PDA

Εμφάνιση Πλήρους Έκδοσης : Ο γυιος μου εχει καταθλιψη



panos-Kreta
17-04-2009, 16:29
Ο γυιος μου εναι 22 ετων και από πολλα χρονια ειχε δειξει δειγματα
καταθλιψης.Μαλλον δεν τα αξιολογησαμε σωστα και σημερα εγκαταληπει
τη σχολη του που θελει ένα χρονο να τελειωσει . Με τη προτροπη τη δικη μας
αφηνει τη πολη που σπουδαζε αφου ουσιαστικα τα χιλιομετρα της αποστασης παρεμβαλοταν σαν τοιχος και δεν παρατηρουσαμε το μεγεθος του προβληματος του.Πηγαμε σε ψυχιατρο που του συνεστησε φαρμακα.Ηταν ενας καλος αθλητης
και μουσικος.Τωρα δεν μιλα ,δεν τρωει και αντιδρα απορριπτοντας οτιδηποτε του
προτεινουμε .Ισως με καποιους γονεις με αντιστοιχες εμπειριες μπορεσουμε ν’ανταλλαξουμε αποψεις……….

Remedy
17-04-2009, 21:40
καλησπερα
δεν ειμαι γονιος, οποτε ισως η γνωμη μου δεν σας ενδιαφερει, αλλα εγω θα σας την πω :)
θα πρεπει να ξερετε οτι η καταθλιψη αντιμετωπιζεται, οποτε ειναι πολυ καλο που ο γιος σας δεχτηκε να παει στον ψυχιατρο και να παρει φαρμακα..
το αλλο θεμα ομως ειναι οτι η καταθλιψη εχει καποιες αιτιες.....ισως θα ηταν καλο ο γιος σας να απευθυνθει σε καποιον ψυχαναλυτη μηπως τον βοηθησει να δει τα πραγματα αυτα που τον εφεραν σ αυτην την δυσκολη κατασταση...

θα ηθελα να παρατηρησω κατι...
εαν δεν ειχατε αναφερει την ηλικια του γιου σας, θα συμπεραινα οτι μιλατε για καποιο ανηλικο αγορι...
22 χρονων ειναι ολοκληρος αντρας, μου κανει εντυπωση ο πληθυντικος του \"πηγαμε στον ψυχιατρο \"...μαζι πατε στους γιατρους?

περαν αυτου, η αντιδραση που λετε οτι εμφανιζει στις προτασεις σας (αληθεια ,για τι προτασεις μιλατε?) θα ηταν πολυ λογικο να υπαρχει και χωρις καμια παθηση.....κι εγω αντιδρουσα στις προτασεις των γονιων μου και ειμαι υγειεστατη απ οτι ξερω...
μηπως υπαρχει προβλημα στον τροπο που αντιμετωπιζετε τον γιο σας και συντελει στα προβληματα του κι αντι να το αναγνωρισετε, ιατρικοποιειτε τις αντιδρασεις του?
μη με παρεξηγησετε, μια υποθεση κανω απλως παρακινημενη απο τον τροπο που μιλατε για το 22χρονο παιδι σας..δεν σημαινει οτι εχω δικιο...

για τις σπουδες μην ανησυχειτε, προεχει η υγεια του...μολις βρει τις ισορροπιες του ειναι πολυ ευκολο να συνεχισει αν το θελει..
αληθεια,αγαπουσε το αντικειμενο των σπουδων του, ηταν δικη του επιλογη η βοηθησατε κι εσεις λιγο?

mina31
17-04-2009, 22:06
Πιστευω οτι η καλυτερη λυση στο προβλημα του γιου σας ειναι να αρχισει ψυχοθεραπεια σε καποιον ψυχολογο για να καταλαβει πρωτα την αιτια της καταθλιψης και στη συνεχεια να το ξεπεραση.Μονο με φαρμακευτικη αγωγη θαναι αρκετα δυσκολο.Ηθελα να ρωτησω οπμως:εχει καταθκιχη αολα ή συνοδευεται και απο κατι άλλο οπως κρισεις πανικου,αγοραφοφια κ.α.Σας ειχε μιλησει πιο πριν για το τι αισθανοταν και εσειςδεν σπουδαιολογησατε την κατασταση?

iberis
17-04-2009, 22:16
Originally posted by Remedy

θα ηθελα να παρατηρησω κατι...
εαν δεν ειχατε αναφερει την ηλικια του γιου σας, θα συμπεραινα οτι μιλατε για καποιο ανηλικο αγορι...
22 χρονων ειναι ολοκληρος αντρας, μου κανει εντυπωση ο πληθυντικος του \"πηγαμε στον ψυχιατρο \"...μαζι πατε στους γιατρους?



συγνώμη για την παρέμβαση...

το να πάει ένας νέος 22 ετών που έχει κατάθλιψη με τους γονείς του στον ψυχίατρο, το πρώτο διάστημα τουλάχιστον, το θεωρώ-χωρίς να είμαι η ίδια ψυχολόγος- απαραίτητο. Οι γονείς πρέπει να ενημερωθούν από τον γιατρό για την κατάσταση του παιδιού τους αλλά και για το πώς πρέπει να χειριστούν την κατάσταση. Επίσης, εικάζω ότι και οι ασθενείς όντας σε τέτοια ψυχολογική κατάσταση έχουν ανάγκη από την έμπρακτη συμπαράσταση των γονιών τους, ακόμη και να συνοδευτούν από αυτούς στον γιατρό. Γι\' αυτό βέβαια θα μπορούσαν να καταθέσουν την άποψή τους καλύτερα άτομα που βιώνουν ή βίωσαν την κατάθλιψη.
Στο παρελθόν είχα γνωρίσει μία κοπέλα -γύρω στα 20-που πήγαινε με την αδερφή της στον γιατρό γιατί οι γονείς της δεν μπορούσαν να δεχτούν με τίποτα ότι το παιδί τους είχε κατάθλιψη.Η αδερφή είχε πελαγώσει...όταν η κατάσταση έφτασε στο αμήν, τότε το συνειδητοποίησαν και κινητοποιήθηκαν...ποτέ δεν είναι αργά αλλά γιατί να χαθεί χρόνος?λίγο καιρό μετά η βελτίωση της κοπέλας ήταν σημαντικά αισθητή!
Ίσως Remedy κάνεις μια υπόθεση μήπως οι συγκεκριμένοι γονείς υπερβάλλουν για την κατάσταση του παιδιού τους..φαντάζομαι όμως ότι εφόσον πήγαν στον γιατρό δεν τίθεται τέτοιο θέμα.

Remedy
17-04-2009, 22:26
iberis
ισως και να εχεις δικιο για την παρεα στον γιατρο,δεν ξερω...

περα απο αυτο, λογω της ηλικιας του νεου και λογω του οτι οπως μας λεει ο πατερας ειχαν δειγματα καταθλιψης απο πολυ νωριτερα, η υποθεση μου δεν ειναι μηπως υπερβαλλουν οι γονεις για την κατασταση του παιδιου τους, αλλα μηπως ειναι οι ιδιοι μερος του προβληματος του....

Sofia
17-04-2009, 22:39
panos creta,

δεν ειμαι γονιος.μιλάω ως ανθρωπος που περασε καταθλιψη. Οταν ειχα ξεκινησει να αισθανομαι άσχημα, σε σημειο που να ανησυχω για την ψυχικη μου υγεια ημουν 28. Το παιδι σας μπορει να ειναι 22, νεος ανθρωπος, αλλα ειναι ενηλικας. Γνωμη μου ειναι πώς εκτος απο φάρμακα μπορει να βοηθηθει ουσιαστικα απο ψυχοθεραπεία. Και εκει ειναι απαραιτητο να ειναι μονος του. Μια συνταγογραφηση φαρμακων δεν βοηθαει πολυ απο μονη της, μακροπροθεσμα.

Ειναι αλλο η υποστήριξη, άλλο η πιεση. Την υποστηριξη σας μπορειτε να την δειξετε με πολλους τροπους. Δεν χρειαζετε να συμπεριφερεστε στο γιο σας σαν ενα ανημπορο ατομο, πηγαινοντας παντου μαζι ή έχοντας τον απο κοντα συνεχως. Ουτε αποφασιζοντας εσεις για αυτον. Καταλαβαινω την ανησυχια κ την αγωνια σας, ομως αυτα μπορει να δρασουν καταπιεστικα κ οχι υποστηρικτικα. Ειναι μια λεπτη διαχωριστικη γραμμη που πρεπει να ψαξετε να βρειτε.

Η κατάθλιψη ειναι μια πάθηση, που μπορει να χει γεννηθει με χιλιαδες διαφορετικους τροπους. Οσο περισσοτερο κ καλυτερα ψαξει ο γιος σας, να βρει τα πώς κ γιατί, τοσο πιο πολυ θα ωριμασει κ θα επανελθει με περισσοτερη εμπιστοσυνη στις δραστηριοτητες του, δημιουργώντας την πορεια του πιο συνειδητα. Νομιζω αυτο θα θελατε και εσεις, να τον βλεπετε να ζει ελευθερος.

Ευχομαι καλη δυναμη στο γιο σας, και ψυχραιμια σε σας:)

panos-Kreta
18-04-2009, 13:23
Ευχαριστω πολυ για τις παρεμβασεις και το ενδιαφερον σας.
Εχει ηδη ο γυιος μου στο περελθον επισκεφτει ψυχαναλυτη και φανηκε οτι ειχε βελτιωθει αισθητα. Περασε 1-2 χρονια και ...ξανακυλισε στα ιδια . Δεν μιλαγε ιδιαιτερα και ηταν καθυσηχαστικος παντα.Πηγαμε μαζυ στο ψυχιατρο για να τον ενημερωσουμε και να ενημερωθουμε αλλα και γιατι δεν ηταν σε θεση ο γυιος μου να παει μονος του .δεν ειναι θεμα ηλικιας ουτε ειναι κανενα ...\"βουτυροπεδο\".
Τωρα κλεινεται μεαα δεν κανει παρεες με κανενα , αποφευγει εντελως τις κοπελες -αν και ειναι πολυ ωραιο παιδι-
προσπαθει να διαβασει τον OSHO και καμια φορα - παλιωτερα- πεταγε κααι κανενα βουδιστικο τσιτατο.
δεν τρωει τιποτα σχεδον και εχει αδυνατησει παρα πολυ

Sofia
18-04-2009, 13:32
Μάλιστα...

απο προσωπικη εμπειρια θα θελα να σας πώ, για το θεμα της κατάθλιψης, πώς αν δεν αντιμετωπιστει εις βαθος κ στην ρίζα του με μια καλη αφορμη θα επανελθει. Αυτο ομως δεν σημαινει πώς δεν μπορει να απαλλαγει ο γιος σας οριστικα. Και οταν λεω οριστικα, δεν εννοω οτι δεν θα στεναχωρηθει ποτε ξανα στη ζωη του, απλα εννοω οτι μπορει να ωριμασει μεσα απο ολο αυτο το σημαντικο προβλημα.

Οποτε καλο θα ηταν να επιμεινει στην προσπάθεια του κ πάλι μεσω ψυχοθεραπειας (και αν θεωρειται σκοπιμο) κ μεσω φαρμακευτικης αγωγης.

Μην ξεχνατε, πώς η καθε χρονικη στιγμη διαφέρει. Και πώς τώρα μπορει να ειναι πιο ετοιμος απο παλια, να το αντιμετωπισει κ να εξετασει το προβλημα του περισσοτερο συνειδητα. Ειδικα μετα την παλιοτερη εμπειρια που ειχε.

