όσο και των ψυχιατρικών κλινικών των γενικών νοσοκομείων.

Επίσης σύμφωνα με τον Συνήγορο του Πολίτη «ενώ σε ποσοστό 94% βρέθηκε εισαγγελική εντολή για εγκλεισμό, στις μισές περίπου περιπτώσεις των εξετασθέντων φακέλων δεν βρέθηκε κλήση για δίκη και σε ποσοστό 84% περίπου δεν βρέθηκε δικαστική απόφαση περί εγκλεισμού. Επιπλέον, διαπιστώθηκε και επιβεβαιώθηκε στατιστικά η υπέρβαση του χρονικού διαστήματος των 10 ημερών που ορίζει ο νόμος. Στη συντριπτική πλειοψηφία των περιπτώσεων δεν παραστάθηκε στη δίκη ο ασθενής.

Το διατακτικό των δικαστικών αποφάσεων στηρίχθηκε στις αρχικές συνοπτικές γνωματεύσεις που έγιναν κατά την εισαγωγή του ασθενούς. Δεν βρέθηκε νεότερη γνωμάτευση – εκτίμηση της κατάστασης του ασθενούς ακόμη και σε περιπτώσεις που ο εγκλεισμός είχε πολύ μεγάλη διάρκεια. Σε αρκετές περιπτώσεις το χρονικό διάστημα που μεσολαβεί μεταξύ της συνεδρίασης και της δημοσίευσης της δικαστικής απόφασης υπερβαίνει τον ένα μήνα», τονίζοντας με τα παραπάνω ότι στην πράξη αναιρείται η βασική επιδίωξη του Ν. 2071/92, δηλαδή ο δικαστικός έλεγχος του ακούσιου εγκλεισμού των ψυχικά ασθενών.

Όσον αφορά τη διαδικασία του περιορισμού επί κλίνης ή την καθήλωση ή τον προστατευτικό κλινοστατισμό του ασθενή, όροι που χρησιμοποιούνται δηλώνοντας το ίδιο πράγμα δηλαδή το δέσιμο του ασθενή με ιμάντες στο κρεβάτι του, η ψυχιατρική πρακτική τον εφαρμόζει ως μέθοδο αντιμετώπισης της ψυχοκινητικής διέγερσης του ασθενή στις περιπτώσεις όπου δυνητικά μπορεί να γίνει επικίνδυνος για τον εαυτό του ή για τρίτους.

Λόγοι ασφάλειας και προστασίας της ζωής (αυτό – ετεροκαταστροφική συμπεριφορά) είναι αυτοί οι οποίοι επικαλούνται οι ψυχίατροι και επιβάλλουν τον προστατευτικό κλινοστατισμό. Ως διαδικασία περιγράφεται στην ελληνική και διεθνή ψυχιατρική βιβλιογραφία. Επίσης επιβάλλεται σε κάποιες περιπτώσεις προκειμένου να εφαρμοστεί η θεραπευτική αγωγή που έχει ανάγκη ο ασθενής, αλλά λόγω της κατάστασης του δεν είναι σε θέση να αναγνωρίσει την αναγκαιότητά της.

Η Επιτροπή Προστασίας Δικαιωμάτων Των Ψυχικά Ασθενών που υπάγεται στο Υπουργείο Υγείας συστήνει συγκεκριμένο πρωτόκολλο περιορισμού το οποίο καθορίζει τις διαδικασίες και τα βήματα που πρέπει να ακολουθούνται. Σε καμία περίπτωση τα στοιχεία που επικαλείται ο κ. Μεγαλοοικονόμου ότι «ένας στους δύο ασθενείς που εισάγονται ακουσίως καθηλώνονται» δεν ανταποκρίνονται στην πραγματικότητα και αυτό τεκμηριώνεται τόσο από τις λογοδοσίες των τμημάτων όσο και από το πρωτόκολλο περιορισμού.

Επίσης σχεδόν το 40% των ασθενών που οδηγούνται προς εξέταση μετά από εισαγγελική παραγγελία δεν κάνει καν εισαγωγή γιατί οι εφημερεύοντες ψυχίατροι αξιολογούν ότι δεν χρήζουν νοσηλείας. Στο συγκεκριμένο δημοσίευμα αναφέρεται ότι «Μεσαιωνική χαρακτηρίζουν οι επιστήμονες την πρακτική της καθήλωσης των ψυχικά ασθενών …».

Όπως είναι γνωστό στο χώρο της ψυχιατρικής υπάρχουν διάφορες απόψεις. Κάποιοι ψυχίατροι μιλούν για την αναγκαιότητα του περιορισμού επί κλίνης, κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν την εφαρμογή της απομόνωσης, κάποιοι άλλοι υποστηρίζουν τη χημική καθήλωση με φάρμακα. Κάποιοι ψυχίατροι υποστηρίζουν την «ελεγχόμενη πόρτα», κάποιοι τις «ανοιχτές πόρτες».

Καταστάσεις που προκαλούν πράγματι σύγχυση και αγανάκτηση τόσο στην κοινωνία αλλά και σε μας τους ίδιους τους νοσηλευτές ψυχικής υγείας οι οποίοι εντέλει θα εφαρμόσουμε είτε τον περιορισμό επί κλίνης, είτε τον περιορισμό στην απομόνωση είτε την χορήγηση της χημικής καθήλωσης.