Αληθεια, οταν λετε οτι δεν ηταν σε θεση να παει μονος του στο γιατρο, τί εννοειτε?

panos-Kreta
18-04-2009, 16:57
Για τη Σοφια
Θελω να σου απαντησω (και παλι σε ευχαριστω απο τη καρδια μου) στο ερωτημα σου΄:
Δεν ηξερε το μεγεθος του προβληματος του , κι αν το ηξερε δεν ζητησε τη παραμικρη βοηθεια απο αυτους που θα μπορουσαν να τη δωσουν: φιλους ,γονεις,γιατρους,ψυχαναλυτ ς , ιντερνετ ...... Αν ρωτησεις ΠΩΣ το ξερω θα σου απαντησω : ειναι γυιος μου και το \"ξερω\" . Σιγουρα διαισθανομαι οτι ειμαι -ολη η οικογενεια- μερος του προβληματος του αλλα αυτο δεν τα ... εξηγει ολα. Δεν δεχεται με κανενα τροπο να συζητησει τη κατασταση του .
Σου μιλαω ανοιχτα , γιατι διαισθανομαι οτι καταλαβαινεις....

marina38
18-04-2009, 17:06
Καλησπέρα panos-Kreta, από όσα περιγράφεις, φαίνεται ότι έχεις λόγους να ανησυχείς. Παρόλο που δεν μπορεί να βγει ακριβής διάγνωση, αν είναι δηλαδή κατάθλιψη ή/και κάτι άλλο, το βέβαιο είναι πως θα ήταν καλό να ενθαρρύνεις το γιο σου να έχει συστηματική συνεργασία με κάποιον ψυχίατρο ή ψυχολόγο. Πιθανώς να είναι αναγκαία η φαρμακευτική αγωγή, καλό είναι όμως να μην περιοριστεί μόνο στην επιφανειακή ενημέρωση και στη συνταγογράφηση η επαφή με τον ειδικό, αλλά να υπάρχει σταθερά και συχνά μια ψυχοθεραπευτική αντιμετώπιση. Ο ίδιος ο γιος σου θεωρεί ότι δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα?

Remedy
18-04-2009, 18:02
Originally posted by panos-Kreta
... ...... Αν ρωτησεις ΠΩΣ το ξερω θα σου απαντησω : ειναι γυιος μου και το \"ξερω\" . Σιγουρα διαισθανομαι οτι ειμαι -ολη η οικογενεια- μερος του προβληματος του αλλα αυτο δεν τα ... εξηγει ολα. Δεν δεχεται με κανενα τροπο να συζητησει τη κατασταση του .
......

θα σας μιλησω σαν παιδι αν και νομιζω οτι ειμαιπολυ πιο κοντα στην δικη σας την ηλικια παρα σοτυ παιδιου σας.
ΔΕΝ ΕΧΕΤΕ ΙΔΕΑ ποσο λιγο μπορει να ξερει το παιδι του ενας γονιος που δεν εχει επαφη με το παιδι του, και εννοω ΟΥΣΙΑΣΤΙΚΗ επαφη (το να του πρηζει τα συκωτια δεν μετραει σαν επαφη)
κι αυτο το λεω απο προσωπικη εμπειρια..
θα μου πειτε, μηπως προβαλω την δικη μου σχεση με τους γονεις μου στην δικη σας περιπτωση? ισως ναι, αλλα ισως να αφορα και το δικο σας παιδι η δικη μου περιπτωση...

γενικως μου σηκωνεται η τριχα με χειριστικους γονεις και με γονεις που \"ξερουν καλυτερα\" για το παιδακι τους...
ισως σας αδικω βεβαια..
αληθεια, θα με ενδιεφερε να μου πειτε, σε ποιο σημειο ακριβως υποψιαζεστε οτι συμβαλατε στο προβλημα του γιου σας? (οικογενειακως εννοω, οπως το ειπατε στο μηνυμα σας)

και μια ακομα ερωτηση αν επιτρεπετε...την εκανα και πριν αλλα δεν απαντησατε..
οι σπουδες του γιου σας ειναι σε καποιο αντικειμενο που διαλεξε ο ιδιος και αγαπα?

και ενα ακομα σχολιο..
το να μην δεχεται με κανεναν τροπο να συζητησει την κατασταση του δεν αποτελει κανενα συμπτωμα της καταθλιψης, αποτελει ομως ενδειξη κακης επικοινωνιας....δεν σημαινει οτι δεν παει καλα επειδη δεν θελει να συζητησει μαζι σας, ισως απλα θεωρει οτι δεν εχει νοημα...

panos-Kreta
18-04-2009, 18:29
καλη μου Remedy
Δεν ειμαστε οι χειριστικοι γονεις με τους οποιους σου ...σηκωνεται η τριχα!!,εχουμε τη ζωη μας , τα ενδιαφεροντα μας και τα προβληματα μας . Η σχεση μου με τη συζηγο μου ενδεχομενως του δημιουργησε τα προβληματα που εχει -υποψιαζομαι- Ο δευτερος ο γυιος , ομως , μου καμια επιπτωση δεν ειχε στη πορεια του.
Ολοι μας προβαλουμε τον εαυτο μας-τις εμπειριες μας- λιγο η πολυ οταν λεμε τις αποψεις μας και ειναι απολυτα φυσιολογικο .
Για τη σχολη που ρωτας - ηταν η καλλυτερη σχολη που θα μπορουσε να παει συμφωνα με τις επιδοσεις του. Αν ρωτησεις με τι κριτηρια θα σου απαντησω: Με αντικειμενικα κριτηρια -οχι δικα μου-
Το οτι δεν μιλαει δεν ειναι αποτελεσμα της μη επαφης που ουτως η αλλως ειναι προβληματικη οπως παντου σε ολο το πλανητη -χασμα γενεων κ,λ,π,- αλλα συμπτωμα της ασθενειας που την ονομασαμε καταθλιψη

σ ευχαριστω

panos-Kreta
18-04-2009, 18:32
Εκανα λαθη συντακτικα λογω απειριας σε τετοια επικοινωνια . Ηθελα να πω οτι ο δευτερος γυιος μου ειναι μια χαρα και ανεπηρεαστος απο τα προβληματα στη σχεση μου με τη συζηγο μου.

marina38
18-04-2009, 18:33
Να ρωτήσω και κάτι panos-Kreta: ο ψυχίατρος τι ακριβώς σας είπε και για ποιο λόγο πρότεινε τη φαρμακευτική αγωγή?

Επίσης, τη σχολή του που όπως είπες σταμάτησε μετά από δική σας προτροπή, ο ίδιος ήθελε να τη συνεχίσει?

Καταλαβαίνω ότι παρατηρείτε μια αλλαγή που σας τρομάζει, εγκαταλείπει προηγούμενες δραστηριότητες (είπες ότι ήταν μουσικός και αθλητής), απομονώνεται (δεν κάνει ούτε παρέες ούτε ενδιαφέρεται για κοπέλες, μένει κλεισμένος μέσα), έχει αδυνατίσει πολύ, δεν συζητά. Πότε παρουσιάστηκε αυτή η αλλαγή?

Remedy
18-04-2009, 18:38
αγαπητε κυριε Πανο
χαιρομαι που το διαβαζω οτι δεν ειστε \"απο εκεινους\" :):)
αν προκειται για την σχεση με την συζυγο σας, ειναι κατι που προκυπτει στην ζωη πολλων ζευγαριων, και ασφαλως κατι που δεν τον αφορουσε αμεσα ουτε στρεφοταν εναντιον του, αλλα ενδεχομενως να επηρρεαστηκε παρα την θεληση σας..
το οτι ο αλλος γιος δεν εχει προβληματα δεν λεει κατι,ειτε συμμετειχατε ειτε οχι σε αυτα, καθως ολοι οι ανθρωποι ειναι διαφορετικοι και διαφορετικης ευαισθησιας...
για την σχολη παλι δεν καλοκαταλαβα, υποθετω ακολουθησε την πεπατημενη πολλων του \"οπου περασουμε με τα μορια μας\" ηταν ομως η επιλογη του κατι πουτελικα τον ενδιεφερε η μονο τον καταπιεζε και χειροτερεψε την κατασταση του?

θα μου επιτρεψετε να σας πω, οτι η μη επαφη σε ολον τον πλανητη, οποτε και μεταξυ σας,δεν εχει καμια σχεση με το χασμα των γενεων,αλλα μονο με το χασμα των ψυχων...

panos-Kreta
18-04-2009, 18:41
Για τη marina 38
Εχει περιπου 2 μηνες που επιδεινωθηκε ραγδαια η κατασταση του. Ισως μετα απο μια ...θεαματικη αποτυχια στις εξετασεις και το προφανες οτι δεν ειναι για να συνεχιζει.
Μαλλον σαν ανακουφηση του ηρθε η \"αποφαση\" να σταματηση τη σχολη .

marina38
18-04-2009, 18:55
Αναρωτήθηκα αν υπήρχαν προβλήματα όσο ήταν φοιτητής, ή η επιδείνωση παρατηρήθηκε όταν επέστρεψε σπίτι. Εσείς του προτείνατε να επιστρέψει επειδή βλέπατε ότι κάτι δεν πάει καλά?

panos-Kreta
18-04-2009, 18:58
Αγαπητη remedy
Συμφωνει με τη κοσμοθεωρια μου και τις ταπεινες μου γνωσεις οτι το ελλειμα σε επικοινωνια με το γυιο μου περισσοτερο οφειλεται σε χασμα ψυχων οπως το ειπες παρα σε χασμα γενεων που ουτως η αλλως ισχυει παντου. Πιστευεις οτι τα φαρμακα μπορουν να \"διορθωσουν\" τις συχνοτητες εκπομπης των ψυχων και να τις..... συντονισουν σε συγκεκριμενους \'δρομους\' ?

Ο γυιος μου δεν ενδιαφεροταν για ΚΑΜΙΑ σχολη και αυτη που μπηκε -μετα απο προτροπη μας - ηταν η βελτιστη.

panos-Kreta
18-04-2009, 19:01
marina 38

εκ των πραγματων ηρθε σπιτι λογω διακοπων.... και φανηκε η κατασταση ποσο χαλια ειναι.
ποτε δεν ηταν καλος φοιτητης και δεν ειχε ποτε ιδιαιτερο ενδιαφερον για τη σχολη του

Remedy
18-04-2009, 19:04
Originally posted by panos-Kreta
Αγαπητη remedy
Συμφωνει με τη κοσμοθεωρια μου και τις ταπεινες μου γνωσεις οτι το ελλειμα σε επικοινωνια με το γυιο μου περισσοτερο οφειλεται σε χασμα ψυχων οπως το ειπες παρα σε χασμα γενεων που ουτως η αλλως ισχυει παντου. Πιστευεις οτι τα φαρμακα μπορουν να \"διορθωσουν\" τις συχνοτητες εκπομπης των ψυχων και να τις..... συντονισουν σε συγκεκριμενους \'δρομους\' ?

Ο γυιος μου δεν ενδιαφεροταν για ΚΑΜΙΑ σχολη και αυτη που μπηκε -μετα απο προτροπη μας - ηταν η βελτιστη.

φανταζομαι οτι το ερωτημα ειναι ρητορικο...σε περιπτωση που ειναι πραγματικο, φυκικα και οχι, δεν πιστευω οτι τα φαρμακα μειωνουν τα χασματα των ψυχων...ειναι για πολυ συγκεκριμενες χρησειςκαι τις περισσοτερες φορες υπερβαλλουμε για την βοηθεια που μπορει να μας προσφερουν , ισως γιατι ειναι βολικοτερο να ακουμπησουμε πανω τους παρα να δουμε την \"δουλεια\" που θα επρεπε οι ιδιοι να κανουμε για τον εαυτο μας και τους γυρω μας..

οστοσο καποιες φορες διορθωνουν καποια κρισιμα πραγματα και ειναι απαραιτητα...


και τι σκεφτοταν να κανει ο γιος σας εαν δεν δεχοταν την προτροπη σας να παει στην σχολη που περασε? ειχε καποιες αλλες βλεψεις,η απλα ηθελε να καθεται?

marina38
18-04-2009, 19:15
Απ\' όσα λες, μάλλον έχεις δίκιο ότι αρχικά είχατε υποτιμήσει τις δυσκολίες του και ξαφνικά με την επιστροφή του για διακοπές τις είδατε μπροστά σας στις πραγματικές τους διαστάσεις. Δεν αμφιβάλλω ότι μπορεί να συνέβαλαν πολλοί παράγοντες, ανάμεσα σε άλλα και το γεγονός ότι δεν έκανε πράγματα που είχε επιλέξει. Οπότε ερχόμενοι στο τώρα, θα επαναλάβω το αρχικό ερώτημα: ο ίδιος πέρα από την άρνηση να συζητήσει μαζί σας, θεωρεί πως δεν υπάρχει κανένα πρόβλημα? Τηρεί προς το παρόν τη φαρμακευτική αγωγή που σας πρότεινε ο ψυχίατρος ή όχι?

panos-Kreta
18-04-2009, 19:31
marina 38
Τηρει τη φαρμακευτικη αγωγη μονο με τη δικη μας μεριμνα . Σε καμια περιπτωση δεν θα επερνε τα φαρμακα απο μονος του . Αν ρωτας πως το ξερω.. σου απαντω :-Το ξερω.. Ο ιδιος καταλαβαινει προφανως οτι εχει προβλημα και τωρα πια δεν μπορει να το κρυψει . Ειναι υπεραπλουστευση να πω οτι για ολα φταιει οτι εκανε πραγνατα που δεν γουσταρε.

remedy
δεν κανω ρητορικες ερωτησεις.
Δεν θελω να ακουμπησω-βολεβομενος- τη \"δουλεια\" που επρεπε να κανω με το γυιο μου πανω στη φαρμακοθεραπεια. Αν και αυτο το \"επρεπε\" εχει και την εννοια του μη αναστρεψιμου , οπως η ηλικια ας πουμε....

Jason
18-04-2009, 19:54
Πολλα παιδια το παθαινουν αυτο με τις εξετασεις,δλδ η αποτυχια το να περασεις στη σχολη που θα ηθελες ειναι ψυχολογικο πληγμα,κ αν ως συνηθως λενε οτι ενταξει δεν χαθηκε κ τπτ υπαρχει κ δευτερη ευκαιρια,δεν ειναι τοσο ευκολο ξερετε μετα απο μια αποτυχια τετοια να βρεις την υπομονη και την ψυχολογια να ξαναπροσπαθησεις.

Και μετα αυτο στη συνεχεια ισως δημιουργει μεγαλυτερο προβλημα γιατι παντα θα εχεις τις τυψεις γιατι δεν τα καταφερες να πετυχεις τον στοχο σου.

Paprika
18-04-2009, 20:21
Καλησπέρα

Όλα αυτά που αναφέρετε ότι κάνει ο γιος σας μπορεί να είναι ενδείξεις για κάτι, αλλά σε καμιά περίπτωση δεν είναι από μόνα τους συμπτώματα κατάθλιψης.

Η κατάθλιψη έχει ρίζες πολύ πιο βαθειές. Δεν είναι δηλαδή μια αποτυχία να τελειώσει κανείς τη σχολή του, για παράδειγμα, που θα προκαλέσει κάτι τέτοιο. Μπορούν ωστόσο να το πυροδοτήσει.

Απ ότι καταλαβαίνω υπάρχει μια συνέπεια εκ μέρους του στο να μην παίρνει τα πράγματα στα χέρια του. Η απόφαση να σπουδάσει, να πάει στον γιατρό και να πάρει φάρμακα δεν ήταν δική του, αλλά δική σας.

Όπως αναφέρθηκε και παραπάνω η χρονική στιγμή είναι πολή σημαντική. Κάποιος είναι ή δεν είναι έτοιμος να δεχθεί βοήθεια.

Συμφωνώ ότι η ψυχοθεραπεία μάλλον θα τον ωφελούσε. Τα φάρμακα θα δράσουν ανασταλτικά κι όχι θεραπευτικά.

Προσοχή: δε λέω ότι δεν πρέπει να παίρνει τα φάρμακα ή κάτι, απλώς ότι τα φάρμακα από μόνα τους δεν αρκούν.

Καλό θα είναι να είστε ψύχραιμοι και να δίνετε στο γιο σας τον χώρο που ενδεχομένως χρειάζεται.

Συμβουλευτείτε κάποιον ειδικό στο πώς να χειριστείτε κάποια θέματα.

Sofia
18-04-2009, 20:49
Απο οσα γράφετε, αισθάνομαι οτι τρεχετε να προλάβετε τον γιο σας. Σαν να δραστηριοποιειστε για αυτον, αντι για αυτον. Δεν σας το λέω με διαθεση να σας προσβάλω, αλλα σας γράφω οτι νιωθω άπο οσα μας λετε εδω. Ετσι λοιπον, πηρατε την πρωτοβουλια για την σχολη, ετσι καπως και για τον ψυχιατρο. Πολυ λογικα, θα μου πειτε:\" μα και τί να εκανα?να τον αφηνα ερμαιο της τυχης του, να τον παρακολουθω να μενει απαθης?\"...και πάλι λετε οτι με δικη σας προτροπη ακολουθει την φαρμακευτικη αγωγη.

Πανω σε ολα αυτα,εγω θα ελεγα να του δώσετε χωρο. Και κυρίως οσο κι αν λετε πώς τον ξέρετε, επειδη ειναι γιος σας, θα σας ελεγα να δωσετε κι άλλο χωρο στον εαυτο σας, να ανακαλυψετε κ πάλι τον γιο σας. Πώς? Την επομενη φορα που θα θελησετε να κανετε κατι για αυτον, οσο σιγουρος κι αν ειστε οτι το χρειάζετε, καθηστε πρωτα μαζι του κ ρωτηστε τον. Μπορει να σας εκπληξει με κατι που θα σας πει. Μπορει να ανοιξετε σιγα σιγα μια γεφυρα επικοινωνιας με τον τροπο αυτο. Ομως χρειαζεται χρονο και απο την πλευρά σας. Αλλα και απο την άλλη πλευρα. Του γιου σας.

Ειναι σημαντικο για τον γιο σας κ καθε ανθρωπο που πάσχει απο κατάθλιψη να βρει κ να δει οτι εχει προβλημα. Για καθε εναν το χρονικο σημειο διαφερει. Επίσης η οικογενεια ναι μπορει να ευθυνεται, αλλα ευθυνες εχει κ ο γιος σας απεναντι στον εαυτο του πρωτα πρωτα. Μην τον πιέζετε να δει κατι που εσεις βλεπετε. Εχει διαφορετικη ματια, δωστε του τον χρονο κ τον χωρο να εκφραστει. Αν νιωσει οτι ειστε διπλα του, πιστεύω πώς θα βοηθησει τον εαυτο του σημαντικα. Διπλα του ομως...οχι μπροστά του:)

Υποθέτω πώς ψαχνετε τροπους να του ενισχυσετε την αυτοπεποιθηση ομως μπορει με τον τροπο σας, να κανετε οσα δεν κανει ο ιδιος, να πετυχαινετε οτι απεύχεστε.

Ελπιζω να βγαζετε καποια ακρη απο τα οσα λεω...ισως να ακουγονται καπως θεωρητικα μα μεσα μου τα νιωθω πολυ πρακτικα....

panos-Kreta
19-04-2009, 11:14
ΣΟΦΙΑ
Ειναι πολυ σωστες οι προτροπες σου και να εισαι καλα, δεν νομιζω οπως οτι του λειπει ο \"χωρος\". Ο γυιος μου δεν μου δινει την εντυπωση πως καταλαβαινει το μεγεθος του προβληματος του. Δεν μιλα σχεδον καθολου η ελαχιστα.Δυσφορει εντονα στη παραμικρη μου αποψη και μου λεει να κοιταξω τον εαυτο μου και να ασχοληθω με τη ....δικη μου ψυχικη υγεια . Δε πιστευω οτι ειναι σε θεση να βοηθηθει μονος του και δεν τολμω να τον παρατησω στη μοιρα του με το ενδεχομενο της αυτοθεραπειας του ,δεν θα φροντισει τον εαυτο του απο μονος του.ΔΕΝ ΜΠΟΡΕΙ. Δεν δινει σημαδια μειωμενης αυτοεκτιμησης -αυτοπεποιθησης.


Ευχομαι απο τη καρδια μου , χρονια πολλα σε ολους σας και να ειστε παντα ευτυχισμενοι .Σας ευχαριστω θερμα για το ενδιαφερον σας.

Sofia
19-04-2009, 11:44
Απλα θα θελα να σας πώ, πώς δεν εννοουσα σε καμια περίπτωση να τον αφήσετε στη μοιρα του. Αλλωστε δεν πιστεύω πώς οταν ενας ανθρωπος αγαπα εναν αλλο, θα εκανε κατι τετοιο. Η αγαπη και η στηριξη μια κομβικη περιοδο στη ζωη, ειναι σωτηριες. Μπορω να το πώ με σιγουρια καθως το ενιωσα και η ιδια. Αυτο που εννουσα, ειναι να του δωσετε πρωτοβουλια ή να τον προτρέψετε να μιλησετε. Γραφετε πώς δεν μιλαει σχεδον καθολου. Αυτο δεν ειναι περιεργο. Δυσφορει με τις παρεμβάσεις σας. Τον εχετε ρωτησει γιατι? Περα απο το να μιλάτε εσεις, τον ακουτε? Εστω στα οσα λιγα λεει?

Επισης λετε πώς δεν του λειπει χωρος, ομως ο ιδιος σας ζητα να τον αφησετε ησυχο. Δεν πιστευετε οτι μπορει να βοηθηθει μονος του, ομως τον εχετε αφησει να προσπαθήσει μονος του?

Χρονια πολλα και σε σας:)

panos-Kreta
19-04-2009, 12:49
Ο γυιος μου πρακτικα εδω και 4 χρονια ειναι χωρις τη δικη μου παρεμβαση (χωρις σε καμια περιπτωση να εχουμε αποξενωθη) αφου ζουσε μακρυα μας ,σε αλλη πολη , αυτονομος και με την αντιμετωπιση -απο τη μερια μου- που να ταιριαζει σε ενηλικο αντρα.

Σοφια ειστε θεραπευτρια ? φαινεστε ατομο που γνωριζει πολυ καλα τι λεει και σε τι αναφερεται.

Sofia
19-04-2009, 19:28
Ειμαι ευαισθητοποιημενη απλα. Για πολλους λογους. Θα αρκεστω να αναφέρω πώς ειχα περάσει εγω η ιδια ενα καταθλιπτικο επεισοδιο, πριν λιγα χρονια. Απο το γεγονος αυτο, οδηγηθηκα στην ψυχοθεραπεια μεσα απο την οποια μπορεσα να δω πιο καθαρα τις δυναμεις μου, τις αδυναμιες μου, τις ευθυνες μου, τις προσδοκιες μου, τις σχεσεις που αναπτύσω....

Κατ επεκταση, νομιζω πώς ολα αυτα με βοηθουν να δω κ πιο καθαρα τους ανθρωπους γυρω μου. εχοντας λιγοτερα παρασιτα:)...προσπαθω τουλαχιστον πιο συνειδητα γι αυτο.