Μιλάμε πάντα για τις σπάνιες περιπτώσεις όπου μπορεί να κινδυνέψει η ζωή κάποιου από τον ασθενή ή ακόμα και ο ίδιος ο ασθενής και τη στιγμή που οποιαδήποτε άλλη μέθοδο διαχείρισης της κρίσης δεν είναι αποτελεσματική. Αν υπάρχει κάποιος τραυματισμός επειδή το νοσηλευτικό προσωπικό δεν εφάρμοσε έγκαιρα τον περιορισμό (κατόπιν οδηγίας ψυχιάτρου) θα έχει σοβαρές ποινικές και πειθαρχικές συνέπειες.

Ως κριτήριο αξιολόγησης για προστατευτικό κλινοστατισμό αποτελεί η κατάσταση του ασθενή την οποία αξιολογεί ο ψυχίατρος, και δίνει γραπτώς την οδηγία για την εφαρμογή του. Το νοσηλευτικό προσωπικό δεν εφαρμόζει τη διαδικασία του περιορισμού από μόνο του παρά μόνο μετά από ιατρική οδηγία.

Σε καμία περίπτωση αιτία για περιορισμό ασθενή δεν αποτελεί η έλλειψη νοσηλευτικού προσωπικού όπως αναφέρει το δημοσίευμα και επικαλείται ως δικαιολογία για την εφαρμογή του και ο πρόεδρος του συλλόγου εργαζομένων του Δρομοκαϊτείου. Τονίζουμε ότι ως νοσηλευτές ψυχικής υγείας σε καμία περίπτωση δεν αποδεχόμαστε τον περιορισμό ενός ασθενή εξαιτίας της έλλειψης νοσηλευτικού προσωπικού και η άποψη του προέδρου εργαζομένων αντιπροσωπεύει μόνο τον εαυτό του.

Οι διαδικασίες που προβλέπει το συγκεκριμένο πρωτόκολλο και που εφαρμόζεται δημιουργούν την ανάγκη για επιπλέον προσωπικό διότι χρειάζεται συνεχή επίβλεψη του περιορισμένου ασθενή από νοσηλευτικό προσωπικό με εκτίμηση της κατάστασης του, μέτρηση ζωτικών σημείων, περιποίηση κ.α..

Φυσικά η έλλειψη νοσηλευτικού προσωπικού σύμφωνα με τον οργανισμό του συγκεκριμένου νοσοκομείου είναι τεράστια και αυτό συνδέεται γενικότερα με την ποιότητα της παρεχόμενης νοσηλευτικής φροντίδας. Οι ανάγκες βέβαια έχουν αυξηθεί ακόμα περισσότερο εφόσον στοχεύουμε στην ψυχιατρική μεταρρύθμιση. Οι ψυχικά ασθενείς περισσότερο από κάθε άλλο ασθενή έχουν την ανάγκη της επικοινωνίας.

Ο νοσηλευτής ψυχικής υγείας αισθάνεται συνεχώς ότι ο χρόνος που αφιερώνει στον ασθενή δεν είναι επαρκής λόγω της έλλειψης προσωπικού. Παρόλα αυτά η Διοίκηση του νοσοκομείου και με την σιωπηρή αποδοχή του σωματείου εργαζομένων προβαίνει σε μετακινήσεις νοσηλευτικού προσωπικού σε άλλες θέσεις (διοικητικό, βοηθητικό) εξυπηρετώντας τους ημετέρους με συνέπεια να αποδυναμώνεται ακόμη περισσότερο το νοσηλευτικό προσωπικό. Το Υπουργείο Υγείας ακόμη και στην τελευταία προκήρυξη (7Κ/2010) δεν προκήρυξε θέσεις για νοσηλευτικό προσωπικό για το ΨΝΑ «Δρομοκαΐτειο» δηλώνοντας και με αυτό τον τρόπο την αδιαφορία του.

Σχετικά με τον εκσυγχρονισμό των υπηρεσιών ψυχικής υγείας, αυτό το οποίο τεκμηριώνεται είναι ότι έχουν γίνει ελάχιστα βήματα. Επίσης τα τελευταία χρόνια παρατηρούμε εξαιτίας της υποχρηματοδότησης των υπηρεσιών ψυχικής υγείας, ότι ολοένα και περισσότερο ξαναγυρίζουμε προς τα πίσω. Η χώρα μας διασύρεται διεθνώς για τις συνθήκες νοσηλείας και μπαίνει σε επιτήρηση από την Ε.Ε. απειλώντας μας ακόμα και με τεράστια πρόστιμα αν δεν προχωρήσουμε στην υλοποίηση της ψυχιατρικής μεταρρύθμισης.

Έτσι σε ένα τέτοιο σύστημα ψυχιατρικής περίθαλψης, το οποίο παράγει βία, τόσο κατά τη μεταφορά του ασθενή στο νοσοκομείο όσο και κατά τη διάρκεια της νοσηλείας του, το νοσηλευτικό προσωπικό και οι ψυχικά ασθενείς και οι δυο στιγματισμένοι δίνουν το δικό τους αγώνα και τραβάνε το δικό τους Γολγοθά. Πιο πέρα η Πολιτεία στέκεται αμέτοχη, ανήμπορη να παρέμβει ουσιαστικά και να συμβάλλει στο ελάχιστο ώστε να αλλάξουν και να βελτιωθούν οι συνθήκες παροχής υπηρεσιών ψυχικής υγείας».



Για το Διοικητικό Συμβούλιο του ΣΥ.ΝΟ.ΨΥ.ΝΟ. – Ε.Σ.Υ. του Νομού Αττικής


Πρόεδρος, Γεώργιος Αβραμίδης Γραμματέας, Ειρήνη Παρή

http://www.zougla.gr/page.ashx?pid=2&aid=133219&cid=4