Οταν λετε πώς ήταν αυτονομος τί εννοείτε? Επισης ηθελα να σας ρωτησω, οταν σας ειπε να δειτε εσεις καποιον ειδικο, τί του απαντησατε? Ξερετε, σας ρωτάω γιατι ακομα κι οταν δεν μιλάει πολυ καποιος, κρατώντας πολλα μεσα του, παντα υπάρχουν αφορμες ή λογια που δινει (συνειδητα ή οχι) τροφη για παραπερα συζητηση κ διερευνηση του θεματος. Μια τετοια κουβεντα, μπορει να ειναι κ μια δηλωση εμμεση. Μπορει να ηθελε να στειλει ενα σημα, ή να δωσει ενα στιγμα.

panos-Kreta
20-04-2009, 08:23
Mε τον ορο αυτονομια εννοω οτι δεν ηταν καθολου στην εποπτεια μου-στη πολη που ζουσε- και εξω απο την επιρροη μου.
Οι σχεσεις μας ηταν παντα ζεστες, αλλα η επικοινωνια μας δεν ηταν τοσο βαθια οσο θα ηθελα τουλαχιστον.Μαλλον με απεφευγε πολλες φορες σε βαθμο να με ενοχλει .Δεν ηταν λιγες οι φορες που δεν του εκρυψα την ενοχληση μου.
Οι σχεση μου με τη συζηγο μου δεν ειναι η καλλυτερη δυνατη και νομιζω -επηδη χρονιζει αυτη η κατασταση -οτι ο γυιος μου εχει επιρεαστει . Ισως με θεωρει εμενα αποκλειστικα τον αιτιο αυτης της καταστασης .Σαυτο αποδιδω τη προτροπη του να παω εγω σε κανενα ειδικο. Εγω του απαντησα (ισως λανθασμενα) οτι πληρω τις.......\"προδιαγραφες\" στη κοινωνια ,στη δουλεια μου,στην οικογενεια μου (κατα το δυνατον) και οτι ζω συμφωνα με την ηλικια μου και μαλλον σαν αρκετα νεωτερος. Ουσιαστικα μπορει να φανει σαν μια αντιπαραθεση με το γυιο μου για το ποιος εχει το προβλημα. σιγουρα ολοι μας χρειαζομαστε ενα ειδικο ,κανεις μας δεν ειναι τελειος και πληρως ισοροπημενος ομως αυτο απεχει απο την προφανη παθολογικη κατασταση.
Δεν ξερω ποιες λεξεις να χρησιμοποιησω με το γυιο μου ,ποιο.... \"κουμπια\" να του πατησω (μη μου πειτε :-δεν ειναι μηχανιμα ο γυιος σου..... δεν τον αντιμετωπιζω σαν τετοιο) . Με το ενστικτο περισσοτερο του συμπεριφερομαι ,την οποια λογικη και στοιχειωδεις γνωσεις ψυχολογιας διαθετω, αποκτημενες απο την εμπειρια της ζωης περισσοτερο και λιγοτερο απο τα βιβλια.

Remedy
20-04-2009, 10:28
ξερετε κατι κυριε Πανο?
το να ειναι κανεις \"αντικειμενικα\" επιτυχημενος σε αυτην την ουτως η αλλως αδικη και αναλγητη κοινωνια, δεν ειναι κανενα δειγμα ψυχικης και ΚΥΡΙΩΣ συναισθηματικης ισορροπιας... η επικοινωνια και οι αρμονικες και ουσιαστικες σχεσεις με τους ανθρωπους ειναι...
δεν μπορειτε σε ενα νεο ατομο που δεν εχει βρει τον δρομο του και δεν του αρεσει και ο δρομος που του δειχνετε να ακολουθησει να του πετατε στα μουτρα την οποια \"επιτυχια\" σας....ειδικα οταν τυχαινει να ειναι το παιδι σας...(αληθεια ειστε ευτυχισμενος? γιατι για μενα ειναι το μοναδικο κριτηριο επιτυχιας σε αυτην την ζωη...)

για μενα ειναι ολοφανερη η αιτια της απομακρυνσης και της αντιδρασης του γιου σας απεναντι σας, και νομιζω οτι κι εσεις , ενας εξυπνος ανθρωπος θα επρεπε να την ειχατε αντιληφθει πληρως....δεν θα ελεγα οτι θα πρεπε να \"κοιταχτειτε\" με την εννοια που σας το πεταξε ο γιος σας, προφανως σαν αντιδραση στις δικες σας προτροπες, αλλα μια επαφη σας με καποιον εμπειρο ψυχολογο,σε συμβουλευτικη βαση, δεν νομιζω να σας εκανε κακο, νομιζω εχετε διαμορφωσει στρεβλη βαση επικοινωνιας με το παιδι σας..

Sofia
20-04-2009, 12:56
Θα σας πω την πρωτη μου αντιδραση διαβάζοντας τα οσα γραψατε τελευταια: στην αρχη θυμωσα, στην συνέχεια κατάλαβα που θέλατε να καταλήξετε. Μετα προσπάθησα να μεταφέρω αυτον τον διαλογο σε ενα αναλογο περιβάλλον με σχετικη ενταση κ φορτιση οικογενειακη. Και σκεφτηκα: ο γιος σας δεν ειναι λογικο να ενοχληθηκε πολυ μ αυτην τη συγκριση? Δεν ειναι λογικο να αισθανθηκε πώς μειονεκτει, πώς υπολειπεται?

Αντιλαμβανομαι την προθεση σας, να του δειξετε πώς η κατάσταση του χρηζει βοηθειας. Μονο που πολλες φορες τα κριτηρια της κοινωνιας, ειναι τα πρωτα που διαστρεβλωνουν την αληθεια σε οτι αφορα την ψυχικη μας ισορροπια.

Ισως να το χω ξαναπει, μα στα ματια μου τουλάχιστον, ειναι σαν να επιμενετε να τον κανετε να δει την κατασταση οπως την βλεπετε εσεις. Δεν αμφισβητω το ενδιαφερον σας, την αγαπη σας, την αγωνια σας. Αλλωστε κ μονο που εχετε εγγραφει σε ενα φορουμ ζητωντας τη γνωμη αλλων ανθρωπων γι αυτο το θεμα, μιλωντας για την ευθυνη που εχετε για την κατασταση αυτη, αλλα κ για την κινητοποιηση σας με τον ψυχιατρο, φαινεται οτι δεν στεκεστε θεατης.

Μονο που ολη η ιστορια, ειναι να νιωσει ο ιδιος ο γιος σας πώς ειναι πραγματικα. Να δει ο ιδιος τί αναγκες εχει ο ιδιος, τί αναγκες εξυπηρετει τηρώντας αυτη τη στάση τώρα. Γι αυτο ακριβως μιλησα κ για ψυχοθεραπεια σε προηγουμενο μηνυμα μου.

Προσωπικα βρισκω συγκινητικο που ψάχνετε εναν τροπο να τον προσεγγισετε, μονο που θα σας ελεγα να τον αφησετε να σας δειξει κι αυτος τον τροπο που προτιμα. Νομιζω πώς απο την αγωνια σας για την κατασταση του, πιεζετε τον γιο σας, ενω ο ιδιος μπορει να εχει άλλους ρυθμους. Αντεχετε να τους δεχτειτε, αν ειναι ετσι?

panos-Kreta
20-04-2009, 13:21
Το προβλημα του παιδιου μου ξεκιναει πολυ παλιωτερα ,πολυ πριν εχει κριτηρια αξιολογησης κοινωνικης θεσης ,συγκρισης με το πατερα του και τετοια . Απο την ηλικια του δημοτικου σχολειου φαινοταν \"κατι να μην πηγαινει καλα\"

Στη remedy θελω να πω οτι η κοινωνικη θεση σε καμια περιπτωση δεν τη θεωρω κριτηριο ευτυχιας και ψυχικης ισορροπιας . Ποτε δεν του επεβαλλα ουτε καν του υπεδειξα \"δρομους\" ουτε πολιτικους , ουτε θρησκευτικους-φιλοσοφικους .Θεωρησα παντα οτι ο γονιος πρεπει σαν τα πουλια να δυναμωσει τα φτερα των παιδιων του και να τα αφησει να πεταξουν.
Για το αν ειμαι εγω ευτυχισμενος που ρωτας θελω να σου πω οτι η ευτυχια ειναι στιγμες και εχει πολλες οπτικες γωνιες να το αξιολογησεις. Σε καμια περιπτωση δεν επεβαλα στο γυιο μου να μου μοιασει ουτε και θεωρω τον εαυτο μου προτυπο ουτε για το παιδι μου (τα παιδια μου) , ουτε για κανενα αλλο . Δεν με ενδιαφερει η αξιολογηση της κοινωνιας με τα \"αντικειμενικα\" της κρητηρια . Σιγουρα ηθελα παντα το παιδι μου να ειναι ισορροπιμενο και χαρουμενο. Παντα οι κρισεις και τα συμπερασματα μας στηριζονται στα βιωματα και στις οποιες γνωσεις αποκτησαμε κατα τη διαρκεια της ζωης μας

Remedy
20-04-2009, 14:10
ωραια ειναι αυτα που μας λετε κυριε Πανο, αλλα τα λιγα που μας εχετε διηγηθει μεχρι τωρα με τα οσα εχουν γνει μεταξυ σας και με τις αντιπαραθεσεις σας, ειναι αρκετα αντιφατικα σε σχεση μαυτα που μας λετε τωρα....
εγω ειδα εναν πατερα, με τις καλυτερες των προθεσεων βεβαια, που ομως βρισκεται στην ζωη του γιου του περισοτερο απο τον γιο του τον ιδιο, σκεφτεται γι αυτον αν κανει τα σωστα η οχι ανησυχει(με το δικιο του) γι αυτον και εκφραζεται ενω ο γιος προσπαθει να τον κρατα σε αποσταση, τον ωθει σε επιλογες ζωης με \"αντικειμενικα\"(!!!) κριτηρια ενω ο γιος καθολου δεν ενδιαφερεται γι αυτες, προτρεπει το γιο να δεχτει βοηθεια ενω ο γιος του πιστευει οτι ο πατερας χρειαζεται την βοηθεια, πεταει στον γιο του την \"καλη\" κοινωνικη και ψυχικη του κατασταση πανω σε εξαρση της κρισης, ενω δεν θεωρει οτι κατι τετοιο μπορει να ισχυει...

ολα κυριε Πανο ειναι αρκετα αντιφατικα, ισως να πραττετε αντιθετα με οσα θεωρητικα πιστευετε και να μην ειστε σε θεση καν να το αναγνωρισετε, ενω αντιθετα, ο \"προβληματικος\" γιος σας, ειναι....
προσπερνατε ευκολα την πιθανοτητα να ζητησετε ΕΣΕΙΣ βοηθεια ψυχολογου, ωσαν να ειναι εκτος συζητησης, αλλα εγω πραγματικα το πιστευω, δεν το ειπα σαν σχημα λογου..

νομιζω οτι θεωρειτε απαραιτητο να δει ο γιος σας την δικη σας \"αληθεια\" για σας και για εκεινον και να την αποδεχτει παρολο που νομιζετε οτι απλα τον ενδυναμωνετε για να κανει τις δικες του επιλογες...
θεωρω οτι αν δεν προσπαθησετε και μαλιστα αν δεν ΚΑΤΑΦΕΡΕΤΕ να δειτε εσεις τις δικες του αληθειες και αναγκες δεν θα προχωρησει ποτε τπτ σε αυτην την σχεση..
και μην μου απαντησετε οτι σας εχει κλεισει τις πορτες της επικοινωνιας...εσεις ευθυνεστε γι αυτο,δεν υπαρχει αμφιβολια...ο γονιος ευθυνεται για την μη επαφη με το παιδι του γιατι εκεινος φιαχνει τους δρομους αυτους....αλλο αν το παιδι καποτε καταφερει να ξεπερασει τους σκαμμενους δρομους και να κανει τους δικους του..προς το παρον δεν μπορει να σκαψει, απλα σας εβαλε τα οδοφραγματα...

panos-Kreta
20-04-2009, 14:56
Ολοι πρεπει ποτε να βλεπουμε ποτε ποτε ενα ψυχολογο ακομα και οι ψυχολογοι......
Συγουρα ειναι μεσα στις προθεσεις μου να δω ενα ψυχολογο και οχι για πρωτη φορα
Παντα ηθελα να επεμβαινω στη ζωη του γυιου μου το λιγοτερο δυνατον ,απο την αποψη της στερησης της ελευθεριας του ,σε ολα τα θεματα ..
REMEDY μαλλον παραξηγησες μερικες εκφρασεις μου ,και η αναγκαστικη συντομια των μυνηματων να βοηθα .
Ο γυιος μου πασχει απο καταθλιψη -συμφωνα με τη διαγνωση του γιατρου- δεν τον θεωρω \"προβληματικο\" και \"λαθος\" . Μαλλον σταθηκες για να μη πω κολλησες στο γεγονος οτι του προτειναμε τη σχολη .Δεν του την επιβαλλαμε ,δεν καταπιεστικε να τη δεχτει , δεν ειχε ΑΛΛΑ ονειρα που του τα στερησαμε, δεν ηθελε να γινει πιλοτος στα F16 και εγω τον ....εβαλα να σπουδασει θεολογια ας πουμε ...ΔΕΝ ΗΘΕΛΕ ΤΙΠΟΤΑ, ΔΕΝ ΕΝΔΙΑΦΕΡΟΤΑΝ ΓΙΑ ΤΙΠΟΤΑ ΔΕΝ ΟΝΕΙΡΕΥΟΤΑΝ ΤΙΠΟΤΑ .Πως το ηξερω? Το ηξερα!γραφω στον αοριστο αφου ο ενεστως ειναι προφανης

Remedy
20-04-2009, 15:02
Originally posted by panos-Kreta
Το προβλημα του παιδιου μου ξεκιναει πολυ παλιωτερα ,πολυ πριν εχει κριτηρια αξιολογησης κοινωνικης θεσης ,συγκρισης με το πατερα του και τετοια . Απο την ηλικια του δημοτικου σχολειου φαινοταν \"κατι να μην πηγαινει καλα\"

.....

εσεις θεωρουσατε προβληματικο το παιδι σας και οχι την συμπεριφορα σας και μαλιστα απο την εποχη του δημοτικου...οχι εγω...

Remedy
20-04-2009, 15:04
Originally posted by panos-Kreta
..... Με τη προτροπη τη δικη μας
αφηνει τη πολη που σπουδαζε αφου ουσιαστικα τα χιλιομετρα της αποστασης παρεμβαλοταν σαν τοιχος και δεν παρατηρουσαμε το μεγεθος του προβληματος του.,,,,,,,,,.Ηταν ενας καλος αθλητης και μουσικος......……….

με προτροπη δικη σας σπουδασε με προτροπη δικη σας σταματησε τις σπουδες και μαλιστα, γιατι δεν μπορουσατε να τον εποπτευετε αρκετα, οπως παρακατω μας λετε...
ειπατε οτι δεν ειχε κανενα ονειρο και κανενα ενδιαφερον απο το οποιο τον αποτρεψατε.μηπως ενδιαφεροταν για την μουσικη? δεν γινεται κανεις καλος μουσικος αν δεν ενδιαφερεται γι αυτο..

Remedy
20-04-2009, 15:08
Originally posted by panos-Kreta
...... Αν ρωτησεις ΠΩΣ το ξερω θα σου απαντησω : ειναι γυιος μου και το \"ξερω\" . Σιγουρα διαισθανομαι οτι ειμαι -ολη η οικογενεια- μερος του προβληματος του αλλα αυτο δεν τα ... εξηγει ολα. ....

αυτο το συζητησαμε ηδη..
αν εχετε ηδη την πεποιθηση οτι ολα τα ξερετε κι ολα σωστα τα κανετε αλλα οι αλλοι δεν συνεργαζονται με σας, δεν νομιζω να μπορεσετε να βγαλετε ακρη η να βοηθησετεκανεναν...

Paprika
20-04-2009, 15:15

Remedy
20-04-2009, 15:15
Originally posted by panos-Kreta
.......Μαλλον με απεφευγε πολλες φορες σε βαθμο να με ενοχλει .Δεν ηταν λιγες οι φορες που δεν του εκρυψα την ενοχληση μου.
.........Σαυτο αποδιδω τη προτροπη του να παω εγω σε κανενα ειδικο. Εγω του απαντησα (ισως λανθασμενα) οτι πληρω τις.......\"προδιαγραφες\" στη κοινωνια ,στη δουλεια μου,στην οικογενεια μου (κατα το δυνατον) και οτι ζω συμφωνα με την ηλικια μου και μαλλον σαν αρκετα νεωτερος. Ουσιαστικα μπορει να φανει σαν μια αντιπαραθεση με το γυιο μου για το ποιος εχει το προβλημα. .........

κι αυτα τα συζητησαμε και παρολο που τα αντικρουσατε θεωρητικα παρακατω, οστοσο τα ειπατε και μαλιστα σε κριση με τον γιο σας..

σιγουρα η συντομια των μηνυματων κρυβει πολλες πτυχες ενος θεματος και της ιστοριας απο πισω

αλλο τοσο ομως, ο τροπος που \"περιληπτικα\" εκφραζομαστε ειναι ενδεικτικος του τι πραγματικα συμβαινει στο μυαλο μας και στην συμπεριφορα μας...

δεν κανω τον δικαστη, συζητηση προσπαθω να κανω και πραγματικα με οσα κι αν εχουμε πει μεχρι τωρα, εμμενω στην εντυπωση που μου προκαλεσατε και σε αυτο που κι αλλοι σας ειπαν, και προσπερασατε επιμενοντας στο να βρειτε \"κλειδια\" , \"κουμπια\" (οπως θελετε πειτε τα) επικοινωνιας με το παιδι σας..

δεν υπαρχουν κλειδια...υπαρχει μονο αυτι ακουοντος....
κι εγω νομιζω οτι το δικο σας ειναι κλειστο προς το παιδι σας γιαυτο και δεν σας μιλαει...
σας το ειπαν κι αλλοι να του δωσετε χωρο, να το ακουσετε, και το προσπερνατε..
αυτο ομως ειναι το θεμα σας...αν δεν το λυσετε δεν θα προχωρησετε πιο κοντα στο παιδι σας..

δικο σας θεμα αν θα την δεχτειτε η οχι την αποψη μου και για να μην αγχωνεστε, δεν ειμαι ειδικος..

Paprika
20-04-2009, 15:16
Kαλησπέρα και πάλι,

Μη θέλοντας να επαναληφθώ, ήθελα απλά να προσθέσω στο προηγούμενο ποστ μου το εξής:

Ακόμα κι εαν ο γιος σας έχει κατάθλιψη, αυτό είναι κάτι που πρέπει να περάσει ο ίδιος.
Και θα το περάσει. Μόνος του. - Με την έννοια ότι αφορά τον ίδιο και κανέναν άλλο.

Αυτό που μπορείτε να κάνετε είναι να είστε κοντά και ψύχραιμα. Θεωρώ σημαντικό να δείτε κάποιον ειδικό για το πώς μπορείτε να τον αντιμετωπίσετε καθώς και να ρωτήσετε τον ίδιο τι θα τον βοηθούσε.
Η συνεργασία με κάποιον ειδικό σε θέματα που ενδεχομένως...- υποθέτω - σας απασχολούν, και το λέω με όλο το σεβασμό, σχετικά με τη συμβολή σας ως γονείς σ αυτό που περνά εκείνος.

panos-Kreta
20-04-2009, 15:36
Δεν σταματησε τις σπουδες του κοπελα μου(remedy) επηδη δεν ..μπορουσα να τον εποπτευσω αρκετα!!!
Σταματησε τις σπουδες του γιατι δεν μπορουσε να τις συνεχισει .
Η μουσικη ηταν συντροφος του και θα ειναι για παντα ,δεν εξεφρασε ομως καμια ταση να γινει Paco de Lucia η .....Νταλαρας ας πουμαι.
Εχεις απολυτο δικιο για την ικανοτητα του να ακουει κανεις τον αλλο , να αφουκραζεται τον αλλο . Τα \"κουμπια\' ειναι μαλλον τεχνικος ορος, μη τον παιρνεις κυριολεκτικα.
Τα αυτια μου-θελω να πιστευω- δεν ηταν ποτε κλειστα στο παιδι μου. Ηταν παντα \"κλειστος\" απο μονος του.
Δεν εχω ......... \"προσπερασε\" τιποτα απο οσα ειπατε . Δεν ξερω τη λυση και ειμαι ανοικτος σε καθε αποψη

Remedy
20-04-2009, 16:31
Originally posted by panos-Kreta
Δεν σταματησε τις σπουδες του κοπελα μου(remedy) επηδη δεν ..μπορουσα να τον εποπτευσω αρκετα!!!
Σταματησε τις σπουδες του γιατι δεν μπορουσε να τις συνεχισει .
Η μουσικη ηταν συντροφος του και θα ειναι για παντα ,δεν εξεφρασε ομως καμια ταση να γινει Paco de Lucia η .....Νταλαρας ας πουμαι.
Εχεις απολυτο δικιο για την ικανοτητα του να ακουει κανεις τον αλλο , να αφουκραζεται τον αλλο . Τα \"κουμπια\' ειναι μαλλον τεχνικος ορος, μη τον παιρνεις κυριολεκτικα.
Τα αυτια μου-θελω να πιστευω- δεν ηταν ποτε κλειστα στο παιδι μου. Ηταν παντα \"κλειστος\" απο μονος του.
Δεν εχω ......... \"προσπερασε\" τιποτα απο οσα ειπατε . Δεν ξερω τη λυση και ειμαι ανοικτος σε καθε αποψη

δεν σημειωσα το \"σταματησε τις σπουδες του\" αλλα το \"κατοπιν των προτροπων μας\"... το ιδιο σημειωσα και στο πως ξεκινησε τις σπουδες του. κατοπιν των προτροπων σας....χωρις να τις αγαπα....και ανακουφιστηκε οταν τις σταματησε οπως ειπατε...αρα πιεστηκε για να τις ακολουθησει..δεν ηταν δικη του επιλογη..

καμια φορα ξερετε, καποια ατομα που δεν μπορουν να υψωσουν την φωνη τους για να πουν ενα \"ΟΧΙ\", το λεει ο οργανισμος τους γι αυτους, καταρρεοντας...και δεν μιλαω εδω για τις σπουδες του μονο...μιλαω για ολα τα ΟΧΙ που δεν καταφερε να σας πει απο την παιδικη του ηλικια , εφοσον απο τοτε βλεπατε προβληματα...
το σκεφτηκατε ποτε?

θεωρειτε ως μονο αποδεκτο επιπεδο αυτο ενος μουσικου σαν τον paco de lucia για να ειναι επιτρεπτο σε καποιον να ασχολειται επαγγελματικα με την μουσικη? διοτι δεν μου απαντατε οτι δεν ηθελε να ασχοληθει με την μουσικη, αλλα οτι δεν εξεφρασε ταση νταλαρα.......
μηπως εξεφρασε ενδιαφερον για την μουσικη αλλα δεν του επετραπη επειδη δεν τον θεωρησατε αρκετα ταλαντουχο για να το κανει επαγγελματικα?

κι εγω γι αυτο εβαλα και την λεξη \"κλειδια\" διπλα στα \"κουμπια\" που ειχατε βαλει εσεις, για να σας δειξω οτι δεν τον πηρα κυριολεκτικα..αλλα εννοουσα την ουσια του πραγματος...
ΔΕΝ ΥΠΑΡΧΟΥΝ ΧΕΙΡΙΣΜΟΙ ΚΥΡΙΕ για το θεμα που σας απασχολει, κι εσεις με τα λογια σας δειχνετε να ψαχνετε χειρισμους....
ειναι ολο θεμα ψυχικης επαφης που δεν κατορθωσατε να αποκτησετε για τον α η β λογο και σας το ευχομαι για το μελλον κι αν δεν μπορειτε μονος σας, και με την συμβουλη καποιου ειδικοτερου,,,,

για το θεμα το παθολογικο του θεματος, εαν δλδ υπαρχει διεγνωσμενη καταθλιψη, θα συμφωνησω με την παρπικα..ειναι θεμα ειδικων, και δεν ειστε ειδικος, μη θεωρειτε λοιπον οτι εχετε ο βαρος για την θεραπεια αυτην, παρα μονο να ειστε διπλα στον γιο σας οταν και αν σας χρειαστει, να καλυψετε τα εξοδα που θα προκυψουν εαν προκυψουν,κλπ...

iberis
20-04-2009, 16:57
Σίγουρα έχετε κάνει και σεις λάθη και είστε μέρος του προβλήματος (άμεσα ή έμμεσα). Πιθανότατα δεν αξιολογήσατε σωστά την ευαισθησία αυτού του παιδιού και δεν συμβάλλατε από την μικρή του ηλικία (που είναι καθοριστική για την διαμόρφωση του χαρακτήρα του) στο να μην κλείνεται ακόμη περισσότερο στον εαυτό του-δική μου υπόθεση είναι αυτή. Αλλά το θέμα δεν είναι να νιώσετε τύψεις και να γυρνάτε στο παρελθόν αλλά το τι θα κάνετε από δω και πέρα.

Για να μπορέσετε να βοηθήσετε κάποιον, πρέπει να προσπαθήσετε να μπείτε στην θέση του. Να σκεφτείτε τί μπορεί να αισθάνεται όντας σε αυτήν την κατάσταση, τι αντιμετώπιση θα θέλατε να έχετε εσείς σε παρόμοια περίπτωση μέσα από τα δικά του μάτια όμως. Είναι δύσκολο και θέλει υπομονή....προσπαθείστε όμως!ίσως έτσι να βρείτε σημείο επαφής με το παιδί σας...

Συμφωνώ ότι πρέπει να υπάρχει ψυχραιμία από μέρους σας και να είστε καθησυχαστικοί ότι η κατάθλιψη είναι αυτή που τον κάνει να τα βλέπει όλα μαύρα και ανούσια και ότι ξεπερνώντας την θα βρει την ηρεμία του...Ο ρόλος σας στην θεραπεία του γιου σας μπορεί να έχει μόνο υποστηρικτικό χαρακτήρα.

Διαβάζοντας την όλη κουβέντα που έγινε σε αυτό το topic, ήθελα να πω ότι και οι οικογένειες που ένα μέλος τους αντιμετωπίζει κάποιο πρόβλημα, έχουν ανάγκη ψυχολογικής στήριξης. Δεν είναι εύκολο για εκείνους να αντιμετωπίσουν μία κατάσταση, που δεν ξέρουν πώς να διαχειριστούν και που μάλιστα τους πονάει...

panos-Kreta
20-04-2009, 21:12
Πιστευω οτι τον μεγαλωαα με τον καλλυτερο δυνατο τροπο , οτι αυτο κι αν σημαινει. Του εδειξα τα καλυτερα παραδειγματα. Ορειβασια, καταδυσεις,πολεμικες τεχνες,γιογκα ...............

Σιγουρα ειμαι μερος του προβληματος του.Εγω τον εφερα στο κοσμο

Sofia
20-04-2009, 21:34
Κυριε Πάνο, δεν αμφιβάλλω οτι μπορει να ειστε μερος του προβληματος εστω εν αγνοια σας ή αθελα σας. Δεν βοηθάει το να αυτομαστιγωνομαστε μια δυσκολη στιγμη ομως. Δεν το βρισκω πολυ δημιουργικο ή βοηθητικο. Αλλα ανασταλτικο.

Απο την άλλη δεν βρισκω κακο το να βρισκουμε ή μαλλον να εντοπιζουμε λαθη που καναμε.Οχι για να αυτοτιμωρηθουμε, αλλα για να προστατέψουμε τους αγαπημενους μας κ να προστατευτουμε στο παρον κ μετα κ στο μέλλον. π.χ.Ας πουμε αναφερετε τη σχεση σας με τη γυναικα σας ως επιβαρυντικη στην ψυχολογια του γιου σας. Εχετε κανει κατι για αυτο απο τοτε που το συνειδητοποιήσατε?

Πιστεύω στις καλες προθέσεις, στην αγαπη που νιωθει ο ανθρωπος μεσα του, μα πιο πολυ στην αναγκη του να εξελιχθει κ να επικοινωνησει αληθινα. Μπορει να σας φαινεται απλο ή ανουσιο, ομως μπορειτε να ξεκινησετε ρωτωντας απλα πραγματα το γιο σας. Μια τετοια ερώτηση θα μπορουσε να ειναι, τί θα ήθελε απο εσας....

Empneustns
20-04-2009, 21:58
σε αυτο το φορουμ εχει παρα πολλες αναφορες απο ατομα που πασχουν απο καταθιψη.Νομιζω πιο πολυ θα βοηθησει να διαβασετε τι νοιωθουν αυτα τα ατομα και πως βλεπουν τα πραγματα ,και μετα θα καταφερετε να σταθειτε και εσεις καλυτερα στο παιδι σας.μη μεινετε να διαβασετε μονο το δικο σας θεμα.πραγματα που τα θεωρει ο κοσμος αυτονοητα γινονται περιπλοκα για ενα ατομο που βιωνει την καταθλιψη.λιγο ανοιχτο μυαλο,λιγο τυχη και πολυ υπομονη.πχ αν ειναι ευαισθητος και εσυ εισαι αυταρχικος κατι που για σενα φαινεται μια συνηθισμενη συμπεριφορα για αυτον ειναι ενα μαρτυριο.(παραδειγμα δινω,δεν λεω τιποτα και για κανεναν).απλα λιγο ψαχτειτε γιατι κακα τα ψεματα,πανω απο ολα ειναι οι ανθρωποι,χωρις αυτους,ουτε σχολες ουτε σπιτια ουτε αυτοκινητα μετραν

Nat
21-04-2009, 10:56
Η ιστορία του γιου σου, panos-Kreta, μου θυμίζει αρκετά τη δική μου όταν ήμουν στην ηλικία του. Αυτή τη στιγμή πιστεύω ότι είναι πολύ ευάλωτος σε διάφορες επιρροές ή \"φυγές\" (κάπου έγραψες ότι αυτή την εποχή προσπαθεί να διαβάσει \"Οsho\"...).
Εννοείται ότι καλά κάνεις και προσπαθείς να τον βοηθήσεις με κάθε τρόπο, όμως δεν νομίζω ότι μπορεί να δεχτεί βοήθεια από σένα γιατί, όσο σωστός και αν είσαι, είσαι μέρος του προβλήματος αφού είσαι ο γονιός του. Μην προσπαθείς να τον λογικέψεις, να τον συνεφέρεις, να τον συνετίσεις - θα τον εκνευρίσεις και θα τον απομακρύνεις περισσότερο. Περιορίσου στο να του βρεις ένα καλό ψυχολόγο που να του ταιριάζει και ύστερα μην ανακατευτείς καθόλου στη σχέση του με τον ψυχολόγο. Κρατήσου μακριά. Ελλείψει ψυχολόγου (δεν ξέρω πού μένεις), ίσως και κάποιο άλλο άτομο του περιβάλλοντός του μπορεί να τον στηρίξει. Κατ\' εμέ, το σημαντικό είναι να \"κατευθύνεις\" το γιο σου να κάνει την επαφή με ένα συγκροτημένο άτομο, αλλά εσύ να αποτραβηχτείς.

panos-Kreta
21-04-2009, 13:55
Ετσι πρεπει να κανω ΝΑΤ . Ομως σ αυτη τη φαση ειναι εντελως νοθρος,απαθης,δεν τρωη σχεδον τιποτα και ολη μερα ξαπλωνει.Ουτε κουβεντα γαι να βγει μια βολτα ,μονος η με παρεα. Ο osho ειναι παλια ιστορια ,τωρα δεν εχει τη δυνατοτητα να συγκεντρωθη και να κανει μια απλη συζητηση. Ενα ΟΧΙ ειναι το πρωτο πραγμα που θα πει -οταν πει κατι- Ενα ΟΧΙ και ενα ΔΕΝ.....

Empneustns
Μια περιπλανηση στο φορουμ για τη Καταθλιψη μου εφερε απελπισια και ....τρομο.Ολα που λες ειναι πολυ σωστα και ουτως η αλλως προσπαθω να τα εφαρμοσω.Ποτε τα δεν εβαλα τα υλικα μπροστα απο την αρμονια του πνευματος και της ψυχης τη γαληνη. Και ομως.......

Sofia
21-04-2009, 14:48
Μία περιπλάνηση στο φορουμ για την κατάθλιψη, μπορει να φερει σε οποιον δεν την εχει ζησει, ολα αυτα που λετε: απελπισια κ τρομο. Απελπισια κ τρομο εφερναν και σε μενα, οταν ενιωθα εγκλωβισμενη στην κατάθλιψη. Αλλα τα συναισθηματα αλλαζουν, εμπλουτιζονται, αποκτουν κ άλλες διαστάσεις....

Ετσι λοιπον θα σας πω με καθε βεβαιοτητα πώς πολλα μελη τις αποψεις των οποιων διαβαζουμε εδω, ειναι εκει εξω κ ζουν πολυ ομορφοτερα, λειτουργικοτερα κ πιο ελευθερα. Αν μπορουσα θα ονοματιζα κ τα μελη μα δεν το θεωρω σωστο. Καποια απο τα μελη αυτα εξακολουθουν κ γράφουν, δινοντας το στιγμα της εξελιξης τους.Κ φωτιζοντας τον δρομο της ανακαμψης. Δειτε κ την πλευρα αυτη, την δυνατοτητα αυτη που επισης υπάρχει:)

panos-Kreta
21-04-2009, 15:39
Πολυ ελπιδοφορο αυτο Σοφια , μακαρι να βρουν γιατρια ολα τα μελη , ολοι μας............

Empneustns
21-04-2009, 15:56
ουτε απελπισια χρειαζεται ουτε τρομος.αυτο που χρειαζεται ειναι να γραψεις καπου στις περιπτωσεις που διαβασες τι ηταν αυτο που επηρεαζε ασχημα το ατομο,τι το ενοχλουσε,ποιες ηταν οι φοβιες του.να κανεις καποιες συγκρισεις με το δικο σου παιδι και να δεις τι απο ολα αυτα περναει απο το μυαλο του.αυτο θα φερει σοφια σε σενα και θα σε βοηθησει να παρεις καλυτερες αποφασεις οχι για τη ζωη του αλλα για το τι μπορεις να κανεις να τον βοηθησεις να ξεπερασει το προβλημα του.ακομα και αν αυτο σημαινει για καποιο χρονικο διαστημα να εισαι αποξενωμενος απο αυτον.ειναι μια δυσκολη στιγμη για την οικογενεια σας σιγουρα,αλλα ο χρονος μπορει να λειτουργησει και θεραπευτικα.και αυτο που λεει η Σοφια ισχυει,πολλα ατομα εχουν ξεπερασει πολλους φοβους και εχουν ξαναβρει το ενδιαφερον για τη ζωη.Εγω ευχομαι καλη δυναμη και ανοιχτα μυαλα ....

Nat
21-04-2009, 16:04
Panos-Kreta, έχεις τσεκάρει αν πίνει τίποτα; (ηρεμιστικά, ποτά κτλ.). Επίσης, σχετικά με το ότι δεν τρώει, ήταν μήπως παχουλός ποτέ και ένιωθε άβολα με το σώμα του;
Α, ναι, και κάτι άλλο που είχε σπρώξει εμένα να βγω τότε από την απάθεια ήταν όταν κάποια άτομα που εκτιμούσα ζητούσαν τη βοήθειά μου για κάτι - μικροεξυπηρετήσεις κτλ. Φυσικά, τα άτομα αυτά ήταν \"μιλημένα\", αλλά εγώ δεν το ήξερα τότε.

Φοίβη
21-04-2009, 16:38
Διάβασα κάποια κομμάτια αυτού του θρέντ, δυστυχώς δεν έχω το χρόνο να το διαβάσω ολόκληρο. Έτσι, ζητώ συγνώμη προκαταβολικά αν κάτι μου έχει διαφύγει.
Πάνο, ακούω τη μεγάλη σου ανησυχία και αγωνία για το παιδί σου. Ακούω και το φταίξιμο που ψάχνεις να βρεις, είτε πάνω στους δικούς σου ώμους, είτε στη σχέση σου με τη σύζυγό σου.
Θέλω να σου πω οτι πιστεύω βαθιά οτι σε αυτές τις περιπτώσεις κανείς δεν \"φταίει\". Έκανες το καλύτερο που μπορούσες, και εσύ και η γυναίκα σου, για το παιδί σας, μέσα στις συνθήκες της ζωής σας.
Αντίστοιχα, και ο γιος σου τώρα, πραγματικά κάνει το καλύτερο που μπορεί στις συνθήκες της ζωής του όπως τις αντιλαμβάνεται. Όσο παράλογη και αν ακουστώ, πραγματικά πιστεύω οτι η κατάθλιψη είναι ο πιο υγιής τρόπος που βρήκε ο γιος σου για να αντιμετωπίσει τη ζωή του αυτή τη στιγμή.
Πιστεύω κι εγώ, όπως και άλλοι καθώς διάβασα, οτι εκτός απο τα φάρμακα, ο γιος σου θα μπορούσε να ωφεληθεί απο κάποια μορφή ψυχοθεραπείας. Θα μπορούσε μέσα απο τη θεραπεία να ανακαλύψει πώς ο ίδιος βλέπει τον κόσμο και για ποιό δικό του προσωπικό λόγο ζει με αυτό τον τρόπο.
Γράφω με αυτόν τον τρόπο γιατί ο εστιασμός μου δεν είναι στην κατάθλιψη αλλά στον άνθρωπο. Υπάρχει ένα παλικάρι μπροστά μου που, για κάποιο λόγο, έχει παραιτηθεί απο την ίδια του την ύπαρξη. Έχω εμπιστοσύνη σ\' αυτό το παλικάρι οτι έχει τους λόγους του να το κάνει, όπως του έχω εμπιστοσύνη οτι θα καταφέρει να βγει απο αυτή την κατάσταση, επανεξετάζοντας μεσα απο την ψυχοθεραπέια τους λόγους που μπήκε εκεί μέσα.
Καταλαβαίνω όμως οτι αυτή τη στιγμή ο γιος σου αντιδρά στην εικόνα του εαυτού του ως αυτου που έχει το πρόβλημα στην οικογένεια, ή του άρρωστου που χρειάζεται θεραπεία. Δεν χρειάζεται να είναι έτσι, κι αυτό προσπαθώ να γράψω εδώ. Δεν ξέρω αν σε βοηθάει καθόλου όλο αυτό, είναι απλά μια διαφορετική οπτική.

giota
21-04-2009, 16:46
θα ήθελα να ρωτήσω κάτι.Στην περίπτωση που το παιδί ,μιλάω γενικά και οχι για τον συγκεκριμένο νεαρό,δεν δέχεται να πάει για ψυχοθεραπεία κάτι που είναι απαραίτητο, πως το αντιμετωπίζουν οι γονείς;Μπορείς να αφήσεις το παιδί να λιώνει; απο την άλλη ο ειδικός λέει πως πρέπει να το θέλει το ίδιο το άτομο που υποφέρει.

Φοίβη
21-04-2009, 17:03
Η αλήθεια είναι πως για να λειτουργήσει η κάθε μορφής ψυχολογική υποστήριξη χρειάζεται να το θέλει το ίδιο το άτομο.
Απο την άλλη, νομίζω πως σαν γονιός δεν μπορείς να κάθεσαι και άπραγος όταν βλέπεις έτσι το παιδί σου.
Εντελώς ιδανικά φαντάζομαι, θα πρότεινα στο παιδί μου να επισκεφθεί μια φορά τον ειδικό για να δει πώς είναι. Να ζήσει την εμπειρία πρίν την απορρίψει. Συνήθως, έχουμε τελείως διαστρεβλωμένη εικόνα του τι είναι και τι δεν είναι η ψυχοθεραπεία.
Απο κει και πέρα, είναι στην αρμοδιότητα του ειδικού να προσπαθήσει να έρθει σε επαφή με το παιδί τουλάχιστον σε αυτή τη μια συνάντηση.

keep_walking
21-04-2009, 17:07
Xμ ακομα και με οδηγια του ψυχιατρου μπορει να του χορηγηθει φαρμακευτικη αγωγη μεσω του φαγητου ή του νερου κλπ.
Αυτο με κανει mad απο θυμο οταν το διαβαζω αν και μπορει να ειναι η μονη λυση σε ορισμενες περιπτωσεις δεν μου αρεσει να ειμαι απολυτος.

panos-Kreta
21-04-2009, 18:23
Ηδη καναμε μια επισκεψη σε ψυχιατρο και του εγραψε zyprexa (5mg) και cipralex (10mg) . Αν δεν του τα δωσουμε ΔΕΝ ΘΑ ΤΑ ΠΑΡΕΙ. Δεν φερνει αντιρρηση αλλα δειχνει να μην τον ενδιαφερει η αγωγη.αποψε θα παει για δευτερη φορα.
ΝΑΤ παντα ο γυιος μου ηταν καλογυμνασμενος και πολυ ομορφο αρενοπωτατο παιδι . τωρα εγινε πετσι και κοκκαλο. Δεν επινε ποτε ,ελαχιστα τσιγαρα μονο.Δεν ειχε προβληματα με εξαρτησεις απο ουσιες ουτε προβληματα με την εμφανηση του. Ποναω πολυ που τον βλεπω να αδιαφορει για ΟΤΙΔΗΠΟΤΕ γινεται γυρω του. Αυτο που ειπες για τους \"μιλημενους\" εθελοντες που ζητουν βοηθεια μοιαζει ενδιαφερον ,Ευχαριστω

εσωτερική_σήψη
21-04-2009, 19:05
δε θυμάμαι αν αναφέρθηκε προηγουμένως..μήπως όμως ο γιος σου πέρασε πρόσφατα κάποια ερωτική απογοήτευση και παραιτήθηκε από όλα;

Remedy
21-04-2009, 19:46
Originally posted by panos-Kreta
Ολοι πρεπει ποτε να βλεπουμε ποτε ποτε ενα ψυχολογο ακομα και οι ψυχολογοι......
Συγουρα ειναι μεσα στις προθεσεις μου να δω ενα ψυχολογο και οχι για πρωτη φορα
.....

νομιζω πως, εαν στην συζητηση για να δει καποιον ψυχοθεραπευτη,οταν σας ειπε οτι εσεις χρειαζεστε θεραπευτη, απαντουσατε αυτο ακριβως που μας ειπατε εδω, οτι δλδ κι εσεις θελετε να πατε για τον εαυτο σας, αντι να του πειτε στα νευρα σας αυτα που του ειπατε για την κοινωνικη σας καταξιωση και να τον στησετε απεναντι σας αντι με το μερος σας, νομιζω οτι θα βρισκοσασταν πολυ πιο κοντα του, και πιθανοτατα θα τον πειθατε κιολας..

panos-Kreta
21-04-2009, 22:18
Δεν του υπερτονισα καμια κοινωνικη μου καταξιωση .Τα νευρα και οι αντιπαραθεσεις μας ταιριαζαν σε ενηλικους αντρες. Ηταν συμβατες με το φυλο και την ηλικια μας. Δεν ειμαι και τιποτα σπουδαιο εξαλλου που ο γυιος μου κινδυνευει να βρεθει στη.....σκια μου . Λαθος καταλαβες REMDEDY ! Ειμαι πιο κοντα του απο οσο φανταζεσαι και πιο μακρυα του απο οσο μπορεις να διανοηθεις...........αντιφατικ ακουγεται αλλα ετσι ειναι.

Remedy
21-04-2009, 22:26
σημασια δεν εχει ο υπερ-τονισμος η οχι..
σημασια εχει οτι τον εβαλες ΑΠΕΝΑΝΤΙ, προσπαθωντας με ο,τι επιχειρηματα εφεραν εκεινη τη στιγμη τα νευρα σου, να του πεις ΟΤΙ ΕΣΥ ΕΙΣΑΙ Ο ΥΓΕΙΗΣ ΚΙ ΕΚΕΙΝΟΣ Ο ΑΣΘΕΝΗΣ διοτι προσβληθηκες-συγχιστηκες κλπ απο το σχολιο του.

και δεν σε κρινω για τα νευρα σου, ολοι εχουμε νευρα που ξεσπαμε σε κακες στιγμες...σχολιαζω την αναποτελεσματικοτητα της αντιδρασης σου και στο να παρακινηθει να παει αλλα και στην αποσταση μεταξυ σας...

αυτο που θα βοηθουσε την κατασταση , πολλω δε μαλλον που ειναι και αληθινο , θα ηταν να του ελεγες \"ΚΙ ΕΓΩ ΔΕΝ ΕΙΜΑΙ ΠΟΛΥ ΚΑΛΑ ΚΑΙ ΘΑ ΠΑΩ ΝΑ ΚΟΙΤΑΧΤΩ, ΓΙΑΤΙ ΔΕΝ ΠΑΣ ΚΙ ΕΣΥ ΜΗΠΩς ΑΙΣΘΑΝΘΕΙς ΠΙΟ ΧΑΡΟΥΜΕΝΟΣ?\"

panos-Kreta
22-04-2009, 10:31
Εχεις δικιο ετσι που το λες , αλλα το θεωρουσα -και το θεωρω- επικινδυνο που ελεγε οτι ολα ειναι ενταξυ με τη ψυχικη του υγεια και οτι εγω (σαν εξωτερικος παρατηρητης) ειχα το προβλημα .
Παντος και εγω ειδα αρκετα πραγματα που θελουν αναθεωρηση στη σταση μου απεναντυ του και κυριως να μην ....επιζητω την επικοινωνια μαζυ του , οταν η κατασταση του παιδιου μου βελτιωθει.
Μαλλον οι σχεσεις των ανθρωπων ειναι χαωτικα φαινομενα και αυτοοργανωνομενα συστηματα μεσα στους περιορισμους και τα καναλια του καθενος ιδιωτικου περιβαλοντος.

Sofia
22-04-2009, 11:11
Πολλες φορες οταν καποιος πασχει απο κατάθλιψη, μπορει να γινεται έξαλλος μονο στο ακουσμα οτι χρειαζεται βοηθεια.Ταυτοχρονως, μπορει ο γιος σας να θυμωσε οταν το ακουσε αυτο να λεγεται απο εσας, εχοντας ισως σαν δεδομενο οτι εσεις δεν συμπεριφερεστε οπως θα θελε.

Και εκει πανω στηριζεται αυτο που γραφω και πιστεύω για τον χωρο που χρειαζεται ο γιος σας. Και για τον χρονο του. Πιθανοτατα ο τροπος σας να τον απομακρυνει. Αν αισθανεστε οτι χρειάζεται ψυχοθεραπεια, ψυχιατρο κλπ μπορειτε να του το πειτε με διαφορετικους τροπους. Ο καθε τροπος ομως μπορει να χει εντελως διαφορετικα αποτελεσματα. Ολα μετράνε: ο τροπος που κοιτταμε καποιον, αν τον κοιτταμε στα ματια, πώς τον αγγιζουμε, αν ειμαστε ακομα κ σε αποσταση οταν του μιλάμε....

Εχει σημασια να ακουμε τί μας λέει ο άλλος. Οχι μονο το τί θα πουμε εμεις. Τις περισσοτερες φορες παρατηρειστε: σκεφτεστε τί θα του πειτε? ομως εστιαστε στο τί λέει. Μπορει να μη θελει να ακουσει. Ειναι δικαιωμα του. Σεβαστειτε το, θα ερθει ο χρονος που θα το εκτιμησει.

Μπορειτε να δειξετε με διαφορους τροπους οτι ειστε εκει: με ενα σημειωμα, ενα γραμμα ισως, ενα δωρο, οπως ενα βιβλιο, ενα cd....τροποι υπάρχουν. Αρκει να εχετε τη διαθεση.

panos-Kreta
22-04-2009, 11:49
Και τη γλωσσα του σωματος προσεχα και τη λεκτικη και τη παρα-λεκτικη επικοινωνια μαζυ του.Παντα ειχα συναισθηση οτι ειχα αμεναντυ μου μια ευαισθητη ψυχη και ενα καλης ποιοτητας ατομο.Ενταξυ ,καποιες στιγμες ...ξεφυγαμε .
Ξαναδιαβαζοντας αυτη τη συζητηση απο την αρχη της -γιατι με καιει το θεμα- ξαναδιαπιστωσα οτι πολλοι απο αυτη τη συζητηση βγαζουν αμεσως το συμπερασμα οτι ο γονιος φταιει για ολα , γιατι αυτος ειναι ο ...ισχυρος,ο μεγαλυτερος , ο εμπειροτερος . Αμεσως (αυτοματως) το διπολο γονιος -παιδι γινεται διπολο καταπιεστη-καταπιεζομενου , ισχυρου-ανισχυρου. Μακαρι να μπορουσε ο γυιος μου να συμετειχε σ αυτη τη συζητηση και να σχολιαζε μερικες απο τις αποψεις που διατυπωθηκαν - τις οποιες θεωρω σιγουρα ΟΛΕΣ καλοπροαιρετες και με την ευλογημενη προδιαθεση ΜΟΝΟ καλο να προσφερουν.

mstrouf
22-04-2009, 16:08
Γειά σου pano-Kreta! διαβασα τους διαλογους στο τοπικ σου γιατι εξαρχης μου ειχε κανει εντυπωση το ποστ με την ονομασια \"ο γιος μου εχει καταθλιψη\". δεν θα αναφερθω στα προηγούμενα, αλλα θέλω απλά να εκφράσω κ εγω τη γνώμη μου, γιατι δεν συναντάς καθε μέρα σε ενα φορουμ εναν γονιο που ανησυχεί για το παιδί του κ συζητάει το πρόβλημα για να αντιμετωπίσει καλύτερα την κατάσταση. Γι αυτο κ μονο το λόγο θελω να σου πω μπράβο που εχεις τα μάτια σου κ τ αυτια σου ανοιχτα στο τι συμβαίνει γύρω σου κ ειδικά ακόμη περισσότερο σε ότι αφορά το παιδί σου. Εαν προσπαθούσαν γενικοτερα οι γονεις να αισθανθούν κ να κατανοήσουν τα προβλήματα των παιδιών τους, τοτε δεν θα κλείνονταν στον εαυτό τους κ θα αφήνονταν στην τύχη τους. Βέβαια όλα με μέτρο γιατι όπως το να μην ενδιαφέρεσε ή να ενδιαφέρεσε υπερβολικά, ειναι δυο ακρα αντίθετα τα οποία βλάπτουν. Σύμμαχός σου σ αυτη την πορεία πρέπει να είναι η υπομονή κ σε καμία περίπτωση να μην πιέζεις καταστάσεις. Θα εξελιγχθεί απο μόνο του, παντα υπάρχει μια χαραμάδα φως στα σκοτάδια που βαδίζουμε κ αν τελικά δεν είναι φως, είναι το ένστικτο της επιβίωσης.

panos-Kreta
22-04-2009, 20:07
Να εισαι καλα mstrouf και γω μονο νεαρους σαν και σενα βρηκα σ αυτη τη κουβεντα δεν βρηκα καποιο γονιο να μοιραστω τις αποψεις του.Ομως ολα τα παιδια ανεξαρτητως ηλικιας -στο topic αυτο-δειξαν την ωριμοτητα τους -με την ουσιαστικη εννοια της λεξης- Ευχομαι το καλυτερο για ολους. Ειμαστε ενα με το ολον και οσο καλυτερη σχεση εχουμε με αυτο τοσο πιθανοτερο ειναι να βρουμε την ακρη. Η να ερθει να μας βρει αυτη (λεω παραφραζοντας τον Κοελο) -αμα θελεις κατι το συμπαν θα συνομωτησει για να σου το πραγματωσει. Μακαρι να πανε ολα καλα.....

krino
22-04-2009, 20:20
Originally posted by panos-Kreta

-αμα θελεις κατι το συμπαν θα συνομωτησει για να σου το πραγματωσει.




αντι-παραφραζοντας τον Κοελο,
θα πω οτι πρεπει να παρεις και εσυ μερος στην συνωμοσία.
Οσες συνωμοσίες υπαρχουν και σε αφορουν και δεν παιρνεις μερος καταληγουν κατα σου....

mstrouf
22-04-2009, 20:26
όλα καλά θα πάνε, μείνε δίπλα σιωπηλός συμπαραστάτης κ στηριξε τον γιό σου για να αρχίσει να το παλεύει κ να προσπαθεί για την ζωή του. μην τον αντιμετωπίζεις σαν να εχει προβλημα κ ολα επικεντρώνονται εκει, δεν μπορεί να σε βγάλει κανένας απο εκει μέσα αν δεν το θελήσεις ο ίδιος πραγματικα. κατι ακομα, οταν ρωτησα την ψυχιατρο μου, τι εχω; (αφου μου γραφει αντικαταθλιπτικα), μου ειπε οτι δεν δινει ονομασιες κ δεν βαζει ταμπελες. ζουσα πολλα χρονια χωρις να γνωριζω τι μου συμβαινει κ εφτασα 26 για να καταλαβω οτι ηταν το ψυχολογικο κ υστερα με την παροτρυνση των παιδιων εδω του φορουμ να δω ειδικό. νομιζα απλα οτι ετσι ειμαι, οτι δεν μπορω να χαρω, οτι ετσι φερομαι δεν μου φταιει κατι κ ομως ειναι τοσα πολλα οσα ανακαλύπτω κ όσα δεν εχω δει ακόμα. συχνα παραιτούμαι, δεν είμαι όμως όπως πριν, περιμένω να έρθει το μετά. υπομονή κ κουράγιο σε όλους μας!

panos-Kreta
22-04-2009, 20:46
αντι-παραφραζοντας τον Κοελο,
θα πω οτι πρεπει να παρεις και εσυ μερος στην συνωμοσία.
Οσες συνωμοσίες υπαρχουν και σε αφορουν και δεν παιρνεις μερος καταληγουν κατα σου.... [/quote]


Συμετεχουμε στη .....συνομωσια απο χερι krino μου αθελα μας η με τη θεληση μας. Αν και πολλες φορες η καλη προθεση δεν ειναι επαρκης ειναι το μονο... εργαλιο που διαθετουμε

researcher
22-04-2009, 21:10
panos-Kreta

καλως ορισες κι απο εμενα και καλη δυναμη στον αγωνα σου τον οικογενειακο και τον προσωπικο.

αισθανθηκα πολυ ωραια που ενας πατερας οπως εσυ προσπαθει με πραγματικη εγνοια να σταθει κοντα στον υιο του.

θα πω καποια πραγματακια οπως μου ερχονται για το θεμα

ισως φωτισω και γω λιγακι την υποθεση που σε καιει.


προσωπικες εμπειρειες απο την οικογενεια.

ο πατερας μου μαλλον (τωρα διαβαζω κι εγω και ανακαλυπτω) εχει δυσθυμικη διαταρραχη
(τοσα χρονια νομιζα οτι τα προβληματα του ηταν οικονομικα)
τωρα ανακαλυπτω πως λογω της κυκλοθυμικοτητας του ποτε μπορουσε να δουλεψει και ποτε οχι
και στη διαρκεια του οχι τα εβαζε με ολους τους αλλους γυρω του συμεριλαμβανομενων και των παιδιων του.


ο αδελφος μου στα εικοσιδυο του παρουσιασε καταθλιψη.

εγω για κει το πηγαινα αλλα λεω ασε...εχοντας μπροστα μου τα λαθη των προηγουμενων αρχισα ψυχοθεραπεια
και την εκανα απο την καταθλιψη..οχι που θα με νικουσε...I am the victor!

συμβουλες:

παρε αποσταση

εαν μπορεις και θελεις προσευχησου

μην επενδυεις ολη σου την υπαρξη στην καταθλιψη του γυιου σου

αρχισε και ο ιδιος ψυχοθεραπεια για να εχεις καλυψη σε αυτο που περνας και να σε ανακαλυψεις να σε χαιρεσαι και να σε αποδεχεσαι περισσοτερο.

σεβασου πραγματικα το παιδι σου

η καταθλιψη κατι θελει να πει κι αυτη.δινει ειναι ενα μυνημα.μυνημα αλλαγης πορειας.

δεν εισαι εσυ το αιτιο της καταθλιψης η μαλλον δεν εισαι το μοναδικο αιτιο.

ισως αποτελεις ομως κομματακι βοηθειας για τον ανθρωπο σου.

η καταθλιψη ειναι βαρος. και το πρωτο πραγμα που κανει ειναι να φωρτωνει στους γυρω ενοχες.

ψυχοθεραπευσου για τις ενοχες και το βαρος γιατι ειναι δικα σου και ασε την αγαπη που χρειαζεται μονο αυτη τη στιγμη να κυλησει ηρεμα και γλυκα σαν βαλσαμο στο παιδι σου.

αυτα και ελπιζω να βοηθησα.

συγγνωμη για το υφος εντολης το προστακτικο.

παρ το σαν να μιλουσα σε μενα.

καλη προσπαθεια

panos-Kreta
22-04-2009, 22:39
να εισαι καλα researcher για τα καλα σου λογια ...........

researcher
23-04-2009, 08:56
καλημερα!

ευχαριστω panos-Kreta :-)


και συ να εισαι καλα

Nat
23-04-2009, 11:38
Originally posted by researcher


παρε αποσταση


μην επενδυεις ολη σου την υπαρξη στην καταθλιψη του γυιου σου


σεβασου πραγματικα το παιδι σου

η καταθλιψη κατι θελει να πει κι αυτη.δινει ειναι ενα μυνημα.μυνημα αλλαγης πορειας.

δεν εισαι εσυ το αιτιο της καταθλιψης η μαλλον δεν εισαι το μοναδικο αιτιο.

ισως αποτελεις ομως κομματακι βοηθειας για τον ανθρωπο σου.

η καταθλιψη ειναι βαρος. και το πρωτο πραγμα που κανει ειναι να φωρτωνει στους γυρω ενοχες.



Πολύ ουσιαστικές οι συμβουλές που έγραψες, researcher. Με άγγιξαν.

researcher
23-04-2009, 16:54
ειναι απο το βαθος της ψυχης μου Nat

χαιρομαι που σε αγγιξαν

Sofia
23-04-2009, 22:05
Originally posted by researcher
η καταθλιψη κατι θελει να πει κι αυτη.δινει ειναι ενα μυνημα.μυνημα αλλαγης πορειας.



βρηκα πολυ ευστοχο το σχολιο σου...
βρηκα πολυ ζεστο ολο σου το μηνυμα...
καλη δυναμη κ συνεχεια στην προσωπικη σου πορεια:)

researcher
24-04-2009, 16:02
sofia

ευχαριστω πολυ

χαιρομαι που βρισκεις ζεστο και ευστοχο το μυνημα μου προς τον Pano

και εσυ να εχεις μια καλη συνεχεια στην πορεια σου :)